Adhyaya 19

Verse 1

सूत उवाच । सोमशर्मा महाप्राज्ञः सुमनया सह सत्तमः । कपिलासंगमे पुण्ये रेवातीरे सुपुण्यदे

சூதர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடைய சிறந்த சோமசர்மா, சுமனையுடன், புனிதமான கபிலா சங்கமத்திற்கும், பரமப் புண்ணியமான ரேவா (நர்மதா) கரைக்கும் சென்றார்।

Verse 2

स्नात्वा तत्र स मेधावी तर्पयित्वा सुरान्पितॄन् । तपस्तेपे सुशांतात्मा जपन्नारायणं शिवम्

அங்கே நீராடி அந்த மேதாவி தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து; அமைதியான உள்ளத்துடன் தவம் செய்து, நாராயணன் மற்றும் சிவன் திருநாமங்களை ஜபித்தார்।

Verse 3

द्वादशाक्षरमंत्रेण ध्यानयुक्तो महामनाः । तस्यैव देवदेवस्य वासुदेवस्य सुव्रतः

பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தால் தியானத்தில் ஒன்றிய அந்த மகாமனன், உறுதியான விரதத்துடன், தேவர்களின் தேவனான வாசுதேவனின் தியானத்தில் முழுகினான்।

Verse 4

आसने शयने याने स्वप्ने पश्यति केशवम् । सदैव निश्चलो भूत्वा कामक्रोधविवर्जितः

அமர்ந்தபோதும், படுத்தபோதும், பயணத்திலும், கனவிலும் கூட அவன் கேசவனை தரிசிக்கிறான்; எப்போதும் நிலைத்திருந்து காமமும் கோபமும் அற்றவனாகிறான்।

Verse 5

सा च साध्वी महाभागा पतिव्रतपरायणा । सुमना कांतमेवापि शुश्रूषति तपोन्वितम्

அந்த சாத்வி, பெரும் பாக்கியவதி, பதி-விரதத்தில் நிலைத்த சுமனாவும், தவம் நிறைந்த தன் அன்புக் கணவரை பணிவுடன் சேவை செய்தாள்।

Verse 6

ध्यायमानस्य तस्यापि विघ्नैः संदर्शितं भयम् । सर्पा विषोल्बणाः कृष्णास्तत्र यांति महात्मनः

தியானத்தில் லயித்திருந்த அவனுக்கும் தடைகள் பயத்தை வெளிப்படுத்தின; ஓ மகாத்மா, அங்கே கடும் விஷமுள்ள கரிய பாம்புகள் வந்தன.

Verse 7

पार्श्वे ते तप्यमानस्य तस्य ते सोमशर्मणः । सिंहव्याघ्रगजा दृष्टा भयमेवं प्रचक्रिरे

தவம் புரிந்த சோமசர்மனின் அருகே சிங்கம், புலி, யானை ஆகியவை தோன்றின; இவ்வாறு அவை பயத்தை எழுப்பின.

Verse 8

वेताला राक्षसा भूताः कूष्मांडाः प्रेतभैरवाः । भयं विदर्शयंत्येते दारुणं प्राणनाशनम्

வேதாளம், ராட்சசம், பூதம், கூஷ்மாண்டம், பிரேதபைரவம்—இவர்கள் அனைவரும் உயிரை அழிக்கும் கொடிய அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 9

नानाविधा महाभीमाः सिंहास्तत्र समागताः । दंष्ट्राकरालवक्त्राश्च जगर्जुश्चातिभैरवम्

அங்கே பலவகை மிகப் பயங்கரமான சிங்கங்கள் கூடின; கோரப் பற்களால் அச்சமூட்டும் வாயுடன் அவை மிகக் கொடூரமாக கர்ஜித்தன.

