Adhyaya 39

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं वेनो गतः स्वर्गं पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः । तन्नो विस्तरतोऽत्रापि वद सत्यवतां वर

ரிஷிகள் கூறினர்—வேனன் தன் பாவத்தை வெகுதூரம் விட்டு நீக்கி எவ்வாறு ஸ்வர்க்கம் சென்றான்? சத்தியவான்களில் சிறந்தவரே, இதை இங்கே விரிவாகச் சொல்லும்।

Verse 2

सूतौवाच । ऋषीणां पुण्यसंसर्गात्संवादाच्च द्विजोत्तम । कायस्य मथनात्पापो बहिस्तस्य विनिर्गतः

சூதன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா, ரிஷிகளின் புண்ணியச் சங்கமும் அவர்களின் உரையாடலும் காரணமாக, உடல் மத்தனத்தால் உள்ளிருந்த பாவம் வெளியே வந்தது।

Verse 3

पश्चाद्वेनः स पुण्यात्मा ज्ञानं लेभे च शाश्वतम् । रेवाया दक्षिणे कूले तपश्चचार स द्विजाः

பின்னர் அந்த புண்ணியாத்மா வேனன் நித்திய ஞானத்தை அடைந்தான்; ஓ த்விஜர்களே, ரேவா (நர்மதா) நதியின் தென் கரையில் தவம் செய்தான்।

Verse 4

तृणबिन्दोरृषेश्चैव आश्रमे पापनाशने । वर्षाणां तु शतं साग्रं कामक्रोधविवर्जितः

ரிஷி த்ருணபிந்து அவர்களின் பாவநாசக ஆசிரமத்தில், காமமும் கோபமும் அற்றவனாய், நூறு ஆண்டுகளுக்கும் சிறிது மேலாக அவன் வாழ்ந்தான்।

Verse 5

तस्योग्रतपसादेवः शंखचक्रगदाधरः । प्रसन्नोभून्महाभागा निष्पापस्य नृपस्य वै

அவனுடைய கடுந்தவத்தால் மகிழ்ந்த சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய பகவான், அந்த மகாபாக்யவானான பாவமற்ற அரசனுக்கு அருள்புரிந்தார்।

Verse 6

उवाच च प्रसन्नोऽस्मि व्रियतां वरौत्तमः । वेन उवाच । यदि देव प्रसन्नोऽसि देहि मे वरमुत्तमम्

பகவான் கூறினார்—“நான் பிரசன்னன்; சிறந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.” வேனன் கூறினான்—“தேவா! நீங்கள் பிரசன்னமாயிருந்தால், எனக்கு பரமோத்தம வரத்தை அருளுங்கள்.”

Verse 7

अनेनापि शरीरेण गंतुमिच्छामि त्वत्पदम् । पित्रा सार्धं महाभाग मात्रा चैव सुरेश्वर । तवैव तेजसा देव तद्विष्णोः परमं पदम्

மகாபாகனே! இந்த உடலோடே நான் உங்கள் திருப்பதத்தை அடைய விரும்புகிறேன்—என் தந்தையுடன், மேலும் தேவர்களின் ஈசனே! என் தாயுடனும். தேவா! உங்கள் தெய்வீக தேஜஸால் எங்களை விஷ்ணுவின் பரம பதத்திற்கு சேர்த்தருளுங்கள்.

Verse 8

श्रीवासुदेव उवाच । क्वगतोऽसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप । लोभेन मोहयुक्तेन तमोमार्गे निपातितः

ஸ்ரீ வாசுதேவர் கூறினார்—“அரசே! உன்னை மயக்கிய அந்த மகாமோகம் எங்கே போயிற்று? மயக்கத்துடன் சேர்ந்த பேராசையால் நீ இருள் வழியில் வீழ்ந்தாய் அல்லவா?”

Verse 9

वेन उवाच । यन्मे पूर्वकृतं पापं तेनाहं मोहितो विभो । अतो मामुद्धरास्मात्त्वं पापाच्चैव सुदारुणात्

வேனன் கூறினான்—“விபோ! முன்பு செய்த பாவத்தால் நான் மயங்கினேன். ஆகவே என்னை இதிலிருந்து—இந்த மிகக் கொடிய பாவத்திலிருந்து—உய்த்தருளுங்கள்.”

Verse 10

प्रजप्तव्यमथो पठ्यं तद्वदानुग्रहाद्विभो । भगवानुवाच । साधु भूप महाभाग पापं ते नाशमागतम्

“இது ஜபிக்கவும் பாராயணம் செய்யவும் உரியது; விபோ! உங்கள் அனுகிரஹத்தால் அவ்வாறே ஆகட்டும்.” பகவான் கூறினார்—“நன்று, மகாபாக அரசே! உன் பாவம் அழிந்தது.”

Verse 11

शुद्धोसि तपसा च त्वं ततः पुण्यं वदाम्यहम् । पुरा वै ब्रह्मणा तात पृष्टोहं भवता यथा

நீ தவத்தால் தூய்மையடைந்தாய்; ஆகவே புண்ணியத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். அன்புக் குழந்தையே, முன்பு பிரம்மா என்னை நீ இப்போது கேட்பதுபோலவே கேட்டார்.

Verse 12

तस्मै यदुदितं वत्स तत्ते सर्वं वदाम्यहम् । एकदा ब्रह्मणा ध्यानस्थितेन नाभिपंकजे

அன்புக் குழந்தையே, அவருக்குச் சொல்லப்பட்ட அனைத்தையும் நான் உனக்கு முழுமையாகச் சொல்கிறேன். ஒருமுறை பிரம்மா நாபிக் கமலத்தில் தியானத்தில் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 13

प्रादुरास तदा तस्य वरदानाय सुव्रत । तेन पृष्टं महत्पुण्यं स्तोत्रं पापप्रणाशनम्

அப்போது, ஹே நல்விரதனே, வரம் அளிக்க அவர் அவன் முன் வெளிப்பட்டார். அவன் கேட்டபோது, மிகப் புண்ணியமிக்க, பாபநாசகமான ஸ்தோத்திரத்தை அவர் உபதேசித்தார்.

Verse 14

वासुदेवाभिधानं च सुगतिप्रदमिच्छता । स्तोत्राणां परमं तस्मै वासुदेवाभिधं महत्

நல்ல கதியை அருள வேண்டுமென விரும்புவோர் ‘வாசுதேவ’ நாமத்தையும் அணுக வேண்டும். அவருக்காக ஸ்தோத்திரங்களில் உச்சமானது ‘வாசுதேவாபித’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த மகத்தான ஸ்தோத்திரமே.

Verse 15

सर्वसौख्यप्रदं नॄणां पठतां जपतां सदा । उपादिशं महाभाग विष्णुप्रीतिकरं परम्

ஹே மகாபாகனே, எப்போதும் பாராயணம் செய்து ஜபிப்போர்க்கு எல்லா இன்பங்களையும் அளிப்பதும், விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானதுமான அந்த உன்னத உபதேசத்தை எனக்குக் கற்பியுங்கள்.

