Adhyaya 125

Verse 1

सूत उवाच । वेनस्याज्ञां सुसंप्राप्य पृथुः परमधार्मिकः । संबभ्रे सर्वसंभारान्नानापुण्यान्नृपात्मजः

சூதர் கூறினார்—வேனனின் ஆணையை முறையாகப் பெற்ற பரமதர்மிகன் ப்ருது, அரசகுமாரனே, பலவகை புண்ணியமான தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் திரட்டினான்।

Verse 2

निमंत्र्य ब्राह्मणान्सर्वान्नानादेशोद्भवानपि । अथ वेन इयाजासावश्वमेधेन भूपतिः

பல நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்களையும் உட்பட எல்லா பிராமணர்களையும் அழைத்து, அரசன் வேனன் பின்னர் அச்வமேத யாகத்தைச் செய்தான்।

Verse 3

दानान्यदाद्ब्राह्मणेभ्यो नानारूपाण्यनेकशः । जगाम वैष्णवं लोकं सकायो जगतीपतिः

அவர் பிராமணர்களுக்கு பல வடிவங்களில் மிகுந்த தானங்களை அளித்தார்; மேலும் உலகாதிபதி தன் உடலோடு வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 4

विष्णुना सह धर्मात्मा नित्यमेव प्रवर्तते । एतद्वः सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः

அந்த தர்மாத்மா அரசன் எப்போதும் விஷ்ணுவுடன் இசைந்து நடக்கிறான். ஓ பூபதே, அந்த அரசனின் சரிதத்தை முழுவதும் உமக்கு நான் உரைத்தேன்.

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखविनाशनम् । पृथुरेव स धर्मात्मा राजा पृथ्वीं प्रशासति

அவன் எல்லாப் பாவங்களையும் தணிப்பவன்; எல்லாத் துயரங்களையும் அழிப்பவன்; அந்த தர்மாத்மா ப்ருது அரசன் தான் பூமியை ஆள்கிறான்.

Verse 6

त्रैलोक्येन समं पृथ्वीं दुदोह नृपसत्तमः । प्रजास्तु रंजितास्तेन पुण्यधर्मानुकर्मभिः

அரசர்களில் சிறந்தவன், திரிலோகத்திற்குச் சமமான செழிப்பை அளிக்கும்படி பூமியை ‘கறந்தான்’; அவனது புண்ணிய-தர்ம நடைமுறைகளால் மக்கள் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 7

एतत्ते सर्वमाख्यातं भूमिखण्डमनुत्तमम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

இந்த ஒப்பற்ற பூமிகண்டத்தை உமக்கு முழுவதும் உரைத்தேன். முதல் பகுதி ஸ்ருஷ்டிகண்டம்; இரண்டாம் பகுதி பூமிகண்டம் ஆகும்.

Verse 8

भूमिखंडस्यमाहात्म्यं कथयिष्याम्यहं पुनः । अस्य खंडस्य वै श्लोकं यः शृणोति नरोत्तमः

நான் மீண்டும் பூமிகண்டத்தின் மஹிமையை உரைப்பேன். இந்தக் கண்டத்தின் ஒரு ச்லோகத்தைக் கூட சிறந்த மனிதன் யார் கேட்கிறானோ—

Verse 9

दिनस्यैकस्य वै पापं तस्य चैव प्रणश्यति । यो नरो भावसंयुक्तोऽध्यायं संशृणुते सुधीः

பக்தி-பாவத்துடன் கூடிய அறிவுடையவன் இந்த அத்தியாயத்தை கவனமாகக் கேட்பானாயின், அவனுடைய ஒரு நாளின் பாவமும் நிச்சயமாக அழிகிறது।

Verse 10

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । दत्तस्य गोसहस्रस्य ब्राह्मणेभ्यः सुपर्वणि

அதன் புண்ணியத்தை நான் உரைக்கிறேன்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்—நல்ல திருநாளில் பிராமணர்களுக்கு ஆயிரம் பசுக்கள் தானம் செய்ததற்குரிய பலன்.