Verse 10

विष्णोर्ध्यानात्स धर्मात्मा न चचाल महामतिः । महाविघ्नैः सुसंरूढैश्चालितो मुनिपुंगवः

விஷ்ணு தியானத்தில் நிலைத்த அந்த தர்மாத்மா, மகாமதி அசையவில்லை; மிக வலிமைபெற்ற பெரும் தடைகள் தாக்கினாலும் முனிவருள் சிறந்தவர் சலிக்கவில்லை.

Verse 11

एवं न चलते ध्यानात्सोमशर्मा द्विजोत्तमः । झंझावातैश्च शीतेन महावृष्ट्या सुपीडितः

இவ்வாறு கடும் புயற்காற்று, குளிர், பெருமழை ஆகியவற்றால் மிகுந்த துன்பம் அடைந்தபோதும், பிராமணர்களில் சிறந்த சோமசர்மா தன் தியானத்திலிருந்து சிறிதும் அசையவில்லை।

Verse 12

भंभारावमहाभीमः सिंहस्तत्र समागतः । तं दृष्ट्वा भयवित्रस्तः सस्मार नृहरिं द्विजः

அப்போது இடியென முழங்கும் பேரஞ்சத்தக்க சிங்கம் அங்கே வந்தது. அதை கண்டதும் அச்சத்தில் நடுங்கிய அந்தப் பிராமணன் நृஹரியை நினைவு கூர்ந்தான்।

Verse 13

इंद्रनीलप्रतीकाशं पीतवस्त्रं महौजसम् । शंखचक्रधरं देवं गदापंकजधारिणम्

அவன் இంద్రநீல மணிபோல் ஒளிவீசும், பீதாம்பரம் அணிந்த, பேரொளி கொண்ட தேவனை கண்டான்—சங்கு, சக்கரம் தாங்கி, கதையும் தாமரையும் ஏந்தியவரை।

Verse 14

महामौक्तिकहारेण इंदुवर्णानुकारिणा । कौस्तुभेनापि रत्नेन द्योतमानं जनार्दनम्

ஜனார்தனன் நிலவின் நிறத்தை ஒத்த பேர்முத்துமாலையாலும், கௌஸ்துப ரத்தினத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தான்।

Verse 15

श्रीवत्सांकेन दिव्येन हृदयं यस्य राजते । सर्वाभरणशोभांगं शतपत्रनिभेक्षणम्

அவரது மார்பில் தெய்வீக ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் ஒளிர்கிறது; எல்லா ஆபரணங்களின் அழகால் அவரது திருமேனி பிரகாசிக்கிறது; அவரது கண்கள் நூறு இதழ் தாமரையை ஒத்தவை।

Verse 16

सुस्मितास्यं सुप्रसन्नं रत्नदामाभिशोभितम् । भ्राजमानं हृषीकेशं ध्यानं तेन कृतं ध्रुवम्

மெல்லிய புன்னகையுடன், மிகுந்த பிரசன்னத்துடன், ரத்தின மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிவீசும் ஹ்ருஷீகேசன் மீது அவன் தியானத்தை உறுதியாக, அசையாமல் நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 17

त्वमेव शरणं कृष्ण शरणागतवत्सल । नमोस्तु देवदेवाय किं मे भयं करिष्यति

கிருஷ்ணா! நீயே எனது ஒரே சரணம்; சரணடைந்தவர்களுக்கு கருணைமிகு வாத்ஸல்யன். தேவர்களின் தேவனுக்கு நமஸ்காரம்—பயம் எனக்கு என்ன செய்யும்?

Verse 18

यस्योदरे त्रयो लोकाः सप्त चान्ये महात्मनः । शरणं तस्य प्रविष्टोस्मि क्वास्ते भयं ममैव हि

மகாத்மா! யாருடைய உதரத்தில் மூன்று உலகங்களும் மேலும் ஏழு உலகங்களும் தங்கியுள்ளனவோ, அவரின் சரணத்தில் நான் புகுந்தேன்; எனக்கு பயம் எங்கே?