Verse 16

विष्णुरुवाच । एतत्सर्वं जगद्व्याप्तं मया त्वव्यक्तमूर्तिना । अतो मां मुनयः प्राहुर्विष्णुं विष्णुपरायणाः

விஷ்ணு கூறினார்—அவ்யக்த ரூபமுடைய நான் இந்த முழு உலகையும் வியாபித்துள்ளேன். ஆகவே விஷ்ணுவில் பராயணமாயுள்ள முனிவர்கள் என்னை ‘விஷ்ணு’ (சர்வவியாபி) என்று அழைக்கின்றனர்.

Verse 17

वसंति यत्र भूतानि वसत्येषु च यो विभुः । स वासुदेवो विज्ञेयो विद्वद्भिरहमादरात्

எங்கு உயிர்கள் வாழ்கின்றனவோ, அவர்களுள் அந்த சர்வவியாபி இறைவன் அந்தர்யாமியாக வாசம் செய்கிறானோ—அவனே ‘வாசுதேவன்’ என்று அறியப்பட வேண்டும்; இதை நான் அறிஞர்களிடம் பக்தியுடன் உரைக்கிறேன்.

Verse 18

संकर्षति प्रजाश्चांते ह्यव्यक्ताय यतो विभुः । ततः संकर्षणो नाम्ना विज्ञेयः शरणागतैः

சர்வவியாபி இறைவன் காலாந்தத்தில் எல்லா உயிர்களையும் அவ்யக்தத்தில் இழுத்து லயப்படுத்துவதால், சரணடைந்தோர் அவரை ‘சங்கர்ஷணன்’ என்ற நாமத்தால் அறிய வேண்டும்.

Verse 19

इंगिते कामरूपोहं बहु स्यामिति काम्यया । प्रद्युम्नोहं बुधैस्तस्माद्विज्ञेयोस्मि सुतार्थिभिः

ஒரு எண்ணச் சைகையாலேயே நான் விரும்பிய ரூபம் எடுப்பவன்; ‘நான் பலராக ஆகவேண்டும்’ என்ற ஆசையால். ஆகவே ஞானிகள் என்னை ‘பிரத்யும்னன்’ என்று அறிகின்றனர்; குறிப்பாக புத்திரம் வேண்டுவோர் அவ்வாறு அறியட்டும்.

Verse 20

अत्र लोके विना चेशौ सर्वेशौ हरकेशवौ । निरुद्धोहं योगबलान्न केनातोनिरुद्धवत्

இந்த உலகில் ஹரன் மற்றும் கேசவன்—இந்த இரு பரமேஸ்வரர்களைத் தவிர வேறு யாரும் சர்வேஸ்வரர் அல்லர். யோகபலத்தால் நான் என்னையே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன்; ஆகவே நான் யாராலும் கட்டப்பட்டவன் அல்லன்.

Verse 21

विश्वाख्योहं प्रतिजगज्ज्ञानविज्ञानसंयुतः । अहमित्यभिमानी च जाग्रच्चिंतासमाकुलः

நான் ‘விச்வ’ எனப் பெயர்பெற்றவன்—எல்லா உலகங்களிலும் ஞானமும் விவேகமும் உடையவன். ஆயினும் ‘நான்’ என்ற அகந்தையால் விழிப்பு நிலையில் கவலைச் சிந்தனைகளால் கலங்குகிறேன்.

Verse 22

तैजसोहं जगच्चेष्टामयश्चेंद्रियरूपवान् । ज्ञानकर्मसमुद्रिक्तः स्वप्नावस्थां गतो ह्यहम्

நான் ‘தைஜசன்’—உலகின் செயற்பாட்டுச் சக்தியால் ஆனவன், இந்திரிய வடிவம் உடையவன். ஞானமும் கர்மமும் நிறைந்தவனாய் கனவு நிலையினுள் நுழைகிறேன்.

Verse 23

प्राज्ञोहमधिदैवात्मा विश्वाधिष्ठानगोचरः । सुषुप्तावास्थितो लोकादुदासीनो विकल्पितः

நான் ‘ப்ராஜ்ஞன்’—தேவர்களை ஆளும் தெய்வ ஆத்மா, பிரபஞ்சத்தின் ஆதார வட்டத்தில் இயங்குபவன். ஆழ்நித்திரையில் நிலைத்து உலகத்திலிருந்து விலகியிருப்பேன்; ஆயினும் மன வேறுபாடுகளால் கற்பிக்கப்பட்டவன் எனக் கூறப்படுகிறேன்.

Verse 24

तुरीयोऽहं निर्विकारी गुणावस्थाविवर्जितः । निर्लिप्तः साक्षिवद्विश्व प्रतिबिंबित विग्रहः

நான் துரீயன்—மாறாதவன், குணங்களின் எல்லா நிலைகளையும் கடந்தவன். களங்கமற்ற சாட்சிபோல் நிற்கிறேன்; என் வடிவு உலகில் பிரதிபலிப்புபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 25

चिदाभासश्चिदानंदश्चिन्मयश्चित्स्वरूपवान् । नित्योक्षरो ब्रह्मरूपो ब्रह्मन्नेवमवेहि माम्

நான் சித்-ஆபாசம், சித்-ஆனந்தம், சின்மயம், சித்-ஸ்வரூபம் உடையவன். நான் நித்தியன், அழியாதவன், பிரம்ம ரூபன்; ஓ பிராமணனே, என்னை இவ்வாறே அறிக.

Verse 26

भगवानुवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे विष्णुः स्वरूपं ब्रह्मणे पुरा । सोपि ज्ञात्वा जगद्व्याप्तिं कृतात्मा समभूत्क्षणात्

பகவான் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, முன்பு விஷ்ணு பிரம்மாவின் முன்னிலையில் இருந்து தமது ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டார். பிரம்மாவும் ஆண்டவனின் உலகமெங்கும் நிறைந்திருக்கும் பரவலை அறிந்து உடனே உள்ளம் நிறைவு பெற்றார்.

Verse 27

राजंस्त्वमपि शुद्धात्मा पृथोर्जन्मन एव च । तथाप्याराधय विभुं स्तोत्रेणानेन सुव्रत

அரசே, நீயும் தூய ஆத்மாவுடையவன்; ப்ருது பிறந்த நொடியிலிருந்தே தூய மனத்தவன். ஆயினும், நல்ல விரதம் கொண்டவனே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் எல்லாம் வல்ல இறைவனை ஆராதனை செய்.

Verse 28

तुष्टो विष्णुस्तमभ्याह वरं वरय मानद । वेन उवाच । सुगतिं देहि मे विष्णो दुष्कृतात्तारयस्व माम्

மகிழ்ந்த விஷ்ணு அவனை நோக்கி—“மரியாதை அளிப்பவனே, வரம் கேள்” என்றார். வேனன்—“விஷ்ணுவே, எனக்கு சுகதியை அருளி, என் தீவினைகளிலிருந்து என்னை மீட்டு அருள்வாயாக” என்றான்.

Verse 29

शरणं त्वां प्रपन्नोस्मि कारणं वद सद्गतेः । विष्णुरुवाच । पूर्वमेव महाभाग त्वंगेनापि महात्मना

“நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்; சத்கதி பெறுவதற்கான காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.” விஷ்ணு கூறினார்—“மகாபாகனே, முன்பே நீயும் மகாத்மா அங்கனுடன் …”

Verse 30

अहमाराधितस्तेन तस्मै दत्तो वरो मया । प्रयास्यसि महाभाग वैष्णवं लोकमुत्तमम्

அவன் என்னை ஆராதித்தான்; ஆகவே நான் அவனுக்கு வரம் அளித்தேன். மகாபாகனே, நீ உத்தமமான வைஷ்ணவ லோகத்திற்குப் புறப்படுவாய்.