Verse 11

यत्फलं तत्प्रजायेत विष्णुस्तस्य प्रसीदति । अस्य पद्मपुराणस्य पठमानस्य नित्यशः

இதனால் உண்டாக வேண்டிய பலன் எதுவோ அது நிச்சயமாக உண்டாகும்; மேலும் இந்த பத்மபுராணத்தை தினமும் பாராயணம் செய்பவர்மேல் விஷ்ணு பிரசன்னமாவார்।

Verse 12

कलौयुगे तु विघ्नाश्च न जायंते नरस्य वै । व्यास उवाच । कस्मात्कलौ न जायंते शृण्वानस्य च पद्मज

கலியுகத்தில் அந்த மனிதனுக்கு தடைகள் உண்டாகாது. வியாசர் கூறினார்—ஓ பத்மஜ (பிரம்மா), கலியில் கேட்பவர்க்கு ஏன் தடைகள் உண்டாகாது?

Verse 13

नरस्य पुण्ययुक्तस्य नाना विघ्नाः सुदारुणाः । ब्रह्मोवाच । मखस्याप्यश्वमेधस्य यत्फलं परिकथ्यते

புண்ணியமுடைய மனிதனுக்கும் பலவகையான மிகக் கொடிய தடைகள் ஏற்படுகின்றன. பிரம்மா கூறினார்—யாகத்திற்கும், அஸ்வமேத யாகத்திற்கும் கூட சொல்லப்படும் பலன் (இப்போது உரைக்கப்படுகிறது)।

Verse 14

तत्फलं दृश्यते तात पुराणे पद्मसंज्ञके । अश्वमेधमखः पुण्यः कलौ नैव प्रवर्तते

அன்பனே! அந்தப் பலன் பத்ம புராணத்தில் காணப்படுகிறது. கலியுகத்தில் புனிதமான அஸ்வமேத யாகம் நடைபெறுவதில்லை.

Verse 15

पुराणं चापि यत्तद्वदश्वमेधसमं किल । अश्वमेधस्य यत्पुण्यं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

இந்தப் புராணமும் அஸ்வமேத யாகத்திற்குச் சமமானது என்று கூறப்படுகிறது. அஸ்வமேதத்தின் புண்ணியம் சொர்க்கத்தையும் மோட்சத்தையும் அளிக்கவல்லது.

Verse 16

न भुंजंति नराः पापाः पापमार्गेषु संस्थिताः । पुराणस्यास्य पुण्यस्य पद्मसंज्ञस्य सत्तम

ஓ உத்தமனே! பாவ வழியில் செல்லும் பாவிகள், புனிதமான பத்ம புராணம் எனப்படும் இந்த நூலின் பலனை அடைய மாட்டார்கள்.

Verse 17

अश्वमेधसमं पुण्यं न भुंजंति कलौ नराः । कलौ युगे नरैः पापैर्गंतव्यं नरकार्णवम्

கலியுகத்தில் மனிதர்கள் அஸ்வமேதத்திற்கு இணையான புண்ணியத்தை அடைவதில்லை. கலியுகத்தில் பாவிகள் நரகக் கடலுக்குச் செல்ல நேரிடும்.

Verse 18

कस्माच्छ्रोष्यंति तत्पुण्यं चतुर्वर्गप्रसाधनम् । येन श्रुतमिदं पुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய நான்கு உறுதிப்பொருள்களையும் அளிக்கும் அந்தப் புண்ணியத்தை அவர்கள் ஏன் கேட்க மாட்டார்கள்? எவரால் இந்தப் புனிதமான பத்ம புராணம் கேட்கப்படுகிறதோ.

Verse 19

सर्वं हि साधितं तेन चतुर्वर्गस्य साधनम् । अश्वमेधादयो यज्ञास्तस्मान्नष्टा महामते

அதனால் நான்கு புருஷார்த்தங்களுக்கான சாதனமெல்லாம் நிறைவேறியது; ஆகவே, ஓ மகாமதி, அச்வமேதம் முதலிய யாகங்கள் இப்போது காலவழக்கில் ஒழிந்தன.

