Adhyaya 24

Verse 1

सूत उवाच । हतं श्रुत्वा दितिः पुत्रं सुबलं बलमेव च । रुदितं करुणं कृत्वा हा हा कष्टं भृशं मम

சூதர் கூறினார்—சுபலன், பலன் ஆகிய தன் மகன்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்று கேட்ட திதி கருணையுடன் அழுது, “அய்யோ அய்யோ! என் துயரம் எவ்வளவு கொடுமை!” என்று புலம்பினாள்।

Verse 2

एवं सुकरुणं कृत्वा बहुकालं तपस्विनी । सा गता कश्यपं कांतं तमुवाच यशस्विनी

இவ்வாறு நீண்ட காலம் ஆழ்ந்த கருணைநிலையில் இருந்த அந்த தவஸ்வினி, புகழ்மிக்க திதி தன் பிரியமான கச்யபரிடம் சென்று அவரிடம் கூறினாள்।

Verse 3

तव पुत्रो महापाप इंद्रः सुरगणेश्वरः । सागरोपगतं दृष्ट्वा बलं मे ब्रह्मलक्षणम्

உன் மகன் இந்திரன், தேவர்கணங்களின் தலைவன், பெரும் பாவி; பிரம்மலட்சணமுடைய என் வலிமை கடலில் புகுவதைக் கண்டு அவன் அதற்கேற்ப நடந்தான்।

Verse 4

वज्रेण घातयामास संध्यामास्यंतमेव हि । एवं श्रुत्वा ततः क्रुद्धो मरीचितनयस्तदा

சந்தியைக்காலத்திலேயே அவன் வஜ்ரத்தால் தாக்கி அவனை கொன்றான்; இதைக் கேட்ட மரீசியின் மகன் அப்போது கோபமடைந்தான்।

Verse 5

क्रोधेन महताविष्टः प्रजज्वालेव वह्निना । अवलुंच्य जटामेकां शुच्यग्नौ स द्विजोत्तमः

மிகுந்த கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர் தீப்போல் எரிந்தார்; அந்தத் தலைசிறந்த பிராமணர் ஜடையின் ஒரு கொத்தைப் பறித்து தூய யாகஅக்னியில் இட்டார்।

Verse 6

इंद्रस्यैव वधार्थाय पुत्रमुत्पादयाम्यहम् । तस्मात्कुंडात्समुत्पन्नो हुताशनमुखादपि

“இந்திரனை வதைக்கவே நான் ஒரு மகனைப் பெறுவேன்; அவன் அந்தக் குண்டத்திலிருந்து—அக்னிதேவனின் வாயிலிருந்தே போல்—உதிப்பான்.”

Verse 7

कृष्णांजनचयोपेतः पिंगाक्षो भीषणाकृतिः । दंष्ट्राकरालवक्त्रांतो जगतां भयदायकः

கரிய அஞ்சனக் குழம்பால் பூசப்பட்டு, மஞ்சள்-செம்மை கண்களுடன் கொடிய உருவமாய்—வெளித்தள்ளிய கோரப் பற்களால் பயங்கர வாயுடன்—அவன் உலகங்களுக்கு அச்சமூட்டுவனானான்।

Verse 8

महाचर्वरिको घोरः खड्गचर्मधरस्तथा । सर्वांगतेजसा दीप्तो महामेघोपमो बली

கொடுமையான மகாசர்வரிகன் வாளும் கேடயமும் தாங்கி, உடலெங்கும் ஒளியால் பிரகாசித்து—வலிமையுடன் பெரும் மழைமேகத்தை ஒத்தவனாய் தோன்றினான்।

Verse 9

उवाच कश्यपं विप्रमादेशो मम दीयताम् । कस्मादुत्पादितो विप्र भवता कारणं वद

அவன் கश्यப பிராமணரிடம் கூறினான்—“எனக்கு உங்கள் ஆணையை அருளுங்கள். ஓ விப்ரரே, எந்த காரணத்தால் நீங்கள் என்னை உருவாக்கினீர்? காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 10

तमहं साधयिष्यामि प्रसादात्तव सुव्रत । कश्यप उवाच । अस्या मनोरथं पुत्र पूरयस्व ममैव हि

ஓ சுவ்ரதா! உன் அருளால் நான் அதனை நிறைவேற்றுவேன். கश्यபர் கூறினார்—மகனே, என் பொருட்டே அவளுடைய மனோரதத்தை நிறைவேற்று.