Verse 31

कर्मणा स्वेन विप्रेंद्र पुण्येन नृपनंदन । आत्मार्थे त्वं महाभाग वरमेव प्रयाचय

ஓ பிராமணச் சிறந்தோனே, ஓ அரசகுமாரனே! உன் சொந்தப் புண்ணியக் கர்மத்தின் பலத்தால், ஓ மகாபாகா, உன் ஆன்ம நலத்திற்காகவே வரம் வேண்டு।

Verse 32

शृणु वेन महाभाग वृत्तांतं पूर्वसंभवम् । तव मात्रे पुरा दत्तः शापः क्रुद्धेन भूपते

ஓ மகாபாக வேனனே! முற்காலத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்றைக் கேள். ஓ அரசனே, முன்பு கோபமுற்ற ஒருவன் உன் தாய்க்கு சாபம் அளித்தான்।

Verse 33

सुशंखेन सुनीथायै बाल्ये पूर्वं महात्मना । ततस्त्वंगे वरो दत्तो मयैव विदितात्मना

முன்பு மகாத்மா சுசங்கன், சுனீதாவுக்கு அவள் சிறுவயதில் வரம் அளித்தான். அதன் பின், ஓ அங்கா, ஆத்மஞானம் பெற்ற நானே உனக்கும் வரம் அளித்தேன்।

Verse 34

त्वां समुद्धर्त्तुकामेन सुपुत्रस्ते भविष्यति । एवमुक्त्वा तु पितरं तवाहं गुणवत्सल

‘உன்னை உயர்த்தும் விருப்பத்தால் உனக்கு ஒரு நற்குணமிக்க மகன் பிறப்பான்.’ என்று கூறி, ஓ குணநேசனே, உன் தந்தையிடம் நான்…

Verse 35

भवदंगात्समुद्भूतः करिष्ये लोकपालनम् । दिवींद्रो हि यथा भाति तथाहं भूतले स्थितः

உங்கள் உடலிலிருந்தே பிறந்து நான் உலகங்களைப் பாதுகாப்பேன். விண்ணில் இந்திரன் எவ்வாறு ஒளிர்கிறானோ, அவ்வாறே பூமியில் நிலைத்து நான் ஒளிர்வேன்।

Verse 36

आत्मा वै जायते पुत्र इति सत्यवती श्रुतिः । अतस्त्वं सुगतिं वत्स लभिष्यसि वरान्मम

“மகன் என்பது தன் ஆத்மாவே பிறப்பதாகும்”—என்று சத்தியவதீ ஸ்ருதி உரைக்கிறது. ஆகவே, வத்ஸா, என் வரப்பிரசாதத்தால் நீ சுகதியை அடைவாய்.

Verse 37

गत्यर्थमात्मनो राजन्दानमेकं समाचर । यस्त्वां पातकरूपोऽहं सुनीथायाः परंतप

அரசே, உன் பரலோக நலனுக்காக ஒரே ஒரு தானத்தைச் செய். நான்—பாபத்தின் உருவமாய்—சுநீதையின் பொருட்டு உன்னிடம் வந்தேன், பகைவரைத் தகைப்பவனே.

Verse 38

अब्रुवन्नग्नरूपेण कर्तुं त्वां तु विधर्मगम् । अन्यथा तु सुशंखस्य वाक्यमेवान्यथा भवेत्

அவர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் நிர்வாண வடிவம் கொண்டு உன்னை தர்மத்திலிருந்து வழிதவறச் செய்வோம்; இல்லையெனில் சுசங்கனின் வாக்கே பொய்யாகிவிடும்.”

Verse 39

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने एकोनचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையிலுள்ள பூமிகண்டத்தில் ‘வேனோபாக்யானம்’ எனும் முப்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 40

दानमेव परं श्रेष्ठं दानं सर्वप्रभावकम् । तस्माद्दानं ददस्व त्वं दानात्पुण्यं प्रवर्तते

தானமே மிகச் சிறந்தது; தானம் எல்லாவிதத்திலும் பலன் தருவது. ஆகவே நீ தானம் செய்; தானத்தால் புண்ணியம் தோன்றி வளர்கிறது.

Verse 41

दानेन नश्यते पापं तस्माद्दानं ददस्व हि । अश्वमेधादिभिर्यज्ञैर्यजस्व नृपसत्तम

தானத்தால் பாவம் அழிகிறது; ஆகவே நிச்சயமாக தானம் செய். அரசர்களில் சிறந்தவனே, அச்வமேதம் முதலிய யாகங்களையும் நடத்தி யஜி.

Verse 42

भूमिदानादिकं दानं ब्राह्मणेभ्यो ददस्व वै । सुदानात्प्राप्यते भोगः सुदानात्प्राप्यते यशः

நிலதானம் முதலிய தானங்களை பிராமணர்களுக்கே நிச்சயமாக அளி. நல்ல தானத்தால் போகம் (செல்வம்) கிடைக்கும்; நல்ல தானத்தால் புகழும் கிடைக்கும்.

Verse 43

सुदानाज्जायते कीर्तिः सुदानात्प्राप्यते सुखम् । दानेन स्वर्गमाप्नोति फलं तत्र भुनक्ति च

நல்ல தானத்தால் கீர்த்தி பிறக்கிறது; நல்ல தானத்தால் சுகம் கிடைக்கிறது. தானத்தால் ஸ்வர்க்கம் அடைகிறான்; அங்கே அதன் பலனையும் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 44

दत्तस्यापि सुदानस्य श्रद्धायुक्तस्य सत्तम । काले प्राप्ते व्रजेत्तीर्थं पुण्यस्यापि फलं त्विदम्

நல்லவரில் சிறந்தவனே, श्रद्धையுடன் நல்ல தானம் அளித்திருந்தாலும், காலம் வந்தபோது தீர்த்தயாத்திரை செல்ல வேண்டும்; இதுவே அந்தப் புண்ணியத்தின் பலனுமாகும்.

Verse 45

पात्रभूताय विप्राय श्रद्धापूतेन चेतसा । यो ददाति महादानं मयि भावं निवेश्य च

श्रद्धையால் தூய்மையான மனத்துடன் தகுதியான பிராமணருக்கு மகாதானம் அளித்து, என்னிடத்தில் பக்தியை நிலைநிறுத்துகிறவன், உண்மையில் அதை எனக்கே அர்ப்பணிக்கிறான்.

Verse 46

तस्याहं सकलं दद्मि मनसा यंयमिच्छति । वेन उवाच । कालं दानस्य मे ब्रूहि कीदृक्कालस्य लक्षणम्

“அவன் மனத்தில் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அதையெல்லாம் நான் அவனுக்கு அருள்கிறேன்.” வேனன் கூறினான்—“தானம் செய்யத் தக்க காலத்தைச் சொல்லுங்கள்; அந்தக் காலத்தின் இலக்கணங்கள் என்ன?”

