Adhyaya 23

Verse 1

ऋषय ऊचुः । विचित्रेयं कथा पुण्या धन्या यशोविधायिनी । सर्वपापहरा प्रोक्ता भवता वदतां वर

ரிஷிகள் கூறினர்—இந்தக் கதை வியப்பானது, புனிதமானது, மங்களகரமானது, புகழளிப்பது. ஓ வாக்கில் சிறந்தவரே! நீங்கள் இதை எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் என உரைத்தீர்கள்.

Verse 2

सृष्टिसंबंधमेतन्नस्तद्भवान्वक्तुमर्हति । पूर्वमेव यथासृष्टिर्विस्तरात्सूतनंदन

படைத்தலுடன் தொடர்புடைய இவ்விஷயத்தை நீங்கள் எங்களுக்குச் சொல்லத் தகுதியானவர். ஓ சூதனந்தனே! ஆதியில் படைப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 3

सूत उवाच । विस्तरेण प्रवक्ष्यामि सृष्टिसंहारकारणम् । श्रुतमात्रेण यस्यापि नरः सर्वज्ञतां व्रजेत्

சூதர் கூறினார்—படைப்பு மற்றும் லயத்தின் காரணத்தை நான் விரிவாகச் சொல்கிறேன்; அதைச் செவிமடுத்தாலே மனிதன் அனைத்தறிவை அடையலாம்.

Verse 4

हिरण्यकश्यपेनापि व्यापितं भुवनत्रयम् । तपसाराध्य प्रबह्माणं वरं प्राप्तं सुदुर्लभम्

ஹிரண்யகசிபுவும் மூவுலகங்களையும் ஆட்கொண்டான்; தவத்தால் பிரம்மாவை ஆராதித்து மிக அரிதான வரத்தைப் பெற்றான்.

Verse 5

तस्माद्देवान्महाभागादमरत्वं तथैव च । देवांल्लोकान्स संव्याप्य प्रभुत्वं स्वयमर्जितम्

அந்த மகாபாக்யவானிடமிருந்து தேவர்கள் அமரத்துவத்தையும் பெற்றனர்; அவர் தேவருலகங்களை முழுதும் வியாபித்து, தன் முயற்சியாலேயே ஆட்சியுரிமையை அடைந்தார்।

Verse 6

ततो देवाः सगंधर्वा मुनयो वेदपारगाः । नागाश्च किन्नराः सिद्धा यक्षाश्चैव तथापरे

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், வேதத்தில் தேர்ந்த முனிவர்களும், நாகர், கின்னரர், சித்தர், யக்ஷர் முதலிய பிறரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 7

ब्रह्माणं तु पुरस्कृत्य जग्मुर्नारायणं प्रभुम् । क्षीरसागरसंसुप्तं योगनिद्रां गतं प्रभुम्

பிரம்மாவை முன்னிலைப்படுத்தி அவர்கள் பரமப்ரபு நாராயணரிடம் சென்றனர்; அவர் பாற்கடலில் சயனித்து யோகநித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தார்।

Verse 8

तं संबोध्य महास्तोत्रैर्देवाः प्रांजलयस्तथा । संबुद्धे सति देवेशे वृत्तं तस्य दुरात्मनः

தேவர்கள் கைகூப்பி மகாஸ்தோத்திரங்களால் அவரை எழுப்பினர்; தேவேசர் விழித்தவுடன் அந்த துராத்மாவின் நிகழ்வை முழுதும் அறிவித்தனர்।

Verse 9

आचचक्षुर्महाप्राज्ञ समाकर्ण्य जगत्पतिः । नृसिंहरूपमास्थाय हिरण्यकशिपुं व्यहन्

மகாப்ராஜ்ஞரே! அவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகநாதன் நரசிம்ம ரூபம் கொண்டு ஹிரண்யகசிபுவை வதைத்தான்।

Verse 10

पुनर्वाराहरूपेण हिरण्याक्षो महाबलः । उद्धृता वसुधा पुण्या असुरो घातितस्तदा

மீண்டும் பகவான் வராஹ ரூபம் கொண்டு மகாபலன் ஹிரண்யாக்ஷ அசுரனை வதம் செய்து, புனிதமான பூமியை உயர்த்தி மீட்டார்।

Verse 11

अन्यांश्चघातयामास दानवान्घोरदर्शनान् । एवं चैतेषु नष्टेषु दानवेषु महत्सु च

அவர் பயங்கர தோற்றமுடைய மற்ற தானவர்களையும் அழிக்கச் செய்தார்; இவ்வாறு அந்தப் பெரும் தானவர்கள் அழிந்தபின்…

