Adhyaya 14

Verse 1

सोमशर्मोवाच । एवंविधं महापुण्यं धर्मव्याख्यानमुत्तमम् । कथं जानासि भद्रे त्वं कस्माच्चैव त्वया श्रुतम्

சோமசர்மா கூறினார்—இத்தகைய பரம சிறந்த தர்மவியாக்கியம் மிகப் பெரும் புண்ணியத்தை அளிப்பது. ஓ பத்திரே, நீ இதை எவ்வாறு அறிந்தாய்? மேலும் யாரிடமிருந்து கேட்டாய்?

Verse 2

सुमनोवाच । भार्गवाणां कुले जातः पिता मम महामते । च्यवनो नाम विख्यातः सर्वज्ञानविशारदः

சுமனா கூறினாள்—ஓ மகாமதே, என் தந்தை பார்கவ குலத்தில் பிறந்தவர். ‘ச்யவன’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவர்; எல்லா அறிவுத் துறைகளிலும் தேர்ந்தவர்.

Verse 3

तस्याहं प्रिय कन्या वै प्राणादपि च वल्लभा । यत्रयत्र व्रजत्येष तीर्थारामेषु सुव्रत

நான் அவரின் அன்புப் புதல்வி; உயிரைவிடவும் அவருக்கு இனியவள். ஓ சுவிரதா, அவர் எங்கு எங்கு செல்கிறாரோ அங்கு தீர்த்தங்களிலும் புனிதத் தோட்டங்களிலும் தான் உலாவுகிறார்.

Verse 4

सभासु च मुनीनां तु देवतायतनेषु च । तेन सार्द्धं व्रजाम्येका क्रीडमाना सदैव हि

முனிவர்களின் சபைகளிலும் தேவாலயங்களிலும், நான் அவருடன்—தனியாகவே—எப்போதும் தெய்வீகக் களிப்பில் க்ரீடித்து செல்கிறேன்.

Verse 5

कौशिकान्वयसंभूतो वेदशर्मा महामतिः । पितुर्मम सखा दैवादटमानः समागतः

கௌசிக வம்சத்தில் பிறந்த மகாமதி வேதசர்மர்—என் தந்தையின் நண்பர்—தெய்வவிதியால் அலைந்து திரிந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 6

दुःखेन महताविष्टश्चिंतयानो मुहुर्मुहुः । समागतं महात्मानं तमुवाच पिता मम

மிகுந்த துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் கவலையில் மூழ்கிய என் தந்தை, அந்த மகாத்மா வந்தபோது அவரிடம் கூறினார்।

Verse 7

भवंतं दुःखसंतप्तमिति जानामि सुव्रत । कस्माद्दुःखी भवाञ्जातस्तस्मात्त्वं कारणं वद

ஓ சுவிரதா, நீ துயரால் எரிகிறாய் என்பதை நான் அறிவேன். எந்த காரணத்தால் நீ துக்கமடைந்தாய்? ஆகவே காரணத்தைச் சொல்।

Verse 8

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा च्यवनस्य महात्मनः । तमुवाच महात्मानं पितरं मम सुव्रतः

அப்போது மகாத்மா ச்யவனரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டுச் சுவிரதன் என் மகாத்ம தந்தையிடம் கூறினான்।

Verse 9

वेदशर्मा महाप्राज्ञ सर्वदुःखस्य कारणम् । मम भार्या महासाध्वी पातिव्रत्यपरायणा

ஓ மகாப்ராஜ்ஞ வேதசர்மா, என் எல்லாத் துயரத்திற்கும் காரணம் நீயே. என் மனைவி மகாசாத்வி; பதி-விரத தர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவள்।

Verse 10

अपुत्रा सा हि संजाता मम वंशो न विद्यते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं प्रश्नितोस्मि यतस्त्वया

அவள் மகன் இல்லாதவளாகவே ஆனாள்; என் வம்சம் தொடரவில்லை. நீ கேட்டதால், இதுவே காரணம் என்று உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चित्सिद्धः समागतः । मम पित्रा तथा तेन ह्युत्थाय वेदशर्मणा

அந்நேரத்தில் அங்கு ஒரு சித்த மகாத்மா வந்தடைந்தார். என் தந்தையும் வேதசர்மனும் மரியாதையுடன் எழுந்தனர்.