Verse 47

तीर्थस्यापि च यद्रूपं पात्रस्यापि सुलक्षणम् । दानस्यापि जगन्नाथ विधिं विस्तरतो वद

ஓ ஜகந்நாதா! தீர்த்தத்தின் உண்மையான இயல்பு, தகுதியான பாத்திரத்தின் நற்குறிகள், மேலும் தானத்தின் விதிமுறைகள்—இவற்றை விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 48

प्रसादसुमुखो भूत्वा दया मे यदि वर्त्तते । श्रीकृष्ण उवाच । दानकालं प्रवक्ष्यामि नित्यं नैमित्तिकं नृप

உன்னுள் கருணை நிலைத்து முகம் பிரசன்னமாக இருந்தால்—ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—“ஓ அரசே! தானம் செய்யும் காலங்களைச் சொல்கிறேன்; நித்தியமும் நைமித்திகமும்.”

Verse 49

काम्यं चान्यं महाराज चतुर्थप्रापकं पुनः । सूर्योदयस्य वेलायां पापं नश्यति सर्वतः

ஓ மகாராஜா! இன்னொரு காம்ய அனுஷ்டானமும் உண்டு; அது மீண்டும் ‘சதுர்த்த’ பலனை அளிக்கும். சூரியோதய வேளையில் எல்லாத் திசைகளிலும் பாபம் அழிகிறது.

Verse 50

अंधकाराधिका घोरा नराणां नाशकारकाः । दिवि सूर्यो ममांशोऽयं तेजसां कल्पितो निधिः

இருளால் மேலோங்கிய பயங்கர சக்திகள் மனிதரை அழிப்பவை; ஆனால் விண்ணில் சூரியன்—என் அंशமே—ஒளியின் நிதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளான்.

Verse 51

तस्यैव तेजसा दग्धा भस्मतां यांति किल्बिषाः । उदयंतं ममांशं यो दृष्ट्वा दत्ते तु वार्यपि

அந்தத் தேஜஸால் எரிந்து பாவங்கள் சாம்பலாகின்றன. என் உதயமான அங்கத்தைத் தரிசித்து நீரையாவது அர்ப்பணிப்பவன் பாவமும் அழிகிறது.

Verse 52

तस्य किं कथ्यते भूप नित्यं पुण्यविवर्द्धनम् । संप्राप्तायां सुवेलायां तस्यां पुण्यकरो नरः

அரசே, இதைப் பற்றி மேலும் என்ன சொல்லலாம்? இது எப்போதும் புண்ணியத்தை வளர்க்கிறது. அந்த நல்வேளை வந்தபோது மனிதன் புண்ணியச் செயல் செய்பவனாகிறான்.

Verse 53

स्नात्वाभ्यर्च्य पितॄन्देवान्दानदाता भवेत्पुनः । यथाशक्तिप्रभावेन श्रद्धापूतेन चेतसा

நீராடி பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் வழிபட்டு, பின்னர் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப மீண்டும் தானம் செய்ய வேண்டும்—நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன்.

Verse 54

अन्नं पयः फलं पुष्पं वस्त्रं तांबूलभूषणम् । हेमरत्नादिकं चैव तस्य पुण्यमनंतकम्

அன்னம், பால், பழம், மலர், ஆடை, தாம்பூலம், அணிகலன், மேலும் பொன்-மாணிக்கம் முதலியவற்றைத் தானம் செய்தால் அவனுக்குப் புண்ணியம் முடிவிலாததாகும்.

Verse 55

मध्याह्ने तु ततो राजन्नपराह्णे तथैव च । मामुद्दिश्य च यो दद्यात्तस्य पुण्यमनंतकम्

அரசே, நண்பகலிலும் அதுபோல பிற்பகலிலும்—என்னை நோக்கித் தானம் செய்பவனுக்குப் புண்ணியம் முடிவிலாததாகும்.

Verse 56

खाद्यपानादिकं मिष्ट लेपनं गंधकुंकुमम् । कर्पूरादिकमेवापि वस्त्रालंकारसंयुतम्

இனிய உணவும் பானமும், நறுமணப் பூச்சும், வாசனைத் திரவியங்களும் குங்குமம்-கேசரியும், கற்பூரம் முதலியனவும்—ஆடைகளும் அணிகலன்களும் உடன்।

Verse 57

अविच्छिन्नं ददात्येवं भोगसौख्यप्रदायकम् । नित्यकालो मया ख्यातो दानपूजार्थिनां शुभः

இவ்வாறு இது இடையறாது போகமும் சுகமும் அளிக்கும் பயனைத் தருகிறது. தானமும் பூஜையும் நாடுவோர்க்கு இக்காலம் எப்போதும் கிடைக்கும், மங்களமானது என நான் அறிவித்தேன்.

Verse 58

अथातः संप्रवक्ष्यामि नैमित्तिकमनुत्तमम् । त्रिकालेष्वपि दातव्यं दानमेव न संशयः

இப்போது நான் ஒப்பற்ற நைமித்திக விதியை விளக்குகிறேன். மூன்று காலங்களிலும் தானம் நிச்சயமாக செய்யப்பட வேண்டும்—தானமே செய்யத்தக்கது, ஐயமில்லை.

Verse 59

शून्यं दिनं न कर्तव्यमात्मनो हितमिच्छता । यस्मिन्काले प्रदत्तं हि किंचिद्दानं नराधिप

தன் நலத்தை நாடுவோர் ஒரு நாளையும் வீணாக்கக் கூடாது; ஏனெனில் எந்த நேரத்திலும், அரசே, சிறிதளவு தானம்கூட பயன் தரும்.

Verse 60

तत्प्रभावान्महाप्राज्ञो बहुसामर्थ्यसंयुतः । धनाढ्यो गुणवान्प्राज्ञः पंडितोऽपि विचक्षणः

அதன் தாக்கத்தால் மனிதன் மிகுந்த ஞானம் பெற்று பல திறன்களுடன் விளங்குவான்; செல்வவான், நற்குணவான், அறிவாளி, பண்டிதன், விவேகியும் ஆவான்.

Verse 61

पक्षं मासं दिनं यावन्न दत्तं वै यदाशनम् । तमेव वारयाम्येव भक्ष्याच्चैव नरोत्तमम्

பதினைந்து நாள், ஒரு மாதம் அல்லது ஒரு நாள்—தானம் செய்ய வேண்டிய அன்னம் அளிக்கப்படாதவரை, அந்த நரோத்தமனை உண்பதிலிருந்து நான் தடுத்துவிடுகிறேன்.

Verse 62

स्वमलं भक्षितं चैव अदत्वा दानमुत्तमम् । उत्पादयाम्यहं रोगं सर्वभोगनिवारणम्

தன் மலத்தையே உண்டபின்பும் உயர்ந்த தானம் அளிக்காதவனுக்கு, எல்லா போகங்களையும் தடுக்கின்ற நோயை நான் உண்டாக்குகிறேன்.

Verse 63

तेषां कायेष्वसंतुष्टो बहुपीडाप्रदायकम् । मंदानलेन संयुक्तं ज्वरसंतापकारकम्

அவர்களின் உடலால் திருப்தியில்லாமல் அது பல துன்பங்களை அளிக்கும்; மந்த ஜடராக்னியுடன் சேர்ந்து காய்ச்சலின் எரிச்சல் வேதனையை உண்டாக்கும்.

