Adhyaya 26

Verse 1

सूत उवाच । तं पुत्रं निहतं श्रुत्वा सा दितिर्दुःखपीडिता । पुत्रशोकेन तेनैव संदग्धा द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—தன் மகன் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டதும் திதி துயரால் நொறுங்கினாள். ஹே த்விஜசிரேஷ்டர்களே, அந்த மகன்-சோகத்தால் அவள் உள்ளுக்குள் எரிந்தவள்போல் ஆனாள்.

Verse 2

पुनरूचे महात्मानं कश्यपं मुनिपुंगवम् । इंद्रस्यापि सुदुष्टस्य वधार्थं द्विजसत्तम

மீண்டும் அவன் மகாத்மாவும் முனிவர்களில் தலைசிறந்தவருமான கஷ்யபரை நோக்கி உரைத்தான்—ஹே த்விஜசிரேஷ்டரே, மிகுந்த தீயவனான இந்திரனையும் வதம் செய்யும் பொருட்டு.

Verse 3

ब्रह्मतेजोमयं तीव्रं दुःसहं सर्वदैवतैः । पुत्रैकं दीयतां कांत सुप्रियाहं यदा विभो

இது பிரம்மதேஜஸால் உருவான கடும் ஒளி; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் கூட தாங்க இயலாதது. ஆகவே, ஓ பிரியனே! ஓ வல்லவனே! நான் உமக்கு அன்புக்குரியவள்; இதைத் தாங்க ஒரு மகனை அருள்வீராக.

Verse 4

कश्यप उवाच । निहतौ बलवृत्रौ च मम पुत्रौ महाबलौ । अघमाश्रित्य देवेन इंद्रेणापि दुरात्मना

காச்யபர் கூறினார்—என் மகாபலமுடைய இரு புதல்வர்கள் பலனும் வ்ருத்ரனும் கொல்லப்பட்டனர். அந்தத் துர்மதி தேவன் இந்திரன் பாவத்தைத் துணையாகக் கொண்டு அவர்களை வதைத்தான்.

Verse 5

तस्यैव च वधार्थाय पुत्रमेकं ददाम्यहम् । वर्षाणां तु शतैकं त्वं शुचिर्भव यशस्विनि

அவனையே வதைக்கும்பொருட்டு நான் உனக்கு ஒரு மகனை அளிப்பேன். ஓ புகழ்மிக்கவளே! நீ நூறு ஆண்டுகள் தூய்மையுடன், நியமத்துடன் நிலைத்திரு.

Verse 6

एवमुक्त्वा स योगींद्रो हस्तं शिरसि वै तदा । दत्त्वादित्या सहैवासौ गतो मेरुं तपोवनम्

இவ்வாறு கூறி, யோகிகளின் தலைவன் அப்போது அவளின் தலையில் தன் கரத்தை வைத்தான். ஆதித்யாவுடன் சேர்ந்து அவன் மேரு மலையின் தவவனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 7

तपस्तताप सा देवी तपोवननिवासिनी । शुचिष्मती सदा भूत्वा पुत्रार्था द्विजसत्तम

தவவனத்தில் வாழ்ந்த அந்த தேவியாள் கடும் தவம் செய்தாள். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! மகன் வேண்டி அவள் எப்போதும் தூய்மையுடனும் ஒளிமிக்கவளாகவும் இருந்தாள்.

Verse 8

ततो देवः सहस्राक्षो ज्ञात्वा उद्यममेव च । दित्याश्चैव महाभाग अंतरप्रेक्षकोऽभवत्

அப்போது ஆயிரக் கண்களுடைய தேவேந்திரன் அந்த முயற்சியை நன்கு அறிந்து, ஓ மகாபாகா, தித்யர்களிடையிலும் மறைந்த பார்வையாளனாக ஆனான்।

Verse 9

पंचविंशाब्दिको भूत्वा देवराड्दैवतोपमः । ब्राह्मणस्य च रूपेण तस्याश्चांतिकमागतः

இருபத்தைந்து வயதை ஏற்று, தேவர்களின் அரசன்—தெய்வ ஒளிக்குச் சமமானவன்—பிராமண வடிவம் கொண்டு அவளருகே வந்தான்।

Verse 10

स तां प्रणम्य धर्मात्मा मातरं तपसान्विताम् । तयोक्तस्तु सहस्राक्षो भवान्को द्विजसत्तम

அந்த தர்மாத்மா தவத்தால் நிறைந்த தன் தாயை வணங்கினான். அப்போது ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அவனிடம்—“ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, நீ யார்?” என்றான்।

Verse 11

तामुवाच सहस्राक्षः पुत्रोऽहं तव शोभने । ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च धर्मं जानामि भामिनि

ஸஹஸ்ராக்ஷன் அவளிடம் கூறினான்—“ஓ சோபனே, நான் உன் மகன். நான் பிராமணன், வேதங்களை அறிந்தவன்; தர்மத்தை அறிவேன், ஓ பாமினி.”