Verse 12

अन्येषु तेषु नष्टेषु दितिपुत्रेषु वै तदा । पुनः स्थानेषु प्राप्तेषु देवेषु च महत्सु च

அப்போது திதியின் மற்ற புதல்வர்களும் அழிந்தபின், மகத்தான தேவர்கள் மீண்டும் தத்தம் நிலையைக் கைப்பற்றியபோது,

Verse 13

यज्ञेष्वेव प्रवृत्तेषु सर्वेषु धर्मकर्मसु । सुस्थेषु सर्वलोकेषु सा दितिर्दुःखपीडिता

யாகங்கள் செழித்து நடைபெற்று, எல்லா தர்மக் கடமைகளும் நிறைவேறி, அனைத்து உலகங்களும் நலமுடன் அமைந்திருந்தபோது—திதி மட்டும் துயரால் வாடினாள்।

Verse 14

पुत्रशोकेन संतप्ता हाहाभूता विचेतना । भर्तारं सूर्यसंकाशं तपस्तेजः समन्वितम्

மகன் இழப்பின் துயரால் எரிந்து, ‘அய்யோ அய்யோ’ என அலறி, மயக்கமடைந்தவள்போல், சூரியன் போல் ஒளிரும் தவத்தீவிரம் கொண்ட தன் கணவரை அணைந்தாள்।

Verse 15

दातारं च महात्मानं भर्तारं कश्यपं तदा । भक्त्या प्रणम्य विप्रेन्द्र तमुवाच महामतिम्

அப்போது அவள் மகாத்மாவும் தானதர்மனும் கணவருமான கश्यபருக்கு பக்தியுடன் வணங்கி, ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, அந்த மஹாமதியிடம் கூறினாள்।

Verse 16

भगवन्नष्टपुत्राहं कृता देवेन चक्रिणा । दैतेया दानवाः सर्वे देवैश्चैव निपातिताः

ஓ பகவான்! சக்கரதாரியான தேவனால் நான் புத்ரவியோகமடைந்தேன்; எல்லா தைத்யரும் தானவரும் தேவர்களால் வீழ்த்தப்பட்டனர்।

Verse 17

पुत्रशोकानलेनाहं संतप्ता मुनिसत्तम । ममानंदकरं पुत्रं सर्वतेजोहरं विभो

ஓ முனிவர்சிரேஷ்டா! புத்ரசோகத்தின் தீயால் நான் எரிந்து துன்புறுகிறேன். ஓ விபோ! எனக்கு ஆனந்தம் அளித்த என் மகன் என் முழுத் தேஜஸையும் பறித்துவிட்டான்।

Verse 18

सुबलं चारुसर्वांगं देवराजसमप्रभम् । बुद्धिमंतं सुसर्वज्ञं ज्ञातारं सर्वपंडितम्

அவன் மிகுந்த பலமுடையவன், எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடையவன், தேவராஜனைப் போன்ற ஒளியுடையவன்; புத்திமான், உண்மையில் சர்வஞ்ஞன், விவேகமுள்ள அறிஞன், எல்லாப் பண்டிதர்களிலும் முதன்மையானவன்।

Verse 19

तपस्तेजः समायुक्तं सबलं चारुलक्षणम् । ब्रह्मण्यं ज्ञानवेत्तारं देवब्राह्मणपूजकम्

அவன் தவத்தின் தேஜஸால் நிறைந்தவன், பலமுடையவன், நற்குறிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; பிரம்மண்யன், உண்மைஞானத்தை அறிந்தவன், தேவர்களைப் பூஜிப்பவன் மற்றும் பிராமணர்களை மதிப்பவன்।

Verse 20

जेतारं सर्वलोकानां ममानंदकरं द्विज । सर्वलक्षणसंपन्नं पुत्रं मे देहि त्वं विभो

ஏ த்விஜரே! எல்லா உலகங்களையும் வெல்லவல்ல, எனக்கு ஆனந்தம் தரவல்ல, எல்லா நல்விலக்கணங்களும் நிறைந்த ஒரு புதல்வனை எனக்கு அருள்வீராக, ஏ விபோ।

Verse 21

एवमाकर्ण्य वै तस्याः कश्यपो वाक्यमुत्तमम् । कृपाविष्टमनास्तुष्टो दुःखिताया द्विजोत्तम

அவளுடைய சிறந்த சொற்களை கேட்டதும், இருமுறை பிறந்தோரில் முதன்மையான கஷ்யபரின் மனம் கருணையால் நிரம்பியது; அவர் மகிழ்ந்தார், அதேவேளை அந்தத் துயருற்ற பெண்ணின் வேதனையால் உருகினார்।