Verse 20

कलौ युगे गताः स्वर्गे सवेदाः सांगसस्वराः । यः कोपि सत्वसंपन्नः श्रद्धावान्भगवत्परः

கலியுகத்தில் வேதங்கள் அங்கங்களும் சரியான ஸ்வர உச்சாரணமும் உடன், போலும், ஸ்வர்க்கத்திற்கே சென்றுவிட்டன; ஆயினும் சத்துவம் நிறைந்தவன், நம்பிக்கையுடையவன், பகவத் பராயணன் யாராயினும்…

Verse 21

श्रोतुमिच्छति धर्मात्मा सपुत्रो भार्यया सह । श्रवणार्थं महाश्रद्धा पूर्वं तस्य प्रजायते

அந்த தர்மாத்மன் மகனும் மனைவியும் உடன் கேட்க விரும்புகிறான்; கேட்பதற்காக அவனுள் முன்பே மஹா-ஸ்ரத்தா எழுகிறது।

Verse 22

शृण्वानस्य नरस्यापि महाविघ्नो न संचरेत् । अश्रद्धा जायते पूर्वं पाठकस्य नरस्य च

கேட்பவனுக்கே கூட பெரிய இடையூறு வராது; ஆனால் முதலில் பாராயணம் செய்பவனிலும் (சம்பந்தப்பட்ட) மனிதனிலும் அஸ்ரத்தா தோன்றுகிறது।

Verse 23

लोभश्च जायते तस्य शृण्वानस्य द्विजोत्तम । प्रेषितो विष्णुदेवेन महामोहः स दारुणः

ஓ த்விஜோத்தமா, கேட்கக் கேட்க அவனுள் லோபமும் எழுகிறது; அது விஷ்ணுதேவன் அனுப்பிய கொடிய மஹாமோகம் ஆகும்।

Verse 24

अकरोत्स विनाशं तु शृण्वतश्चास्य नित्यशः । दूषकाः कुत्सकाः पापाः संभवंति दिने दिने

இதை இடையறாது கேட்பவனுக்கு நிச்சயமாக அழிவு உண்டாகும்; நாள்தோறும் குற்றம் கூறுவோரும், இகழ்வோரும், பாவிகளும் தொடர்ந்து தோன்றுகின்றனர்.

Verse 25

ज्ञातव्यं तु सुबुद्धेन विघ्नरूपं ममाधुना । संजातं दृश्यते व्यास तथा होमं समाचरेत्

நல்லறிவுடையவன் அறிய வேண்டியது: இப்போது என் வடிவிலேயே ஒரு தடையுரு தோன்றியுள்ளது. ஓ வ்யாசா, அது வெளிப்பட்டதாகத் தெரிகிறது; ஆகவே விதிப்படி ஹோமம் செய்.

Verse 26

वैष्णवैश्च महामंत्रैर्विष्णुसूक्तैः सुपुण्यदैः । विष्णोरराटमंत्रेण सहस्रशीर्षकेण च

வைஷ்ணவ மகாமந்திரங்களாலும், மிகப் புண்ணியமளிக்கும் விஷ்ணு ஸூக்தங்களாலும், மேலும் விஷ்ணுவின் அராட மந்திரத்தாலும், ஸஹஸ்ரசீர்ஷ ஸூக்தத்தாலும் கூட।

Verse 27

इदं विष्णु सुमंत्रेण आब्रह्मेण पुनः पुनः । त्र्यंबकेन च मंत्रेण होममेवं समाचरेत्

இவ்வாறு இந்த மங்களமான விஷ்ணு மந்திரத்தால், பிரம்மா வரை விரியும் ஆஹ்வானத்துடன், மீண்டும் மீண்டும்; மேலும் த்ர்யம்பக (சிவ) மந்திரத்தாலும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

बृहत्साम्ना सुमंत्रेण द्वादशाक्षरकेण च । यस्य देवस्य यो होमस्तस्य मंत्रेण होमयेत्

ப்ருஹத்-ஸாமன், மங்கள மந்திரம், மேலும் த்வாதசாக்ஷரி மந்திரம் ஆகியவற்றாலும்; எந்த தேவதைக்காக எந்த ஹோமம் செய்யப்படுகிறதோ, அந்த தேவதையின் சொந்த மந்திரத்தாலேயே அந்த ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

अष्टोत्तरतिलाज्यैश्च पालाशैः समिधैरपि । ग्रहाणामपि कर्त्तव्यं स्थापनं पूजनं द्विज

ஓ த்விஜரே! எள் மற்றும் நெய்யால் அஷ்டோத்தர-சத ஹோம ஆஹுதிகளையும், பலாச சமித்துகளையும் கொண்டு கிரஹ தேவர்களை நிறுவி வழிபட வேண்டும்.