Verse 12

तपसस्तव साहाय्यं करिष्ये नात्र संशयः । शुश्रूषति स तां देवीं मातरं तपसान्विताम्

“உன் தவத்திற்கு நான் துணை செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை.” என்று கூறி, தவவலிமை கொண்ட தன் தாய்த் தேவியை அவன் பணிவுடன் சேவித்தான்।

Verse 13

तमिंद्रं सा न जानाति आगतं दुष्टकारिणम् । धर्मपुत्रं विजानाति शुश्रूषंतं दिने दिने

தீமை செய்ய வந்த அந்த இந்திரனை அவள் அறியாள்; ஆனால் நாள்தோறும் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்யும் தர்மபுத்திரனை அவள் அறிகிறாள்.

Verse 14

अंगं संवाहयेद्देव्याः पादौ प्रक्षालयेत्ततः । पत्रं मूलं फलं तत्र वल्कलाजिनमेव च

தேவியின் அங்கங்களை மென்மையாக மசாஜ் செய்து, பின்னர் அவளுடைய திருவடிகளைத் துவைக்க வேண்டும். அங்கே இலை, வேர், கனிகள், மேலும் வல்கல ஆடை மற்றும் மான் தோலும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 15

ददात्येवं स धर्मात्मा तस्यै दित्यै सदैव हि । भक्त्या संतोषिता तस्य संतुष्टा तमभाषत

இவ்வாறு அந்த தர்மாத்மன் திதிக்குச் சதா அளித்து வந்தான். அவன் பக்தியால் மகிழ்ந்து முழுமையாகத் திருப்தியடைந்த திதி அவனிடம் பேசினாள்.

Verse 16

पुत्रे जाते महापुण्ये इंद्रे च निहते सति । कुरु राज्यं महाभाग पुत्रेण मम दैवकम्

மிகப் புண்ணியமிக்க மகன் பிறந்துள்ளான்; இந்திரனும் கொல்லப்பட்டான். ஓ பாக்கியவானே, நீ அரசாட்சியை ஏற்று; என் விதி என் மகனோடு இணைந்துள்ளது.

Verse 17

एवमस्तु महाभागे ते प्रसादाद्भविष्यति । तस्याश्चैवांतरं प्रेप्सुरभवत्पाकशासनः

அவன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகட்டும், ஓ மகாபாகையே; உன் அருளால் அது நிகழும்.” பின்னர் பாகசாசனன் (இந்திரன்) அவளுக்கு எதிராக வாய்ப்பை நாடி, அவளின் பலவீன நேரத்தை எதிர்நோக்கினான்.

Verse 18

ऊने वर्षशते चास्या ददर्शांतरमच्युतः । अकृत्वा पादयोः शौचं दितिः शयनमाविशत्

நூறு ஆண்டுகள் நிறைவதற்கு முன்பே அச்யுதன் அவளது நடத்தையில் ஒரு குறைவை கண்டான். திதி பாதங்களைச் சுத்தம் செய்யாமல் படுக்கையில் படுத்தாள்.

Verse 19

शय्यांते सा शिरः कृत्वा मुक्तकेशातिविह्वला । निद्रामाहारयामास तस्याः कुक्षिं प्रविश्य ह

படுக்கையின் ஓரத்தில் தலை வைத்து, முடி அவிழ்ந்த நிலையில் மிகுந்த கலக்கத்துடன் அவள் உறங்கினாள்—அவளது கருப்பையில் புகுந்ததுபோல்.

Verse 20

वज्रपाणिस्ततो गर्भं सप्तधा तं न्यकृंतत । वज्रेण तीक्ष्णधारेण रुरोद उदरे स्थितः

அப்போது வஜ்ரபாணி இந்திரன் கூர்மையான வஜ்ரத்தால் அந்த கருவை ஏழு பகுதிகளாக வெட்டினான்; வயிற்றினுள் இருந்தவன் அழுதான்.

