Adhyaya 20

Verse 1

हरिरुवाच । तपसानेन पुण्येन सत्येनानेन ते द्विज । स्तोत्रेण पावनेनापि तुष्टोस्मि व्रियतां वरः

ஹரி கூறினார்—ஓ த்விஜனே! உன் இந்தப் புண்ணியத் தவம், இந்தச் சத்தியம், மேலும் இந்தப் பாவன ஸ்தோத்திரம் ஆகியவற்றால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; வரம் வேண்டு.

Verse 2

वरं दद्मि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । यंयमिच्छसि कामं त्वं तंतं ते पूरयाम्यहम्

ஓ மகாபாகனே! நான் உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்—உன் மனத்தில் இருப்பதையே. நீ எந்த எந்த ஆசையை விரும்புகிறாயோ, அதையே நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 3

सोमशर्मोवाच । प्रथमं देहि मे कृष्ण वरमेकं सुवाञ्छितम् । सुप्रसन्नेन मनसा यद्यस्ति सुदया मम

சோமசர்மா கூறினார்—ஓ கிருஷ்ணா! முதலில் நான் மிக விரும்பும் ஒரு வரத்தை அருள்வாயாக; என்மேல் தயை கொண்டு, முழு மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தால்.

Verse 4

जन्मजन्मांतरं प्राप्य तव भक्तिं करोम्यहम् । दर्शयस्व परं स्थानमचलं मोक्षदायकम्

பிறவி பிறவியாகச் சென்று இப்போது நான் உமக்கு பக்தி செய்கிறேன்; மோட்சம் அளிக்கும் அந்த பரம, அசையாத திருத்தலத்தை எனக்குக் காட்டுவாயாக.

Verse 5

स्ववंशतारकं पुत्रं दिव्यलक्षणसंयुतम् । विष्णुभक्तिपरं नित्यं मम वंशप्रधारकम्

என் வம்சத்தைத் தாரகனாகக் காக்கும், தெய்வீக இலக்கணங்களால் கூடிய, எப்போதும் விஷ்ணுபக்தியில் நிலைத்திருக்கும், என் குலவரிசையைத் தாங்கும் ஒரு புதல்வனை அருள்வாயாக.

Verse 6

सर्वज्ञं सर्वदं दांतं तपस्तेजः समन्वितम् । देवब्राह्मणलोकानां पालकं पूजकं सदा

அவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன், அனைத்தையும் அளிப்பவன், தமம் உடையவன், தவத்தால் பிறந்த தேஜஸால் நிறைந்தவன்; தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் உலகங்களை எப்போதும் காக்கவும் வழிபடவும் செய்பவன்.

Verse 7

देवमित्रं पुण्यभावं दातारं ज्ञानपंडितम् । देहि मे ईदृशं पुत्रं दारिद्रं हर केशव

ஹே ஹரா, ஹே கேசவா! புண்ணிய மனப்பான்மை உடையவனாக, சத்புருஷர்களின் நண்பனாக, தானசீலனாக, உண்மை ஞானத்தில் பண்டிதனாக இருக்கும் இப்படிப்பட்ட மகனை எனக்கு அருள்வாயாக; வறுமை அழியட்டும்.

Verse 8

भवत्वेवं न संदेहो वरमेनं वृणोम्यहम् । हरिरुवाच । एवमस्तु द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

“அப்படியே ஆகட்டும்; இதில் ஐயமில்லை. இந்த வரத்தையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.” என்று கூறினார். ஹரி சொன்னார்: “ததாஸ்து, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே; இது நிச்சயமாக நிகழும், ஐயமில்லை.”

Verse 9

मत्प्रसादात्सुपुत्रस्तु तव वंश प्रतारकः । भोक्ष्यसि त्वं वरान्भोगान्दिव्यांश्च मानुषानिह

என் அருளால் உனக்கு ஒரு சற்புத்திரன் பிறப்பான்; அவன் உன் வம்சத்தைத் தாங்கி முன்னேற்றுவான். மேலும் இவ்வுலகிலேயே நீ தெய்வீகமும் மனிதமும் ஆகிய சிறந்த போகங்களை அனுபவிப்பாய்.

Verse 10

समालोक्य परं सौख्यं पुत्रसंभवजं शुभम् । यावज्जीवसि विप्र त्वं तावद्दुःखं न पश्यसि

மகன் பிறப்பால் உண்டாகும் அந்த பரம மங்களமான ஆனந்தத்தைப் பார்த்து—ஓ விப்ரரே! நீ உயிரோடு இருக்கும் வரை துயரத்தை நீ காணமாட்டாய்.

