Adhyaya 25

Verse 1

सूत उवाच । इयं हि का गायति चारुलोचना विलासभावैः परिविश्वमेव । अतीव बाला शुशुभे मनोहरा संपूर्णभावैः परिमोहयेज्जनम्

சூதர் கூறினார்—இவள் யார், அழகிய விரிந்த கண்களையுடையவள்? லீலைமிகு பாவங்களுடன் பாடி, உலகமெங்கும் நிறைத்துவிடுகிறாள். மிக இளமையாயிருந்தும் மனம் கவரும் ஒளியுடன் விளங்கி, தன் முழுமையான கவர்ச்சியால் மக்களை முற்றிலும் மயக்குகிறாள்.

Verse 2

दृष्ट्वा स रंभां कमलायताक्षीं पीनस्तनीं चर्चितकुंकुमांगीम् । पद्माननां कामगृहं ममैषा नो वा रतिश्चारुमनोहरेयम्

அவன் ரம்பையைப் பார்த்தான்—தாமரைபோல் நீண்ட கண்களையுடையவள், நிறைந்த மார்புடையவள், குங்குமம் பூசப்பட்ட அங்கங்களால் அழகுபெற்றவள். மனத்தில்: ‘இந்தத் தாமரைமுகி என் காதலின் இல்லமே; இல்லையெனில், மனம் கவரும் ரதியே இவளா?’ என்று எண்ணினான்.

Verse 3

संपूर्णभावां परिरूपयुक्तां कामांगशीलामतिशीलभावाम् । यास्याम्यहं वश्यमिहैव अस्या मनोभवेनाद्य इहैव प्रेषितः

முழுமையான அழகுச் சுவையுடன், நிறைவு பெற்ற வடிவழகுடன், காமமயமான லாவண்யமும் மிக மயக்கும் இயல்பும் கொண்ட அவளிடம் நான் இப்போதே சென்று, இங்கேயே அவளை என் வசப்படுத்துவேன்; ஏனெனில் இன்று என்னை மனோபவன் (காமதேவன்) தானே இங்கே அனுப்பியுள்ளான்.

Verse 4

इतीव दैत्यः सुविचिंतयान्वितः कामेन मुग्धो बहुकालनोदितः । समातुरस्तत्र जगाम सत्वरमुवाच तां दीनमनाः सुलोचनाम्

இவ்வாறு தீர்மானித்த அந்த அசுரன் தன் சூழ்ச்சிச் சிந்தனையில் மூழ்கி, நீண்ட காலமாக எழுந்த காமவேட்கையால் மயங்கி, கலக்கத்துடன் உடனே அங்கே விரைந்தான். தாழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அழகிய கண்களையுடையவளிடம் பேசினான்.

Verse 5

कस्यासि वा सुंदरि केन प्रेषिता किं नाम ते पुण्यतमं वदस्व मे । तवैव रूपेण महातितेजसा मुग्धोस्मि बाले मम वश्यतां व्रज

அழகியே, நீ யாருடையவள்? உன்னை யார் அனுப்பினார்? மிகப் புண்ணியவளே, உன் பெயரை எனக்குச் சொல். பேரொளி பொலியும் உன் உருவமே என்னை மயக்கியது; இளம்பெண்ணே, என் வசப்படு.

Verse 6

एवमुक्ता विशालाक्षी वृत्रं कामाकुलं प्रति । अहं रंभा महाभाग क्रीडार्थं वनमुत्तमम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பெரிய கண்களையுடைய அந்தப் பெண் காமத்தால் கலங்கிய வ்ருத்ரனிடம்—“மகாபாகனே, நான் ரம்பை; விளையாட்டிற்காக இந்தச் சிறந்த வனத்திற்கு வந்தேன்” என்று சொன்னாள்.

Verse 7

सखीसार्धं समायाता नंदनं वनमुत्तमम् । त्वं तु को वा किमर्थं हि मम पार्श्वं समागतः

நான் தோழிகளுடன் இந்தச் சிறந்த நந்தன வனத்திற்கு வந்தேன். ஆனால் நீ யார்? எதற்காக என் அருகில் வந்தாய்?