Verse 12

द्वाभ्यामपि च सिद्धोसौ पूजितो भक्तिपूर्वकैः । उपहारैस्स भोज्यान्नैर्वचनैर्मधुराक्षरैः

அவ்விருவரும் அந்தச் சித்தரை பக்தியுடன் வழிபட்டனர்—அர்ப்பணிப்புகள், உணவுப் பிரசாதம், இனிய சொற்கள் ஆகியவற்றால்.

Verse 13

द्वाभ्यामन्तर्गतं पृष्टं पूर्वोक्तं च यथा त्वया । उभौ तौ प्राह धर्मात्मा ससखं पितरं मम

நீ முன் கூறியதற்கேற்ப இரு அம்சங்களையும் சேர்த்து கேட்டபடி, தர்மாத்மா என் தந்தையும் அவருடைய நண்பனும்—இருவரைப் பற்றியும் உரைத்தார்.

Verse 14

धर्मस्य कारणं सर्वं मयोक्तं ते तथा किल । धर्मेण प्राप्यते पुत्रो धनं धान्यं तथा स्त्रियः

தர்மத்தின் எல்லாக் காரணங்களையும் அடித்தளங்களையும் நான் உனக்குச் சரியாகச் சொன்னேன். தர்மத்தால் மகன், செல்வம், தானியம், மனைவியும் பெறப்படுகின்றன.

Verse 15

ततस्तेन कृतं धर्मं संपूर्णं वेदशर्मणा । तस्माद्धर्मात्सुसंजातं महत्सौख्यं सपुत्रकम्

பின்னர் வேதசர்மன் அந்த தர்மக் கடமையை முழுமையாக நிறைவேற்றினார். அந்த தர்மத்திலிருந்து மகன் உடனான பேரானந்தம் பிறந்தது.

Verse 16

तेन संगप्रसंगेन ममैष मतिनिश्चयः । यथा कांत तव प्रोक्तं मयैव च परं शुभम्

அந்தச் சங்கமும் அதன் விளைவுகளும் காரணமாக எனக்கு இது உறுதியான தீர்மானம்: அன்பே, நீ கூறியதுபோலவே நானும் பரம மங்களத்தை உறுதிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 17

तस्माच्छ्रुतं महासिद्धात्सर्वसंदेहनाशनम् । विप्रधर्मं समाश्रित्य अनुवर्त्तस्व सर्वदा

ஆகவே, மகாசித்தரிடமிருந்து கேட்கப்பட்ட, எல்லாச் சந்தேகங்களையும் அழிக்கும் இந்த உபதேசத்தை ஏற்று, பிராமண தர்மத்தைச் சரணடைந்து எப்போதும் அதனைப் பின்பற்று.

Verse 18

सोमशर्मोवाच । धर्मेण कीदृशो मृत्युर्जन्म चैव वदस्व मे । उभयोर्लक्षणं कांते तत्सर्वं हि वदस्व मे

சோமசர்மன் கூறினார்: தர்மத்தின் ஆட்சியில் மரணமும் பிறப்பும் எவ்வாறு அமையும்? அன்பே, இரண்டினதும் இலக்கணங்களை முழுமையாக எனக்குச் சொல்.

Verse 19

सुमनोवाच । सत्य शौच क्षमा शांति तीर्थपुण्यादिकैस्तथा । धर्मश्च पालितो येन तस्य मृत्युं वदाम्यहम्

சுமனா கூறினாள்: சத்தியம், தூய்மை, பொறுமை, அமைதி, தீர்த்தப் புண்ணியம் முதலியவற்றால் தர்மத்தைப் பேணியவனின் மரணநிலையை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 20

रोगो न जायते तस्य न च पीडा कलेवरे । न श्रमो वै न च ग्लानिर्न च स्वेदो भ्रमस्तथा

அவனுக்கு நோய் உண்டாகாது; உடலில் வேதனையும் இல்லை. சோர்வும் இல்லை, தளர்ச்சியும் இல்லை; வியர்வையும் இல்லை, மயக்கமும் இல்லை.