Verse 11

दाता भोक्ता गुणग्राही भविष्यसि न संशयः । सुतीर्थे मरणं चापि यास्यसि त्वं परां गतिम्

ஐயமின்றி நீ தானம் அளிப்பவனாகவும், பலனை அனுபவிப்பவனாகவும், நற்குணங்களை உணர்பவனாகவும் ஆவாய். சுதீர்த்தத்தில் உயிர்நீத்தாலும் நீ பரமகதியை அடைவாய்.

Verse 12

एवं वरं हरिर्दत्त्वा सप्रियाय द्विजाय सः । अंतर्धानं गतो देवः स्वप्नवत्परिदृश्यते

இவ்வாறு ஹரி, தன் பிரியையுடன் இருந்த அந்த இருமுறை பிறந்தவர்க்கு வரம் அளித்து மறைந்தார்; தேவன் கனவுபோல் தோன்றினார்.

Verse 13

तदा सुमनया युक्तः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । सुतीर्थे पावने तस्मिन्रेवातीरे सुपुण्यदे

அப்போது சுமனையுடன் கூடிய பிராமணர்களில் சிறந்த சோமசர்மா, அந்தத் தூய்மையளிக்கும் சுதீர்த்தத்தில்—ரேவா நதிக்கரையின் மிகப் புண்ணியத் தலத்தில்—வந்தடைந்தார்.

Verse 14

अमरकंटके विप्रो दानं पुण्यं करोति सः । गते बहुतरे काले तस्य वै सोमशर्मणः

அமரகண்டகத்தில் அந்தப் பிராமணன் தானமாகிய புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தான். மிக நீண்ட காலம் கடந்தபின், அந்தச் சோமசர்மனுக்குச் சம்பந்தமாக...

Verse 15

कपिलारेवयोः संगे स्नानं कृत्वा स निर्गतः । दृष्टवान्पुरतो विप्रः श्वेतमेकं हि कुंजरम्

கபிலா-ரேவா சங்கமத்தில் நீராடி அவர் வெளியே வந்தார்; அப்போது அந்தப் பிராமணன் முன்பாக ஒரு வெள்ளை யானையை கண்டார்.

Verse 16

सुप्रभं सुंदरं दिव्यं सुमदं चारुलक्षणम् । नानाभरणशोभांगं बहुलक्ष्म्या समन्वितम्

அது மிகப் பிரகாசமாய், அழகாய், தெய்வீகமாய் இருந்தது; மென்மையான பெருமிதத்துடன், இனிய இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டது. பலவகை ஆபரணங்கள் அதன் அங்கங்களை ஒளிரச் செய்தன; மிகுந்த லக்ஷ்மி-செல்வத்தால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 17

सिंदूरैः कुंकुमैस्तस्य कुंभस्थले विराजिते । कर्णनीलोत्पलयुतं पताकादंडसंयुतम्

அதன் கும்பச் சிகரத்தில் சிந்தூரமும் குங்குமமும் ஒளிர்ந்தன. இருபுறமும் நீலோத்பலம்போன்ற காதணி அலங்காரங்கள் இருந்தன; கொடிக்கம்பும் பதாகையும் உடன் அமைந்திருந்தது.

Verse 18

नागोपरिस्थितो दिव्यः पुरुषो दृढसुप्रभः । दिव्यलक्षणसंपन्नः सर्वाभरणभूषितः

நாகத்தின் மேல் ஒரு தெய்வீக புருஷன் நின்றிருந்தான்—உறுதியுடனும் மிக ஒளிமிக்கவனுமாய். தெய்வீக இலக்கணங்களால் நிறைந்தவனாய், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் இருந்தான்.

Verse 19

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सुसौम्यं सोमवत्पूर्णच्छत्रचामरसंयुतम्

அவன் தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, தெய்வீக நறுமணத் தைலங்களால் பூசப்பட்டிருந்தான். மிகச் சாந்தமாய், பௌர்ணமி நிலவுபோல் ஒளிர்ந்து, முழு அரசச் சத்திரமும் சாமர விசிறிகளும் உடன் சேவிக்கப்பட்டான்.