Verse 11

अदित्यास्त्वं महाप्राज्ञ जहि इंद्रं दुरात्मकम् । निहते देवराजे हि ऐंद्रं पदं प्रभुंक्ष्व च

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா! நீ ஆதித்யர்களில் ஒருவன்; அந்த துராத்மா இந்திரனை வதம் செய். தேவராஜன் கொல்லப்பட்டால் ஐந்திரப் பதவியின் அரசாட்சியையும் அனுபவி.

Verse 12

एवं तेन समादिष्टः कश्यपेन महात्मना । वृत्रस्तु उद्यमं चक्रे तस्येंद्रस्य वधाय च

இவ்வாறு மகாத்மா கश्यபரால் ஆணையிடப்பட்ட வ்ருத்ரன், இந்திரனை வதம் செய்யத் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டான்.

Verse 13

धनुर्वेदस्य चाभ्यासं स चक्रे पौरुषान्वितः । बलं वीर्यं तथा क्षात्रं तेजो धैर्यसमन्वितम्

ஆண்மைப் பராக்கிரமம் உடையவனாய் அவன் தனுர்வேதப் பயிற்சியை மேற்கொண்டான்—வலமும் வீரியமும், க்ஷாத்திர உணர்வும், தேஜஸும், திடமான தைரியமும் உடையவனாய்.

Verse 14

दृष्ट्वा हि तस्य दैत्यस्य सहस्राक्षो भयातुरः । उपायं चिंतितं तस्य वृत्रस्यापि दुरात्मनः

அந்த தைத்யனைப் பார்த்து ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) பயத்தால் கலங்கினான்; அந்த துராத்மா வ்ருத்ரனை எதிர்க்கும் உபாயத்தை சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 15

वधार्थं देवदेवेन समाहूय महामुनीन् । सप्तर्षीन्प्रेषयामास वृत्रं दैत्येश्वरं प्रति

விருத்திரனை வதம் செய்யும் பொருட்டு தேவர்களின் தேவன் மகாமுனிகளை அழைத்து, தைத்யேஸ்வரன் விருத்திரனிடத்து சப்தரிஷிகளை அனுப்பினான்।

Verse 16

भवंतस्तत्र गच्छंतु यत्र वृत्रः स तिष्ठति । संधिं कुर्वंतु वै तेन सार्द्धं मम मुनीश्वराः

விருத்திரன் நிற்கும் இடத்திற்கே நீங்கள் அனைவரும் செல்லுங்கள்; என் முனிவரே, அவனுடன் நிச்சயமாகச் சமாதான ஒப்பந்தம் செய்யுங்கள்।

Verse 17

एवं तेन समादिष्टा मुनयः सप्त ते तदा । वृत्रासुरं ततः प्रोचुः सहस्राक्ष प्रचालिताः

அவனால் இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட அந்த ஏழு முனிவர்கள், சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) தூண்டுதலால் விருத்திராசுரனை நோக்கிப் பேசினர்।

Verse 18

सख्यं कर्तुं प्रयच्छेत्स क्रियतां दैत्यसत्तम । ऋषयः सप्ततत्त्वज्ञा ऊचुर्वृत्रं महाबलम्

தைத்யர்களில் சிறந்தவனே, நட்பை அளி—நட்பு ஏற்படட்டும். இவ்வாறு தத்துவம் அறிந்த ஏழு ரிஷிகள் மகாபலன் விருத்திரனிடம் கூறினர்।

Verse 19

सहस्राक्षो महाप्राज्ञो भवता सह सत्तम । मैत्रमिच्छति वै कर्तुं तत्कथं न करोषि किम्

சிறந்தவனே, ஆயிரம் கண்களையுடைய மகாப்ராஜ்ஞன் இந்திரன் உன்னுடன் உண்மையாக நட்பு செய்ய விரும்புகிறான்; அப்படியிருக்க நீ ஏன் செய்யவில்லை?

Verse 20

अर्धमैंद्रं पदं वीर सत्वं भुंक्ष्व सुखेन वै । वर्तंत्वर्द्धेन इंद्रस्तु असुरा देवतास्तथा

வீரனே, இந்திரப் பதவியின் அரைப் பங்கினை நீ சுகமாக அனுபவி; இந்திரன் மீதியரையால் வாழட்டும்; அசுரரும் தேவரும் அவ்வாறே இருக்கட்டும்.