Verse 30

विघ्नेशं पूजयेत्तत्र शारदां च सुरेश्वरीम् । जातवेदां महामायां चंडिकां क्षेत्रनायकम्

அங்கே வி஘்நேசரை வழிபட வேண்டும்; மேலும் தேவர்களின் அதீஸ்வரியான சாரதையையும்; அதோடு ஜாதவேதா, மகாமாயா, சண்டிகா மற்றும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் நாயகன் (க்ஷேத்திரபாலன்) ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

तिलैश्च तंदुलैराज्यैस्तेषां मंत्रसमुद्यतैः । एवं होमः प्रकर्त्तव्यो ब्राह्मणेभ्यो ददेद्धनम्

எள், அரிசி மற்றும் நெய்—அவற்றுக்குரிய விதிமந்திரங்களுடன்—இவ்வாறு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பிராமணர்களுக்கு தானமாக செல்வம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 32

यथासंभाविकां तात दक्षिणां धेनुसंयुताम् । ततो विघ्नाः प्रणश्यंति पुराणं सिद्धिमाप्नुयात्

ஆகையால், அன்பரே! இயன்ற அளவிற்கு பசுவுடன் கூடிய தக்ஷிணை (தானம்) அளிக்க வேண்டும்; அப்போது தடைகள் அழிந்து, புராண பாராயணம் வெற்றியடையும்.

Verse 33

एवं न कुरुते यो हि तस्य विघ्नं वदाम्यहम् । तस्यांगे जायते रोगो बहुपीडाप्रदायकः

இவ்வாறு செய்யாதவனைப் பற்றி நான் தடையைச் சொல்கிறேன்: அவன் உடலில் மிகுந்த வேதனை தரும் நோய் தோன்றும்.

Verse 34

भार्या शोकः पुत्रशोको धनहानिः प्रजायते । नानाविधान्महारोगान्भुंजते नात्र संशयः

மனைவி பிரிவின் துயரம், மகன் பிரிவின் துயரம், செல்வ இழப்பு ஆகியவை உண்டாகும்; மேலும் பலவகை கடும் நோய்களை அனுபவிப்பான்—இதில் ஐயம் இல்லை.

Verse 35

यस्य गेहे नास्ति वित्तमुपवासं समाचरेत् । एकादशीं सुसंप्राप्य पूजयेन्मधुसूदनम्

யாருடைய வீட்டில் செல்வம் இல்லையோ, அவர் நோன்பு மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஏகாதசியை முறையாக அடைந்து மதுசூதனன் (விஷ்ணு) வழிபாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

षोडशैश्चोपचारैश्च भावयुक्तेन चेतसा । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्यथावित्तानुसारतः

உண்மையான பக்தி நிறைந்த மனத்துடன் பதினாறு உபசாரங்களால் வழிபாடு செய்து; பின்னர் தன் வசதிக்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 37

केशवाय ततो दत्वा संकल्पं हविषान्वितम् । स्वयं कुर्यात्ततः प्राज्ञो भोजनं सह बांधवैः

பின்னர் கேசவனுக்கு ஹவிஸுடன் கூடிய சங்கல்பத்தை அர்ப்பணித்து; அறிவுடையவன் அதன் பின் உறவினர்களுடன் தானே உணவு உண்ண வேண்டும்.

Verse 38

पुत्रैस्तु भार्यया युक्तस्ततः सिद्धिमवाप्नुयात् । पुराणसंहितापूर्णा श्रोतव्या धर्मतत्परैः

மகன்களுடன் கூடியவனாகவும் மனைவியுடன் இணைந்தவனாகவும் இருந்து அவன் அப்போது சித்தியை அடைவான்; தர்மத்தில் ஈடுபட்டோர் சங்கிதைகளால் நிறைந்த புராணத்தைச் செவிமடுக்க வேண்டும்.

Verse 39

चतुर्वर्गस्य वै सिद्धिर्जायते तस्य नान्यथा । सपादं लक्षमेकं तु ब्रह्माख्यं पुष्करं शृणु

அந்தப் புண்ணியத் தலத்திலிருந்தே நான்கு புருஷார்த்தங்களின் சித்தி உறுதியாக உண்டாகும்; வேறு வழியில்லை. இப்போது பிரம்மதீர்த்தம் எனப் புகழ்பெற்ற, சவாலட்சம் அளவுடைய புஷ்கரத்தை கேள்.

