Adhyaya 34

Verse 1

सूत उवाच । यथा शप्ता वने पूर्वं सुशंखेन महात्मना । तासु सर्वं समाख्यातं सखीष्वेव विचेष्टितम्

சூதர் கூறினார்—முன்பு வனத்தில் மகாத்மா சுசங்கனால் அவர்கள் சபிக்கப்பட்ட விதமும், அவர்களைப் பற்றிய அனைத்தும், தோழியரிடையே அவர்கள் நடந்துகொண்ட முறையும் முழுவதும் சொல்லப்பட்டது।

Verse 2

आत्मनश्च महाभागा दुःखेनातिप्रपीडिता । सुनीथोवाच । अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि सख्यः शृण्वंतु सांप्रतम्

அந்த மகாபாக்யவதி உள்ளத்தில் துயரால் மிகுந்து வாட்டமுற்றாள். சுநீதா கூறினாள்—தோழியரே, இப்போது இன்னொரு செய்தியையும் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள்।

Verse 3

मदीयरूपसंपत्ति वयः सगुणसंपदः । विलोक्य तातश्चिंतात्मा संजातो मम कारणात्

என் அழகு, இளமை, குணச் செல்வம் ஆகியவற்றைக் கண்டு, என் தந்தை என் காரணமாகவே கவலையால் கலங்கினார்।

Verse 4

देवेभ्यो दातुकामोऽसौ मुनिभ्यस्तु महायशाः । मां च हस्ते विगृह्यैव सर्वान्वाक्यमुदाहरत्

தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் தானம் செய்ய விரும்பிய அந்தப் பெரும் புகழாளர் என் கையைப் பிடித்து அனைவரிடமும் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 5

गुणयुक्ता सुता बाला ममेयं चारुलोचना । दातुकामोस्मि भद्रं वो गुणिने सुमहात्मने

இவள் என் மகள்—இளமங்கை—குணங்களால் நிறைந்தவள், அழகிய கண்களுடையவள். உங்களுக்கெல்லாம் நலம் உண்டாக; குணமிக்க மகாத்மாவுக்கு அவளை அளிக்க விரும்புகிறேன்।

Verse 6

मृत्योर्वाक्यं ततो देवा ऋषयः शुश्रुवुस्तदा । तमूचुर्भाषमाणं ते देवा इंद्र पुरोगमाः

அப்போது தேவர்களும் ரிஷிகளும் ம்ருத்யுவின் சொற்களை கேட்டனர். அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் அவரை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 7

तव कन्या गुणाढ्येयं शीलानां परमो निधिः । दोषेणैकेन संदुष्टा ऋषिशापेन तेन वै

உன் மகள் குணங்களில் செழித்தவள், நல்லொழுக்கத்தின் உச்ச நிதி; ஆனால் ஒரே குறையால் களங்கமுற்றாள்—அதுவும் ரிஷியின் சாபத்தினாலே.

Verse 8

अस्यामुत्पत्स्यते पुत्रो यस्य वीर्यात्पुमान्किल । भविता स महापापी पुण्यवंशविनाशकः

இவளிடமிருந்து அந்த ஆணின் வீரியத்தால் ஒரு மகன் பிறப்பான் என்று கூறப்படுகிறது. அவன் மகாபாபியாகி புண்ணிய வம்சத்தை அழிப்பவனாவான்.

Verse 9

गंगातोयेन संपूर्णः कुंभ एव प्रदृश्यते । सुरायाबिन्दुनालिप्तो मद्यकुम्भः प्रजायते

கங்காநீரால் நிரம்பிய குடம் புனித நீர்க் குடமாகவே தோன்றும்; ஆனால் அதில் மதுவின் ஒரு துளி பட்டாலே அது மது குடமாக மாறிவிடும்.

Verse 10

पापस्य पापसंसर्गात्कुलं पापि प्रजायते । आरनालस्य वै बिंदुः क्षीरमध्ये प्रयाति चेत्

பாவத்தின் தொடர்பால் குலமும் களங்கமடைந்து பாவமக்கள் பிறக்கின்றனர்—ஆரநாலம் (புளித்த கஞ்சி) ஒரு துளி பாலில் விழுந்தால் அது கெடுப்பதுபோல்.

