Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । गतेषु तेषु गोलोकं वैष्णवं तमसः परम् । शिवशर्मा महाप्राज्ञः कनिष्ठं वाक्यमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அவர்கள் இருளைத் தாண்டிய வைஷ்ணவத் தாமமான கோலோகத்திற்கு சென்றபின், மஹாப்ராஜ்ஞன் சிவசர்மா இளையவரிடம் வாக்கு உரைத்தான்।

Verse 2

ब्राह्मण उवाच । सोमशर्मन्महाप्राज्ञ त्वं पितुर्भक्तितत्परः । अमृतस्य महाकुंभं रक्ष दत्तं मयाधुना

பிராமணர் கூறினார்—மஹாப்ராஜ்ஞனே சோமசர்மா! நீ தந்தைபக்தியில் நிலைத்தவன்; ஆகவே இப்போது நான் உனக்குக் கொடுத்த அமிர்தத்தின் மகாகும்பத்தைப் பாதுகாப்பாயாக।

Verse 3

तीर्थयात्रां प्रयास्यामि अनया भार्यया सह । एवमस्तु महाभाग करिष्ये रक्षणं शुभम्

“இந்த என் மனைவியுடன் சேர்ந்து தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்படுகிறேன்.” — “அப்படியே ஆகுக, மகாபாகனே; நான் இதனை நல்விதமாகக் காத்தருள்வேன்.”

Verse 4

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने चतुर्थोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் சிவசர்ம உபாக்யானத்தின் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 5

कुंभं रक्षति धर्मात्मा दिवारात्रमतंद्रितः । पुनः स हि समायातः शिवशर्मा महायशाः

தர்மாத்மன் பகலும் இரவும் சோர்வின்றி அந்தக் கும்பத்தைப் பாதுகாத்தான்; பின்னர் மஹாயசஸ்வியான சிவசர்மா மீண்டும் வந்தான்।

Verse 6

मायां कृत्वा महाप्राज्ञो भार्यया सह तं सुतम् । कुष्ठरोगातुरो भूत्वा तस्य भार्या च तादृशी

மாயையைச் செய்து அந்த மகாப்ராஜ்ஞன் மனைவியுடன் சேர்ந்து அந்த மகனை உருவாக்கினான். பின்னர் அவன் குஷ்டரோகம் அடைந்தான்; அவன் மனைவியும் அதேபோல் குஷ்டபீடிதையாக ஆனாள்.

Verse 7

मांसपिंडोपमौ जातौ द्वावेतौ मायया कृतौ । संनिधिं तस्य घोरस्य विप्रस्य सोमशर्मणः

மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த இருவரும் மாம்சக் கட்டிகளைப் போலத் தோன்றிப் பிறந்தனர். அவர்கள் பயங்கரமான பிராமணன் சோமசர்மனின் சன்னிதியில் வந்தடைந்தனர்.

Verse 8

समागतौ हि तौ दृष्ट्वा सर्वतो हि सुदुःखितौ । कृपया परयाविष्टः सोमशर्मा महायशाः

அந்த இருவரும் வந்தடைந்து எல்லாத் திசைகளிலும் மிகுந்த துயரத்தில் இருப்பதைக் கண்டு, மகாயசஸ்வியான சோமசர்மன் ஆழ்ந்த கருணையால் நிறைந்தான்.

Verse 9

तयोः पादं नमस्कृत्य भक्त्या नमितकंधरः । भवादृशौ न पश्यामि तपसाभिसमन्वितम्

பக்தியுடன் அவர்களின் பாதங்களை வணங்கி, தலை தாழ்த்தி அவன் கூறினான்—“தவத்தில் நிறைந்த உங்களைப் போன்றவரை நான் எவரிடமும் காணவில்லை.”

Verse 10

गुणव्रातैः सुपुण्यैश्च किमिदं वर्तितं त्वयि । दासवद्देवताः सर्वा वर्तंते सर्वदा तव

நற்குணங்களின் பெருக்காலும் உயர்ந்த புண்ணியங்களாலும் நீ என்ன செய்தாய்? அதனால் எல்லா தேவர்களும் எப்போதும் அடியார்போல் உன் சேவையில் இருக்கின்றனர்.

