Adhyaya 16

Verse 1

सुमनोवाच । अंगारसंचये मार्गे घृष्यमाणो हि नीयते । दह्यमानः स दुष्टात्मा चेष्टमानः पुनः पुनः

சுமனா கூறினாள்—எரிகரிகளால் குவிந்த பாதையில் அவனை உரசி இழுத்துச் செல்கின்றனர். அந்த துஷ்டாத்மா எரிந்து கொண்டே மீண்டும் மீண்டும் துடிக்கிறான்.

Verse 2

यत्रातपो महातीव्रो द्वादशादित्यतापितः । नीयते तेन मार्गेण संतप्तः सूर्यरश्मिभिः

அங்கே பன்னிரண்டு சூரியரின் வெப்பம் போல் மிகக் கடும் தாபம்; சூரியக் கதிர்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்டவன் அந்த வழியிலேயே தள்ளிச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 3

पर्वतेष्वेव दुर्गेषु छायाहीनेषु दुर्मतिः । नीयते तेन मार्गेण क्षुधातृष्णाप्रपीडितः

நிழலற்ற கடினமான மலைவழிகளில், பசி தாகத்தால் வாடும் அந்த தீயமதி மனிதன் அந்த வழியிலேயே இட்டுச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 4

स दूतैर्हन्यमानस्तु गदाखड्गैः परश्वधैः । कशाभिस्ताड्यमानस्तु निंद्यमानस्तु दूतकैः

தூதர்கள் கதைகள், வாள்கள், கோடாரிகளால் அடித்து, சாட்டையால் தண்டித்து, அவர்களாலேயே இகழப்பட்டு அவன் கடும் துன்பம் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 5

ततः शीतमये मार्गे वायुना सेव्यते पुनः । तेन शीतेन दुःखी स भूत्वा याति न संशयः

பின்னர் குளிர்மயமான பாதையில் காற்றால் மீண்டும் தாக்கப்படுகிறான்; அந்தக் குளிரால் துயருற்று அவன் செல்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

आकृष्यमाणो दूतैस्तु नानादुर्गेषु नीयते । एवं पापी स दुष्टात्मा देवब्राह्मणनिंदकः

தூதர்கள் இழுத்துச் சென்று அவனை பலவிதமான பயங்கரக் கோட்டைகளில் கொண்டு செல்கிறார்கள்; இவ்வாறு அந்தப் பாவி தீயஆன்மா—தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் இகழ்வவன்—செல்கிறான்.

Verse 7

सर्वपापसमाचारो नीयते यमकिंकरैः । यमं पश्यति दुष्टात्मा कृष्णांजनचयोपमम्

முழுவதும் பாவச் செயல்களிலே வாழ்பவனை யமனின் கிங்கரர்கள் இழுத்துச் செல்கின்றனர்; அந்த துஷ்டாத்மா யமனை கரிய அஞ்சனக் குவியல்போல் இருண்டவனாகக் காண்கிறான்।

Verse 8

तमुग्रं दारुणं भीमं भीमदूतैः समावृतम् । सर्वव्याधिसमाकीर्णं चित्रगुप्तसमन्वितम्

அவன் அந்த உக்கிரமான, கொடுமையான, பயங்கரமான உலகைக் கண்டான்; அது பயங்கர தூதர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; எல்லா நோய்களாலும் நிரம்பி, சித்ரகுப்தனும் உடனிருந்தான்।

Verse 9

आरूढं महिषं देवं धर्मराजं द्विजोत्तम । दंष्ट्राकरालमत्युग्रं तस्यास्यं कालसंनिभम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! நான் தெய்வமான தர்மராஜனை எருமைமேல் ஏறியவனாகக் கண்டேன்; அவன் கோரப் பற்களுடன் மிக உக்கிரமாய், முகம் காலனையே ஒத்திருந்தது।

Verse 10

पीतवासं गदाहस्तं रक्तगंधानुलेपनम् । रक्तमाल्यकृताभूषं गदाहस्तं भयंकरम्

அவன் மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, கையில் கதையைத் தாங்கி இருந்தான்; சிவந்த நறுமணச் சாந்தம் பூசப்பட்டு, சிவந்த மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—கதைதாரியாகப் பயங்கரமாய் தோன்றினான்।

Verse 11

एवंविधं महाकायं यमं पश्यति दुर्मतिः । तं दृष्ट्वा समनुप्राप्तं सर्वधर्मबहिष्कृतम्