Verse 64

त्रिकालेषु न दत्तं यैर्ब्राह्मणेषु सुरेषु च । स्वयमश्नाति मिष्टं तु तेन पापं महत्कृतम्

மூன்று காலங்களிலும் பிராமணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அர்ப்பணம் செய்யாமல், தானே இனிப்பை உண்டால்—அதனால் பெரும் பாவம் உண்டாகும்.

Verse 65

प्रायश्चित्तेन रौद्रेण तमेवं परिशोधयेत् । उपवासैर्महाराज कायशोषकरादिकैः

மகாராஜா, அவனை கடுமையான பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்—உபவாசங்களாலும் உடலைக் காய்த்துக் கட்டுப்படுத்தும் பிற நியமங்களாலும்.

Verse 66

चर्मकारो यथा चर्म कुंडस्थोपरि निर्घृणः । शोधयेच्च कषायैश्च तच्चर्मस्फोटयेद्यथा

கருணையற்ற தோல்தொழிலாளர் தொட்டியின் மேல் தோலைக் கசாயத் திரவங்களால் சுத்தம் செய்து, அடித்து நன்கு பதப்படுத்துவது போல।

Verse 67

तथाहं पापकर्तारं शोधयामि न संशयः । औषधीनां सुयोगाच्च कषायैः कटुकैर्ध्रुवम्

அவ்வாறே நான் பாவம் செய்பவனை ஐயமின்றி சுத்திகரிக்கிறேன்; மூலிகைகளின் சரியான பயன்பாட்டால் கசப்பும் கசாயமும் கொண்ட கஷாயங்களால் நிச்சயமாக।

Verse 68

उष्णोदकैश्च संतापैर्वैद्यरूपेण नान्यथा । अन्ये भुंजन्ति तस्योग्र भोगान्पुण्यान्मनोनुगान्

கொதிக்கும் நீரும் எரிக்கும் துன்பங்களும் மூலம்—மருத்துவர் வடிவிலேயே, வேறாக அல்ல—பிறர் அவனுடைய கடும் அனுபவங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்; அவை (இருப்பினும்) புண்ணியத்தால் உருவானவை, மனவாசனைக்கு ஏற்றவை।

Verse 69

किं करोति समर्थश्च न दत्तं दानमुत्तमम् । महता पापरूपेण तमेवं परितापये

திறமை உடையவனும் உயர்ந்த தானம் அளிக்காவிட்டால் அவன் என்ன சாதிக்க முடியும்? ஆகவே நான் அவனைப் பெரும் பாவரூபத்தால் இவ்வாறு வேதனைப்படுத்துகிறேன்।

Verse 70

नित्यकालस्य यद्दानमात्मार्थं पापिभिर्यथा । न दत्तं राजराजेंद्र श्रद्धापूतेन चेतसा

அரசர்களின் அரசே! பாவிகள் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தில் தமக்காக மட்டும் அளிக்கும் ‘தானம்’ நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் உண்மையில் அளித்ததாகக் கருதப்படாது।

Verse 71

तथा ताञ्जारयाम्येतानुपायैर्दारुणैः किल । वासुदेव उवाच । नैमित्तिकं तथा कालं पुण्यं चैव तवाग्रतः

“அதனால் நான் நிச்சயமாக அவர்களை கடுமையான வழிகளால் சோர்வுறச் செய்வேன்.” வாசுதேவர் கூறினார்—“உன் முன்னே நைமித்திகமான சுபநேரம், உரிய காலம், மேலும் புண்ணியமே தானாக நிற்கிறது.”

Verse 72

प्रवक्ष्यामि नरश्रेष्ठ सुबुद्ध्या शृणु तत्परः । अमावास्या महाराज पौर्णमासी तथैव च

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! நான் விளக்குகிறேன்—தெளிந்த அறிவுடன், ஒருமுகமாகக் கேள். மஹாராஜா! அமாவாசையும், அதுபோல பௌர்ணமியும்.

Verse 73

यदा भवति संक्रांतिर्व्यतीपातो नरेश्वर । वैधृतिश्च यदा प्रोक्ता यदा एकादशी भवेत्

அரசே! சங்கிராந்தி நிகழும் போது, அல்லது வ்யதீபாதம் வரும் போது, அல்லது வைத்ருதி என்று கூறப்படும் போது, அல்லது ஏகாதசி வரும் போது—

Verse 74

महामाघी तथाषाढी वैशाखी कार्तिकी तथा । अमासोमसमायोगे मन्वादिषु युगादिषु

அதேபோல் மஹாமாகி, ஆஷாடி, வைசாகி, கார்த்திகி (விரத-உற்சவங்கள்); மேலும் அமாவாசை-சந்திரன் சேர்க்கையில், மன்வந்தரத் தொடக்கங்களிலும் யுகத் தொடக்கங்களிலும்.

Verse 75

गजच्छाया तथा प्रोक्ता पितृक्षया तथैव च । एते नैमित्तिकाः ख्यातास्तवाग्रे नृपसत्तम

‘கஜச்சாயா’ என்றும், அதுபோல் ‘பித்ருக்ஷய’ என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவை அனைத்தும் நைமித்திக (சந்தர்ப்ப) குறிகளென உன் முன்னே அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 76

एतेषु दीयते दानं तस्य दानस्य यत्फलम् । तत्फलं तु प्रवक्ष्यामि श्रूयतां नृपसत्तम

இவற்றில் எத்தகைய தானம் அளிக்கப்படுகிறதோ, அந்தத் தானத்தால் உண்டாகும் பலன் எதுவோ—அந்தப் பலனை இப்போது நான் உரைக்கிறேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, கேள்.

Verse 77

मामुद्दिश्य नरो भक्त्या ब्राह्मणाय प्रयच्छति । तस्याहं निर्विकल्पेन प्रयच्छामि न संशयः

யார் பக்தியுடன் என்னை நோக்கி பிராமணருக்கு தானம் அளிக்கிறாரோ, அவருக்கு நான் தவறாது பலனை அருள்கிறேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 78

गृहं सौख्यं महाराज स्वर्गमोक्षादिकं बहु । काम्यं कालं प्रवक्ष्यामि दानस्य फलदायकम्

மகாராஜனே, தானத்தால் இன்பமிகு இல்லம், நலவாழ்வு, மேலும் ஸ்வர்க்கம்‑மோக்ஷம் முதலிய பல பயன்கள் கிடைக்கும். தானத்தின் பலன் தரும் நல்வேளைகளை இப்போது நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 79

व्रतानामेव सर्वेषां देवादीनां तथैव च । दानस्य पुण्यकालं तु संप्रोक्तं द्विजसत्तमैः

அனைத்து விரதங்களுக்கும், தேவர்களைத் தொடங்கிய சடங்குகளுக்கும், தானத்தின் புண்ணிய காலம் பிராமணர்களில் சிறந்தோரால் உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 80

आभ्युदयिकमेवापि कालं वक्ष्यामि ते नृप । मखानामेव सर्वेषां वैवाहिकमनुत्तमम्

அரசே, ஆப்யுதயிகச் சடங்கிற்குரிய காலத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். எல்லா யாகங்களிலும் திருமண யாகமே ஒப்பற்றது.