Verse 21

सुखं वर्तंतु ते सर्वे वैरं चैव विसृज्य वै । वृत्र उवाच । यदि सत्येन देवेंद्रो मैत्रमिच्छति सत्तमः

நீங்கள் அனைவரும் சுகமாக வாழுங்கள்; பகையை உண்மையாய் விட்டொழியுங்கள். வ்ருத்ரன் கூறினான்—தேவேந்திரன், சத்தமன், உண்மையோடு நட்பை விரும்பினால்…

Verse 22

सत्यमाश्रित्य चैवाहं करिष्ये नात्र संशयः । छद्म चैवं पुरस्कृत्य इंद्रो द्रोहं समाचरेत्

சத்தியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் இந்திரன் வஞ்சகத்தை முன்னிறுத்தி துரோகம் செய்தான்.

Verse 23

तदा किं क्रियते विप्रा इत्यर्थे प्रत्ययं हि किम् । ऋषयस्त्विंद्रमाचख्युरित्यर्थं प्रत्ययं वद

‘அப்போது என்ன செய்ய வேண்டும், ஓ விப்ரர்களே?’—இங்கு ‘கிம்’ என்பது கேள்விப் பொருளைத் தரும் சொல். மேலும் ரிஷிகள் இந்திரனைச் சொன்னார்கள்—அந்த சொல்லின் நோக்கத்தையும் விளக்குக.

Verse 24

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वृत्र । वंचनंनाम चतुर्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையிலுள்ள பூமிகண்டத்தில் ‘வ்ருத்ர-வஞ்சனம்’ எனப்படும் இருபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 25

ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्लिप्येहं नात्र संशयः । छद्म चैवं पुरस्कृत्य इंद्रो द्रोहं समाचरेत्

பிராமணஹத்தி முதலிய பாபங்களால் நான் இங்கே நிச்சயமாக மாசுபடுவேன்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு ஒரு போர்வைச் சாக்கை முன்னிறுத்தி இந்திரன் துரோகம் செய்வான்.

Verse 26

ब्रह्महत्यादिकैः पापैर्लिप्येहं नात्र संशयः । इत्युवाच महाप्राज्ञ त्वामेवं स पुरंदरः

“பிராமணஹத்தி முதலிய பாபங்களால் நான் இங்கே மாசுபட்டுள்ளேன்—இதில் ஐயமில்லை.” ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே, இவ்வாறு புரந்தரன் (இந்திரன்) உன்னிடம் கூறினான்.

Verse 27

एतेन प्रत्ययेनापि सख्यं कुरु महामते । वृत्र उवाच । भवतां शिष्टमार्गेण सत्येनानेन तस्य च

“இந்த உறுதியினால்கூட, ஓ மஹாமதியே, நட்பை ஏற்படுத்துக.” வ்ருத்ரன் கூறினான்—“உங்களின் சிஷ்டமார்க்கப்படி உள்ள சத்திய நடத்தை மூலம், மேலும் அவனுடைய இச்சத்தியத்தாலும்…”

Verse 28

मैत्रमेवं करिष्यामि तेन सार्द्धं द्विजोत्तमाः । वृत्रमिंद्रस्यसंस्थानं नीतं ब्राह्मणपुङ्गवैः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அவனுடன் இவ்வாறே நான் நட்பை ஏற்படுத்துவேன். இந்திரனுக்கு ஒப்பான வலிமை-நிலையுடைய வ்ருத்ரனை உயர்ந்த பிராமணர்கள் வழிநடத்தி அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 29

इन्द्रस्तमागतं दृष्ट्वा वृत्रं मित्रार्थमुद्यतः । सिंहासनात्समुत्थाय अर्घमादाय सत्वरः

வ்ருத்ரன் வந்ததைப் பார்த்த இந்திரன், நட்பிற்காக முனைந்தவனாய், சிங்காசனத்திலிருந்து எழுந்து விரைவாக அர்க்யத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவனைப் போற்றினான்.

Verse 30

ददौ तस्मै स धर्मात्मा वृत्राय द्विजसत्तम । अर्धं भुंक्ष्व महाप्राज्ञ ऐंद्रमेतन्महत्पदम्

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! அந்த தர்மாத்மா வ்ருத்ரனுக்கு இந்த இந்திரசமமான மகத்தான அரசுப் பதவியை அளித்து—“ஓ மகாப்ராஜ்ஞா, இதன் பாதியை அனுபவி” என்றான்.