Verse 20

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे एेंद्रे सुमनो । पाख्याने सुव्रतोत्पत्तिर्नाम विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ர-ஸம்ஹிதையில் உள்ள பூமிகண்டத்தின் ஐந்திரப் பகுதியில், சுமனஃ-ஆக்யானத்தின் உட்பகுதியாக ‘சுவ்ரதோத்பத்தி’ எனப்படும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுறுகிறது.

Verse 21

सगजं सुंदरं दृष्ट्वा पुरुषं दिव्यलक्षणम् । व्यतर्कयत्सोमशर्मा विस्मयाविष्टमानसः

யானையுடன் கூடிய, தெய்வீக இலக்கணங்கள் கொண்ட அந்த அழகிய புருஷனைப் பார்த்து சோமசர்மா மனம் வியப்பால் நிறைந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 22

कोऽयं प्रयाति दिव्यांगः पंथानं प्राप्य सुव्रतः । एवं चिंतयतस्तस्य यावद्गृहं समाप्तवान्

“வழியைப் பற்றிச் செல்கின்ற இந்த தெய்வீக அங்கங்களுடைய, நல்ல விரதம் கொண்டவர் யார்?” என்று அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், அவர் வீட்டை அடைந்துவிட்டார்।

Verse 23

प्रविशंतं गृहद्वारं देवरूपं मनोहरम् । हर्षेण महताविष्टः सोमशर्मा द्विजोत्तमः

வீட்டின் வாசலில் நுழையும் அந்த தெய்வ ரூபமும் மனோகரமும் ஆனவரைக் கண்டு, பிராமணர்களில் சிறந்த சோமசர்மா பேரானந்தத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 24

स्वगृहं प्रति धर्मात्मा त्वरमाणः प्रयाति च । गृहद्वारं गतो यावत्तावत्तं तु न पश्यति

தர்மாத்மன் தன் வீட்டை நோக்கி விரைந்து செல்கிறான்; வீட்டின் வாசலை அடையும் வரை அது அவனுக்குக் கண்களுக்குப் படுவதுமில்லை।

Verse 25

पतितान्येव पुष्पाणि सौहृद्यानि महामतिः । दिव्यानि वासयुक्तानि प्रांगणे द्विजसत्तमः

ஓ த்விஜசத்தமா! அந்த மகாமதி முற்றத்தில் விழுந்த மலர்களையே வைத்தான்—தெய்வீகமானவை, நறுமணமுடையவை, நட்புணர்வால் நிறைந்தவை।

Verse 26

चंदनैः कुंकुमैः पुण्यैः सुगंधैस्तु विलेपितम् । स्वकीयं प्रांगणे दृष्ट्वा दूर्वाक्षतसमन्वितम्

புனித சந்தனம், மங்கள குங்குமம், நறுமணப் பூச்சால் பூசப்பட்டதை, தன் முற்றத்தில் தூர்வை புல் மற்றும் அக்ஷதத்துடன் அலங்கரித்ததாய் கண்டான்.

Verse 27

स एवं विस्मयाविष्टश्चिंतयानः पुनः पुनः । ददर्श सुमनां प्राज्ञो दिव्यमंगलसंपदम्

இவ்வாறு வியப்பில் ஆழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தபடி, அமைதியான மனத்துடன் ஞானி, தெய்வீக மங்களச் செல்வம் உடைய சுமனாவைக் கண்டான்.

Verse 28

सोमशर्मोवाच । केन दत्तानि दिव्यानि एतान्याभरणानि च । शृंगारंरूपसौभाग्यं वस्त्रालंकारभूषणम्

சோமசர்மன் கூறினான்—இந்த தெய்வீக ஆபரணங்களை யார் தந்தார்? இந்த அலங்காரம், அழகு-சௌபாக்கியம், ஆடைகள், அலங்காரங்கள், நகைகள் யாரால் கிடைத்தன?

Verse 29

तन्मे त्वं कारणं भद्रे कथयस्वाविशंकिता । एवं संभाष्यतां भार्यां विरराम द्विजोत्तमः

ஆகையால், ஓ பாக்கியவதியே, அந்த காரணத்தை எனக்கு தயக்கமின்றி கூறு. இவ்வாறு மனைவியுடன் பேசி அந்த உயர்ந்த பிராமணன் மௌனமானான்.