Verse 11

आदेशं प्राप्य विप्रेंद्र आकृष्टास्तेजसा तव । तवांगे केन पापेन गदोयं वेदनान्वितः

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! உங்கள் ஆணையைப் பெற்று, உங்கள் தேஜஸால் நாங்கள் இங்கு ஈர்க்கப்பட்டோம். எந்தப் பாவத்தால் உங்கள் உடலில் இவ்வேதனையுடனான நோய் எழுந்தது?

Verse 12

संजातो ब्राह्मणश्रेष्ठ तन्मे कथय कारणम् । इयं पुण्यवती माता महापुण्या पतिव्रता

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! இது (இந்த நிலை/பிறப்பு) எதனால் ஏற்பட்டது என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். இந்தத் தாய் புண்ணியவதி, மிகப் புண்ணியமிக்கவள், பதிவிரதை.

Verse 13

या हि भर्तृप्रसादेन त्रैलोक्यं कर्तुमिच्छति । सा कथं दुःखमाप्नोति किं नास्ति तपसः फलम्

கணவனின் அருளால் மும்முலகையும் ஆள விரும்பும் அவள் எவ்வாறு துயரத்தை அடைவாள்? தவத்தின் பலன் இல்லையோ?

Verse 14

रागद्वेषौ परित्यज्य विविधेनापि कर्मणा । या च शुश्रूषते कांतं देववद्गुरुवत्सला

ராகம்-த்வேஷம் நீக்கி, பலவகைச் செயல்களால் தன் காந்தனைப் பணிவிடை செய்பவள்—அவனைத் தெய்வம்போலும் குருபோலும் கருதி அன்புடன் சேவிக்கிறாள்.

Verse 15

सा कथं दुःखमाप्नोति कुष्ठरोगं सुदुःखदम् । शिवशर्मोवाच । मा शुचस्त्वं महाभाग भुज्यते कर्मजं फलम्

அவள் எவ்வாறு துயரத்தை அடைவாள்—மிகுந்த வேதனை தரும் குஷ்டநோயை? சிவசர்மா கூறினார்: ஓ மகாபாகனே! வருந்தாதே; கர்மத்தால் பிறந்த பலனை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்.

Verse 16

नरेण कर्मयुक्तेन पापपुण्यमयेन हि । शोधनं च कुरुष्व त्वमुभयो रोगयुक्तयोः

பாவமும் புண்ணியமும் கலந்த செயல்களில் ஈடுபட்ட மனிதன் மூலமாக, நீயும் நோயால் பீடிக்கப்பட்ட அந்த இருவருக்கும் சுத்திகரிப்பைச் செய்து அருள்வாயாக।

Verse 17

शुश्रूषणं महाभाग यदि पुण्यमिहेच्छसि । एवमुक्ते शुभे वाक्ये सोमशर्मा महायशाः

ஓ மகாபாகா! இவ்வுலகில் புண்ணியம் வேண்டுமெனில், சிரத்தையுடன் சுச்ரூஷைச் சேவையைச் செய். இவ்வாறு சுபவாக்கு கூறப்பட்டபோது, பெருமைமிக்க சோமசர்மா…

Verse 18

शुश्रूषां वा करिष्यामि युवयोः पुण्ययुक्तयोः । मया पापेन दुष्टेन कृपणेन द्विजोत्तम

புண்ணியமுடைய நீங்கள் இருவருக்கும் நான் சுச்ரூஷைச் சேவையைச் செய்வேன். ஓ த்விஜோத்தமா! பாவி, தீயவன், துன்புறும் நான் இவ்வாறு உரைக்கிறேன்.

Verse 19

किं कर्तव्यमिहाद्यैव यो गुरुं न हि पूजयेत् । एवमाभाष्य दुःखाद्वा तयोर्दुःखेन दुःखितः

குருவை வணங்காத ஒருவனைப் பற்றி இங்கே—இன்றே—என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று கூறி, தன் துயராலோ அல்லது அந்த இருவரின் துயராலோ அவன் துயருற்றான்.

Verse 20

श्लेष्ममूत्रपुरीषं च उभयोः पर्यशोधयत् । पादप्रक्षालनं चक्रे अंगसंवाहनं तथा

அவன் அந்த இருவரின் சளி, சிறுநீர், மலம் ஆகியவற்றை முற்றிலும் சுத்தம் செய்து; பின்னர் அவர்களின் பாதங்களைத் துவைத்து, அதுபோல அங்கங்களை மசாஜ் செய்தான்.