Verse 19

यस्माद्भयाः प्रवर्तंते कृत्यादिक महाबलाः । सर्वभयप्रहर्तारं तमस्मि शरणं गतः

யாரிடமிருந்து க்ருத்யா முதலிய வல்லமையான அச்சங்கள் எழுகின்றனவோ, யார் எல்லாப் பயங்களையும் அகற்றுவாரோ—அவரிடமே நான் சரணடைந்தேன்.

Verse 20

पातकानां तु सर्वेषां दानवानां महाभयम् । रक्षको विष्णुभक्तानां तमस्मि शरणं गतः

எல்லாப் பாவங்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் பெரும் அச்சமாய், விஷ்ணுபக்தர்களின் காவலனாய் இருப்பவரிடமே நான் சரணடைந்தேன்.

Verse 21

वृंदारकाणां सर्वेषां दानवानां महात्मनाम् । यो गतिः कृष्णभक्तानां तमस्मि शरणं गतः

அனைத்து தேவர்களுக்கும் மகாத்மா தானவர்களுக்கும் பரம கதியாகவும், ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தர்களின் உறுதியான அடைக்கலமும் இலக்குமாகவும் இருப்பவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்.

Verse 22

अभयो भयनाशाय पापनाशाय ज्ञानवान् । एकश्चेंद्रस्वरूपेण तमस्मि शरणं गतः

அச்சமற்றவனாய், அச்சத்தை அழிப்பவனாய், பாவத்தை நாசிப்பவனாய், ஞானமுடையவனாய்; ஒருவனே இந்திர ரூபத்தில் வெளிப்படுபவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்.

Verse 23

व्याधीनां नाशकायैव य औषधस्वरूपवान् । निरामयो निरानंदस्तमस्मि शरणंगतः

மருந்தின் ரூபமாக இருந்து நோய்களை அழிப்பவனும், நோயற்றவனும், உலகியலான இன்பத்தால் தொடப்படாதவனுமான அவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்.

Verse 24

अचलश्चालयेल्लोकानपापो ज्ञानमेव च । तमस्मि शरणं प्राप्तो भयं किं मे करिष्यति

அசையாததே உலகங்களை அசைத்தாலும், பாவமின்மையும் ஞானமும் கூட தளர்ந்தாலும்—அவனின் சரணடைந்த எனக்கு அச்சம் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 25

साधूनां चापि सर्वेषां पालको यो ह्यनामयः । पाति विश्वं च विश्वात्मा तमस्मि शरणंगतः

எப்போதும் துன்பமற்றவனாய் எல்லா சாதுக்களையும் காக்கும் காவலனும், உலகத்தைப் பாதுகாப்பவனும், உலகாத்மாவுமான அவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்.

Verse 26

यो मे मृगेंद्ररूपेण भयं दर्शयतेग्रतः । तमहं शरणं प्राप्तो नरसिंहं नमाम्यहम्

என் முன்னே மிருகேந்திர ரூபத்தில் பயத்தை வெளிப்படுத்துபவனாகிய அந்த நரசிம்மனை நான் சரணடைந்து வணங்குகிறேன்।

Verse 27

मदमत्तो महाकायो वनहस्ती समागतः । गजलीलागतिं देवं शरणागतवत्सलम्

மதம் கொண்ட பெருஞ்சரீர வன யானை பாய்ந்து வந்தது; ஆயினும் யானையின் லீலை போன்ற நடையுடைய, சரணாகதவத்ஸலனான அந்த தேவனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 28

गजास्यं ज्ञानसंपन्नं सपाशांकुशधारिणम् । कालास्यं गजतुंडं च शरणं सुगतोस्म्यहम्

யானைமுகனாய், ஞானம் நிறைந்தவனாய், பாசமும் அங்குசமும் தாங்கியவனாய், கருமை முகத்துடன் யானைத்துதிக்கையுடைய அந்த சுகதியை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 29

हिरण्याक्षप्रहर्तारं वाराहं शरणंगतः । वामनं तं प्रपन्नोस्मि शरणागतवत्सलम्

ஹிரண்யாக்ஷனை அழித்த வராஹனின் சரணடைந்து, சரணாகதவத்ஸலனான அந்த வாமனனிடம் நான் முழுமையாகப் பணிகிறேன்।