Verse 11

पश्चान्नाशयते क्षीरमात्मरूपं प्रकाशयेत् । तद्वद्विनाशयेद्वंशं पापः पुत्रो न संशयः

எதோ ஒன்று பின்னர் பாலைக் கெடுத்து தன் வடிவத்தை வெளிப்படுத்துவது போல, பாவமகன் வம்சத்தை அழிக்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

अनेनापि हि दोषेण तवेयं पापभागिनी । अन्यस्मै दीयतां गच्छ देवैरुक्तः पिता मम

‘இந்தக் குற்றத்தினால்கூட நீ பாவத்தில் பங்குடையவளானாய். போ—உன்னை வேறொருவருக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; தேவர்கள் என் தந்தைக்கு இப்படியே கூறினர்.’

Verse 13

देवैश्चापि सगंधर्वैरृषिभिश्च महात्मभिः । तैश्चापि संपरित्यक्तः पिता मे दुःखपीडितः

தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், மகாத்மா ரிஷிகளும் கூட அவரைத் துறந்தனர்; அவர்களாலேயே கைவிடப்பட்ட என் தந்தை துயரச் சோகத்தால் வதைக்கப்பட்டார்।

Verse 14

ममान्ये चापि स्वीकारं न कुर्वंति हि सज्जनाः । एवं पापमयं कर्म मया चैव पुरा कृतम्

நல்லோர் கூட என்னை ஏற்கார் என நினைக்கிறேன்; ஏனெனில் நான் முன்பு பாவமயமான செயலைச் செய்திருந்தேன்।

Verse 15

संतप्ता दुःखशोकेन वनमेव समाश्रिता । तप एव चरिष्यामि करिष्ये कायशोषणम्

துயரச் சோகத்தால் எரிந்து நான் தனியாகக் காடையே அடைக்கலமாகக் கொண்டேன்; நான் தனியே தவம் செய்வேன், தவத்தால் உடலைக் குன்றச் செய்வேன்।

Verse 16

भवतीभिः सुपृष्टाहं कार्यकारणमेव हि । मम चिंतानुगं कर्म मया तद्वः प्रकाशितम्

இந்தச் செயலின் காரணத்தைப் பற்றி நீங்கள் என்னை நன்றாகக் கேட்டீர்கள்; என் எண்ணத்தினைப் பின்பற்றிய செயலை நான் உங்களுக்குத் தெரிவித்து விட்டேன்।

Verse 17

एवमुक्त्वा सुनीथा सा मृत्योः कन्या यशस्विनी । विरराम च दुःखार्ता किंचिन्नोवाच वै पुनः

இவ்வாறு கூறிய பின், யசஸ்வினி சுனீதா—மரணத்தின் மகள்—துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு மௌனமானாள்; பின்னர் ஒன்றும் பேசவில்லை।

Verse 18

सख्य ऊचुः । दुःखमेव महाभागे त्यज कायविनाशनम् । नास्ति कस्य कुले दोषो देवैः पापं समाश्रितम्

தோழியர் கூறினர்—ஓ மகாபாக்யவதியே, துயரமே தரும் இந்த உடல்-அழிவுக்குரிய வழியை விட்டுவிடு. எந்தக் குலத்தில் குறை இல்லை? தேவர்களையும் பாவம் தொட்டுள்ளது.

Verse 19

जिह्ममुक्तं पुरा तेन ब्रह्मणा हरसंनिधौ । देवैश्चापि स हि त्यक्तो ब्रह्माऽपूज्यतमोऽभवत्

முன்னொரு காலத்தில் ஹரன் (சிவன்) முன்னிலையில் பிரம்மா வஞ்சக (அசத்திய) சொல் கூறினார்; அதனால் தேவர்களும் அவரை விட்டு விலகினர், பிரம்மா மிகக் குறைவாகப் பூஜிக்கப்படுபவரானார்.