Verse 81

पुत्रस्य जातमात्रस्य चौलमौंज्यादिकं तथा । प्रासादध्वजदेवानां प्रतिष्ठादिककर्मणि

இப்பொழுதே பிறந்த புதல்வனுக்குச் சௌள (சூடா) கர்மம், மௌஞ்ஜீ-தாரணம் முதலிய சடங்குகள்; மேலும் பிராசாதம், கொடி, தேவதைகளின் பிரதிஷ்டை முதலிய கர்மங்களும் (இவ்விதியிலே) அடங்கும்.

Verse 82

वापीकूपतडागानां गृहवास्तुमयं नृप । तदाभ्युदयिकं प्रोक्तं मातॄणां यत्र पूजनम्

அரசே, வாபி (படிக்கிணறு), கூபம் (கிணறு), தடாகம் (குளம்) முதலியவற்றைச் சார்ந்ததும், வீட்டு-வாஸ்து மற்றும் குடியிருப்பு தொடர்பானதும் ஆகிய கர்மங்கள் ‘ஆப்யுதயிக’ (செழிப்பளிக்கும்) கர்மங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன; அவற்றில் மாத்ருக்களின் பூஜை நடைபெறும்.

Verse 83

तस्मिन्काले ददेद्दानं सर्वसिद्धिप्रदायकम् । आभ्युदयिक एवायं कालः प्रोक्तो नृपोत्तम

அக்காலத்தில் தானம் அளிக்க வேண்டும்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் வழங்கும். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இக்காலம் ‘ஆப்யுதயிக’ (மங்கல-செழிப்பளிக்கும்) காலம் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 84

अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि पापपीडानिवारणम् । मृत्युकाले च संप्राप्ते क्षयं ज्ञात्वा नरोत्तम

மேலும் இன்னொரு வழியையும் நான் கூறுகிறேன்; அது பாபத்தின் துன்பத்தை நீக்கும். மரணகாலம் வந்து சேர்ந்தபோது, மனிதன்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே—தன் முடிவு நெருங்கியதை அறிந்தால் (அப்போது இதைச் செய்ய வேண்டும்).

Verse 85

तत्र दानं प्रदातव्यं यममार्गसुखप्रदम् । नित्यनैमित्तिकाः कालाः काम्याभ्युदयिकास्तथा

ஆகையால் அங்கே/அக்காலத்தில் தானம் அளிக்க வேண்டும்; அது யமமார்க்கத்தில் இன்பம் அளிக்கும். நித்திய, நைமித்திக கர்மங்களுக்கு காலங்கள் உள்ளன; அதுபோல காம்யமும் ஆப்யுதயிகமும் ஆகிய அனுஷ்டானங்களுக்கும் காலங்கள் உண்டு.

Verse 86

अंत्यःकालो महाराज समाख्यातस्तवाग्रतः । एते कालाः समाख्याताः स्वकर्मफलदायकाः

ஓ மகாராஜா, உமக்கு முன்னிலையில் வாழ்வின் இறுதிக்காலம் நன்கு விளக்கப்பட்டது. இக்காலங்கள் தத்தம் கர்மத்தின் பலனை அளிப்பவையாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 87

तीर्थस्य लक्षणं राजन्प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः । सुतीर्थानामियं गंगा भाति पुण्या सरस्वती

ஓ அரசே, உமக்கு முன்னிலையில் தீர்த்தத்தின் இலக்கணத்தை நான் உரைப்பேன். சிறந்த தீர்த்தங்களில் இக் கங்கை ஒளிர்கிறது; புனிதமான சரஸ்வதியும் அவ்வாறே விளங்குகிறது.

Verse 88

रेवा च यमुना तापी तथा चर्मण्वती नदी । सरयूर्घर्घरा वेणा सर्वपापप्रणाशिनी

ரேவா, யமுனா, தாபி, மேலும் சர்மண்வதி நதி; அதுபோல சரயூ, கர்கரா, வேணா—இவை அனைத்தும் எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்பவைகள்.

Verse 89

कावेरी कपिला चान्या विशाला विश्वतारणी । गोदावरी समाख्याता तुंगभद्रा नरोत्तम

காவேரி, கபிலா, மேலும் ‘விசாலா’ எனப்படும் மற்றொரு நதி (அது ‘விச்வதாரிணி’ என்றும் புகழ்பெற்றது); அதுபோல ‘கோதாவரி’ என அழைக்கப்படும் நதி, மற்றும் துங்கபத்ரா—ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 90

पापानां भीतिदा नित्यं भीमरथ्या प्रपठ्यते । देविका कृष्णगंगा च अन्याः सरिद्वरोत्तमाः

பீமரதி எப்போதும் பாவங்களுக்கு அச்சம் அளிப்பவளாகப் போற்றப்படுகிறாள். அதுபோல தேவிகா, கிருஷ்ணகங்கை மற்றும் பிற சிறந்த நதிகளும் உயர்ந்த தீர்த்தநதிகளில் உன்னதமானவையாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 91

एतासां पुण्यकालेषु संति तीर्थान्यनेकशः । ग्रामे वा यदि वारण्ये नद्यः सर्वत्र पावनाः

இந்தப் புண்ணிய காலங்களில் பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன. கிராமமாயினும் வனமாயினும், நதிகள் எங்கும் பாவனமாக்குகின்றன.

Verse 92

तत्र तत्र प्रकर्तव्याः स्नानदानादिकाः क्रियाः । यदा न ज्ञायते नाम तासां तीर्थस्य सत्तमाः

எங்கெங்கும் அங்கு ஸ்நானம், தானம் முதலிய செயல்கள் செய்யப்பட வேண்டும்—அந்தத் தீர்த்தத்தின் பெயர் அறியப்படாதபோது குறிப்பாக, ஓ சத்புருஷச் சிறந்தவரே.

Verse 93

नामोच्चारं प्रकुर्वीत विष्णुतीर्थमिदं नृप । तीर्थस्य देवता तद्वदहमेव न संशयः

ஓ அரசே, (தெய்வ) நாமத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்—இதுவே விஷ்ணு-தீர்த்தம். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதையும் நானே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 94

मामेवमुच्चरेद्यो वै तीर्थे देवेषु साधकः । तस्य पुण्यफलं जातं मन्नाम्ना नृपनंदन

ஓ ந்ருபநந்தனே, தீர்த்தத்தில் அல்லது தேவர்களின் முன்னிலையில் என்னைப்பற்றி இவ்வாறு உச்சரிக்கும் சாதகனுக்கு என் நாமத்தினாலேயே புண்ணியப் பலன் உண்டாகிறது.

Verse 95

अज्ञातानां सुतीर्थानां देवानां नृपसत्तम । स्नाने दाने महाराज मन्नाम हि समुच्चरेत्

ஓ ந்ருபசத்தமனே, அறியப்படாத நற்கீர்த்தித் தீர்த்தங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் நிமித்தமாக, ஓ மகாராஜா—ஸ்நானமும் தானமும் செய்யும் வேளையில் என் நாமத்தை நிச்சயமாக உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 96

तीर्थानामेव राजेंद्र धात्रा धात्र्य इमाः कृताः । सिंधवः सर्वपुण्यानां सर्वस्थाः क्षितिमंडले

ஓ ராஜேந்திரா! படைப்பாளன் இந்நதிகளைத் தானே தீர்த்தஸ்வரூபமாக அமைத்தான். இவை எல்லாப் புண்ணியங்களின் வாகினிகள்; பூமண்டலமெங்கும் எங்கும் நிறைந்துள்ளன.