Verse 30

ह्रस्वास्तु वामनाः कुब्जाः प्रेताः कूष्मांडकादयः । मृत्युरूपधराः सर्वे दर्शयंति भयं मम

குறுநில வாமனர்கள், கூனர்கள், பேய்கள், கூஷ்மாண்ட முதலியோர்—அனைவரும் மரணரூபம் கொண்டு என் முன்னே பயத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்।

Verse 31

अमृतं तं प्रपन्नोस्मि किं भयं मे करिष्यति । ब्रह्मण्यो ब्रह्मदो ब्रह्मा ब्रह्मज्ञानमयो हरिः

நான் அந்த அமுதச్వరூபனிடம் சரணடைந்தேன்—பயம் எனக்கு என்ன செய்யும்? அந்த ஹரி பிராமணபக்தன், பிரம்மதானம் அளிப்பவன், பிரம்மமே, பிரம்மஞானமயன்।

Verse 32

शरणं तं प्रपन्नोस्मि भयं किं मे करिष्यति । अभयो यो हि जगतो भीतिघ्नो भीतिदायकः

நான் அவரிடமே சரணடைந்தேன்—பயம் எனக்கு என்ன செய்யும்? அவர் உலகிற்கு அபயன், பயநாசகன், தீயோர்க்குப் பயமளிப்பவன்।

Verse 33

भयरूपं प्रपन्नोस्मि भयं किं मे करिष्यति । तारकः सर्वलोकानां नाशकः सर्वपापिनाम्

நான் பயச్వరூபனாகிய (பயத்தின் அதிபதியான) இறைவனிடம் சரணடைந்தேன்—இப்போது பயம் எனக்கு என்ன செய்யும்? அவர் எல்லா உலகங்களின் தாரகன், எல்லாப் பாவிகளின் பாவநாசகன்।

Verse 34

तमहं शरणं प्राप्तो धर्मरूपं जनार्दनम् । सुरारणं यो हि रणे वपुर्द्धारयतेऽद्भुतम्

நான் தர்மச్వరூபனான ஜனார்தனனிடம் சரணடைந்தேன்—அவர் போரில் தேவர்களின் பகைவர்களுக்கு பகைவனாக அற்புத வடிவம் தரிக்கிறார்।

Verse 35

शरणं तस्य गंतास्मि सदागतिरयं मम । झंझावातो महाचंडो वपुर्दूयति मे भृशम्

நான் அவரிடமே சரணடையச் செல்வேன்—அவரே எப்போதும் என் உண்மையான அடைக்கலம். மிகக் கடும் புயற்காற்று வீசுகிறது; என் உடல் மிகவும் துன்புறுகிறது।

Verse 36

शरणं तं प्रपन्नोस्मि सदागतिरयं मम । अतिशीतं चातिवर्षा आतपस्तापदायकः

நான் அவரிடமே சரணடைந்தேன்; அவரே என் நித்திய கதி. மிகுந்த குளிர், பேர்மழை, சுடும் வெயில்—இவை அனைத்தும் துன்பம் தருவன.

Verse 37

एषां रूपेण यो देवस्तस्याहं शरणं गतः । कालरूपा अमी प्राप्ता भयदा मम चालकाः

இவ்வுருவங்களில் வெளிப்படும் அந்த தேவனிடமே நான் சரணடைந்தேன். இவை காலரூபமாய் வந்து அச்சம் தருவன; என்னை முன்னே தள்ளிச் செலுத்துவன.

Verse 38

एषां शरणं प्रपन्नोस्मि हरेः स्वरूपिणां सदा

ஹரியின் சொரூபமாய் இருப்பவர்களிடமே நான் எப்போதும் சரணடைந்தேன்.