Verse 20

ब्रह्महत्या प्रयुक्तोऽसौ देवराजोपि पश्य भोः । देवैः सार्धं महाभागस्त्रैलोक्यं परिभुंजति

பாருங்கள், ஐயா—பிரம்மஹத்தி பாவத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அந்த தேவராஜன், அந்த மகாபாகன், தேவர்களுடன் சேர்ந்து மூவுலக ஆட்சியை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 21

गौतमस्य प्रियां भार्यामहल्यां गतवान्पुरा । परदाराभिगामी स देवत्वे परिवर्त्तते

முன்னொரு காலத்தில் அவன் கௌதமரின் அன்புப் மனைவி அகல்யாவை அணைந்தான்; பிறன் மனைவியை நாடியவனாக இருந்தும் அவன் மீண்டும் தெய்வநிலைக்கு உயர்கிறான்.

Verse 22

ब्रह्महत्योपमं कर्म दारुणं कृतवान्हरः । ब्रह्मणस्तु कपालेन चाद्यापि परिवर्तते

ஹரன் (சிவன்) பிரம்மஹத்தியைக்கு ஒப்பான கொடிய செயலைச் செய்தான்; மேலும் இன்றும் பிரம்மாவின் கபாலத்தைத் தாங்கி அலைந்து திரிகிறான்.

Verse 23

देवानमंतितं देवमृषयो वेदपारगाः । आदित्यः कुष्ठसंयुक्तस्त्रैलोक्यं च प्रकाशयेत्

வேதங்களில் தேர்ந்த முனிவர்கள் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் அந்த இறைவனைப் போற்றினர். குஷ்டம் இருந்தாலும் ஆதித்யன் மூவுலகையும் ஒளியூட்டுகிறான்।

Verse 24

लोकानमंतितं देवं देवाद्याः सचराचराः । कृष्णो भुंक्ते महाशापं भार्गवेण कृतं पुरा

தேவர்கள் முதலான சராசர எல்லா உயிர்களும் உலகங்களின் அடைக்கலமான அந்த இறைவனை வணங்குகின்றனர்; ஆயினும் கிருஷ்ணன் முன்பு பார்கவனால் (பரசுராமனால்) அளிக்கப்பட்ட மகாசாபத்தை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 25

गुरुभार्यांगतश्चंद्रः क्षयी तेन प्रजायते । भविष्यति महातेजा राजराजः प्रतापवान्

குருவின் மனைவியிடம் சென்றதால் சந்திரன் தேய்வுக்கு உட்பட்டான். அந்த காரணத்தினால் எதிர்காலத்தில் மகாதேஜஸும் வீரப்பெருமையும் கொண்ட ‘ராஜராஜன்’ பிறப்பான்।

Verse 26

पांडुपुत्रो महाप्राज्ञो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः । गुरोश्चैव वधार्थाय अनृतं स वदिष्यति

பாண்டுவின் மகனாகிய மிகுந்த ஞானமும் தர்மநெறியும் கொண்ட யுதிஷ்டிரன், குருவின் மரணத்திற்காக பொய்வாக்கு கூறுவான்।

Verse 27

एतेष्वेव महत्पापं वर्तते च महत्सु च । वैगुण्यं कस्य वै नास्ति कस्य नास्ति च लांछनम्

இவர்களிடமும் பெரிய பாவம் உள்ளது; பெரியோரிடமும் அதுபோலவே. யார் குறையற்றவர்? யாருக்கு மாசு இல்லை?

Verse 28

भवती स्वल्पदोषेण विलिप्तासि वरानने । उपकारं करिष्यामस्तवैव वरवर्णिनि

ஓ வரானனே! சிறிய குற்றத்தால் நீ களங்கமடைந்தாய். ஓ அழகிய நிறத்தாளே! நாங்கள் நிச்சயமாக உனக்கு உதவி செய்வோம்.

Verse 29

तवांगे ये गुणाः संति सत्यस्त्रीणां यथा शुभे । अन्यत्रापि न पश्यामस्तान्गुणांश्चारुलोचने

ஓ சுபே! உன்னுள் உள்ள நற்குணங்கள், சத்தியநிஷ்டை கொண்ட பத்தினியரின் குணங்களைப் போன்றவை. ஓ அழகிய கண்களாளே! அத்தகைய குணங்களை வேறெங்கும் நாம் காணோம்.