Verse 21

स्नानस्थानादिकं सोपि तयोर्भक्त्यान्वितः स्वयम् । द्वावेतौ हि गुरू विप्रः सोमशर्मा महायशाः

அவனும் தானே அந்த இருவரிடமும் பக்தியுடன் இருந்து, ஸ்நானஸ்தலம் முதலிய புனித ஏற்பாடுகளைச் சுட்டிக் காட்டினான். உண்மையில் அந்த இருவரே குருக்கள் என்று பெரும் புகழுடைய பிராமணன் சோமசர்மா கூறுகிறான்.

Verse 22

तीर्थं नयति धर्मात्मा स्कंधमारोप्य सत्तमः । द्वावेतौ हि स्वहस्तेन स्नापयित्वा तु मंगलैः

அந்த தர்மாத்மையான உயர்ந்தவர் அவர்களைத் தோளில் ஏற்றி தீர்த்தத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார். பின்னர் தம் கைகளாலேயே மங்களகரமான முறைகளுடன் அந்த இருவரையும் ஸ்நானம் செய்யவைக்கிறார்.

Verse 23

सुमंत्रैर्वेदविच्चैव स्नानस्य विधिपूर्वकम् । तर्पणं च पितॄणां तु देवतानां तु पूजनम्

சுப மந்திரங்களுடன், வேதம் அறிந்தவரின் சான்னித்யத்தில் ஸ்நானத்தை விதிப்பூர்வமாகச் செய்ய வேண்டும். மேலும் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, தேவதைகளுக்கும் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

द्वाभ्यामपि स धर्मात्मा स कारयति नित्यशः । स्वयं होमं ददात्यग्नौ पचत्यन्नमनुत्तमम्

அந்த தர்மாத்மா அந்த இருவரிடமும் தினந்தோறும் கடமைகளைச் செய்யவைக்கிறார். தானே அக்னியில் ஹோம ஆஹுதிகளை அளித்து, மிகச் சிறந்த அன்னத்தைச் சமைக்கிறார்.

Verse 25

संज्ञापयति सुप्रीतौ द्वावेतौ च महागुरू । शय्यासने च तौ विप्रः प्रस्वापयति नित्यशः

அந்த பிராமணன் மகிழ்ந்திருக்கும் அந்த இரு மகாகுருக்களை மரியாதையுடன் பணிவிடை செய்கிறான். மேலும் தினமும் அவர்களை படுக்கையும் ஆசனமும் அளித்து ஓய்வெடுக்கச் செய்கிறான்.

Verse 26

वस्त्रपुष्पादिकं सर्वं ताभ्यां नित्यं प्रयच्छति । तांबूलं बहुगंधाढ्यमुभयोरर्पयेत्स तु

அவன் தினந்தோறும் அவர்களுக்கு ஆடைகள், மலர்கள் முதலிய அனைத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் பல நறுமணங்கள் நிறைந்த தாம்பூலத்தையும் இருவருக்கும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 27

सोमशर्मा महाभागस्ताभ्यामपि च पूरयेत् । मूलं पयः सुभक्ष्याद्यं नित्यमेव ददात्यसौ

மிகப் பாக்கியசாலியான சோமசர்மா அவர்களிருவரையும் திருப்திப்படுத்துவான்; அவன் தினமும் கிழங்குகள், பால், மற்றும் பிற சிறந்த உணவுகளை இடையறாது அளிப்பான்.

Verse 28

तयोस्तु वांछितं नित्यं सोमशर्मा महायशाः । अनेन क्रमयोगेन नित्यमेव प्रसादयेत्

இவ்வாறு பெரும் புகழுடைய சோமசர்மா அவர்களிடமிருந்து தன் விருப்பமானதைத் தவறாது பெறுவான்; இந்த ஒழுங்கான முறையால் அவர்களை எப்போதும் மகிழ்விப்பான்.

Verse 29

सोमशर्मा सुधर्मात्मा पितरौ परिपूजयेत् । सोमशर्माणमाहूय पिता कुत्सति निष्ठुरः

நல்ல தர்மமுள்ள சோமசர்மா தன் பெற்றோரை முறையாகப் போற்றி வழிபட்டான்; ஆனால் தந்தை சோமசர்மாவை அழைத்து கடுமையாக இகழ்ந்து பேசினார்.