Verse 30

सुमनोवाच । शृणु कांत समायातः कश्चिद्देववरोत्तमः । श्वेतनागसमारूढो दिव्याभरणभूषितः

சுமனா கூறினாள்—அன்பனே, கேள்; தேவர்களில் முதன்மையான ஒருவர் இங்கு வந்துள்ளார்; அவர் வெள்ளை யானை மீது ஏறி, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளார்.

Verse 31

दिव्यगंधानुलिप्तांगो दिव्याश्चर्यसमन्वितः । न जाने को हि देवोसौ विप्रगंधर्वसेवितः

அவரது அங்கங்கள் தெய்வீக நறுமணத்தால் பூசப்பட்டு, வானுலக அதிசயங்களால் நிறைந்திருந்தன. பிராமணரும் கந்தர்வரும் பணிவிடை செய்யும் அந்த தேவசமானவர் யார் என எனக்குத் தெரியாது।

Verse 32

स्तूयमानः समायातो देवगंधर्वचारणैः । योषितः पुण्यरूपाढ्या रूपशृंगारसंयुताः

தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் பாடும் ஸ்துதிகளால் போற்றப்பட்டவனாக அவர் வந்தார்; புண்ணிய வடிவம் கொண்ட, மங்கள அழகால் நிறைந்த, ரூப-சிங்காரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்களும் உடன் இருந்தனர்।

Verse 33

सर्वाभरणशोभाढ्याः सर्वाः पूर्णमनोरथाः । ताभिः सह समक्षं मे पुरुषेण महात्मना

அனைவரும் எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் விளங்கினர்; அனைவரின் மனோரதங்களும் நிறைவேறின. அவர்களுடன், என் கண்முன்னே, அந்த மகாத்மா புருஷன் நின்றான்।

Verse 34

चतुष्कं पूरितं रत्नैः सर्वशोभासमन्वितम् । तत्राहमासने पुण्ये स्थापिता ब्राह्मणैः किल

நான்கு பொருட்களின் தொகுதி ரத்தினங்களால் நிரம்பி, எல்லா வகைச் சோபைகளாலும் கூடியிருந்தது. அங்கே புண்ணிய ஆசனத்தில், பிராமணர்கள் உண்மையாகவே என்னை அமர்த்தினர்।

Verse 35

वस्त्रालंकारभूषां मे ददुस्ते सर्व एव हि । वेदमंगलगीतैस्तु शास्त्रगीतैश्च पुण्यदैः

அவர்கள் அனைவரும் எனக்கு வஸ்திரங்கள், அலங்காரங்கள், பூஷணங்கள் அளித்தனர். அதே வேளையில் வேத மங்கள கீதங்களும், சாஸ்திரப் புண்ணியப் பாடல்களும் பாடப்பட்டன।

Verse 36

अभिषिक्तास्मि तैः सर्वैरंतर्धानं पुनर्गताः । मामेवं परितः सर्वे पुनरूचुर्द्विजोत्तम

அவர்கள் அனைவரும் எனக்கு அபிஷேகம் செய்து, பின்னர் மீண்டும் அந்தர்தானமாயினர். அதன் பின் அவர்கள் எல்லோரும் என்னைச் சூழ்ந்து நின்று மீண்டும் கூறினர்—ஓ த்விஜோத்தமா।

Verse 37

तव गेहं वयं सर्वे वसिष्यामः सदैव हि । शुचिर्भव सुकल्याणि भर्त्रा सार्द्धं सदैव हि

நாங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக எப்போதும் உன் இல்லத்தில் வாசிப்போம். ஓ சுகல்யாணி, கணவருடன் சேர்ந்து என்றும் தூய்மையாய் இரு।

Verse 38

एवमुक्त्वा गताः सर्वे एवं दृष्टं मयैव हि । तया यत्कथितं वृत्तं समाकर्ण्य महामतिः

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் அனைவரும் சென்றனர்; இதை நான் தானே அப்படியே கண்டேன். அவள் கூறிய நிகழ்வின் வரலாற்றை கேட்ட அந்த மகாமதி…

Verse 39

पुनश्चिंतां प्रपन्नोऽसौ किमिदं देवनिर्मितम् । विचिन्तयित्वाथ तदा सोमशर्मा महामतिः

அவன் மீண்டும் கவலையுடன் சிந்தித்தான்—“இது என்ன, தேவரால் உருவாக்கப்பட்டதா?” அப்போது மகாமதி சோமசர்மா ஆராய்ந்து…

Verse 40

ब्रह्मकर्मणि संयुक्तः साधर्म्यं धर्ममुत्तमम् । तस्माद्गर्भं महाभागा दधार व्रतशालिनी