Verse 21

दिव्यरूपधरा भूत्वा गंधर्वा ब्राह्मणास्तथा । वेदपाठसमायुक्ता गीतज्ञानविशारदाः

தெய்வீக ரூபம் தாங்கி கந்தர்வர்களும், அதுபோல சில பிராமணர்களும் வேதப் பாராயணத்தில் ஈடுபட்டு, கீதம்-இசை அறிவில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றிருந்தனர்.

Verse 22

तस्य पार्श्वं समायांति स्तुतिं कुर्वंति चातुलाम् । स्वस्थो हि आसने युक्तो देवपूजारतः किल

அவர்கள் அவன் அருகில் வந்து ஒப்பற்ற புகழ்ச்சியைச் செய்கின்றனர்; ஏனெனில் அவன் ஆசனத்தில் அமைதியாகவும் நிலையாகவும் அமர்ந்து—என்று சொல்லப்படுகிறது—தேவபூஜையில் ஈடுபட்டிருப்பான்.

Verse 23

तीर्थं च लभते प्राज्ञः स्नानार्थं धर्मतत्परः । अग्न्यागारे च गोस्थाने देवतायतनेषु च

தர்மத்தில் ஈடுபட்ட ஞானி, நீராடுவதற்கான தீர்த்தப் பலனைப் பெறுவான்—அக்னியகாரத்திலும், கோசாலையிலும், தேவாலய வளாகங்களிலும் கூட.

Verse 24

आरामे च तडागे च यत्राश्वत्थो वटस्तथा । ब्रह्मवृक्षं समाश्रित्य श्रीवृक्षं च तथा पुनः

தோட்டத்திலும் குளத்தருகிலும்—அங்கு அரசமரம் (அஷ்வத்தம்), ஆலமரம் (வட்டம்) போன்ற புனித மரங்கள் இருந்தால்—‘பிரம்மவிருட்சம்’ அருகில் தஞ்சமடைந்து, மீண்டும் ‘ஸ்ரீவிருட்சம்’ அருகிலும் தங்க வேண்டும்.

Verse 25

अश्वस्थानं समाश्रित्य गजस्थानगतो नरः । अशोकं चूतवृक्षं च समाश्रित्य यदास्थितः

குதிரைத் தங்குமிடத்தைச் சார்ந்து யானைத் தங்குமிடத்திற்குச் சென்று, அந்நேரத்தில் அசோகம் மற்றும் மாமரத்தின் கீழ் தஞ்சமடைந்து தங்குகிற மனிதன்—

Verse 26

संनिधौ ब्राह्मणानां च राजवेश्मगतोथवा । रणभूमिं समाश्रित्य पूर्वं यत्र मृतो भवेत्

பிராமணர்களின் சன்னிதியில் ஆகிலும், அரசன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தும் ஆகிலும், அல்லது போர்க்களத்தைச் சார்ந்தும் ஆகிலும்—முன்பு எங்கு மரணம் அடைந்தானோ அங்கே.

Verse 27

मृत्युस्थानानि पुण्यानि केवलं धर्मकारणम् । गोग्रहं तु सुसंप्राप्य तथा चामरकंटकम्

மரணத்துடன் தொடர்புடைய இடங்களும், தர்மத்தின் காரணமாக மட்டுமே, புண்ணியத் தலங்களாகின்றன. கோக்ரஹத்தைச் சரியாக அடைந்து, அதுபோல அமரகண்டகத்தையும் அடைந்தால் (புண்ணியம் பெறுவர்).

Verse 28

शुद्धधर्मकरो नित्यं धर्मतो धर्मवत्सलः । एवं स्थानं समाप्नोति यदा मृत्युं समाश्रितः

எவன் எப்போதும் தூய தர்மத்தைச் செய்கிறானோ, தர்மத்தில் நிலைத்து தர்மத்தை நேசிப்பவனோ—மரணம் அவனை அணுகும் போது, அவன் அத்தகைய தாமத்தை அடைகிறான்.

Verse 29

मातरं पश्यते पुण्यं पितरं च नरोत्तमः । भ्रातरं श्रेयसा युक्तमन्यं स्वजनबांधवम्

அந்த நரோத்தமன் புண்ணியமிக்க தாயையும் தந்தையையும் காண்கிறான்; மேலும் நல்வாழ்வால் கூடிய சகோதரனையும், பிற சொந்தப் பந்துக்களையும் காண்கிறான்.