Verse 30

निंदितैर्निष्ठुरैर्वाक्यैस्ताडयेन्मुनिसन्निधौ । कृतकार्ये कृते पुण्ये नित्यमेव सुते पुनः

முனிவரின் முன்னிலையில் கண்டனமும் கடுமையும் கொண்ட சொற்களால் தண்டித்து அறிவுறுத்த வேண்டும்; செயல் நிறைவேறி புண்ணியம் கிடைத்தபின்பும் மகனை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 31

न कृतं शोभनं मह्यं त्वयैव कुलपांसन । एवं नानाविधैर्वाक्यैर्निष्ठुरैर्दुःखदायकैः

ஓ குலக்கழிவு! நீ எனக்காக எந்த நன்மையும் செய்யவில்லை; மாறாக பலவகை கடுமையான, துயரமளிக்கும் சொற்களால் என்னை வேதனைப்படுத்தினாய்.

Verse 32

अताडयद्दंडघातैः शिवशर्मा सदातुरः । एवं कृतेपि धर्मात्मा नैव कुप्यति कर्हिचित्

எப்போதும் கலங்கிய சிவசர்மன் தண்டின் அடிகளால் அவனை அடித்தான்; ஆயினும் அப்படிச் செய்தபோதும் அந்த தர்மாத்மா எந்நேரமும் கோபமடையவில்லை.

Verse 33

मनसा वचसा चैव कर्मणा त्रिविधेन च । संतुष्टः सर्वदा सोपि पितरं परिपूजयेत्

மனம், சொல், செயல்—இந்த மூவகை வழிகளாலும்—எப்போதும் திருப்தியுடன் இருந்து தந்தையை முறையாக மதித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 34

तद्वत्स सोमशर्मा वै मातरं च दिनेदिने । यज्ज्ञात्वा शिवशर्मा च चरितं स्वीयमीक्षते

அதேபோல் சோமசர்மனும் நாள்தோறும் தாயைச் சேவித்தான்; இதை அறிந்த சிவசர்மன் தன் நடத்தையைத் தானே சிந்தித்தான்.

Verse 35

अमृतं मत्कृते चापि आनीतं विष्णुशर्मणा । पुण्ययुक्तः स धर्मात्मा पितृभक्तिपरः सदा

எனக்காக விஷ்ணுசர்மன் அமிர்தத்தையும் கொண்டு வந்தான். அவன் புண்ணியமிக்க தர்மாத்மா; எப்போதும் பித்ருபக்தியில் நிலைத்தவன்.

Verse 36

एवं बहुतिथे काले शतसंख्ये गते सति । शिवशर्मा पितस्यैव भक्तिं दृष्ट्वा विचिंत्य वै

இவ்வாறு நீண்ட காலம் கடந்தபின், நூற்றுக்கணக்கான முறைகள் சென்றபோதும், சிவசர்மா தந்தையின் பரம பக்தியைப் பார்த்து மனத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 37

मया वै पूर्वमित्युक्तं सुपुत्रं यज्ञसंज्ञकम् । मातृखंडानिमान्पुत्र यत्र तत्र क्षिपस्व हि

நான் முன்பே கூறினேன், யஜ்ஞ எனப் பெயருடைய நல்ல மகனே! மகனே, இந்த மாத்ரு-துண்டுகளை நீ எங்கே இருந்தாலும் அங்கே அங்கே வீசி விடு।

Verse 38

मद्वाक्यं पालितं तेन कृता न मातरि कृपा । एतत्स्वल्पतरं दुःखं निर्जीवे घातमिच्छतः

அவன் என் சொல்லை காத்தான்; ஆனால் தாய்மீது கருணை செய்யவில்லை. இது சிறிய துயரமே; உயிருள்ள ஒன்றை கொல்ல விரும்புவோரின் துயருடன் ஒப்பிடின் இது குறைவு।

Verse 39

साहसं तु कृतं तेन पुत्रेण वेदशर्मणा । अस्याधिकमहं मन्ये यतोऽयं चलते न च

ஆனால் அந்த மகன் வேதசர்மன் ஒரு துணிச்சலான (அவசரமான) செயலைச் செய்தான். எனினும் இதையே நான் மேலும் வியப்பாகக் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் இது சிறிதும் அசையவில்லை।