Verse 97

यत्रतत्र प्रकर्त्तव्यं स्नानदानादिकं नृप । अक्षयं फलमाप्नोति सुतीर्थानां प्रसादतः

ஓ நரபா! எங்கு இருந்தாலும் அங்கேயே புனிதமாக ஸ்நானம், தானம் முதலிய தர்மச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; சிறந்த தீர்த்தங்களின் அருளால் அழியாப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 98

तीर्थरूपा महापुण्याः सागरा सप्त एव च । मानसाद्यास्तथा राजन्सरस्यश्च प्रकीर्तिताः

ஏழு சமுத்திரங்களும் தாமே தீர்த்தஸ்வரூபமாக மிகப் புண்ணியமளிப்பவை. அதுபோல, ஓ அரசே, மானசம் முதலிய ஏரிகளும் புனிதமெனப் புகழப்படுகின்றன.

Verse 99

निर्झराः पल्वलाः प्रोक्तास्तीर्थरूपा न संशयः । स्वल्पा नद्यो महाराज तासु तीर्थं प्रतिष्ठितम्

நீர்வீழ்ச்சிகளும் குளங்களும் சந்தேகமின்றி தீர்த்தஸ்வரூபமென கூறப்படுகின்றன. ஓ மகாராஜா, சிறு நதிகளிலும் தீர்த்தம் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 100

खातेष्वेवं च सर्वेषु वर्जयित्वा च कूपकम् । पर्वतास्तीर्थरूपाश्च मेर्वाद्याश्च महीतले

இவ்வாறு தோண்டப்பட்ட எல்லா நீர்த்தேக்கங்களிலும்—கிணற்றைத் தவிர்த்து—பூமியில் மேரு முதலிய மலைகளும் தீர்த்தஸ்வரூபமாக உள்ளன.

Verse 101

यज्ञभूमिश्च यज्ञश्च अग्निहोत्रे यथा स्थितः । श्राद्धभूमिस्तथा शुद्धा देवशाला तथा पुनः

அக்னிஹோத்திரத்தில் யஜ்ஞபூமியும் யஜ்ஞமும் விதிப்படி நிலைபெறுவது போல, ஸ்ராத்தப் பூமியும் தூய்மையாகக் காக்கப்பட வேண்டும்; அதுபோலவே தேவர்களின் தேவசாலையும் (கோயில் மண்டபமும்) மீண்டும் தூயதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 102

होमशाला तथा प्रोक्ता वेदाध्ययनवेश्म च । गृहेषु पुण्यसंयुक्तं गोस्थानं वरमुत्तमम्

இல்லத்தில் ஹோமசாலையும் வேதஅಧ್ಯயனத்திற்கான இல்லமும் புகழப்படுகின்றன; ஆனால் இல்லத்தின் புண்ணியமிக்க அம்சங்களில் புண்ணியத்துடன் கூடிய கோஸ்தானம் (கோசாலை) மிகச் சிறந்ததும் உயர்ந்ததும் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 103

सोमपायी भवेद्यत्र तीर्थं तत्र प्रतिष्ठितम् । आरामो यत्र वै पुण्यो अश्वत्थो यत्र तिष्ठति

எங்கு சோமபாயி (சோமம் அருந்துபவன்) இருக்கிறானோ அங்கு தீர்த்தம் நிலைபெறும்; எங்கு புண்ணியமான ஆராமம் (புனிதத் தோட்டம்) உள்ளதோ, எங்கு அஸ்வத்த (அரசமரம்) நிற்கின்றதோ—அந்த இடம் புனிதமடைகிறது.

Verse 104

ब्रह्मवृक्षो भवेद्यत्र वटवृक्षस्तथैव च । अन्ये च वन्यसंस्थाने तत्र तीर्थं प्रतिष्ठितम्

எங்கு பிரம்மவிருட்சம் இருக்கிறதோ, அங்கே அதுபோல வட்டவிருட்சமும் (ஆலமரம்) இருக்கிறதோ; மேலும் காடுச்சூழலில் பிற வனமரங்கள் ஒன்றாக நிற்கின்றனவோ—அங்கே தீர்த்தம் நிலைபெறும்.

Verse 105

एते तीर्थाः समाख्याताः पितामाता तथैव च । पुराणं पठ्यते यत्र गुरुर्यत्र स्वयं स्थितः

இவை தீர்த்தங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டன; அதுபோல தந்தையும் தாயும் (தீர்த்தமே). மேலும் எங்கு புராணம் பாராயணம் செய்யப்படுகிறதோ, எங்கு குரு தாமே வாசம் செய்கிறாரோ—அந்த இடமும் தீர்த்தமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 106

सुभार्या तिष्ठते यत्र तत्र तीर्थं न संशयः । सुपुत्रस्तिष्ठते यत्र तत्र तीर्थं न संशयः

எங்கு சுபார்யை வாழ்கிறாளோ, அங்கு நிச்சயமாகத் தீர்த்தம். எங்கு சுபுத்திரன் வாழ்கிறானோ, அங்கும் நிச்சயமாகத் தீர்த்தம்.

Verse 107

एते तीर्थाः समाख्याता राजवेश्म तथैव च । वेन उवाच । पात्रस्य लक्षणं ब्रूहि यस्मै देयं सुरोत्तम

இந்தத் தீர்த்தங்கள் கூறப்பட்டன; அரச மாளிகையும் அதுபோல. வேணன் கூறினான்—தேவோத்தமா, தானம் அளிக்கத் தகுந்த பாத்திரனின் இலக்கணங்களைச் சொல்லும்.

Verse 108

प्रसादसुमुखो भूत्वा कृपया मम माधव । वासुदेव उवाच । शृणु राजन्महाप्राज्ञ पात्रस्यापि सुलक्षणम्

மாதவா, கருணையுடன் அருள்முகம் கொள். வாசுதேவன் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுள்ள அரசே, தகுதியான பாத்திரனின் சிறந்த இலக்கணங்களை கேள்.

Verse 109

यस्मै देयं सुदानं च श्रद्धापूतैर्महात्मभिः । ब्राह्मणं सुकुलोपेतं वेदाध्ययनतत्परम्

நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மகாத்மர்கள், நல்ல குலத்தினனாகவும் வேதஅಧ್ಯயனத்தில் ஈடுபட்டவனாகவும் உள்ள அந்தப் பிராமணனுக்கே சிறந்த தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 110

शांतं दांतं तपोयुक्तं शुक्लमेव विशेषतः । प्रज्ञावंतं ज्ञानवंतं देवपूजनतत्परम्

அவன் அமைதியுடையவன், தாந்தன் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு உடையவன்), தவம் உடையவன், மேலும் சிறப்பாகத் தூயவன்; ஞானமும் பிரஞ்ஞையும் உடையவன், தேவபூஜையில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 111

सत्यवंतं महापुण्यं वैष्णवं ज्ञानपंडितम् । धर्मज्ञं मुक्तलौल्यं च पाखंडैस्तु विवर्जितम्

அவன் சத்தியநிஷ்டன், மஹாபுண்ணியன், விஷ்ணுபக்தன், ஞானத்தில் பண்டிதன். தர்மஞானி, லோபமும் நிலையற்ற ஆசையும் அற்றவன்; பாகண்டம் முழுதும் விலகியவன்.

