Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ரிஷிகள் கூறினர்— கந்தர்வபுத்திரனான மகாத்மா சுசங்கன் அவளுக்கு சாபமிட்டான். அந்தச் சாபத்தால் அவள் இந்நிலைக்கு எவ்வாறு வந்தாள்? அவள் என்னென்ன கர்மங்களைச் செய்தாள்?

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

ஓ த்விஜோத்தமா, அந்தச் சாபத்தின் விளைவாக அவள் எத்தகைய மகனைப் பெற்றாள்? மேலும் சுனீதாவின் வரலாற்றை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

சூதர் கூறினார்—அதே சுசங்கன் அந்த மெலிந்த இடையுடையவளையும் சபித்தான்; துயரால் பீடிக்கப்பட்ட சுநீதா தந்தையின் தாமத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

தந்தையின் வரலாறும் தன்னுடைய வரலாறும் வெளிப்படும் செய்தியை அவர் கேட்டார்; அந்த தர்மாத்மா—மரணனே ஆனாலும்—சத்தியநிஷ்டர்களில் சிறந்தவனானான்।

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

பின்னர் மகாத்மனால் சபிக்கப்பட்ட மகள் சுநீதாவிடம் அவர் கூறினார்—“நீ பாவமான துஷ்கிருதியைச் செய்தாய்; அது தர்மத்தின் தேஜஸை அழிப்பது.”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

ஓ மகாபாக்யவதி, உண்மையில் அமைதியான அவரை ஏன் அடிக்கச் செய்தாய்? நீ அமைத்தது எல்லா மக்களின் தீர்ப்புக்கும் எதிரானது.

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

அவர் காமமும் கோபமும் அற்றவர், அமைதியுடையவர், தர்மத்தை நேசிப்பவர்; தவமார்க்கத்தில் லயித்து பரப்ரஹ்மத்தில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

அந்த மனிதனையே கொல்வோனுடைய பாவத்தை கேள். அவனுக்கு பாவாத்மகன் மகன் பிறக்கிறான்; அவன் மிகுந்த கில்பிஷம் (மகாபாபம்) அடைகிறான்.

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

அடிப்பவனை அடிப்பவனும், அழுவோனை மீண்டும் கத்துபவனும்—அடிபட்டவனுடைய பாவத்தை நிச்சயமாகவே அனுபவிப்பான்; ஐயமில்லை.

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

அமைதியும் தன்னடக்கமும் உடையவன், அடிப்பவனையும்கூட அடிக்கக் கூடாது. மேலும் குற்றமற்றவர்மீது யாராலும் அடிதடிப்பு செய்யப்படக் கூடாது, மகனே.

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

பின்னர் பாவமயமான மயக்கத்தால் ஒருவர் குற்றமற்றவரையும் அடித்துவிடலாம். குற்றமற்றவர்மீது இவ்வாறு செய்வதால் வீணாக ‘ஹ்ருத்ரோகம்’—உள்ளத்தின் நோவு—உண்டாகிறது.

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

மயக்கத்தால் ஒருவர் பாவம் செய்து குற்றமற்றவரை அடித்தால், அந்தப் பாவி குற்றமற்றவரின் உடலுக்கு ஏற்பட்ட காயத்திலிருந்து எழும் அதே பாவத்தை அடைகிறான்.

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

குற்றமற்றவனாயினும் தன்னைத் தாக்கும் பாபமனத்தவனைத் தண்டிக்க வேண்டும்; மீண்டும் விரைவாக எழுந்து துணிவுடன் அந்தத் தீய தாக்குதலாளனை அடக்க வேண்டும்।

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

தீமை செய்பவனின் பாவம் குற்றமற்றவர்மேல் வந்து விழும்; ஆகவே குற்றவாளி எனத் தோன்றினாலும் அவனை அடித்தோ தண்டித்தோ கூடாது।

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

அருமை மகளே, நீயே ஒரு பெருந்தீச்செயலை வளர்த்தாய்; அதனால் நீ சாபமடைந்தாய்; ஆகவே புண்ணியச் செயல்களைச் செய்।

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

நல்லோரின் சங்கத்தை அடைந்து எப்போதும் உன்னை மாற்றிக்கொள்; யோகத் தியானமும் மெய்ஞ்ஞானமும் கொண்டு, நந்தினியே, உன்னை உருமாற்று।

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

நல்லோரின் சங்கம் மகாபுண்ணியம்; அது மிகுந்த நன்மையை அளிக்கும்; குழந்தையே, சத்சங்கத்தின் சிறப்பை காட்டும் இந்த நல்ல எடுத்துக்காட்டைப் பார்।