Verse 40

निमेषमात्रमेवापि साहसं कारयेत्पुनः । अपरं सत्यसंपन्नं प्रभावं तपसः पुनः

ஒரு கண் இமைக்கும் நேரத்தில்கூட தவம் மீண்டும் ஒரு அதிசயத் துணிச்சல் செயலை நிகழ்த்த வல்லது. தவத்தின் இன்னொரு மகிமை: அது சத்தியத்தால் நிறைந்தால் நிறைவேறும்।

Verse 41

नित्यं समाराधनेपि अधिकं चास्य दृश्यते । तस्मादस्य परीक्षा च समये तपसः कृता

அவனுடைய நித்திய ஆராதனையிலும் ஒரு விசேஷமான மேன்மை காணப்படுகிறது; ஆகவே உரிய காலத்தில் தவத்தினால் அவனைச் சோதித்தனர்।

Verse 42

भक्तिभावात्तथा सत्यान्नैव पुत्रः प्रणश्यति । मायया च निजांगेऽपि कुष्ठरोगो निदर्शितः

பக்தி-பாவத்தின் வலத்தாலும் சத்தியநிஷ்டையாலும் மகன் அழிவதில்லை; தெய்வ மாயையால் தன் உடலிலேயே குஷ்ட நோய் காட்டப்பட்டது।

Verse 43

श्लेष्ममूत्रमलानां च घृणां नैव करोति च । व्रणान्विशोधयेन्नित्यं स्वहस्तेन महायशाः

அவன் சளி, சிறுநீர், மலம் முதலியவற்றில் அருவருப்பு கொள்ளான்; அந்த மகாயசஸ்வி தன் கையாலே தினமும் புண்களைச் சுத்தம் செய்கிறான்।

Verse 44

पादसंवाहनं दद्याच्छौचं चैव महामतिः । दुःसहं वचनं मह्यं दारुणं सहते सदा

மகாமதி பாதசேவையும் செய்ய வேண்டும், தூய்மையையும் காக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவள் என் பொருட்டு எப்போதும் கடுமையான, தாங்கமுடியாத சொற்களையும் சகிக்கிறாள்।

Verse 45

भर्त्सने ताडने चैव सदाभीष्टप्रवाचकः । एवं दुःखसमाचारो मम पुत्रो महामतिः

அவன் எப்போதும் இனிய சொற்கள் பேசுவான்; ஆனாலும் கண்டித்தலும் அடித்தலும் செய்கிறான்; இவ்வாறு துயரச் செய்தியைத் தரும் என் மகன், மகாமதி என்றாலும்.

Verse 46

दुःखानां सागरं मन्ये बहुक्लेशैस्तु क्लेशितः । अपनेष्याम्यहं दुःखं विष्णोश्चैव प्रसादतः

நான் பல துன்பங்களால் துன்புறும் துயரக் கடலென என்னை எண்ணுகிறேன். ஆயினும் விஷ்ணுவின் அருளால் இத்துயரை நான் அகற்றுவேன்.

Verse 47

विचार्य मनसा विप्रः शिवशर्मा महामतिः । पुनर्मायां चकाराथ कुंभादपहृतं पयः

மகாமதி பிராமணன் சிவசர்மா மனத்தில் சிந்தித்து, மீண்டும் மாயையைச் செய்து, குடத்திலிருந்த பாலை எடுத்துக் கொண்டான்.

Verse 48

पश्चात्तं च समाहूय सोमशर्माणमब्रवीत् । तव हस्ते मया दत्तममृतं व्याधिनाशनम्

பின்பு அவனை அழைத்து, சோமசர்மாவிடம் கூறினார்—“உன் கையில் நோய்நாசக அமுதத்தை நான் வைத்துள்ளேன்.”

Verse 49

तन्मे शीघ्रं प्रयच्छस्व यथा पानं करोम्यहम् । येन नीरुग्भवाम्यद्य प्रसादाद्विष्णुशर्मणः

ஆகவே அதை எனக்கு விரைவாகக் கொடு; நான் அதை அருந்துவேன். விஷ்ணுசர்மாவின் அருளால் இன்று நான் நோயற்றவனாவேன்.