Verse 30

बंदीजनैस्तथा पुण्यैः स्तूयमानं पुनःपुनः । पापिष्ठं नैव पश्येत मातृपित्रादिकं पुनः

பாடகர் கூட்டமும் புண்ணியவான்களும் அவனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்கின்றனர். அவன் மிகப் பாவியை இனி நோக்கான்; மேலும் தாய்-தந்தை முதலியவர்களையும் மீண்டும் நோக்கான்.

Verse 31

गीतं गायंति गंधर्वाः स्तुवंतिस्तावकाः स्तवैः । मंत्रपाठैस्तथा विप्रा माता स्नेहेन पूजयेत्

கந்தர்வர்கள் பாடல்கள் பாடுவர்; பக்தர்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்வர்; பிராமணர்கள் மந்திரப் பாராயணம் செய்வர்; இவ்வாறு தாயை அன்புடன் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 32

पितास्वजनवर्गाश्च धर्मात्मानं महामतिम् । एवं दूताः समाख्याताः पुण्यस्थानानि ते विभो

தந்தையும் தம் சொந்த உறவினரின் குழுக்களும்—தர்மாத்மாவும் மகாமதியும் ஆகியோர்—இவர்களே தூதர்கள் எனக் கூறப்பட்டனர்; மேலும், ஓ பிரபோ, உமது புண்யஸ்தலங்களும் இவ்வாறே விளக்கப்பட்டன।

Verse 33

प्रत्यक्षान्पश्यते दूतान्हास्यस्नेहसमाविलान् । न च स्वप्नेन मोहेन क्लेदयुक्तेन नैव सः

அவன் தூதர்களை நேரில் காண்கிறான்—அவர்களின் முகங்கள் ஏளனச் சிரிப்பும் கபடமான அன்பும் கலந்த மாசுடன் இருக்கும்; இது கனவுமல்ல, மயக்கமுமல்ல, மந்தப்படுத்தும் குழப்பமுமல்ல—அவனுக்கு நிச்சயமாக அல்ல।

Verse 34

धर्मराजो महाप्राज्ञो भवंतं तु समाह्वयेत् । एह्येहि त्वं महाभाग यत्र धर्मः स तिष्ठति

மிகுந்த ஞானமுடைய தர்மராஜன் உன்னை அழைப்பான்—“வா, வா, மகாபாக்யவானே! தர்மம் நிலைத்திருக்கும் இடத்திற்குச் செல்।”

Verse 35

तस्य मोहो न च भ्रांतिर्न ग्लानिः स्मृतिविभ्रमः । जायते नात्र संदेहः प्रसन्नात्मा स तिष्ठति

அவனுக்கு மயக்கமும் இல்லை, குழப்பமும் இல்லை; தளர்ச்சியும் இல்லை, நினைவுக் கலக்கமும் இல்லை. இதில் ஐயமில்லை—அவன் அமைதியான மனத்துடன் நிலைத்திருப்பான்।

Verse 36

ज्ञानविज्ञानसंपन्नः स्मरन्देवं जनार्दनम् । तैः सार्द्धं तु प्रयात्येवं संतुष्टो हृष्टमानसः

ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்தவனாய், அவன் பகவான் ஜனார்தனனை நினைந்து, அவர்களுடன் இவ்வாறு புறப்பட்டான்—திருப்தியுடன், மகிழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்துடன்।

Verse 37

एकत्वं जायते तत्र त्यजतः स्वंकलेवरम् । दशमद्वारमाश्रित्य आत्मा तस्य स गच्छति

அங்கே தன் உடலை விட்டு நீங்கும் பொழுதே ஒருமை நிலை உண்டாகிறது; மேலும் ‘பத்தாம் வாசல்’ எனும் துவாரத்தைச் சார்ந்து அவனது ஆத்மா அந்த வழியே செல்கிறது।

Verse 38

शिबिका तस्य आयाति हंसयानं मनोहरम् । विमानमेव चायाति हयो वा गज उत्तमः

அவனுக்காக அன்னவாகனத்தைப் போன்ற மனம்கவரும் பல்லக்கு வருகிறது. உண்மையில் ஒரு தெய்வீக விமானமும் வருகிறது; அல்லது சிறந்த குதிரையோ, மேன்மையான யானையோ.

