Adhyaya 27

Verse 1

सूत उवाच । स प्रभुः सर्वलोकेशो ह्यभिषिच्य ततो नृपम् । पृथुं वेनस्य तनयं सर्वराज्ये महाप्रभुम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது எல்லா உலகங்களின் அதிபதியான பரமபிரபு, வேனனின் புதல்வன் அரசன் ப்ருதுவை அபிஷேகம் செய்து, முழு அரசாட்சிக்கும் மகாபிரபுவாக நிறுவினார்।

Verse 2

महाबाहुं महाकायं यथेंद्रं च सुरेश्वरम् । क्रमेणापि ततो ब्रह्मा राज्यानि च विचार्य वै

பின்பு பிரம்மா முறையாக அரசாட்சிகளையும் ஆராய்ந்து, பெருங்கை வலிமையும் பெருந்தேகமும் உடைய அவனை தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனைப் போலக் கண்டார்।

Verse 3

यद्यस्यापि भवेद्योग्यं दातुं तदुपचक्रमे । वृक्षाणां ब्राह्मणानां च ग्रहर्क्षाणां तथैव च

ஒருவன் எதைத் தானமாக அளிக்கத் தகுதியுடையனோ, அதையே தானக்கிரியையாகத் தொடங்க வேண்டும்—முக்கியமாக மரங்கள், பிராமணர்கள், மேலும் கிரக-நட்சத்திரங்களின் நலனுக்காகவும்।

Verse 4

सोमं राज्ये सोभ्यषिंचत्तपसां च महामतिः । धर्माणां धर्मयज्ञानां पुण्यानां पुण्यतेजसाम्

அந்த மகாமதி சோமனை அரசாட்சியில் அபிஷேகம் செய்தார்—தபஸின் ஒளி, தர்மமும் தர்மயாகங்களும், மேலும் புண்ணியத்தின் புனிதத் தேஜஸும் கொண்டு பிரகாசிப்பவனை।

Verse 5

अपां मध्ये तथा देवं तीर्थानां हि तथैव च । वरुणं सोभिषिच्यैव रत्नानां च द्विजोत्तम

மேலும் நீரின் நடுவில் தீர்த்தங்களின் அதிதேவனையும் அபிஷேகம் செய்தார்; அத்துடன், ஓ த்விஜோத்தமா, ரத்தினங்களின் நடுவில் வருணனையும் அபிஷேகம் செய்தார்।

Verse 6

अन्येषां सर्वयक्षाणां राज्ये वैश्रवणं पुनः । विष्णुमेव महाप्राज्ञमादित्यानां पितामहः

மற்ற எல்லா யக்ஷர்களின் ஆட்சியில் மீண்டும் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) அரசன்; ஆதித்யர்களின் பிதாமகனாக மகாப்ராஜ்ஞர்கள் விஷ்ணுவையே உறுதிப்படுத்தினர்.

Verse 7

राज्ये संस्थापयामास जनता हितहेतवे । सर्वेषामेव पुण्यानां दक्षमेव प्रजापतिम्

மக்களின் நலனுக்காக அவர்கள் அரசில் தக்ஷப் பிரஜாபதியை நிறுவினர்—எல்லா புண்ணியவான்களிலும் உண்மையிலே மிகத் திறமையுடையவர் தக்ஷனே.

Verse 8

समर्थं सर्वधर्मज्ञं प्रजापतिगणेश्वरम् । प्रह्रादं सर्वधर्मज्ञं स हि राज्ये न्यरूपयत्

அவன் பிரஹ்லாதனை—திறமையுடையவன், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், பிரஜாபதிகளின் கணங்களுக்குத் தலைவன்—அந்த சர்வதர்மஞ்ஞனையே அரசில் நியமித்தான்.

Verse 9

दैत्यानां दानवानां च विष्णुतेजः समन्वितम् । यमं वैवस्वतं धर्मं पैत्र्ये राज्येभिषिच्य च

தைத்யர், தானவர் ஆகியோரையும் ஆளுவதற்காக, விஷ்ணு-தேஜஸால் நிறைந்த யம வைவர்ஸ்வதன்—தர்மஸ்வரூபன்—பித்ரு ராஜ்யத்தில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான்.

Verse 10

यक्षराक्षसभूतानां पिशाचोरगसर्पिणाम् । योगिनीनां च सर्वासां वैतालानां महात्मनाम्

யக்ஷர், ராக்ஷசர், பூதர் ஆகியோரின்; பிசாசர், உரகர், சர்ப்பர் ஆகியோரின்; எல்லா யோகினிகளின்; மேலும் மகாத்மையான வைதாளர்களின் (கூட்டம்).