Verse 50

एवमुक्ते तदा वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा । समुत्थाय त्वरायुक्तः सोमशर्मा कमंडलुम्

ரிஷி சிவசர்மா இவ்வாறு சொன்னதும், சோமசர்மா உடனே எழுந்து விரைவுடன் தன் கமண்டலுவை எடுத்தான்.

Verse 51

तं च रिक्तं ततो दृष्ट्वा ह्यमृतेन विना कृतम् । कस्य पापस्य वै कर्म केन मे विप्रियं कृतम्

அப்போது அமிர்தமின்றி வெறுமையாக இருந்த குடத்தைப் பார்த்து அவன் கூறினான்—“இது எந்தப் பாவக் கர்மத்தின் பலன்? எனக்கு இவ்வபகாரம் செய்தவர் யார்?”

Verse 52

इति चिंतापरो भूत्वा सोमशर्मा सुदुःखितः । पितुरग्रे च वृत्तांतं कथयिष्याम्यहं यदा

இவ்வாறு கவலையில் மூழ்கி மிகுந்த துயருற்ற சோமசர்மா மனத்தில் எண்ணினான்—“நான் தந்தையின் முன்னால் நிற்கும் போது, நடந்த அனைத்தையும் அவரிடம் கூறுவேன்.”

Verse 53

ततः कोपं प्रयास्येत गुरुर्मे व्याधिपीडितः । सुचिरं चिंतयित्वा तु सोमशर्मा महामतिः

பின்பு அவன் எண்ணினான்—“நோயால் பீடிக்கப்பட்ட என் குரு கோபமடையலாம்.” நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, மகாமதி சோமசர்மா தக்க வழியை எண்ணினான்.

Verse 54

यदि मे सत्यमस्तीति गुरुशुश्रूषणं यदि । तपस्तप्तं मयापूर्वं निर्व्यलीकेन चेतसा

என்னிடம் சத்தியம் இருந்தால்; நான் குருவைச் சேவித்திருந்தால்; முன்பு வஞ்சமற்ற மனத்துடன் தவம் செய்திருந்தால்—அவை அனைத்தும் எனக்குச் சத்தியமாக விளங்கட்டும்.

Verse 55

दमशौचादिभिः सत्यं धर्ममेव प्रपालितम् । तदा घटोऽमृतयुतो भवत्वेष न संशयः

தமம், சௌசம் முதலிய நற்குணங்களால் சத்தியமும் தர்மமும் காக்கப்பட்டால், இந்தக் குடம் நிச்சயமாக அமிர்தம் நிறைந்ததாக ஆகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 56

यावदेव महाभागश्चिंतयित्वा विलोकयेत् । तावच्चामृतपूर्णस्तु पुनरेवाभवद्घटः

அந்த மகாபாகன் சிந்தித்து நோக்கின உடனே, அதே கணத்தில் அந்தக் குடம் மீண்டும் அமிர்தத்தால் நிரம்பியது।

Verse 57

तं दृष्ट्वा हर्षसंयुक्तः सोमशर्मा महायशाः । गत्वा गुरुं नमस्कृत्य कुंभमादाय सत्वरम्

அவரைக் கண்ட மகாயசஸ்வி சோமசர்மா மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, குருவிடம் சென்று வணங்கி, விரைவாகக் கும்பத்தை எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 58

गृहाण त्वं पितश्चेमं पयः कुंभं समागतम् । पानं कुरु महाभाग गदान्मुक्तो भवाचिरम्

தந்தையே, இங்கு கொண்டு வந்த இந்தப் பால்குடத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். ஓ மகாபாகனே, இதைப் பருகுங்கள்; விரைவில் நோயிலிருந்து விடுபடுவீர்கள்।

Verse 59

एतद्वाक्यं महापुण्यं सत्यधर्मार्थकं पुनः । शिवशर्मा सुतस्यापि श्रुत्वा च मधुराक्षरम्

மீண்டும் சத்தியம், தர்மம், உரிய நோக்கம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும், மிகப் புண்ணியமும் இனிய எழுத்துகளும் கொண்ட அந்தச் சொற்களைச் செவிமடுத்த சிவசர்மா, தன் மகனின் வார்த்தையையும் கேட்டார்।

Verse 60

हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।