Verse 30

रूपमेव गुणः स्त्रीणां प्रथमं भूषणं शुभे । शीलमेव द्वितीयं च तृतीयं सत्यमेव च

ஓ சுபே! பெண்களுக்கு முதல் அணிகலம் அழகே; இரண்டாவது நல்லொழுக்கம்; மூன்றாவது நிச்சயமாக சத்தியமே.

Verse 31

आर्जवत्वं चतुर्थं च पंचमं धर्ममेव हि । मधुरत्वं ततः प्रोक्तं षष्ठमेव वरानने

நேர்மை நான்காவது குணம்; ஐந்தாவது நிச்சயமாக தர்மமே. அதன் பின் ஆறாவது இனிய மொழிப்பண்பு எனக் கூறப்பட்டது, ஓ வரானனே.

Verse 32

शुद्धत्वं सप्तमं बाले अंतर्बाह्येषु योषितम् । अष्टमं हि पितुर्भावः शुश्रूषा नवमं किल

ஓ பாலே! பெண்களுக்கு ஏழாவது குணம் உள்ளும் புறமும் தூய்மை. எட்டாவது தந்தைபோன்ற மனப்பாங்கு; ஒன்பதாவது—என்று கூறப்படுகிறது—சுச்ரூஷை, அதாவது அக்கறையுடன் சேவை செய்வது.

Verse 33

सहिष्णुर्दशमं प्रोक्तं रतिश्चैकादशं तथा । पातिव्रत्यं ततः प्रोक्तं द्वादशं वरवर्णिनि

பொறுமை (சஹிஷ்ணுதா) பத்தாவது குணமென கூறப்பட்டது; தாம்பத்திய அன்பு பதினொன்றாவது. அதன் பின், அழகிய நிறமுடையவளே, பத்தினித் தர்மம் பன்னிரண்டாவது என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 34

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு மதிப்பிற்குரிய பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம் எனும் முப்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 35

तमुपायं प्रपश्यामस्तवार्थं वयमेव हि । तामूचुस्ता वराः सख्यो मा त्वं वै साहसं कुरु

“உன் நலனுக்காக நாங்களே ஒரு வழியை கண்டுபிடிப்போம்.” என்று அந்த உயர்ந்த தோழியர் அவளிடம் கூறினர்—“நீ உண்மையிலே எந்த அவசரத் துணிச்சலையும் செய்யாதே.”

Verse 36

सूत उवाच । एवमुक्ता सुनीथा सा पुनरूचे सखीस्तु ताः । कथयध्वं ममोपायं येन भर्ता भविष्यति

சூதர் கூறினார்—அவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் சுனீதா மீண்டும் அந்தத் தோழியரிடம் கூறினாள்—“எனக்கு கணவர் கிடைக்குமாறு செய்யும் வழியைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 37

तामूचुस्ता वरा नार्यो रंभाद्याश्चारुलोचनाः । रूपमाधुर्यसंयुक्ता भवती भूतिवर्द्धनी

ரம்பா முதலிய அழகிய கண்களுடைய அந்த உயர்ந்த பெண்கள் அவளிடம் கூறினர்—“நீ அழகின் இனிமையால் நிறைந்தவள்; செல்வமும் நலமும் பெருகச் செய்பவள்.”

Verse 38

ब्रह्मशापेन संभीता वयमत्र समागताः । तां प्रोचुश्च विशालाक्षीं मृत्योः कन्यां सुलोचनाम्

பிரம்மாவின் சாபத்தால் அஞ்சிய நாங்கள் இங்கே கூடினோம். அப்போது அவர்கள் அகன்ற கண்களும் அழகிய விழிகளும் கொண்ட, மரணத்தின் மகளான சுலோசனையை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 39

विद्यामेकां प्रदास्यामः पुरुषाणां प्रमोहिनीम् । सर्वमायाविदां भद्रे सर्वभद्रप्रदायिनीम्

அம்மையே, நாங்கள் உனக்கு ஆண்களை முற்றிலும் மயக்கும் ஒரே ஒரு வித்யையை அளிப்போம். அது மாயாவித்யை அறிந்தோர்க்கெல்லாம் பரிச்சயமானது; எல்லா நன்மைகளையும் அருள்வது.

