Adhyaya 15

Verse 1

सोमशर्मोवाच । पापिनां मरणं भद्रे कीदृशैर्लक्षणैर्युतम् । तन्मे त्वं विस्तराद्ब्रूहि यदि जानासि भामिनि

சோமசர்மா கூறினார்—அம்மையே, பாவிகளின் மரணம் எத்தகைய அறிகுறிகளுடன் நிகழ்கிறது? நீ அறிந்திருந்தால், அழகியவளே, எனக்கு விரிவாகச் சொல்.

Verse 2

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तस्मात्सिद्धाच्छ्रुतं मया । पापिनां मरणे कांत यादृशं लिंगमेव च

சுமனா கூறினாள்—அன்பனே, கேள்; அந்த சித்தரிடமிருந்து நான் கேட்டதைச் சொல்கிறேன். பாவிகளின் மரணவேளையில் தோன்றும் குறியையும் விளக்குகிறேன்.

Verse 3

महापातकिनां चैव स्थानं चेष्टां वदाम्यहम् । विण्मूत्रामेध्यसंयुक्तां भूमिं पापसमन्विताम्

இப்போது நான் மகாபாதகர்களின் இருப்பிடத்தையும் நடத்தையையும் கூறுகிறேன்—மலம், மூத்திரம் மற்றும் பிற அசுத்தங்களால் கலங்கிய, பாவம் நிறைந்த நிலம்.

Verse 4

सतां प्राप्य सुदुष्टात्मा प्राणान्दुःखेन मुंचति । चांडालभूमिं संप्राप्य मरणं याति दुःस्थितः

நல்லோரின் சங்கத்தைப் பெற்றாலும் மிகத் தீய மனத்தவன் துயரத்துடன் உயிர் நீத்துவிடுகிறான்; சாண்டாளர் நிலத்தை அடைந்து துன்பநிலையில் மரணத்தை அடைகிறான்।

Verse 5

गर्दभाचरितां भूमिं वेश्यागेहं समाश्रितः । कल्पपालगृहं गत्वा निधनायोपगच्छति

கழுதைகள் உலவும் நிலத்தை நாடி, வेश्यையின் இல்லத்தில் தங்கிக் கொண்டு, வेश्यாலயப் பாதுகாவலன் (கல்பபாலன்) வீட்டிற்குச் சென்றவன் அழிவு (மரணம்) நோக்கிச் செல்கிறான்।

Verse 6

अस्थिचर्मनखैः पूर्णमाश्रितं पापकिल्बिषैः । तां प्राप्य च स दुष्टात्मा मृत्युं याति सुनिश्चितम्

எலும்பு, தோல், நகம் ஆகியவற்றால் நிரம்பி பாவமாசால் நிறைந்த அந்த நிலை/இடத்தை அடைந்ததும் தீய ஆன்மா உறுதியாக மரணத்தை அடைகிறான்।

Verse 7

अन्यां पापसमाचारां प्राप्य मृत्युं स गच्छति । अथ चेष्टां प्रवक्ष्यामि दूतानां तु तमिच्छताम्

மேலும் ஒரு பாவச் செயல்முறையை ஏற்று அவன் மரணத்தை நோக்கிச் செல்கிறான். இப்போது அவனை நாடும் தூதர்களின் செயல்களை நான் கூறுவேன்।

Verse 8

भैरवान्दारुणान्घोरानतिकृष्णान्महोदरान् । पिंगाक्षान्पीतनीलांश्च अतिश्वेतान्महोदरान्

அவன் பைரவங்களை வர்ணித்தான்—அவர்கள் கொடியும் பயங்கரமும் ஆனவர்கள்; சிலர் மிகக் கருமை நிறம், பெருவயிற்றினர்; சிலர் மஞ்சள் கண்கள், மஞ்சள் அல்லது நீல நிறம்; சிலர் மிக வெண்மை, ஆயினும் பெருவயிற்றினர்।

Verse 9

अत्युच्चान्विकरालांश्च शुष्कमांसवसोपमान् । रौद्रदंष्ट्रान्करालांश्च सिंहास्यान्सर्पहस्तकान्

அவன் மிக உயர்ந்தும் விகராலமுமான உயிர்களை கண்டான்; அவை உலர்ந்த மாம்சமும் கொழுப்பும் போன்றவை; கொடிய பற்களுடன், அச்சமூட்டும் உருவத்துடன், சிங்கமுகத்துடன், பாம்பு போன்ற கைகளுடன் இருந்தன.

Verse 10

सतान्दृष्ट्वा प्रकंपेत खिद्यते च मुहुर्मुहुः । शिवासंनादवद्घोरान्महारावान्महामते

அவர்களைப் பார்த்தால் மனிதன் நடுங்கி, மீண்டும் மீண்டும் கலங்குவான், ஓ மகாமதி; ஏனெனில் அவர்களின் கொடிய பேர்கர்ஜனங்கள் நரிகளின் ஊளையொலியைப் போன்ற அச்சமூட்டுவன.