Verse 11

कंकालानां हि सर्वेषां कूष्मांडानां तथैव च । पार्थिवानां च सर्वेषां गिरिशं शूलपाणिनम्

அனைத்து கங்காலர்களுக்கும், அனைத்து கூஷ்மாண்டர்களுக்கும், மேலும் எல்லா பூமியிலுள்ள உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன் கிரீசன்—திரிசூலதாரி சிவன்.

Verse 12

पर्वतानां हि सर्वेषां हिमवंतं महागिरिम् । नदीनां च तडागानां वापिकानां तथैव च

எல்லா மலைகளிலும் மகாமலை ஹிமவான் சிறந்தவன்; அதுபோல நதிகள், குளங்கள், கிணறுகளிலும் (அவனே முதன்மை).

Verse 13

कुंडानां कूपराज्ये हि दिव्येषु च सुरेश्वरः । सागरं स्थापितं पुण्यं सर्वतीर्थमनुत्तमम्

குண்டங்கள், கிணறுகளின் புனிதப் பரப்பில், தெய்வீகத் தலங்களுள் தேவேஸ்வரன் புண்ணிய ‘சாகர’த்தை நிறுவினான்—அது எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தாங்கும் ஒப்பற்ற தீர்த்தம்.

Verse 14

गंधर्वाणां तु सर्वेषां राज्ये पुण्ये तथैव च । चित्ररथं ततो ब्रह्मा अभिषिच्य सुरेश्वरः

பின்னர் தேவேஸ்வரன் பிரம்மா, எல்லா கந்தர்வர்களின் புண்ணியமும் தர்மமுமாய அரசாட்சிக்குச் சித்ரரதனை விதிப்படி அபிஷேகம் செய்து அமர்த்தினார்.

Verse 15

नागानां पुण्यवीर्याणां वासुकिं च चतुर्मुखः । सर्पाणां तु तथा राज्ये अभिषिच्य स तक्षकम्

பின்னர் நான்முகப் பிரம்மா, புண்ணிய வலிமை கொண்ட நாகர்களில் வாசுகியை அபிஷேகம் செய்தார்; அதுபோல பாம்புகளின் அரசாட்சியில் தக்ஷகனை நிறுவினார்.

Verse 16

वारणानां ततो राज्ये ऐरावणमसिंचत । अश्वानां चैव सर्वेषामुच्चैःश्रवसमेव च

பின்னர் யானைகளின் அரசாட்சியில் அவர் ஐராவதனை அபிஷேகம் செய்தார்; மேலும் எல்லா குதிரைகளிலும் ஒரே உச்சைஃஸ்ரவஸையே அபிஷேகம் செய்தார்.

Verse 17

पक्षिणां चैव सर्वेषां वैनतेयमथापि सः । मृगाणां च ततो राज्ये ब्रह्मा सिंहमथादिशत्

அனைத்து பறவைகளிலும் அவர் வைநதேயன் (கருடன்) என்பவனை அரசனாக நியமித்தார்; மேலும் மிருகங்களின் அரசாட்சியில் பிரம்மா சிங்கத்தை அதிகாரியாகக் கட்டளையிட்டார்.

Verse 18

गोवृषं तु गवां मध्ये अभिषिच्य प्रजापतिः । वनस्पतीनां सर्वेषां प्लक्षमेव पितामहः

பிரஜாபதி மாடுகளின் நடுவே கோவ்ருஷபன் (காளை) என்பவனை அபிஷேகம் செய்தார்; மேலும் பிதாமகன் பிரம்மா எல்லா மரங்களிலும் பிளக்ஷ மரத்தையே முதன்மையாக்கினார்.

Verse 19

एवं राज्यानि सर्वाणि संस्थाप्य च पितामहः । दिशापालांस्ततो ब्रह्मा स्थापयामास सत्तमः

இவ்வாறு எல்லா அரசாட்சிகளையும் நிறுவிய பிதாமகன்—நல்லோரில் சிறந்த பிரம்மா—பின்னர் திசைகளின் காவலர்களை நியமித்தார்.

Verse 20

वैराजस्य तथा पुत्रं पूर्वस्यां दिशि सत्तमः । सुधन्वानं दिशःपालं राजानं सोभ्यषिंचत

பின்னர் அந்தச் சிறந்தவர் வைராஜனின் புதல்வன் சுதன்வாவை கிழக்கு திசையில் அரசனாகவும் திக்பாலனாகவும் அபிஷேகம் செய்தார்.