Verse 39

यं सर्वदेवं परमेश्वरं हि निष्केवलं ज्ञानमयं प्रदीपम् । वदंति नारायणमादिसिद्धं सिद्धेश्वरं तं शरणं प्रपद्ये

அனைத்து தேவர்களுக்கும் பரமேஸ்வரன், நிர்மல நிர்விசேஷன், ஞானமய விளக்கெனப் போற்றப்படும்; ஆதிசித்தன், சித்தேஸ்வரன் என நாராயணன் என்று சொல்லப்படுபவனிடமே நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 40

इति ध्यायन्स्तुवन्नित्यं केशवं क्लेशनाशनम् । भक्त्या तेन समानीतस्तदात्महृदये हरिः

இவ்வாறு துன்பநாசகன் கேசவனை இடையறாது தியானித்து போற்றி, தன் பக்தியால் ஹரியைத் தன் ஆத்ம-இதயத்திலேயே கொண்டு வந்தான்.

Verse 41

उद्यमं विक्रमं तस्य स दृष्ट्वा सोमशर्मणः । आविर्भूय हृषीकेशस्तमुवाच प्रहृष्टवान्

சோமசர்மனின் முயற்சியும் வீரமும் கண்டு ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) நேரில் தோன்றி மகிழ்ந்து அவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 42

सोमशर्मन्महाप्राज्ञ श्रूयतां भार्यया सह । वासुदेवोस्मि विप्रेंद्र वरं याचय सुव्रत

மகாப்ராஜ்ஞனே சோமசர்மா, மனைவியுடன் கேள். பிராமணசிரேஷ்டனே, நான் வாசுதேவன்; நல்விரதனே, வரம் கேள்।

Verse 43

तेनोक्तो हि स विप्रेन्द्र उन्मील्य नयनद्वयम् । दृष्ट्वा विश्वेश्वरं देवं घनश्यामं महोदयम्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, பிராமணசிரேஷ்டனே, அவன் இரு கண்களையும் திறந்து விஸ்வேஸ்வர தேவனை கண்டான்—மேகம்போல் கருநிறமும் மகிமை ஒளியும் உடையவன்।

Verse 44

सर्वाभरणशोभांगं सर्वायुधसमन्वितम् । दिव्यलक्षणसंपन्नं पुंडरीकनिभेक्षणम्

அவரது திருமேனி எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிர்ந்தது; எல்லா ஆயுதங்களும் உடையவர்; தெய்வீக சுபலக்ஷணங்களால் நிறைந்தவர், தாமரை போன்ற கண்களையுடையவர்।

Verse 45

पीतेन वाससा युक्तं राजमानं सुरेश्वरम् । वैनतेयसमारूढं शंखचक्रगदाधरम्

மஞ்சள் ஆடை அணிந்து ஒளிவீசும் தேவேந்திரன், வைநதேயன் (கருடன்) மீது ஏறி, சங்கம்-சக்கரம்-கதையைத் தாங்கியிருந்தான்।

Verse 46

ब्रह्मादीनां सुधातारं जगतोस्य महायशाः । विश्वस्यास्य सदातीतं रूपातीतं जगद्गुरुम्

அவர் பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கு உத்தமப் போஷகர்; இவ்வுலகின் மகாயசமிக்க ஆதாரம். அவர் எப்போதும் காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர், ரூபத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர், உலகின் குரு।

Verse 47

हर्षेण महताविष्टो दंडवत्प्रणिपत्य तम् । श्रियायुक्तं भासमानं सूर्यकोटिसमप्रभम्

மிகுந்த ஆனந்தத்தில் ஆழ்ந்து, அவன் அவருக்கு தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்தான்—திருச்செல்வம் உடைய, ஒளிவீசும், கோடி சூரியர்களுக்கு ஒப்பான பிரகாசம் கொண்டவருக்கு।

Verse 48

बद्धांजलिपुटोभूत्वा तया सुमनया सह । जयजयेत्युवाचैनं जयमाधवमानद

கைகளை கூப்பி அஞ்சலி செய்து, அந்த சுமனா என்ற நற்குணமுடைய மகளிருடன் சேர்ந்து அவன் கூறினான்—“ஜய ஜய! ஓ மாதவா, மரியாதை அளிப்பவனே, உமக்கு ஜயம்!”