அவர்கள் பிராமணச் சடங்குக் கர்மங்களில் ஒன்றுபட்டு, உயர்ந்த தர்மத்தின் ஒற்றுமையில் நிலைத்திருந்தனர்; ஆகவே அந்த விரதநிஷ்டையுடைய மகாபாக்கியவதி கருவைத் தாங்கினாள்।

Verse 41

तेन गर्भेण सा देवी अधिकं शुशुभे तदा । संदीप्तपुत्रसंयुक्त तेजोज्वालासमन्विता

அந்த கர்ப்பத்தினால் அந்த தேவி அப்போது இன்னும் அதிகமாக ஒளிர்ந்தாள்—ஒளிமிகு புதல்வனுடன் இணைந்து, தெய்வீகத் தேஜஸின் ஜ்வாலையால் நிறைந்தவளாய்।

Verse 42

सा हि जज्ञे च तपसा तनयं देवसन्निभम् । अंतरिक्षे ततो नेदुर्देवदुंदुभयस्तदा

அவள் தவத்தின் பலனால் தேவனை ஒத்த புதல்வனைப் பெற்றாள்; அச்சமயம் ஆகாயத்தில் தெய்வத் துந்துபிகள் முழங்கின।

Verse 43

शंखान्दध्मुर्महादेवा गंधर्वा ललितं जगुः । अप्सरसस्तथा सर्वा ननृतुस्तास्तदा किल

அப்போது மகாதேவர்கள் சங்குகளை ஊதினர்; கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர்; எல்லா அப்சரஸ்களும், எனக் கூறப்படுகிறது, அந்நேரம் நடனம் ஆடினார்கள்।

Verse 44

अथ ब्रह्मासुरैः सार्द्धं समायातो द्विजोत्तमः । चकार नाम तस्यैव सुव्रतेति समाहितः

பின்னர் பிரம்மாவும் தேவர்களும் உடன் வந்த சிறந்த த்விஜன், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, அவளுக்கு ‘சுவ்ரதா’ எனப் பெயரிட்டான்।

Verse 45

नाम कृत्वा ततो देवा जग्मुः सर्वे महौजसः । गतेषु तेषु देवेषु सोमशर्मासु तस्य च

பெயரிட்ட பின் அந்த மகாதேஜஸ்வி தேவர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டனர்; அவர்கள் சென்ற பின் சோமசர்மாவும், அவனுடைய துணையும்கூட, அங்கிருந்து சென்றனர்।

Verse 46

जातकर्मादिकं कर्म चकार द्विजसत्तमः । जाते पुत्रे महाभागे सुव्रते देवनिर्मिते

மகாபாக்கியமும் சுவிரதமும் உடைய, தேவர்கள் உருவாக்கியதுபோல் தோன்றிய மகன் பிறந்தபோது, அந்தச் சிறந்த த்விஜன் ஜாதகர்மம் முதலான எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்தான்।

Verse 47

तस्य गेहे महालक्ष्मीर्धनधान्यसमाकुला । गजाश्वमहिषी गावः कांचनं रत्नमेव च

அவனுடைய இல்லத்தில் மகாலட்சுமியின் செழிப்பு நிறைந்தது—செல்வமும் தானியமும் குவிந்திருந்தன; யானைகள், குதிரைகள், எருமைகள், பசுக்கள், மேலும் பொன்னும் ரத்தினங்களும் இருந்தன।

Verse 48

यथा कुबेरभवनं शुशुभे धनसंचयैः । तत्सोमशर्मणो गेहं तथैव परिराजते

குபேரனின் மாளிகை செல்வக் குவியல்களால் எவ்வாறு ஒளிர்ந்ததோ, அதுபோல சோமசர்மனின் இல்லமும் அதேபடி பிரகாசித்து விளங்குகிறது।

Verse 49

ध्यानपुण्यादिकं कर्म चका रद्विजसत्तमः । तीर्थयात्रां गतो विप्रो नानापुण्यसमाकुलः

அந்தச் சிறந்த த்விஜன் தியானம் முதலான புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தான்; பலவகைப் புண்ணியத்தால் நிறைந்த அந்தப் பிராமணன் தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டான்।