Verse 22

तामुवाच महाभाग कृपणां दीनमानसाम् । तस्याः शिरसि संन्यस्य स्वहस्तं भावतत्परः

மகாபாகர், மனம் தளர்ந்த ஏழை பெண்ணிடம், கருணை உணர்வில் முழுகி, தன் கையை அவளின் தலைமேல் வைத்து உரைத்தார்।

Verse 23

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे बल । दैत्यवधोनाम त्रयोविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் செய்யுட்கள் கொண்ட தொகுப்பின் பூமிகண்டத்தில் ‘பல—தைத்யவதம்’ எனப்படும் இருபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 24

तपस्तेपे निरालंबः साधयन्परमव्रतः । एतस्मिन्नंतरे सा तु दधार गर्भमुत्तमम्

எந்த ஆதாரமும் இன்றி, உயர்ந்த விரதத்தில் நிலைத்து அவர் தவம் செய்தார்; இதற்கிடையில் அவள் தன் கருவில் சிறந்த குழந்தையைத் தாங்கினாள்।

Verse 25

सा दितिः सर्वधर्मज्ञा चारुकर्मा मनस्विनी । शतवर्षप्रमाणं सा शुचि स्वांता बभूव ह

அந்த திதி எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவள்; அழகிய ஒழுக்கமுடையவள்; உறுதியான மனத்தையுடையவள். அவள் நூறு ஆண்டுகள் தூய்மையுடன் இருந்து உள்ளம் அமைதியடைந்தாள்.

Verse 26

तया वै जनितः पुत्रो ब्रह्मतेजः समन्वितः । अथ कश्यप आयातो हर्षेण महतान्वितः

அவளால் பிரம்மதேஜஸால் நிறைந்த ஒரு மகன் பிறந்தான். பின்னர் பேரானந்தம் நிறைந்த கश्यபர் அங்கு வந்தார்.

Verse 27

चकार नाम मेधावी तस्य पुत्रस्य सत्तमः । बलमित्यब्रवीत्पुत्रं नामतः सदृशो महान्

அந்த மேதாவி சிறந்தவர் தம் மகனுக்கு நாமகரணம் செய்தார். ‘பல’ என்று பெயரிட்டார்; அந்த மகத்தான சிறுவன் பெயருக்கேற்றவனாகவே இருந்தான்.

Verse 28

एवं नाम चकाराथ व्रतबंधं चकार सः । प्राह पुत्र महाभाग ब्रह्मचर्यं प्रसाधय

இவ்வாறு நாமகரணம் செய்து, வ்ரதபந்தம் (உபநயனச் சடங்கு) என்பதையும் நடத்தினார். பின்னர்—“மகாபாக்யமுள்ள மகனே, பிரம்மச்சரியத்தை முறையாகக் கடைப்பிடி” என்றார்.

Verse 29

एवमेवं करिष्यामि तव वाक्यं द्विजोत्तम । वेदस्याध्ययनं कुर्यां ब्रह्मचर्येण सत्तम

அவன் கூறினான்—“அப்படியே செய்வேன்; ஓ த்விஜோத்தமா, உங்கள் வார்த்தையை நான் நிறைவேற்றுவேன். ஓ சத்தமா, பிரம்மச்சரியத்துடன் வேதத்தை நான் பயில்வேன்.”

Verse 30

एवं वर्षशतं साग्रं गतं तस्य तपस्यतः । मातुः समक्षमायातस्तपस्तेजः समन्वितः

இவ்வாறு தவத்தில் ஈடுபட்டு நூறு ஆண்டுகளுக்கும் சிறிது மேலான காலம் கடந்தபின், தவஒளியால் நிறைந்தவனாய் அவன் தன் தாயின் முன்னிலையில் வந்தான்.

Verse 31

तपोवीर्यमयं दिव्यं ब्रह्मचर्यं महात्मनः । दितिः पश्यति पुत्रस्य हर्षेण महतान्विता

தவவீரியத்தால் நிறைந்த மகாத்மையான மகனின் தெய்வீக பிரம்மச்சரியத்தைத் திதி பேரானந்தத்துடன் கண்டாள்.

Verse 32

तमुवाच महात्मानं बलं पुत्रं तपस्विनम् । मेधाविनं महात्मानं प्रज्ञाज्ञानविशारदम्

பின்னர் அவர், தவசீலனும் மேதாவியும் மகாத்மாவும் ஞான-பிரஞ்ஞையில் தேர்ந்தவனுமான தன் மகன் பலனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 33

त्वयि जीवति मेधाविन्प्रजीवंति सुता मम । हिरण्यकशिपाद्यास्ते ये हताश्चक्रपाणिना

மேதாவியே! நீ உயிரோடு இருப்ப zolang என் மகன்களும் உயிரோடு இருப்பார்கள்—ஹிரண்யகசிபு முதலியோர், சக்கரபாணி பகவானால் கொல்லப்பட்டவர்கள்.

