Adhyaya 17

Verse 1

सोमशर्मोवाच । सर्वं देवि समाख्यातं धर्मसंस्थानमुत्तमम् । कथं पुत्रमहं विंद्यां सर्वज्ञं गुणसंयुतम्

சோமசர்மா கூறினார்—தேவி! நீ உயர்ந்த தர்மநிலையை முழுமையாக விளக்கியுள்ளாய். நான் அனைத்தையும் அறிந்தும் நற்குணங்கள் நிறைந்தும் உள்ள ஒரு மகனை எவ்வாறு பெறுவேன்?

Verse 2

वद त्वं मे महाभागे यदि जानासि सुव्रते । दानधर्मादिकं भद्रे परत्रेह न संशयः

மகாபாகையே, சுவிரதையே! உனக்குத் தெரிந்தால் எனக்குச் சொல். பத்திரையே! தானம், தர்மம் முதலியவற்றின் பலன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ஐயமின்றி கிடைக்கும்.

Verse 3

सुमनोवाच । वसिष्ठं गच्छ धर्मज्ञं तं प्रार्थय महामुनिम् । तस्मात्प्राप्स्यसि वै पुत्रं धर्मज्ञं धर्मवत्सलम्

சுமனா கூறினாள்—தர்மத்தை அறிந்த வசிஷ்டரிடம் சென்று அந்த மகாமுனியை வேண்டு. அவரிடமிருந்து நீ நிச்சயமாக தர்மஞானமும் தர்மபக்தியும் கொண்ட மகனைப் பெறுவாய்.

Verse 4

सूत उवाच । एवमुक्ते तया वाक्ये सोमशर्मा द्विजोत्तमः । एवं करिष्ये कल्याणि तव वाक्यं न संशयः

சூதர் கூறினார்—அவள் இவ்வாறு சொன்னபின், பிராமணர்களில் சிறந்த சோமசர்மா பதிலளித்தார்—கல்யாணியே! நான் அப்படியே செய்வேன்; உன் சொல்லில் ஐயமில்லை.

Verse 5

एवमुक्त्वा जगामाशु सोमशर्मा द्विजोत्तमः । वसिष्ठं सर्ववेत्तारं दिव्यं तं तपतां वरम्

இவ்வாறு கூறி, பிராமணர்களில் சிறந்த சோமசர்மா விரைவாகவே அனைத்தையும் அறிந்த, தெய்வீகமான, தவசிகளில் முதன்மையான வசிஷ்டரிடம் சென்றார்.

Verse 6

गंगातीरे स्थितं पुण्यमाश्रमस्थं द्विजोत्तमम् । तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम्

கங்கைக் கரையில் புனித ஆசிரமத்தில் வாசிக்கும் உயர்ந்த பிராமணர் இருந்தார்; தீப்பொறி போன்ற தேஜஸால் சூழப்பட்டு, இரண்டாம் சூரியன் போல ஒளிர்ந்தார்।

Verse 7

राजमानं महात्मानं ब्रह्मण्यं च द्विजोत्तमम् । भक्त्या प्रणम्य विप्रेशं दंडवच्च पुनः पुनः

அந்த ஒளிவீசும் மகாத்மா, பிராமண்யநெறியில் நிலைத்த உயர்ந்த த்விஜரான விப்ரேசருக்கு அவன் பக்தியுடன் மீண்டும் மீண்டும் தண்டவத் வணங்கினான்।

Verse 8

तमुवाच महातेजा ब्रह्मसूनुरकल्मषः । उपाविशासने पुण्ये सुखेन सुमहामते

அப்போது மிகுந்த தேஜஸுடைய, பாவமற்ற பிரம்மபுத்திரன் அவனை நோக்கி—“மிகுந்த ஞானமுடையவனே, இந்தப் புனித ஆசனத்தில் இன்பமாக அமர்வாயாக” என்றான்।

Verse 9

एवमुक्त्वा स योगींद्रः पुनः प्राह तपोधनम् । गृहे पुत्रेषु ते वत्स दारभृत्येषु सर्वदा

இவ்வாறு கூறிய அந்த யோகீந்திரன் மீண்டும் தவத்தால் செல்வமுடையவரை நோக்கி—“குழந்தையே, எப்போதும் உன் இல்லத்தில், உன் புதல்வர்களிடம், மனைவி மற்றும் பணியாளர்களிடம்…” என்றான்।

Verse 10

क्षेममस्ति महाभाग पुण्यकर्मसु चाग्निषु । निरामयोसि चांगेषु धर्मं पालयसे सदा

மகாபாகனே, உன் புண்ணிய கர்மங்களிலும் புனித அக்னிகளில் சேவையிலும் எல்லாம் நலமா? உன் அங்கங்கள் அனைத்தும் நோயற்றவையா, மேலும் நீ எப்போதும் தர்மத்தைப் பேணுகிறாயா?