Verse 112

एवं पात्रं समाख्यातमन्यदेवं वदाम्यहम् । एवमेतैर्गुणैर्युक्तं स्वसृपुत्रं नरोत्तमम्

இவ்வாறு தகுதியான பாத்திரத்தை நான் கூறினேன்; இப்போது இன்னொரு விஷயமும் சொல்கிறேன்—இதே குணங்களால் கூடிய, சகோதரியின் மகன் எனும் நரோத்தமன்.

Verse 113

एतं पात्रं विजानीहि दुहितुस्तनयं ततः । जामातरं महाराज भावैरेतैश्च संयुतम्

இவனைத் தகுதியான பாத்திரம் என்று அறிக—இவன் உன் மகளின் மகன்; பின்னர், ஓ மஹாராஜா, இத்தகைய நற்குணநிலைகளால் கூடியவனை மருமகனாக ஏற்றுக் கொள்.

Verse 114

गुरुं च दीक्षितं चैव पात्रभूतं नरोत्तम । एतान्येव सुपात्राणि दानयोग्यानि सत्तम

ஓ நரோத்தமா! குரு, தீட்சை பெற்றவர், மேலும் உண்மையில் தகுதியானவர்—ஓ சத்தமா, தானம் பெறத் தகுந்த சிறந்த சுபாத்திரர்கள் இவர்களே.

Verse 115

वेदाचारसमोपेतस्तृप्तिं नैव च गच्छति । वर्जयेत्किल तं विप्रं तथा काणं सुधूर्तकम्

வேதாசாரத்துடன் கூடியவன் போலத் தோன்றினாலும் திருப்தியை அடையாதவன்—அத்தகைய த்விஜனை விலக்க வேண்டும்; அதுபோல ஒருகண் குறைபட்டவனையும் மிகுந்த துரோகியையும்.

Verse 116

अतिकृष्णं महाराज कपिलं परिवर्जयेत् । कर्कटाक्षं सुनीलं च श्यावदन्तं विवर्जयेत्

மகாராஜா, மிகக் கருமை நிறமுடையவனையும் கபில (பழுப்பு) நிறமுடையவனையும் தவிர்க்க வேண்டும்; நண்டு போன்ற கண்கள் உடையவன், மிக நீல நிறமுடையவன், கருந்தந்தம் உடையவனையும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 117

नीलदंतं तथा राजन्पीतदंतं तथैव च । गोघ्नं सुकृष्णदंतं च बर्बरं चातिपांशुलम्

அரசே, நீலத் தந்தம் உடையவன், மஞ்சள் தந்தம் உடையவன்; பசுக் கொலையாளி, மிகக் கருந்தந்தம் உடையவன்; காட்டுமிராண்டி மற்றும் மிகத் தூசிமயமானவனும் விலக்கத்தக்கவர்.

Verse 118

हीनांगमधिकांगं च कुष्ठिनं कुनखं तथा । दुश्चर्माणं महाराज खल्वाटं परिवर्जयेत्

மகாராஜா, உறுப்புக் குறைபாடு உடையவன், கூடுதல் உறுப்பு உடையவன், குஷ்டரோகம் உடையவன், நக நோய் உடையவன், கடும் தோல் நோய் உடையவன், வழுக்கை உடையவன்—இவர்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 119

अन्यायेषु रता यस्य जाया विप्रस्य कस्य च । तस्मै दानं न दातव्यं यदि ब्रह्मसमो भवेत्

எந்தப் பிராமணனுடைய மனைவி அநியாயம், அதர்மம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டிருக்கிறாளோ, அவனுக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது; அவன் பிரம்மனுக்கு ஒப்பானவனாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 120

स्त्रीजिताय न दातव्यं शाखारंडे महामते । व्याधिताय न दातव्यं मृतभोजिषु भूपते

மகாமதே, பெண்ணின் ஆட்பட்டவனுக்கும், சாகாரண்டன் (வேடம் பூண்ட துறவி) என்பவனுக்கும் இதைத் தானமாக அளிக்கக் கூடாது; அரசே, நோயுற்றவனுக்கும் அளிக்கக் கூடாது; இறந்தவரைச் சார்ந்த உணவை உண்ணுவோரிடையிலும் அளிக்கக் கூடாது.

Verse 121

चोराय च न दातव्यं स यद्यत्रिसमो भवेत् । अतृप्ताय न दातव्यं शावं तु परिवर्जयेत्

திருடனுக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது; அவன் அத்திரியைப் போல ஆனாலும். திருப்தியில்லாதவனுக்கும் தானம் வேண்டாம்; சவம்போன்ற அசுத்தப் பொருளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 122

अतिस्तब्धाय नो देयं शठाय च विशेषतः । वेदशास्त्रसमायुक्तः सदाचारेण वर्जितः

மிகுந்த அகந்தையுடையவனுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டாம்; குறிப்பாக வஞ்சகனுக்கு அல்ல. வேத-சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்திருந்தாலும், நல்லொழுக்கமற்றவன் தவிர்க்கப்படவேண்டும்.

Verse 123

श्राद्धे दाने च राजेंद्र नैव युक्तः कदा भवेत् । अथ दानं प्रवक्ष्यामि सफलं पुण्यदायकम्

அரசே! ஸ்ராத்தமும் தானமும் பற்றிய விஷயங்களில் எப்போதும் அலட்சியம் கொள்ளக் கூடாது. இப்போது உண்மையில் பலன் தரும், புண்ணியம் அளிக்கும் தானத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 124

कालतीर्थसुपात्राणां श्रद्धा योगात्प्रजायते । नास्ति श्रद्धासमं पुण्यं नास्ति श्रद्धासमं सुखम्

யோக சாதனையால் உரிய காலம், தீர்த்தம், சுபாத்திரம் ஆகியவற்றில் நம்பிக்கை (ஸ்ரத்தா) பிறக்கிறது. ஸ்ரத்தாவுக்கு இணையான புண்ணியம் இல்லை; ஸ்ரத்தாவுக்கு இணையான இன்பமும் இல்லை.

Verse 125

नास्ति श्रद्धासमं तीर्थं संसारे प्राणिनां नृप । श्रद्धाभावेन संयुक्तो मामेवं परिसंस्मरेत्

அரசே! இந்தச் சம்சாரத்தில் உயிர்களுக்கு ஸ்ரத்தாவுக்கு இணையான தீர்த்தம் இல்லை. ஸ்ரத்தையின்மை உடையவனும் இவ்விதமாக என்னை இடையறாது நினைக்கட்டும்.

Verse 126

पात्रहस्ते प्रदातव्यं स्वल्पमेव नृपोत्तम । एवंविधस्य दानस्य विधियुक्तस्य यत्फलम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சிறிதளவு தானமாயினும் தகுதியான பாத்திரரின் கைகளிலேயே நேராக அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விதிப்படி அளித்த தானத்தின் பலன் இதுவாகும்.

Verse 127

अनंतं तदवाप्नोति मत्प्रसादात्सुखी भवेत्

என் அருளால் அவன் அனந்தப் பதத்தை அடைந்து, இன்பமுற்றவனாகிறான்.