Verse 31

वर्तितव्यं सुखेनापि आवाभ्यां दैत्यसत्तम । एवं विश्वासयन्दैत्यं वृत्र मैत्रेण वै तदा

“ஓ தைத்யர்களில் சிறந்தவனே, நாமிருவரும் சுகமாக வாழ வேண்டும்.” இவ்வாறு வ்ருத்ரன் அப்போது நட்புணர்வால் அந்த தைத்யனைத் தொடர்ந்து நம்பவைத்தான்.

Verse 32

गतेषु तेषु विप्रेषु स्वस्थानं द्विजसत्तम । छिद्रं पश्यति दुष्टात्मा वृत्रस्यापि सदैव हि

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! அந்தப் பிராமணர்கள் சென்றபின், அந்தத் தீய மனத்தவன் தன் இடத்திற்குச் சென்று வ்ருத்ரனிடத்திலும் குறை காண எப்போதும் ஓர் இடைவெளியைத் தேடினான்.

Verse 33

सावधानत्वमिंद्रोपि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत् । तस्यच्छिद्रं न पश्येत वृत्रस्यापि महात्मनः

இந்திரனும் பகலும் இரவும் விழிப்புணர்வைப் பற்றி இடையறாது சிந்திக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அந்த மகாத்மா வ்ருத்ரனில் எந்தக் குறையும்—எந்த ஓட்டையும்—அவனுக்குக் காண முடியாது.

Verse 34

उपायं चिंतयामास तस्यैव वधहेतवे । रंभा संप्रेषिता तेन मोहयस्व महासुरम्

அவனை வதம் செய்வதற்காகவே அவன் ஒரு உபாயத்தைச் சிந்தித்தான்; பின்னர் ரம்பாவை அனுப்பி—“அந்த மகாசுரனை மயக்கி விடு” என்று கட்டளையிட்டான்.

Verse 35

येनकेनाप्युपायेन यथा हत्वा लभे सुखम् । तथा कुरुष्व कल्याणि संमोहाय सुरद्विषः

எந்த வழியாயினும் அவனை வதைத்து எனக்கு இன்பம் கிடைக்குமாறு—அவ்வாறே செய், ஓ கல்யாணி; தேவர்களின் பகைவர்களை மயக்குவதற்காக।

Verse 36

वनं पुण्यं महादिव्यं पुण्यपादपसेवितम् । बहुवृक्षफलोपेतं मृगपक्षिसमाकुलम्

அவ்வனம் புனிதமும் மகத்தும் தெய்வீகமும் ஆனது; புண்ணிய மரங்களால் சூழப்பட்டு, பலவகை மரங்களின் கனிகளால் செழித்து, மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 37

विमानमंदिरैर्दिव्यैः सर्वत्र परिशोभितम् । दिव्यगंधर्वसंगीतं भ्रमराकुलितं सदा

எங்கும் தெய்வீக விமானங்களும் மாளிகை-மண்டபங்களும் அலங்கரித்திருந்தன; தெய்வீக கந்தர்வ இசை ஒலித்தது, எப்போதும் தேனீக் கூட்டங்கள் சூழ்ந்திருந்தன।

Verse 38

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सर्वत्र मधुरायतैः । शिखिसारंगनादैश्च सर्वत्र सुसमाकुलम्

எங்கும் குயில்களின் புனிதக் கூவல்கள் இனிமையாக ஒலித்தன; மேலும் எங்கும் மயில்களும் மான்களும் எழுப்பும் ஒலியால் அது செழுமையாக உயிர்த்திருந்தது।

Verse 39

दिव्यैस्तु चंदनैर्वृक्षैः सर्वत्र समलंकृतम् । वापीकुंडतडागैश्च जलपूर्णैर्मनोहरैः

எங்கும் தெய்வீக சந்தன மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும் நீரால் நிரம்பிய அழகிய படிக்கிணறுகள், குளங்கள், ஏரிகள் ஆகியவற்றால் மனம் கவர்ந்தது।

Verse 40

कमलैः शतपत्रैश्च पुष्पितैः समलंकृतम् । देवगंधर्वसंसिद्धैश्चारणैश्चैव किन्नरैः

அவ்விடம் மலர்ந்த தாமரைகளாலும் நூறிதழ் மலர்களாலும் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது. தேவகந்தர்வர், சித்தர், சாரணர், கின்னரர் கூட்டத்தால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 41