Verse 39

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरैर्व्यजनैस्तथा । वीज्यमानः स पुण्यात्मा पुण्यैरेवं समंततः

அவன்மேல் குடை பிடிக்கப்பட்டது; சாமரமும் விசிறிகளும் கொண்டு அவன் விசிறப்பட்டான். அந்தப் புண்ணியாத்மா இவ்வாறு எல்லாப் பக்கமும் புண்ணியர்களால் சூழ்ந்து சேவிக்கப்பட்டான்।

Verse 40

गीयमानस्तु धर्मात्मा स्तूयमानस्तु पंडितैः । बंदिभिश्चारणैर्दिव्यैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

அந்த தர்மாத்மா பாடல்களால் கீர்த்திக்கப்பட்டும், பண்டிதர்களால் போற்றப்பட்டும் இருந்தான்—வந்திகள், தெய்வீக சாரணர்கள், மேலும் வேதம் கரை கண்ட பிராமணர்கள் ஆகியோரால்।

Verse 41

साधुभिः स्तूयमानस्तु सर्वसौख्यसमन्वितः । यथादानप्रभावेण फलमाप्नोति तत्र सः

சாதுக்களால் புகழப்பட்டு, எல்லாச் சுகங்களும் நிறைந்தவனாய், தன் தானத்தின் வலிமைக்கேற்ப அங்கே உரிய பலனை அடைகிறான்.

Verse 42

आरामवाटिकामध्ये स प्रयाति सुखेन वै । अप्सरोभिः समाकीर्णो दिव्याभिर्मंगलैर्युतः

அவன் தோட்டங்களும் பூங்காக்களும் நடுவே நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியுடன் உலாவுகிறான்; தெய்வீக மங்கள ஒளியுடன், அப்சரஸ்களால் சூழப்பட்டிருப்பான்.

Verse 43

देवैः संस्तूयमानस्तु धर्मराजं प्रपश्यति । देवाश्च धर्मसंयुक्ता जग्मुः संमुखमेव तम्

தேவர்களால் புகழப்பட்டவனாய் அவன் தர்மராஜனை தரிசிக்கிறான்; தர்மத்தில் நிலைத்த தேவர்களும் அவனை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முன்னேறினர்.

Verse 44

एह्येहि वै महाभाग भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । एवं स पश्यते धर्मं सौम्यरूपं महामतिम्

“வா, வா, ஓ பெரும் பாக்கியவானே! மனத்திற்கேற்ற இன்பங்களை அனுபவி.” இவ்வாறு அவன் மென்மையான வடிவமும் மாபெரும் ஞானமும் கொண்ட தர்மத்தை காண்கிறான்.

Verse 45

स्वस्य पुण्यप्रभावेण भुंक्ते च स्वर्गमेव सः । भोगक्षयात्सधर्मात्मा पुनर्जन्म प्रयाति वै

தன் புண்ணியத்தின் வலிமையால் அவன் நிச்சயமாக ஸ்வர்கத்தை அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் இன்பங்கள் தீர்ந்தபின் அந்த தர்மாத்மா மீண்டும் பிறவியை அடைகிறான்.

Verse 46

निजधर्मप्रसादात्स कुलं पुण्यं प्रयाति वै । ब्राह्मणस्य सुपुण्यस्य क्षत्रियस्य तथैव च

தன் தர்மத்தின் அருளால் குலம் நிச்சயமாகப் புண்ணியநிலையை அடைகிறது. மிகப் புண்ணியமுடைய பிராமணனுக்கும் அதுபோலக் க்ஷத்திரியனுக்கும் இது பொருந்தும்.

Verse 47

धनाढ्यस्य सुपुण्यस्य वैश्यस्यैव महामते । धर्मेण मोदते तत्र पुनः पुण्यं करोति सः

ஓ மகாமதே, செல்வமிக்க மிகப் புண்ணியமுடைய வைசியன் அங்கே தர்மநடத்தையால் மகிழ்கிறான்; மீண்டும் மீண்டும் புண்ணியச் செயல்களைச் செய்கிறான்.