Verse 49

जय योगीश योगीन्द्र जय नागांगशायन । यज्ञांग जय यज्ञेश जय शाश्वतसर्वग

ஜயம் உமக்கே, யோகிகளின் ஈசனே, யோகீந்திரனே! ஜயம் உமக்கே, நாகப் படுக்கையில் பள்ளிகொள்பவனே! ஜயம் உமக்கே, யாகமே அங்கங்களாக உள்ளவனே; யஜ்ஞேசனே! ஜயம் உமக்கே, நித்தியன், எங்கும் நிறைந்தவனே!

Verse 50

जय सर्वेश्वरानंत यज्ञरूप नमोऽस्तु ते । जय ज्ञानवतां श्रेष्ठ जय त्वं ज्ञाननायक

ஜயம் உமக்கே, எல்லோருக்கும் ஈசனான அனந்தனே, யாகஸ்வரூபனே; உமக்கு நமஸ்காரம். ஜயம் உமக்கே, ஞானிகளுள் சிறந்தவனே; ஜயம் உமக்கே, ஞானநாயகனே!

Verse 51

जय सर्वदसर्वज्ञ जय त्वं सर्वभावन । जय जीवस्वरूपेश महाजीव नमोस्तुते

ஜயம், ஓ அனைத்தையும் அருளும் அனைத்தறிவோனே! ஜயம், ஓ அனைத்தையும் தாங்கி வளர்ப்போனே! ஜயம், ஓ ஜீவஸ்வரூபேசா! ஓ மகாஜீவா, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 52

जय प्रज्ञादप्रज्ञांग जय प्राणप्रदायक । जय पापघ्न पुण्येश जय पुण्यपते हरे

ஜயம், ஓ ஞானமே வடிவானவனே, ஞானத்தின் மூலமே! ஜயம், ஓ பிராணதாயகனே! ஜயம், ஓ பாபநாசகா, புண்யேசா! ஜயம், ஓ ஹரி, புண்யபதியே!

Verse 53

जय ज्ञानस्वरूपेश ज्ञानगम्याय ते नमः । जय पद्मपलाशाक्ष पद्मनाभाय ते नमः

ஜயம், ஓ ஞானஸ்வரூபேசா! ஞானத்தால் அடையப்படுபவனே, உமக்கு நமः। ஜயம், ஓ பத்மபல்லவக் கண்களோனே! ஓ பத்மநாபா, உமக்கு நமः।

Verse 54

जय गोविंदगोपाल जय शंखधरामल । जय चक्रधराव्यक्त व्यक्तरूपाय ते नमः

ஜயம் கோவிந்தா, கோபாலா! ஜயம், ஓ மாசற்ற சங்கதரா! ஜயம், ஓ சக்கரதரா, அவ்யக்தா! வெளிப்பட்ட ரூபம் தரிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 55

जय विक्रमशोभांग जय विक्रमनायक । जय लक्ष्मीविलासांग नमो वेदमयाय ते

ஜயம், ஓ வீரத்தால் ஒளிரும் அங்கங்களோனே! ஜயம், ஓ வீரநாயகா! ஜயம், ஓ லக்ஷ்மீவிலாச ரூபா! வேதமயப் பிரபுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 56

जय विक्रमशोभांग जय उद्यमदायक । जय उद्यमकालाय उद्यमाय नमोनमः

வெற்றி உமக்கு, உமது வீரச் சிறப்பு ஒளிவிடுகிறது; வெற்றி உமக்கு, முயற்சியை அருள்பவர். முயற்சிக்கான காலத்திற்கும் வெற்றி; முயற்சிக்கே மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 57