Verse 21

स गर्भस्तत्र विप्रेंद्रा इंद्रहस्तगतेन वै । रोदमानं महागर्भं तमुवाच पुनः पुनः

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, அங்கே அந்த கரு உண்மையிலே இந்திரனின் கைக்குள் வந்தது; அழுதுகொண்டிருந்த அந்த மகாகருவிடம் இந்திரன் மீண்டும் மீண்டும் பேசினான்.

Verse 22

शतक्रतुर्महातेजा मा रोदीरित्यभाषत । सप्तधा कृतवाञ्छक्रस्तं गर्भं दितिजं पुनः

நூறு யாகங்களின் அதிபதி, பேரொளி கொண்ட சக்ரன், “அழாதே” என்று கூறினான். பின்னர் சக்ரன் திதியால் பிறந்த அந்த கருவை மீண்டும் ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்தான்.

Verse 23

एकैकं सप्तधा च्छित्त्वा रुदमानं स देवराट् । एवं वै मरुतो जातास्ते तु देवा महौजसः

தேவராஜன் இந்திரன் அழுதுகொண்டிருந்த அவர்களில் ஒவ்வொருவரையும் ஏழு பகுதிகளாக வெட்டினான். இவ்விதமே மகா ஓஜஸுடைய தேவர்கள்—மருத்துகள் பிறந்தனர்.

Verse 24

यथा इंद्रेण ते प्रोक्ता बभूवुर्नामभिस्ततः । अतिवीर्य महाकायास्तीव्र तेजः पराक्रमाः

இந்திரன் அவர்களை எவ்வாறு அழைத்தானோ, அதன்படியே அவர்கள் பின்னர் அந்தப் பெயர்களால் புகழ்பெற்றனர்—அதிவீரியம், பெருஞ்சரீரம், தீவிரத் தேஜஸ், பராக்கிரமம் உடையோர்.

Verse 25

एकोना वै बभूवुस्ते पंचाशन्मरुतस्ततः । मरुतो नाम ते ख्याता इंद्रमेव समाश्रिताः

அப்போது அவர்கள் நாற்பத்தொன்பது மருத்துகளாக ஆனார்கள். ‘மருத்துகள்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, இந்திரனையே சரணடைந்தனர்.

Verse 26

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे मरुदुत्पत्तिर्नाम षड्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘மருதுத் உற்பத்தி’ எனப்படும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 27

क्रमशस्तानि राज्यानि पृथुपूर्वाणि तानि वै । स देवः पुरुषः कृष्णः सर्वव्यापी जगद्गुरुः

வரிசையாக அந்த அரசாட்சிகள் நிறுவப்பட்டன—பிருது அரசிலிருந்து தொடங்கி. அவரே அந்த தெய்வப் புருஷன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—எங்கும் நிறைந்தவர், உலககுரு.

Verse 28

तपोजिष्णुर्महातेजाः सर्व एकः प्रजापतिः । पर्जन्यः पावकः पुण्यः सर्वात्मा सर्व एव हि

அவரே தவவலிமையின் வடிவம், மாபெரும் தேஜஸுடையவர், அனைத்திற்கும் ஒரே பிரஜாபதி. அவரே பர்ஜன்யன் (மழை அளிப்பவன்), பாவகன் (அக்னி), பரம புனிதன்—அவரே எல்லாரின் ஆத்மா; உண்மையில் அனைத்தும் அவரே.

Verse 29

तस्य सर्वमिदं पुण्यं जगत्स्थावरजंगमम् । भूतसर्गमिमं सम्यग्जानतो द्विजसत्तम

ஓ த்விஜசிறந்தவரே! இந்த பூதஸிருஷ்டியை முறையாக அறிந்தவனுக்கு, அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் கொண்ட இந்த முழு உலகமும் முழுமையாக புண்ணியமயமாகிறது.

Verse 30

नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः । इमां सृष्टिं महापुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्

இங்கே வீழ்ச்சி என்ற பயம் இல்லை; அப்படியிருக்கப் பரலோகப் பயம் எப்படித் தோன்றும்? இந்த சிருஷ்டி-ஒழுங்கு மகாபுண்ணியமானது, மங்களகரமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது.

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । स हि धन्यश्च पुण्यश्च स हि सत्यसमन्वितः

பக்தியுடன் இதைச் செவிமடுத்தவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். அவன் பாக்கியவான், புண்ணியவான்; சத்தியத்தால் நிறைந்தவன்.

Verse 32

यः शृणोति इमां सृष्टिं स याति परमां गतिम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

இந்த சிருஷ்டிக் கதையைச் செவிமடுப்பவன் பரமகதியை அடைகிறான். எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து தூய்மையடைந்த ஆத்மாவுடன் அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.