இவ்வாறான பெருங்காயம் கொண்ட யமனை தீயமனம் உடையவன் காண்கிறான்; அவன் முன் வந்து நிற்பதைப் பார்த்தவுடன், தன்னை எல்லா தர்மத்திலிருந்தும் நீக்கப்பட்டவன் என உணர்கிறான்।

Verse 12

यमः पश्यति तं दुष्टं पापिष्ठं धर्मकंटकम् । शासयेत्तु महादुःखैः पीडाभिर्दारुमुद्गलैः

யமன் அந்தத் துஷ்டனை—மிகப் பாவியான, தர்மத்திற்குக் குத்துக்கோலானவனை—கண்டு, கனமான மரமுத்கரங்களின் வேதனைகளால் பேர்துயரத்தில் தண்டிக்கிறான்।

Verse 13

यावद्युगसहस्रांतं तावत्कालं प्रपच्यते । नानाविधे च नरके पच्यते च पुनः पुनः

ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவுவரை எத்தனை காலமோ, அத்தனை காலம் அவன் வதைக்கப்படுகிறான்; பலவகை நரகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் ‘சுட்டுப்’ புழுங்கப்படுகிறான்।

Verse 14

नारकीं याति वै योनिं कृमिकोटिषु पापकृत् । अमेध्ये पच्यते नित्यं हाहाभूतो विचेतनः

பாவம் செய்பவன் நிச்சயமாக நரக யோனியில், கோடிக்கணக்கான புழுக்களிடையே விழுகிறான்; அசுத்தத்தில் இடையறாது ‘வேகவைக்கப்பட்டு’—‘ஹா ஹா’ என்று அலறி, உணர்விழந்தவனாகிறான்।

Verse 15

मरणं च स पापात्मा एवं याति सुनिश्चितम् । एवं पापस्य संयोगं भुंक्ते चैव सु दुर्मतिः

இவ்வாறு அந்தப் பாபாத்மா நிச்சயமாக இதே முறையில் மரணத்தை அடைகிறான்; மேலும் அந்த மிகத் தவறான புத்தியுடையவன் பாவச் சேர்க்கையின் பயனையே அனுபவிக்கிறான்।

Verse 16

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायामैंद्रे सुमनोपाख्याने । पापपुण्यविवक्षानाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ர-ஸம்ஹிதையில், ஐந்திரப் பகுதியில், சுமனோபாக்யானத்தில் ‘பாப-புண்ய விவரணம்’ எனும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 17

व्याघ्रो भवति दुष्टात्मा रासभीं याति वै पुनः । मार्जार शूकरीं योनिं सर्पयोनिं तथैव च

துஷ்டஆத்மா புலியாகிறான்; மீண்டும் கழுதையின் யோனியில் செல்கிறான். மேலும் பூனை, பன்றிப்பெண் (சூகరీ) மற்றும் அதுபோலப் பாம்பு யோனியிலும் பிறக்கிறான்.

Verse 18

नानाभेदासु सर्वासु तिर्यक्षु च पुनः पुनः । पापपक्षिषु संयाति अन्यासु महतीषु च

அவன் மீண்டும் மீண்டும் பலவகையான எல்லா திர்யக் (விலங்கு) யோனிகளிலும் பிறக்கிறான்; பாவப் பறவைகளிலும், பிற பெரிய (பயங்கர/அநேக) யோனிகளிலும் புகுகின்றான்.

Verse 19

चांडाल भिल्लयोनिं च पुलिंदीं याति पापकृत् । एतत्ते सर्वमाख्यातं पापिनां जन्म चैव हि

பாவம் செய்பவன் சாண்டாளன், பில்லன் குலம், புலிந்தீ யோனி ஆகியவற்றில் பிறக்கிறான். இதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்—இவை பாவிகளுக்குரிய பிறப்புகளே.

Verse 20

मरणे शृणु कांत त्वं चेष्टां तेषां सुदारुणाम् । पापपुण्यसमाचारस्तवाग्रे कथितो मया

அன்பே, மரண நேரத்தில் அவர்கள் அனுபவிக்கும் மிகக் கொடிய நிலைகளை கேள். பாவம்–புண்ணியம் ஆகிய நடத்தை முறையை உன் முன்னே நான் முன்பே கூறியுள்ளேன்.

Verse 21

अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि यदि पृच्छसि मानद

மாநதா, நீ கேட்டால் நான் மற்றொரு தேவனைப் பற்றியும் விளக்கமாகச் சொல்வேன்.