Verse 11

एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः पुनः प्राह सुशर्मणम् । किं करोमि प्रियं कार्यं सुप्रियं ते द्विजोत्तम

இவ்வாறு கூறிய மகாப்ராஜ்ஞன் மீண்டும் சுஷர்மனை நோக்கி— “ஹே த்விஜோத்தமா! நான் எந்தப் பிரியச் செயலைச் செய்ய வேண்டும்? உனக்கு மிகச் சுப்ரியமானது எது?” என்றான்.

Verse 12

एवं संभाषितं विप्रं विरराम स कुंभजः । तस्मिन्नुक्ते महाभागे वसिष्ठे मुनिपुंगवे

இவ்வாறு அந்த விப்ரனை உரைத்துக் கும்பஜ முனி (அகஸ்தியர்) மௌனமானார். அது கூறப்பட்டபின் மகாபாக்யமுடைய முனிபுங்கவர் வசிஷ்டர் (பின்னர் உரைத்தார்).

Verse 13

स होवाच महात्मानं वसिष्ठं तपतां वरम् । भगवञ्छ्रूयतां वाक्यं सुप्रसन्नेन चेतसा

அப்போது தவத்தோரில் சிறந்த மகாத்மா வசிஷ்டரை நோக்கி— “பகவனே! மிகப் பிரசன்னமான மனத்துடன் என் சொற்களை கேளுங்கள்” என்றான்.

Verse 14

यदि मे सुप्रियं कार्यं त्वयैव मुनिपुंगव । मम प्रश्नार्थसंदेहं विच्छेदय द्विजोत्तम

ஹே முனிபுங்கவா! நீ எனக்கு மிகப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பினால், ஹே த்விஜோத்தமா, என் கேள்வியின் பொருள்சார்ந்த சந்தேகத்தைத் தீர்த்து விடு.

Verse 15

दारिद्र्यं केन पापेन पुत्रसौख्यं कथं नहि । एतन्मे संशयं तात कस्मात्पापाद्वदस्व मे

“எந்தப் பாவத்தால் வறுமை உண்டாகிறது? பிள்ளைகளால் இன்பம் ஏன் கிடைக்கவில்லை? ஹே தாதா! இதுவே என் சந்தேகம்—எந்தப் பாவத்தினால் இது நிகழ்கிறது, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 16

महामोहेन संमुग्धः प्रियया बोधितो द्विज । तयाहं प्रेषितस्तात तव पार्श्वं समातुरः

மகாமோகத்தால் மயங்கிய என்னை என் பிரியாள் விழிப்பித்தாள். ஓ த்விஜரே! அவளே என்னை அனுப்பினாள், தாதா; ஆகவே மிகுந்த துயரத்துடன் உங்கள் அருகே வந்தேன்.

Verse 17

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेएंद्रे सुमनोपाख्यानेसप्तदशोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், இந்திரனைச் சார்ந்த ‘சுமனா-உபாக்யானம்’ எனும் பதினேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । पुत्रा मित्राण्यथ भ्राता अन्ये स्वजनबांधवाः । पंचभेदास्तु संभेदात्पुरुषस्य भवंति ते

வசிஷ்டர் கூறினார்—மக்கள், நண்பர்கள், சகோதரர்கள் மற்றும் பிற சொந்தப் பந்துக்கள்; அவரவர் வேறுபாடுகளால் மனிதனுக்குப் ஐந்து வகைப் பிரிவுகள் உண்டாகின்றன.

Verse 19

ते ते सुमनया प्रोक्ताः पूर्वमेव तवाग्रतः । ऋणसंबंधिनः सर्वे ते कुपुत्रा द्विजोत्तम

அவர்களே உன் முன்னிலையில் சுமனா முன்பே கூறியவர்கள். ஓ த்விஜோத்தமரே! அந்தக் குபுத்திரர்கள் அனைவரும் கடன்-உறவால் கட்டுண்டவர்கள்.