Verse 50

अन्यानि यानि पुण्यानि दानानि द्विजसत्तमः । चकार तत्र मेधावी ज्ञानपुण्य समन्वितः

மேலும் வேறு எந்தப் புண்ணியங்களும் தானங்களும் இருந்தனவோ, அவற்றையும் அந்தச் சிறந்த த்விஜன் அங்கே செய்தான்—அவன் மேதாவி; ஞானத்தால் பிறந்த புண்ணியத்தால் நிறைந்தவன்।

Verse 51

एवं साधयते धर्मं पालयेच्च पुनःपुनः । पुत्रस्य जातकर्मादि कर्माणि द्विजसत्तमः

இவ்வாறு சிறந்த இருபிறப்பாளர் மீண்டும் மீண்டும் தர்மத்தை நிறைவேற்றி காக்க வேண்டும்; மேலும் மகனுக்காக ஜாதகர்மம் முதலான எல்லா ஸம்ஸ்காரக் கிரியைகளையும் விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 52

विवाहं कारयामास हर्षेण महता किल । पुत्रस्य पुत्राः संजाताः सगुणा लक्षणान्विताः

அவன் உண்மையிலே மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மகனின் திருமணத்தை நடத்தினான். பின்னர் அவன் மகனின் மகன்கள் பிறந்தனர்—நற்குணமுடையோர், மங்கள லக்ஷணங்களால் கூடியோர்.

Verse 53

सत्यधर्मतपोपेता दानधर्मरताः सदा । स तेषां पुण्यकर्माणि सोमशर्मा चकार ह

அவர்கள் சத்தியம், தர்மம், தவம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவர்களாய், எப்போதும் தானதர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். சோமசர்மா அவர்களுக்காக அந்தப் புண்யகர்மங்களைச் செய்தான்.

Verse 54

पौत्राणां तु महाभागस्तेषां सुखेन मोदते । सर्वं सौख्यं च संभुज्य जरारोगविवर्जितः

அந்த மகாபாக்யவான் தன் பேரப்பிள்ளைகளுடன் மகிழ்ச்சியுடன் களிக்கிறான். எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்தும் அவன் முதுமை நோயின்றி இருக்கிறான்.

Verse 55

पंचविंशाब्दिको यद्वत्तद्वत्कायं तु तस्य हि । सूर्यतेजः प्रतीकाशः सोमशर्मा महामतिः

அவன் இருபத்தைந்து வயதில் இருந்ததுபோலவே அவன் உடலும் இருந்தது. மகாமதி சோமசர்மா சூரியத் தேஜஸைப் போல ஒளிர்ந்தான்.

Verse 56

सा चापि शुशुभे देवी सुमना पुण्यमंगलैः । पुत्रपौत्रैर्महाभागा दानव्रतैश्च संयमैः

அந்த தேவியான சுமனாவும் புண்ணிய மங்களச் சடங்குகளால் ஒளிர்ந்தாள்; புத்ர-பௌத்திரர்களால் நிறைந்தவளாய், தானம், விரதம், சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றால் மகாபாக்கியவதியாக விளங்கினாள்।

Verse 57

अतिभाति विशालाक्षी पुण्यैः पतिव्रतादिभिः । तारुण्येन समायुक्ता यथा षोडशवार्षिकी

பெரிய கண்களையுடைய அவள், பதிவிரதம் முதலான புண்ணியங்களால் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்குகிறாள்; இளமைச் செழிப்புடன், பதினாறு வயது பெண்ணைப் போலத் தோன்றுகிறாள்।

Verse 58

मोदमानौ महात्मानौ दंपती चारुमंगलौ । हर्षेण च समायुक्तौ पुण्यात्मानौ महोदयौ

அந்த மகாத்ம தம்பதியர் அழகிய மங்களத்துடன் மகிழ்ந்தனர்; பேரானந்தம் நிறைந்து, புண்ணிய உள்ளத்துடன், மாபெரும் உயர்வும் செழிப்பும் அடைந்தனர்।

Verse 59

एवं तयोस्तु वृत्तांतं पुण्याचारसमन्वितम् । सुव्रतस्य प्रवक्ष्यामि व्रतचर्यां द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு அந்த இருவரின் புண்ணியாசாரமிக்க வரலாற்றைச் சொல்லி, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, இப்போது ‘சுவ்ரத’ விரதத்தின் அனுஷ்டான முறையை நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 60

यथा तेन समाराध्य नारायणमनामयम्

எவ்வாறு குறையற்ற நிராமய நாராயணனை முறையாக ஆராதித்து।