Verse 8

वृत्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि योहं बाले समागतः । हुताशनात्समुत्पन्नः कश्यपस्य सुतः शुभे

வ்ருத்ரன் கூறினான்—“கேள், இளம்பெண்ணே; இங்கே வந்த நான் யார் என்பதைச் சொல்கிறேன். நல்வளமே, நான் ஹுதாசனனாகிய அக்னிதேவனிடமிருந்து பிறந்தவன்; கश्यபரின் புதல்வன்.”

Verse 9

सखाहं देवदेवस्य इंद्र स्यापि वरानने । ऐंद्रं पदं वरारोहे अर्धं मे भुक्तिमागतम्

அழகிய முகத்தாளே! நான் தேவர்களின் தேவனின் தோழன்; உயர்ந்தவளே, இந்திரனின் ஐந்திரப் பதமும் எனக்கு பாதி மட்டுமே—முன்னரே அனுபவித்ததுபோல்—வந்தடைந்தது.

Verse 10

अहं वृत्रः कथं देवि मामेवं न तु विंदसि । त्रैलोक्यं वशमायातं यस्यैव वरवर्णिनि

நான் வ்ருத்ரன். தேவியே, என்னை இவ்வாறு ஏன் அறியவில்லை? அழகிய நிறத்தாளே, யாருடைய வல்லமையால் மூவுலகமும் வசப்பட்டதோ.

Verse 11

अहं शरणमायातः कामाद्रक्ष वरानने । भजस्व मां विशालाक्षि कामेनाकुलितं प्रिये

நான் சரணடைந்தேன்; அழகிய முகத்தாளே, காமத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்று. அகன்ற கண்களையுடைய பிரியே, என்னை ஏற்று; காமத்தால் கலங்கித் திணறுகிறேன்.

Verse 12

रंभोवाच । वशगा हं तवैवाद्य भविष्यामि न संशयः । यं यं वदाम्यहं वीर तं तं कार्यं त्वयैव हि

ரம்பா கூறினாள்—இன்றுமுதல் நான் நிச்சயமாக உன் வசத்திலேயே இருப்பேன். வீரனே, நான் எதை எதைச் சொல்கிறேனோ, அவை அனைத்தையும் நீயே செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

एवमस्तु महाभागे तं तं सर्वं करोम्यहम् । एवं संबंधकं कृत्वा तया सह महाबलः

மகாபாகையே, அப்படியே ஆகட்டும்; நீ சொல்வதையெல்லாம் நான் செய்வேன். இவ்வாறு உறவை நிறுவி அந்த மகாபலன் அவளுடன் சேர்ந்திருந்தான்.

Verse 14

तस्मिन्वने महापुण्ये रेमे दानवसत्तमः । तस्या गीतेन नृत्येन हास्येन ललितेन च

அந்த மிகப் புண்ணிய வனத்தில் தானவர்களில் சிறந்தவன் மகிழ்ந்து விளையாடினான்—அவளின் பாடல், நடனம், சிரிப்பு, இனிய லீலைகளால் மயங்கினான்.

Verse 15

अतिमुग्धो महादैत्यः स तस्याः सुरतेन च । तमुवाच महाभागं वृत्रं दानवसत्तमम्

அந்த மாபெரும் தைத்யன் மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்—அவளுடன் கொண்ட சுரத இன்பத்தாலும்; பின்னர் தானவர்களில் சிறந்த மகாபாக்யன் வ்ருத்ரனிடம் கூறினான்.

Verse 16

सुरापानं कुरुष्वेह पिबस्व मधुमाधवीम् । तामुवाच विशालाक्षीं रंभां शशिनिभाननाम्

“இங்கே சுராபானம் செய்; இந்த தேன்மிகு மாதவீ மதுவை அருந்து.” என்று பெரிய கண்களும் நிலவுபோன்ற முகமும் கொண்ட ரம்பாவிடம் கூறப்பட்டது.