Verse 20

पुत्रस्य लक्षणं पुण्यं तवाग्रे प्रवदाम्यहम् । पुण्यप्रसक्तो यस्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा

இப்போது உன் முன்னிலையில் புண்ணியமுள்ள மகனின் இலக்கணங்களைச் சொல்கிறேன்—அவனுடைய ஆன்மா புண்ணியத்தில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் சத்தியமும் தர்மமும் பற்றியவனாக இருப்பான்.

Verse 21

शुद्धिविज्ञानसंपन्नस्तपस्वी वाग्विदां वरः । सर्वकर्मसुसंधीरो वेदाध्ययनतत्परः

அவன் தூய்மையும் உண்மை விவேகமும் நிறைந்த தவசி; வாக்குவித்தையில் சிறந்தவன். எல்லாக் கடமைகளிலும் திடநிலை உடைய ஞானி; வேதஅத்தியயனத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டவன்.

Verse 22

स सर्वशास्त्रवेत्ता च देवब्राह्मणपूजकः । याजकः सर्वयज्ञानां दाता त्यागी प्रियंवदः

அவன் எல்லாச் சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவன்; தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் பூஜிப்பவன். எல்லா யாகங்களிலும் யாஜகன்; தானம் செய்பவன், தியாகி, இனிய சொல் பேசுபவன்.

Verse 23

विष्णुध्यानपरो नित्यं शांतो दांतः सुहृत्सदा । पितृमातृपरोनित्यं सर्वस्वजनवत्सलः

அவன் எப்போதும் விஷ்ணு தியானத்தில் நிலைத்தவன்; அமைதியானவன், அடக்கமுடையவன், என்றும் நல்வாழ்த்தும் நண்பன். தந்தை-தாய்க்கு நித்திய பக்தியுடன் இருந்து, தன் உறவினரனைவரையும் தன்னையே போல் நேசிப்பவன்.

Verse 24

कुलस्य तारको विद्वान्कुलस्य परिपोषकः । एवं गुणैश्च संयुक्तः सपुत्रः सुखदायकः

கற்றறிந்த மகன் குலத்தின் தாரகனும் வழிகாட்டியும்; வம்சத்தைப் பேணி வளர்ப்பவனும் ஆவான். இத்தகைய நற்குணங்களுடன் கூடிய அந்த மகன் மகிழ்ச்சியை அளிப்பவன்.

Verse 25

अन्ये संबंधसंयुक्ताः शोकसंतापदायकाः । एतादृशेन किं कार्यं फलहीनेन तेन च

மற்ற தொடர்புகள் ‘உறவு’ என அழைக்கப்பட்டாலும், அவை துயரமும் தாபமும் மட்டுமே தருகின்றன. பலனற்ற அத்தகைய உறவால் என்ன பயன்?

Verse 26

आयांति यांति ते सर्वे तापं दत्वा सुदारुणम् । पुत्ररूपेण ते सर्वे संसारे द्विजसत्तम

அவர்கள் அனைவரும் வந்து போய், மிகக் கொடிய தாபத்தை அளித்து துன்புறுத்துகின்றனர்; ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, அவர்கள் எல்லாரும் உலகில் மகன் வடிவில் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 27

पूर्वजन्मकृतं पुण्यं यत्त्वया परिपालितम् । तत्सर्वं हि प्रवक्ष्यामि श्रूयतामद्भुतं पुनः

முன்ஜென்மத்தில் நீ செய்தும் நீயே காத்தும் வைத்த புண்ணியமெல்லாம் இப்போது நான் கூறுவேன்; மீண்டும் இந்த அதிசய வரலாற்றைக் கேள்।

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । भवाञ्छूद्रो महाप्राज्ञ पूर्वजन्मनि नान्यथा । कृषिकर्त्ता ज्ञानहीनो महालोभेन संयुतः

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ மிகுந்த அறிவுடையவனே, முன்ஜென்மத்தில் நீ நிச்சயமாக சூத்ரனே; வேறல்ல. நீ வேளாண் தொழிலாளி, உண்மை ஞானமற்றவன், பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்।

Verse 29

एकभार्या सदा द्वेषी बहुपुत्रो ह्यदत्तवान् । धर्मं नैव विजानासि सत्यं नैव परिश्रुतम्

ஒரே மனைவி இருந்தும் நீ எப்போதும் பகைமையுடன் இருக்கிறாய்; பல மகன்கள் இருந்தும் நீ தானம் செய்யாதவன். தர்மத்தை நீ அறியவில்லை; சத்தியத்தையும் முறையாகக் கேட்டு அறிந்ததில்லை।