Verse 34

वैरं साधय मे वत्स जहि देवान्रिपून्रणे । सा दनुस्तमुवाचेदं बलं पुत्रं महाबलम्

“குழந்தையே! என் பகையை நிறைவேற்று; போரில் தேவர்களை—நம் பகைவர்களை—வதம் செய்.” என்று தநு தன் மகாபலமுடைய மகன் பலனிடம் கூறினாள்.

Verse 35

आदाविंद्रं हि देवेंद्रं द्रुतं सूदय पुत्रक । पश्चाद्देवा निपात्यंतां ततो गरुडवाहनः

மகனே! முதலில் தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனை விரைவாக வீழ்த்து. பின்னர் மற்ற தேவர்களையும் வீழ்த்துக; அதன் பின் கருடவாகனன் (விஷ்ணு) மீது தாக்கு.

Verse 36

तयोराकर्ण्य सा देवी अदितिः पतिदेवता । दुःखेन महताविष्टा पुत्रमिंद्रमभाषत

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட தேவியான அதிதி பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தன் மகன் இந்திரனிடம் பேசினாள்.

Verse 37

दितिपुत्रो महाकायो वर्द्धते ब्रह्मतेजसा । देवानां हि वधार्थाय तपस्तेपे निरंजने

திதியின் பெருந்தோற்றமுடைய மகன் பிரம்மதேஜஸால் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறான். தேவர்களை வதைக்கவே தூய நிர்ஜனத்தில் தவம் செய்தான்.

Verse 38

एवं जानीहि देवेश यदि क्षेममिहेच्छसि । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं स मातुः पाकशासनः

தேவேசனே! இங்கு நலன் வேண்டினால் இதனை இப்படியே அறிந்துகொள். அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், வீரமிகு சக்ரன் (இந்திரன்) தாயின் சொல்லை ஏற்றான்.

Verse 39

चिंतामवाप दुःखेन महतीं देवराट्तदा । महाभयेन संत्रस्तश्चिंतयामास वै ततः

அப்போது தேவர்களின் அரசன் துயரத்தால் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தான். பெரும் பயத்தால் நடுங்கி, அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 40

कथमेनं हनिष्यामि देवधर्मविदूषकम् । इति निश्चित्य देवेशो बलस्य निधनं प्रति

“தேவர்களின் தர்மத்தை மாசுபடுத்தும் இவனை நான் எவ்வாறு கொல்வேன்?”—என்று தீர்மானித்து தேவேசன் பலனின் அழிவை நோக்கி மனத்தை வைத்தான்।

Verse 41

एकदा हि बलः सोपि संध्यार्थं सिंधुमाश्रितः । कृष्णाजिनेन दिव्येन दंडकाष्ठेन राजितः

ஒருமுறை அந்த பலன் சந்த்யாவந்தனம் செய்ய சிந்து நதிக்கரையை அடைந்தான்; தெய்வீக கரிய மான் தோலும் தண்டமும் அவனை அலங்கரித்தன।

Verse 42

अमलेनापि पुण्येन ब्रह्मचर्येण तेन सः । सागरस्योपकंठे तं संध्यासनमुपागतम्

அவனுடைய தூய புண்ணியமும் பிரம்மச்சரியமும் காரணமாக, கடற்கரையில் சந்த்யோபாசனை ஆசனத்தை அடைந்தான்।

Verse 43

जपमानं सुशांतं तं ददृशे पाकशासनः । वज्रेण तेन दिव्येन ताडितो दितिनंदनः

மந்திர ஜபத்தில் லயித்து அமைதியாய் இருந்த அவனை பாகசாசனன் (இந்திரன்) கண்டான்; தெய்வீக வஜ்ரத்தால் திதியின் புதல்வனைத் தாக்கினான்।

Verse 44

बलं निपतितं दृष्ट्वा गतसत्वं गतं भुवि । हर्षेण महताविष्टो देवराण्मुमुदे तदा

பூமியில் வீழ்ந்த பலனை—வலிமை குன்றி உயிர் நீங்கியவனை—கண்டு தேவராஜன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்து மகிழ்ந்தான்।

Verse 45

एवं निपात्य तं दैत्यं दितिनंदनमेव च । राज्यं चकार धर्मात्मा सुखेन पाकशासनः

இவ்வாறு திதியின் புதல்வனான அந்த தைத்யனையும் வீழ்த்தி, தர்மாத்மாவான பாகசாசனன் (இந்திரன்) இன்பமும் அமைதியுமுடன் அரசை ஆண்டான்।