मुनिभिः शुशुभे दिव्यैर्दिव्योद्यानवरेण च । अप्सरोगणसंकीर्णं नानाकौतुकमंगलैः

தெய்வ முனிவர்களாலும் சிறந்த விண்ணுலகத் தோட்டத்தாலும் அது மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது. அப்சரைகள் கூட்டம் நிரம்பி, பலவகை விழாக்கள் மற்றும் மங்கலச் சடங்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 42

हेमप्रासादसंबाधं दंडच्छत्रैश्च चामरैः । कलशैश्च पताकाभिः सर्वत्रसमलंकृतम्

அது பொன் மாளிகைகளால் நெருக்கமாக நிறைந்திருந்தது. தண்டுகள், குடைகள், சாமரங்கள், கலசங்கள், கொடிகள் ஆகியவற்றால் எங்கும் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 43

वेदध्वनिसमाकीर्णं गीतध्वनिसमाकुलम् । एवं नंदनमासाद्य सा रंभा चारुहासिनी

அது வேத ஒலியால் நிறைந்து, பாடல் இசை ஒலியால் கலகலப்பாக இருந்தது. இவ்வாறு நந்தனத்தை அடைந்து, அழகிய புன்னகையுடைய ரம்பை அங்கே நுழைந்தாள்.

Verse 44

अप्सरोभिः समं तत्र क्रीडत्येवं विलासिनी । सूत उवाच । एकदा तु स वृत्रो वै कालाकृष्टो गतो वनम्

அங்கே அந்த விலாசினி அப்சரைகளுடன் இவ்வாறே விளையாடினாள். சூதர் கூறினார்—ஒருமுறை அந்த வ்ருத்ரன் காலத்தால் இழுக்கப்பட்டவனாய் வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 45

कतिभिर्दानवैः सार्द्धं मुदया परया युतः । अलक्ष्ये भ्रमते पार्श्वं तस्यैव च महात्मनः

சில தானவர்களுடன் கூடி, பரமானந்தம் நிறைந்தவனாய், கண்களுக்கு புலப்படாமல் அந்த மகாத்மாவின் அருகிலேயே சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 46

देवराजोपि विप्रेंद्रश्छिद्रान्वेषी द्विषां किल । स हि वृत्रो महाप्राज्ञो विश्वस्तः सर्वकर्मसु

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! தேவராஜன் இந்திரனும் பகைவரின் குறைகளைத் தேடுவான் எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் வ்ருத்ரன் மஹாப்ராஜ்ஞன், எல்லாச் செயல்களிலும் நம்பத்தகுந்தவன்.

Verse 47

इंद्रं मित्रं परं जानन्भयं चक्रे न तस्य सः । भ्रममाणो वनं पश्येत्सर्वत्र परमं शुभम्

இந்திரனை உன்னத நண்பனென அறிந்து, அவனிடம் பயத்தை எழுப்பவில்லை. காட்டில் அலைந்தபோதும் எங்கும் பரம மங்களமே கண்டான்.

Verse 48

सुरम्यं कौतुकवनं वनितागणसंकुलम् । चंदनस्यापि वृक्षस्य छायां शीतां सुपुण्यदाम्

அது இனிய கௌதுக வனம்; பெண்கள் கூட்டங்களால் நிறைந்தது. சந்தன மரங்களின் குளிர்ந்த நிழலும் இருந்தது—மிகவும் மங்களகரமும் புண்ணியத்தை அளிப்பதும்.

Verse 49

समाश्रित्य विशालाक्षी रंभा तत्र प्रदीव्यति । सखीभिस्तु महाभागा दोलारूढा यशस्विनी

அங்கே விசாலக் கண்களையுடைய ரம்பா தஞ்சமடைந்து ஒளிவிட்டாள். அந்த யசஸ்வினி மஹாபாக்யவதி தோழிகளுடன் ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்தாள்.

Verse 50

गायते सुस्वरं गीतं सर्वविश्वप्रमोहनम् । तत्र वृत्रः समायातः कामाकुलितमानसः

இனிய சுரத்தில், உலகமெங்கும் மயக்கும் பாடல் பாடப்பட்டது. அங்கே வ்ருத்ரன் வந்தான்; அவன் மனம் காமத்தால் கலங்கி ஆவலுற்றது.

Verse 51

दोलारूढां समालोक्य रंभां चारुसुलोचनाम्

ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்த, அழகிய விரிந்த கண்களையுடைய ரம்பையைப் பார்த்து,