Verse 30

दानं नैव त्वया दत्तं शास्त्रं नैव प्रतिश्रुतम् । कृता नैव त्वया तीर्थे यात्रा चैव महामते

நீ தானம் ஒன்றும் செய்யவில்லை; சாஸ்திரங்களைச் செவிமடுத்தும் இல்லை, அவற்றை ஏற்கும் உறுதியும் இல்லை. ஓ பெருமதியுடையவனே, நீ தீர்த்தயாத்திரையும் செய்யவில்லை।

Verse 31

एवं कृतं त्वया विप्र कृषिमार्गं पुनः पुनः । पशूनां पालनं सर्व गवां चैव द्विजोत्तम

ஏ விப்ரரே, நீ மீண்டும் மீண்டும் வேளாண்மை வழியைப் பின்பற்றினாய்; மேலும் ஏ த்விஜோத்தமா, எல்லாப் पशுக்களையும்—சிறப்பாகப் பசுக்களையும்—பராமரித்தாய்।

Verse 32

महिषीणां तथाऽश्वानां पालनं च पुनः पुनः । एवं पू र्वंकृतं कर्म त्वयैव द्विजसत्तम

நீ மீண்டும் மீண்டும் எருமைகளையும் குதிரைகளையும் பராமரித்தாய். ஏ த்விஜசத்தமா, இதே செயலை நீ முன்னாளிலும் செய்திருந்தாய்।

Verse 33

विपुलं च धनं तद्वल्लोभेन परिसंचितम् । तस्य व्ययं सुपुण्येन न कृतं तु त्वया कदा

அவ்வாறே மிகுந்த செல்வத்தை நீ பேராசையால் சேர்த்தாய்; ஆனால் அதை உண்மையான புண்ணியச் செயல்களில் நீ எப்போதும் செலவிடவில்லை।

Verse 34

पात्रे दानं न दत्तं तु दृष्ट्वा दुर्बलमेव च । कृपां कृत्वा न दत्तं तु भवता धनमेव च

தகுதியான பாத்திரனைப் பார்த்தும் நீ தானம் செய்யவில்லை; பலவீனனைப் பார்த்தும் செய்யவில்லை. கருணை எழுந்தபோதும் நீ உன் செல்வத்தை ஒருபோதும் அளிக்கவில்லை।

Verse 35

गोमहिष्यादिकं सर्वं पशूनां संचितं त्वया । विक्रीय च धनं विप्र संचितं विपुलं त्वया

பசு, எருமை முதலிய எல்லா கால்நடைகளையும் நீ சேர்த்தாய்; மேலும் ஏ விப்ரரே, அவற்றை விற்று மிகுந்த செல்வத்தையும் நீ குவித்தாய்।

Verse 36

तक्रं घृतं तथा क्षीरं विक्रयित्वा ततो दधि । दुष्कालं चिंतितं विप्र मोहितो विष्णुमायया

மோர், நெய், பால், பின்னர் தயிரும் விற்றபின், ஓ பிராமணரே, அவன் பஞ்சகால அச்சத்தால் கலங்கி, விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கினான்।

Verse 37

कृतं महार्घमेवात्र अन्नं ब्राह्मणसत्तम । निर्दयेन त्वया दानं न दत्तं तु कदाचन

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே, இங்கு விலையுயர்ந்த உணவு நிச்சயமாகச் சமைக்கப்பட்டது; ஆனால் நீ இரக்கமின்றி எப்போதும் தானம் அளிக்கவில்லை।

Verse 38

देवानां पूजनं विप्र भवता न कृतं कदा । प्राप्य पर्वाणि विप्रेभ्यो द्रव्यं न च समर्पितम्

ஓ பிராமணரே, நீ ஒருபோதும் தேவர்களைப் பூஜிக்கவில்லை; பண்டிகை/பர்வ நாட்கள் வந்தபோதும் பிராமணர்களுக்கு பொருள்-தானம் அளிக்கவில்லை।

Verse 39

श्राद्धंकालंतुसंप्राप्यश्रद्धयानकृतंत्वया । भार्या वदति ते साध्वी दिनमेनं समागतम्

சிராத்த காலம் வந்தபோதும் நீ அதை நம்பிக்கையுடன் செய்யவில்லை. உன் சாத்வியான மனைவி உன்னிடம்—“இன்றே அந்த நாள் வந்தது” என்று கூறுகிறாள்।

Verse 40

श्वशुरस्य श्राद्धकालः श्वश्र्वाश्चैव महामते । त्वं श्रुत्वा तद्वचस्तस्या गृहं त्यक्त्वा पलायसे

“ஓ பேரறிவாளனே, இது உன் மாமனாரின் சிராத்த காலம்; மாமியாரினதும் அதுவே. அவள் சொற்களை கேட்டும் நீ வீட்டை விட்டுப் பாய்ந்து ஓடுகிறாய்.”