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

அந்தப் புனித நீரைத் தொடுதல், அருந்துதல், அங்கே நீராடுதல் மட்டுமால் மகாதீ மునிவர்கள் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் சுத்தமடைந்து சித்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும்—அசையும் அசையாததும்—தூய்மையால் ஒளிர்கின்றன. அந்த நீர் அமைதியும் இனிய குளிர்ச்சியும் உடலுக்கு மென்மையும் மகிழ்ச்சியும் தருகிறது।

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

அவற்றை நிர்மலம், இனிமை நிறைந்தது, புண்ணிய வலிமை உடையது, மாசை அகற்றுவது என அறிக; அதுபோல நல்லோரை உணர்ந்து முயன்று அவர்களுடன் சேர்ந்து வாழ்க।

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

அக்னியின் தொடர்பால் பொன் தன் மாசை விட்டு விடுவது போல, சத்புருஷர்களின் சங்கத்தால் மனிதன் பாவத்தைத் துறக்கிறான்।

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

சத்தியமாகிய அக்கினி ஏற்றப்பட்டால் புண்ணியத் தேஜஸால் பிரகாசித்து எரிகிறது. சத்தியத்தால் அதன் ஒளி மேலும் உயரும்; ஞானத்தால் அது முற்றிலும் நிர்மலமாகிறது।

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

தியானத்தால் எழும் தீவிரத் தபத்தினால் அவன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கி, பாவிகளால் தொடமுடியாதவனாகிறான்; சத்தியாக்னியின் சங்கத்தால் எல்லாப் பாவமும் அழிகிறது.

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

ஆகையால் நீ எவ்விதத்திலும் சத்தியவான்களின் சங்கத்தைச் செய்ய வேண்டும். பாவப் பாரத்தைத் துறந்து, இவ்வாறு புண்ணிய தர்மத்தைச் சரணடை.

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

சூதர் கூறினார்—தந்தையால் இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட துயருற்ற சுனீதா, தந்தையின் பாதங்களில் வணங்கி, தனிமையான காட்டிற்குச் சென்றாள்.

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

காமமும் கோபமும் துறந்து, அந்தத் தபஸ்வினி குழந்தைத்தனத்தையும் விட்டாள்; மோகமும் துரோகமும் மாயையும் கைவிட்டு, ஒருமனத் தனிமையில் தங்கினாள்.

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

அவளுடைய தோழிகள் விளையாட்டிற்காக லீலையான மகிழ்ச்சியுடன் கூடி வந்தனர்; அவர்கள் அகன்ற கண்களையுடைய, துயரப் பங்காளியான சுனீதாவைக் கண்டனர்.

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

அவள் தியானத்தில் மூழ்கி கவலையால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டு, சிந்தனையில் ஈடுபட்டோர் கூறினர்— “பத்ரே! இக்கவலையால் நிரம்பி நீ ஏன் கலங்குகிறாய்?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

ஆகவே கலக்கமும் துயரமும் தரும் அந்தக் கவலையின் காரணத்தை எங்களுக்குச் சொல். உண்மையில் பயனுள்ள கவலை ஒன்றே—தர்மத்திற்காகச் செய்யும் சிந்தனை.

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

இரண்டாவது சிந்தனையும் பயனுள்ளது—யோகிகளுக்கு ஆனந்தம் அளித்து தர்மத்தை வளர்ப்பது. இதைத் தவிர மற்ற சிந்தனைகள் பயனற்றவை; அவற்றை எண்ணவே கூடாது.

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

கவலை உடலை அழிக்கிறது; வலிமையும் உயிர்த்தெழுச்சியும் குன்றச் செய்கிறது. அது எல்லா இன்பத்தையும் ஒழித்து, அழகையும் இழக்கச் செய்கிறது.

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

கவலை ஆசை, மயக்கம், பேராசை ஆகியவற்றை உண்டாக்குகிறது. நாள்தோறும் அதை வளர்த்தால், அந்தக் கவலை மீண்டும் மீண்டும் பாவத்தை உருவாக்குகிறது.

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையில் உள்ள பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய ‘சுநீதாசரிதம்’ எனப்படும் முப்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

மனிதன் தன் செயல்களால் முன்பு எதைச் சேர்த்தானோ, உயிர் அதையே அனுபவிக்கிறது; ஆகவே ஞானி கவலைக்குள் மூழ்க வேண்டாம்।

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

ஆகவே கவலையை விட்டு, இன்பம் துன்பம் முதலியவற்றைப் பேசுங்கள். அவர்களின் சொற்களை கேட்டுச் சுநீதா இவ்வாறு உரைத்தாள்।