जय उद्यमशक्ताय उद्यमत्रयधारक । युद्धोद्यमप्रवृत्ताय तस्मै धर्माय ते नमः

நல்ல முயற்சியின் சக்தியாகவும், மும்முறை முயற்சியைத் தாங்குபவராகவும், போர்முயற்சியில் ஈடுபடுபவராகவும் உள்ள அந்த தர்மத்துக்கு வெற்றி; அந்த தர்மத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 58

नमो हिरण्यरेताय तस्मै ते जायते नमः । अतितेजःस्वरूपाय सर्वतेजोमयाय च

ஹிரண்யரேதா (பொன்னிற விதை) அவருக்கு நமஸ்காரம்; மேலும் உமது பிறப்பிற்குக் காரணமான அந்த பரமனுக்கும் நமஸ்காரம். அதீத ஒளிச் சொரூபனும், அனைத்தொளியாலும் நிறைந்தவனுமான இறைவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 59

दैत्यतेजोविनाशाय पापतेजोहराय च । गोब्राह्मणहितार्थाय नमोस्तु परमात्मने

அசுரர்களின் வலிமையை அழிப்பவரும், பாவத்தின் வலிமையை அகற்றுபவரும், பசு மற்றும் பிராமணர்களின் நலனுக்காக செயல்படும் பரமாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 60

नमोस्तु हुतभोक्त्रे च नमो हव्यवहाय ते । नमः कव्यवहायैव स्वधारूपाय ते नमः

ஆஹுதியை உண்ணுபவராகிய ஹுதபோக்தாவுக்கு நமஸ்காரம்; ஹவ்யத்தை ஏந்திச் செல்பவராகிய ஹவ்யவாஹனுக்கு நமஸ்காரம். பித்ரு ஆஹுதியை ஏந்தும் கவ்யவாஹனுக்கும் நமஸ்காரம்; ஸ்வதா-சொரூபனாகிய உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 61

स्वाहारूपाय यज्ञाय पावनाय नमोनमः । नमस्ते शार्ङ्गहस्ताय हरये पापहारिणे

ஸ்வாஹா-ஸ்வரூபனாய், யஜ்ஞ-ஸ்வரூபனாய், பாவனனாகிய உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். சார்ங்க வில்லைத் தாங்கும் ஹரி, பாபஹரா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 62

सदसच्चोदनायैव नमो विज्ञानशालिने । नमो वेदस्वरूपाय पावनाय नमोनमः

சத்யத்திற்குத் தூண்டி அசத்தியிலிருந்து தடுக்கின்றவரே, ஞானநிதியே, நமஸ்காரம். வேத-ஸ்வரூபனாகிய பாவனனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 63

नमोस्तु हरिकेशाय सर्वक्लेशहराय ते । केशवाय परायैव नमस्ते विश्वधारिणे

ஹரிகேசா, எல்லாக் கிளேசங்களையும் அகற்றுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கேசவா, பரமனே, விஸ்வதாரகனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 64

नमः कृपाकरायैव नमो हर्षमयाय ते । अनंताय नमो नित्यं शुद्धाय क्लेशनाशिने

கருணை வழங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆனந்தமயனே, உமக்கு நமஸ்காரம். அனந்தனே, நித்தியனே, சுத்தனே, கிளேசநாசகனே, உமக்கு எப்போதும் வணக்கம்.

Verse 65

आनंदाय नमो नित्यं शुद्धाय केवलाय ते । रुद्रैर्नमितपादाय विरंचिनमिताय ते

ஆனந்த-ஸ்வரூபனாகிய, சுத்தனாகிய, கேவலனாகிய இறைவனுக்கு நித்திய நமஸ்காரம். ருத்ரர்கள் வணங்கும் திருவடிகளுக்கும், விரஞ்சி (பிரம்மா) நமிக்கும் இறைவனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 66