Verse 40

विद्याबलं ततो दद्युस्तस्यैताः सुखदायकम् । यं यं मोहयितुं भद्रे इच्छस्येवं सुरादिकम्

பின்னர் அவர்கள் அவளுக்கு வித்யையின் வலிமையை அளித்தனர்; அவை இன்பம் தரும் சாதனங்கள். அதனால், அம்மையே, அவள் விரும்பிய யாரையும், தேவர்களையும் கூட, மயக்க முடியும்.

Verse 41

तं तं सद्यो मोहय वा इत्युक्ता सा तथाऽकरोत् । विद्यायां हि सुसिद्धायां सा सुनीथा सुनंदिता

“அவனையே, அவனையே உடனே மயக்கிவிடு” என்று சொல்லப்பட்டதும் அவள் அப்படியே செய்தாள். ஏனெனில் நன்கு सिद्धமான அந்த வித்யையில் சுனீதா மிகத் திறமைமிக்கவளாய் மகிழ்ந்திருந்தாள்.

Verse 42

भ्रमत्येवं सखीभिस्तु पुरुषान्सा विपश्यति । अटमानागता पुण्यं नंदनं वनमुत्तमम्

இவ்வாறு தோழிகளுடன் சுற்றித் திரிந்த அவள் ஆண்களை கவனித்தாள். அலைந்து திரிந்தபோது, மிகச் சிறந்ததும் புனிதமும் ஆன நந்தன வனத்தை அடைந்தாள்.

Verse 43

गंगातीरे ततो दृष्ट्वा ब्राह्मणं रूपसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सूर्यतेजः समप्रभम्

அப்போது கங்கைத் துறையில் அவர் அழகால் நிறைந்த ஒரு பிராமணரை கண்டார்—அனைத்து மங்கள இலக்கணங்களும் உடையவர்; சூரியத் தேஜஸுக்கு ஒப்பாக ஒளிர்வார்.

Verse 44

रूपेणाप्रतिमं लोके द्वितीयमिव मन्मथम् । देवरूपं महाभागं भाग्यवंतं सुभाग्यदम्

அவரது அழகு உலகில் ஒப்பற்றது—இரண்டாம் மன்மதன் போல்; தேவசமான ரூபம் உடையவர், மிகப் பாக்கியசாலி, தாமே சௌபாக்கியமுடையவர், பிறர்க்கும் மங்கள சௌபாக்கியம் அருள்வார்.

Verse 45

अनौपम्यं महात्मानं विष्णुतेजः समप्रभम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं विष्णुतुल्यपराक्रमम्

அவர் ஒப்பற்ற மகாத்மா—விஷ்ணுத் தேஜஸுக்கு ஒப்பாக ஒளிர்வார்; வைஷ்ணவர், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவர், விஷ்ணுவுக்கு நிகரான வீரத்துடன் விளங்குபவர்.

Verse 46

कामक्रोधविहीनं तमत्रिवंशविभूषणम्

அவர் காமமும் கோபமும் அற்றவர்—அத்திரி வம்சத்தின் அலங்காரம்.

Verse 47

दृष्ट्वा सुरूपं तपसां स्वरूपं दिव्यप्रभावं परितप्यमानम् । पप्रच्छ रंभां सुसखीं सरागा कोयं दिविष्ठः प्रवरो महात्मा

அந்த அழகியவரைக் கண்டு—தவத்தின் உருவமே போல், தெய்வீகப் பிரபாவத்தால் ஒளிர்ந்து கடுந்தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவரை நோக்கி—அவள் ஆவலுடன் தன் நெருங்கிய தோழி ரம்பாவிடம் கேட்டாள்: “வானுலகில் வாழும் இந்த உயர்ந்த மகாத்மா யார்?”