Verse 11

मुंचंति दूतकाः सर्वे कर्णमूले तु तस्य हि । गले पाशैः प्रबद्ध्वा ते कटिं बद्ध्वा तथोदरे

அந்த தூதர்கள் அனைவரும் அவன் காதின் அடிப்பகுதியில் அடிக்கின்றனர்; பின்னர் கயிற்றுக் கண்ணிகளால் அவன் கழுத்தை கட்டி, இடுப்பையும் வயிற்றையும் இறுக்கமாகப் பிணைக்கின்றனர்.

Verse 12

समाधृष्य निपात्यंते हाहेति वदते मुहुः । म्रियमाणस्य या चेष्टा तामेवं प्रवदाम्यहम्

அவனைப் பிடித்து இழுத்து அடித்து கீழே தள்ளுகின்றனர்; அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அலறுகிறான். மரணமடைவோரின் துடிப்பை நான் இவ்வாறே கூறுகிறேன்.

Verse 13

परद्रव्यापहरणं परभार्याविडंबनम् । ऋणं परस्य सर्वस्वं गृहीतं यत्तु पापिभिः

பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தல், பிறன் மனைவியை அவமதித்து களங்கப்படுத்தல், மேலும் கடன் என்ற பெயரில் பிறருடைய அனைத்துச் செல்வத்தையும் பறித்தல்—இவை பாவிகள் செய்கின்ற செயல்கள்.

Verse 14

पुनर्नैव प्रदत्तं हि लोभास्वादविमोहतः । अन्यदेवं महापापं कुप्रतिग्रहमेव च

லோபமும் விஷயாச்வாத மயக்கமும் காரணமாக ஒருமுறை அளித்த தானத்தை மீண்டும் அளிக்கக் கூடாது. மேலும் குப்ரதிக்ரஹம்—அயோக்யமான தானத்தை ஏற்றல்—மகாபாபம் ஆகும்.

Verse 15

कंठमायांति ते सर्वे म्रियमाणस्य तस्य च । यानिकानि च पापानि पूर्वमेव कृतानि च

அவன் மரணிக்கும் வேளையில் அவன் குரல்வாயில் அவை அனைத்தும் எழுகின்றன—முன்னரே அவன் செய்த பாவங்கள் எல்லாம்.

Verse 16

आयांति कंठमूलं ते महापापस्य नान्यथा । दुःखमुत्पादयंत्येते कफबंधेन दारुणम्

அவை குரல்வாயின் அடிவரை சென்று சேரும்—இது மகாபாபத்தின் பலனாலேயே, வேறு விதமல்ல. கொழுப்புக் கபத்தின் கொடிய கட்டுப்பாட்டால் அவை கடும் துயரை உண்டாக்கும்.

Verse 17

पीडाभिर्दारुणाभिस्तु कंठो घुरघुरायते । रोदते कंपतेऽत्यर्थं मातरं पितरं पुनः

கொடுமையான வேதனைகளால் அவன் தொண்டை கரகர என்று ஒலிக்கும். அவன் அழுவான், மிகுந்த நடுக்கம் அடைவான்; மீண்டும் மீண்டும் தாய் தந்தையை அழைப்பான்.

Verse 18

स्मरते भ्रातरं तत्र भार्यां पुत्रान्पुनःपुनः । पुनर्विस्मरणं याति महापापेन मोहितः

அங்கே அவன் மீண்டும் மீண்டும் தன் சகோதரன், மனைவி, மகன்களை நினைவுகூர்கிறான்; ஆனால் மகாபாபத்தின் மயக்கத்தால் மீண்டும் மறதிக்குள் விழுகிறான்.

Verse 19

तस्य प्राणान गच्छंति बहुपीडासमाकुलाः । पतते कंपते चैव मूर्च्छते च पुनःपुनः

பல துன்பங்களால் கலங்கிய அவனுடைய உயிர்மூச்சு சோர்கிறது. அவன் விழுகிறான், நடுங்குகிறான், மீண்டும் மீண்டும் மயங்குகிறான்.

Verse 20

एवं पीडासमायुक्तो दुःखं भुंक्तेति मोहितः । तस्य प्राणाः सुदुःखेन महाकष्टैः प्रचालिताः

இவ்வாறு வேதனையால் சூழப்பட்டவன் மயக்கத்தில் துயரை அனுபவிக்கிறான். கடும் சோகமும் பெருங்கஷ்டமும் அவன் உயிர்மூச்சையும் அலைக்கழிக்கின்றன.

Verse 21

अपानमार्गमाश्रित्य शृणु कांत प्रयांति ते । एवं प्राणी महामुग्धो लोभमोहसमन्वितः

அபானத்தின் கீழ்நோக்குப் பாதையைச் சார்ந்து—கேள், ஓ பிரியமே—அவர்கள் அந்த வழியே செல்கின்றனர். இவ்வாறு உயிர் மிக மயங்கித் தாசையாக, பேராசை மயக்கத்துடன் இணைந்திருக்கும்.

Verse 22

नीयते यमदूतैस्तु तस्य दुःखं वदाम्यहम्

அவன் யமதூதர்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அவன் துயரை நான் உரைக்கிறேன்.