Verse 17

पुत्रोहं ब्राह्मणस्यापि वेदवेदांगपारगः । सुरापानं कथं भद्रे करिष्यमि विनिंदितम्

நான் ஒரு பிராமணனின் புதல்வன்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் கற்றவன். ஓ பத்திரே, பழிக்கப்படும் சுராபானத்தை நான் எவ்வாறு செய்வேன்?

Verse 18

तया तु रंभया देव्या प्रीत्या दत्ता सुरा हठात् । तस्या दाक्षिण्यभावेन सुरापानं कृतं तदा

ஆனால் தேவி ரம்பா அன்பினால் வற்புறுத்தி சுராவை அளித்தாள்; அவளிடம் கொண்ட மரியாதை மனத்தால் அவன் அப்போது சுராபானம் செய்தான்.

Verse 19

अतीवमुग्धं सुरया ज्ञानभ्रष्टो यदाभवत् । तदंतरे सुरेंद्रेण वज्रेण निहतस्तदा

அவன் மதுவின் மயக்கத்தால் மிகுந்த மோகத்தில் ஆழ்ந்து, அறிவு-விவேகம் கெட்டபோது, அந்நேரமே தேவேந்திரன் இந்திரன் வஜ்ரத்தால் அவனைத் தட்சணமே வீழ்த்தினான்।

Verse 20

ब्रह्महत्यादिकैः पापैः स लिप्तो वृत्रहा ततः । ब्राह्मणास्तु ततः प्रोचुरिंद्र पापं कृतं त्वया

அப்போது வ்ருத்ரஹா இந்திரன் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாபங்களால் மாசுபட்டான். பின்னர் பிராமணர்கள் கூறினர்— “இந்திரா, நீ பாபம் செய்தாய்।”

Verse 21

अस्माद्वाक्यात्तु विश्वस्तो वृत्रो नाम महाबलः । हतो विश्वासभावेन एवं पापं त्वया कृतम्

உன் சொல்லை நம்பி மகாபலவான் ‘வ்ருத்ரன்’ நிச்சயமடைந்தான்; அந்த நம்பிக்கையாலேயே அவன் கொல்லப்பட்டான்— ஆகவே இப்பாபம் உன்னால் நிகழ்ந்தது।

Verse 22

इंद्र उवाच । येन केनाप्युपायेन हंतव्योरिः सदैव हि । देवब्राह्मणहंतारं यज्ञानां धर्मकंटकम्

இந்திரன் கூறினான்— “எந்த வழியாயினும் இந்த பகைவரை எப்போதும் கொல்லவே வேண்டும்; இவன் தேவர்கள்-பிராமணர்களைக் கொல்லும் பாவி, யாகமும் தர்மமும் தடைபடும் முள்ளாக இருப்பவன்।”

Verse 23

निहतं दानवं दुष्टं त्रैलोक्यस्यापि नायकम् । तदर्थं कुपिता यूयमेतन्न्यायस्य लक्षणम्

“மூன்று உலகங்களிலும் தலைவனெனக் கருதப்பட்ட அந்த துஷ்ட தானவன் கொல்லப்பட்டான். அவனுக்காக நீங்கள் கோபித்தால், அதுவே உங்கள் நீதியுணர்வின் அடையாளம்.”

Verse 24

विचारमेवं कर्त्तव्यं भवद्भिर्द्विजसत्तमाः । पश्चात्कोपं प्रकर्त्तव्यमन्यायं मम चिंत्यताम्

ஹே த்விஜசிரேஷ்டர்களே, நீங்கள் இவ்விதமாகச் சிந்தித்து ஆராய வேண்டும்; அதன் பின்பே கோபத்தை வெளிப்படுத்துதல் உரியது. என்மீது ஏதேனும் அநியாயம் நடந்ததா என்று எண்ணுங்கள்.

Verse 25

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वृत्रासुरवधोनाम पंचविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘விருத்ராசுரவதம்’ எனப்படும் இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 26

जग्मुः स्वस्थानमेवं हि निहते धर्मकंटके

தர்மத்திற்கு முள்ளாக இருந்தவன் அழிந்த பின்பு, அவர்கள் இவ்விதமாகத் தம் இருப்பிடத்திற்கே நிச்சயமாகத் திரும்பினர்.