Verse 41

धर्ममार्गं न दृष्टं ते श्रुतं नैव कदा त्वया । लोभो मातापिता भ्राता लोभः स्वजनबांधवाः

நீ தர்மத்தின் வழியை ஒருபோதும் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை. உனக்கு பேராசையே தாய்-தந்தை, பேராசையே சகோதரன்; பேராசையே உன் சொந்தமும் உறவும் தோழரும்.

Verse 42

पालितं लोभमेवैकं त्यक्त्वा धर्मं सदैव हि । तस्माद्दुःखी भवाञ्जातो दरिद्रेणातिपीडितः

நீ எப்போதும் தர்மத்தை விட்டுவிட்டு, பேராசையையே மட்டும் வளர்த்தாய்; ஆகவே நீ துயருற்றவனாய், வறுமையால் மிகக் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டாய்.

Verse 43

दिनेदिने महातृष्णा हृदये ते प्रवर्द्धते । यदायदा गृहे द्रव्यं वृद्धिमायाति ते तदा

நாள்தோறும் உன் இதயத்தில் பெருந்தாகம் வளர்கிறது; உன் வீட்டுச் செல்வம் எப்போதெல்லாம் பெருகுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அந்தத் தாகமும் மேலும் பெருகுகிறது.

Verse 44

तृष्णया दह्यमानस्तु तया त्वं वह्निरूपया । रात्रौ वा सुप्रसुप्तस्तु निश्चितो हि प्रचिंतसि

அக்கினி வடிவான அந்தத் தாகத்தால் எரியப்பட்டு நீ, இரவில் ஆழ்ந்த நித்திரையிலும், நிச்சயமாக அதையே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பாய்.

Verse 45

दिनं प्राप्य महामोहैर्व्यापितोसि सदैव हि । सहस्रं लक्षं मे कोटिः कदा अर्बुदमेव च

நாள்தோறும் நீ பெருமயக்கத்தால் சூழப்பட்டிருப்பாய்—‘ஆயிரம், இலட்சம், கோடி; எனக்கு ஒரு அர்புதமும் எப்போது கிடைக்கும்?’ என்று எண்ணிக்கொண்டே இருப்பாய்.

Verse 46

भविष्यति कदा खर्वो निखर्वश्चाथ मे गृहे । एवं सहस्रं लक्षं च कोटिरर्बुदमेव च

என் வீட்டில் எப்போது கர்வமும் நிகர்வமும், அதுபோல் ஆயிரம், இலட்சம், கோடி, அர்புதம் அளவான செல்வம் உண்டாகும்?

Verse 47

खर्वो निखर्वः संजातस्तृष्णा नैव प्रगच्छति । तव कायं परित्यज्य वृद्धिमायाति सर्वदा

கர்வம் நிகர்வமெனக் குறைந்தாலும் ஆசை ஒருபோதும் நீங்காது; உடலை விட்டபின்பும் அது எப்போதும் வளர்ந்து மீண்டும் வந்து சேரும்.

Verse 48

नैव दत्तं हुतं विप्र भुक्तं नैव कदा त्वया । खनितं भूमिमध्ये तु क्षिप्तं पुत्रानजानते

ஓ விப்ரரே! நீ தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, எப்போதும் அனுபவித்ததுமில்லை; மண்ணின் நடுவே தோண்டிப் புதைத்தாய்—மகன்களுக்கும் அறியாது.

Verse 49

अन्यमेवमुपायं तु द्रव्यागमनकारणात् । कुरुषे सर्वदा विप्र लोकान्पृच्छसि बुद्धिमान्

செல்வம் வருவதற்காக நீ எப்போதும் இப்படிப் பல வேறு வழிகளைச் செய்கிறாய், ஓ விப்ரரே; புத்திமான் என்றாலும் மக்களை வினவித் திரிகிறாய்.