Verse 21

दक्षिणस्यां महात्मानं कर्दमस्य प्रजापतेः । पुत्रं शंखपदं नाम राजानं सोभ्यषिंचत

தெற்கு திசையில் அவர் பிரஜாபதி கர்தமனின் புதல்வனான மகாத்மா சங்கபதனை அரசனாக அபிஷேகம் செய்து அமர்த்தினார்।

Verse 22

पश्चिमायां तथा ब्रह्मा वरुणस्य प्रजापतेः । पुत्रं च पुष्करं नाम सोऽभ्यषिंचत्प्रजापतिः

அதேபோல் மேற்கு திசையில் பிரஜாபதி பிரம்மா, வருணனின் புதல்வன் புஷ்கரனைப் பிரஜாபதி பதவியில் அபிஷேகம் செய்தார்।

Verse 23

उत्तरस्यां दिशि ब्रह्म नलकूबरमेव च । एवं चैवाभ्यषिंचच्च दिक्पालान्समहौजसः

ஓ பிரம்மா! வட திசையில் அவர் நலகூபரனையும் நிறுவினார்; இவ்வாறே அந்த மகாவலிமான் திக்குப் பாலர்களை முறையாக அபிஷேகம் செய்தான்।

Verse 24

यैरियं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपत्तना । यथाप्रदेशमद्यापि धर्मेण प्रतिपाल्यते

அவர்களால் இந்த முழு பூமி—ஏழு தீவுகளும் நகரங்களும் உடன்—இன்றும் இடம்தோறும் தர்மத்தால் காக்கப்பட்டு ஆளப்படுகிறது।

Verse 25

पृथुश्चैवं महाभागः सोभिषिक्तो नराधिपः । राजसूयादिभिः सर्वैरभिषिक्तो महामखैः

இவ்வாறு மகாபாக்யவான் நராதிபதி ப்ருது அபிஷேகிக்கப்பட்டார்; ராஜசூய முதலிய எல்லா மகாயாகங்களாலும் அவர் முறையாக அபிஷேகம் பெற்றார்।

Verse 26

विधिना वेददृष्टेन राजराज्ये महीपतिः । चाक्षुषे नाम्नि संपुण्ये अतीते च महौजसि

வேதம் காட்டிய விதிப்படி பூமிபதி தன் அரசராஜ்யத்தை ஆட்சி செய்தான்; மேலும் ‘சாக்ஷுஷ’ எனப்படும் மிகப் புண்ணியமான, கடந்துபோன மகௌஜஸ்வி காலத்தில் அவன் மகாதேஜஸுடன் விளங்கினான்।

Verse 27

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । राज्याभिषेकोनाम सप्तविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையின் பூமிகண்டத்தில் ‘ராஜ்யாபிஷேகம்’ எனப்படும் இருபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 28

विस्तरं चापि व्याख्यास्ये पृथोश्चैव महात्मनः । यदि मामेव विप्रेन्द्र शुश्रूषसि अतंद्रितः

மகாத்மா ப்ருதுவின் வரலாறையும் நான் விரிவாக விளக்குவேன்; ஓ விப்ரேந்திரா, நீ சோர்வின்றி என்னையே மட்டும் பணிவுடன் கேட்டு சேவித்தால்।

Verse 29

एतदेवमधिष्ठानं महत्पुण्यं प्रकीर्तितम् । सर्वेष्वेव पुराणेषु एतद्धि निश्चितं सदा

இவ்வாறு இந்த அதிஷ்டானம் மிகப் புண்ணியமுடையது என்று புகழப்பட்டுள்ளது; உண்மையில் இந்தக் கருத்து எல்லா புராணங்களிலும் எப்போதும் உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது।

Verse 30

पुण्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्गवासकरं शुभम् । धन्यं पवित्रमायुष्यं पुत्रदं वृद्धिदायकम्

இது புண்ணியமுடையது, புகழ் தருவது, ஆயுளை நீட்டிப்பது; மங்களகரம், ஸ்வர்கவாசத்திற்குக் காரணம். பாக்கியமும் பரிசுத்தமும் அளித்து, நீண்ட ஆயுள், புத்திரப் பேறு, வளர்ச்சி-செழிப்பையும் வழங்கும்।

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या भावध्यानसमन्वितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

பக்தியுடன், உள்ளார்ந்த பாவ-தியானமும் ஒருமுகச் சிந்தனையும் கொண்டு யார் இதைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவருக்கு அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.