सुरासुरेंद्रनमित पादपद्माय ते नमः । नमोनमः परेशाय अजितायामृतात्मने

தேவேந்திரரும் அசுரேந்திரரும் வணங்கி தொழும் தாமரைத் திருவடிகளையுடைய உமக்கு நமஸ்காரம். பரமேஸ்வரா, அஜிதா, அமிர்தஸ்வரூபா—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः।

Verse 67

क्षीरसागरवासाय नमः पद्माप्रियाय ते । ओंकाराय च शुद्धाय अचलाय नमोनमः

பாற்கடலில் வாசம் செய்பவரே, பத்மா (லக்ஷ்மி) பிரியரே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓங்காரஸ்வரூபா, தூயவரே, அசலரே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः।

Verse 68

व्यापिने व्यापकायैव सर्वव्यसनहारिणे । नमोनमो वराहाय महाकूर्माय ते नमः

எங்கும் நிறைந்தவரே, அனைத்தையும் சூழ்ந்தவரே, எல்லா துன்பங்களையும் நீக்குபவரே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः। வராஹா, மகாகூர்மா—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 69

नमो वामनरूपाय नृसिंहाय महात्मने । नमो रामाय दिव्याय सर्वक्षत्रवधाय च

வாமன ரூபமுடைய இறைவனுக்கு வணக்கம்; மகாத்ம நரசிம்மருக்கு வணக்கம். தெய்வீக ராமருக்கும் வணக்கம்—அனைத்து க்ஷத்திரியர்களையும் வதைத்தவரே.

Verse 70

सर्वज्ञानाय मत्स्याय नमो रामाय ते नमः । नमः कृष्णाय बुद्धाय नमो म्लेच्छप्रणाशिने

அனைத்தையும் அறிந்த மತ್ಸ்யாவதாரருக்கு வணக்கம்; ராமா, உமக்கு வணக்கம். கிருஷ்ணருக்கு நமः, புத்தருக்கு நமः, ம்லேச்சர்களை அழிப்பவருக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 71

नमः कपिलविप्राय हयग्रीवाय ते नमः । नमो व्यासस्वरूपाय नमः सर्वमयाय ते

கபில பிராமண ரூபமாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹயக்ரீவ ரூபமாகிய உமக்கும் நமஸ்காரம். வ்யாச ஸ்வரூபத்திற்கு நமஸ்காரம்; அனைத்திலும் நிறைந்த சர்வமயனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 72

एवं स्तुत्वा हृषीकेशं तमुवाच जनार्दनम् । गुणानां तु परं पारं ब्रह्मा वेत्ति न पावन

இவ்வாறு ஹ்ருஷீகேசனைப் போற்றி, அவன் ஜனார்தனனிடம் கூறினான்—ஹே பாவனனே! குணங்களுக்குப் அப்பாலுள்ள பரம எல்லையைப் பிரம்மாவும் அறியான்.

Verse 73

न चैव स्तोतुं सर्वज्ञस्तथा रुद्र सःहस्रदृक् । वक्तुं को हि समर्थस्तु कीदृशी मे मतिर्विभो

அனைத்தையும் அறியும் ஆயிரக்கண் ருத்ரனும் (உம்மை) முழுமையாகப் புகழ இயலான். அப்படியிருக்க (உமது மகிமையை) சொல்ல வல்லவன் யார்? ஹே விபோ, என் மதி எத்தகையது?

Verse 74

निर्गुणं सगुणं स्तोत्रं मयैव तव केशव । क्षमशब्दापशब्दं मे तव दासोस्मि सुव्रत

ஹே கேசவா! நிர்குணனாகவும் சகுணனாகவும் உம்மை நோக்கி இந்த ஸ்தோத்திரத்தை நான் உரைத்தேன். என் சொற்களில் குறையோ அசொல்லோ இருந்தால் மன்னிக்கவும்; ஹே சுவ்ரதனே, நான் உமது தாசன்.

Verse 75

जन्मजन्मनि लोकेश दयां मे कुरु पावन

ஹே லோகேசா, ஹே பாவனனே! பிறவி பிறவியாக என்மேல் கருணை புரிவாயாக.