Verse 50

खनित्रमंजनं वादं धातुवादमतः परम् । पृच्छमानो भ्रमस्येकस्तृष्णया परिमोहितः

அவன் சுரங்கத் தோண்டல், அஞ்சனம் (சுர்மா), வாதவிவாதம், பின்னர் தாதுவாதம் ஆகியவற்றைப் பற்றி விசாரித்தான்; தனியாக அலைந்து, ஆசையால் முற்றிலும் மயங்கினான்.

Verse 51

स्पर्शंचिंतयसेनित्यंकल्पान्सिद्धिप्रदायकान् । प्रवेशं विवराणां तु चिंतमानः सु पृच्छसि

நீ எப்போதும் ஸ்பர்ஶத்தால் சித்தி அளிக்கும் கல்பங்களைத் தியானிக்கிறாய். மேலும் பிளவுகள்/துளைகளில் நுழைவு குறித்து சிந்தித்தபடி நல்ல கேள்வி கேட்கிறாய்॥

Verse 52

तृष्णानलेन दग्धेन सुखं नैव प्रगच्छसि । तृष्णानलेन संदीप्तो हाहाभूतो विचेतनः

தாக்கம் தரும் தृष்ணை அக்கினியால் எரிந்ததால் நீ சிறிதும் இன்பம் அடையவில்லை. அதே ஆசை அக்கினியால் மேலும் எரிந்து ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அலறி மயக்கமடைகிறாய்॥

Verse 53

एवं मुग्धोसि विप्रेंद्र गतस्त्वं कालवश्यताम् । दारापुत्रेषु तद्द्रव्यं पृच्छमानेषु वै त्वया

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இவ்வாறு நீ மயங்கிப் போய் காலத்தின் ஆட்சிக்குள் விழுந்தாய். மனைவியும் மகன்களும் அந்த செல்வம் பற்றி கேட்டபோது நீ உண்மையில் பதில் சொல்ல இயலவில்லை॥

Verse 54

कथितं नैव वृत्तांतं प्राणांस्त्यक्त्वा गतो यमम् । एवं सर्वं मया ख्यातं वृत्तांतं तव पूर्वकम्

அவன் எந்த நிகழ்வையும் சொல்லவில்லை; உயிரை விட்டுத் யமனிடம் சென்றான். இவ்வாறு உன் முன்நிகழ்வை முழுவதும் நான் உனக்கு விளக்கியேன்॥

Verse 55

अनेन कर्मणा विप्र निर्धनोसि दरिद्रवान् । संसारे यस्य सत्पुत्रा भक्तिमंतः सदैव हि

ஓ பிராமணரே! இந்தச் செயல் காரணமாக நீ நிர்தனனாகவும் வறியவனாகவும் ஆனாய். ஆனால் உலகில் உன் நல்ல மகன்கள் எப்போதும் பக்தியால் நிறைந்திருப்பார்கள்॥

Verse 56

सुशीला ज्ञानसंपन्नाः सत्यधर्मरताः सदा । संभवंति गृहे तस्य यस्य विष्णुः प्रसीदति

எவருடைய இல்லத்தில் பகவான் விஷ்ணு பிரசன்னமாயிருப்பாரோ, அவருடைய வீட்டில் எப்போதும் நற்குணமுடைய, ஞானம் நிறைந்த, சத்திய-தர்மத்தில் நிலைத்தோர் பிறந்து வாழ்வர்.

Verse 57

धनं धान्यं कलत्रं तु पुत्रपौत्रमनंतकम् । स भुंक्ते मर्त्यलोके वै यस्य विष्णुः प्रसन्नवान्

எவர்மேல் பகவான் விஷ்ணு பிரசன்னமாயிருப்பாரோ, அவர் மனிதலோகத்தில் செல்வம், தானியம், மனைவி, மேலும் முடிவில்லா மகன்-பேரன் பரம்பரையையும் நிச்சயமாக அனுபவிப்பார்.

Verse 58

विना विष्णोः प्रसादेन दारापुत्रान्न चाप्नुयात् । सुजन्म च कुलं विप्र तद्विष्णोः परमं पदम्

விஷ்ணுவின் அருளின்றி மனைவியும் மகன்களும் கிடையாது; நல்ல பிறப்பும் உயர்ந்த குலமும் கிடையாது, ஓ பிராமணரே—இதுவே விஷ்ணுவின் பரம பதம்.