Verse 40

कृते युगे तु निष्पापाः शृण्वंति मनुजा द्विज । लक्षस्यार्द्धं ततः कृत्स्नं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

கிருதயுகத்தில், ஓ த்விஜரே, பாவமற்றோர் ‘பத்ம’ எனப்படும் முழுப் புராணத்தையும் கேட்கிறார்கள்; அதன் அளவு லட்சத்தின் பாதி, அதாவது ஐம்பதாயிரம் ச்லோகங்கள்.

Verse 41

श्लोकानां तु सहस्राभ्यां द्वाभ्यामेव तथाधिकम् । त्रेतायुगे तथा प्राप्ते यदा श्रोष्यंति मानवाः

இதில் இரண்டாயிரம் ச்லோகங்கள் உள்ளன; அதற்கு மேலும் இரண்டு ச்லோகங்கள் கூடுதல். திரேதாயுகம் வந்தபோது மனிதர்கள் இதைச் செவிமடுப்பார்கள்.

Verse 42

चतुर्वर्गफलं भुक्त्वा ते यास्यंति हरिं पुनः । द्वाविंशतिसहस्राणि संहितापद्मसंज्ञिता

நான்கு புருஷார்த்தங்களின் பலனை அனுபவித்த பின் அவர்கள் மீண்டும் ஹரியை அடைவார்கள். ‘பத்ம’ எனப்படும் இந்த ஸம்ஹிதை இருபத்திரண்டு ஆயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்டது.

Verse 43

द्वापरे कथिता विप्र ब्रह्मणा परमात्मना । द्वादशैव सहस्राणां पद्माख्या सा तु संहिता

ஓ விப்ரரே, த்வாபரயுகத்தில் பரமாத்மஸ்வரூபனான பிரம்மா இதை உபதேசித்தார். ‘பத்ம’ எனப்படும் அந்த ஸம்ஹிதை துல்லியமாக பன்னிரண்டு ஆயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்டது.

Verse 44

कलौ युगे पठिष्यंति मानवा विष्णुतत्पराः । एकोर्थश्चैकभावश्च चतुर्ष्वपि प्रवर्तितः

கலியுகத்தில் விஷ்ணுவில் பரமபக்தியுடைய மக்கள் இவ்வுபதேசத்தைப் பாராயணம் செய்வர். நான்கு வேதங்களிலும் ஒரே பொருளும் ஒரே கருத்தும் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 45

संहितास्वेव विप्रेंद्र शेषाख्यानप्रविस्तरः । द्वादशैव सहस्राणि नाशं यास्यंति सत्तम

ஓ விப்ரேந்திரா, ஸம்ஹிதைகளிலேயே ‘சேஷாக்யானம்’ எனப்படும் விரிவான வரலாறு—பன்னிரண்டு ஆயிரம் செய்யுள் அளவு—ஓ நற்புருஷா, அழிவுறும்.

Verse 46

कलौ युगे तु संप्राप्ते प्रथमं हि भविष्यति । भूमिखंडं नरः श्रुत्वासर्वपापैः प्रमुच्यते

கலியுகம் வந்தடைந்தபோது இதுவே முதன்மை பெறும். பூமிகண்டத்தைச் செவிமடுத்தவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 47

मुच्यते सर्वदुःखेभ्यः सर्वरोगैः प्रमुच्यते । अन्यत्सर्वं परित्यज्य जपं दानं तथा श्रुतम्

அவன் எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; எல்லா நோய்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுதலை பெறுவான். பிற அனைத்தையும் விட்டு ஜபம், தானம், மேலும் ஸ்ரவணம்/அಧ್ಯயனம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 48

श्रोतव्यं हि प्रयत्नेन पद्माख्यं पापनाशनम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

பாவநாசகமான ‘பத்ம’ எனப்படும் புராணத்தை முயற்சியுடன் நிச்சயமாகச் செவிமடுக்க வேண்டும். அதன் முதல் பகுதி ‘ஸ்ருஷ்டிகண்டம்’, இரண்டாம் பகுதி ‘பூமிகண்டம்’.

Verse 49

तृतीयं स्वर्गखंडं च पातालं तु चतुर्थकम् । पंचमं चोत्तरं खंडं सर्वपापप्रणाशनम्

மூன்றாவது ஸ்வர்ககண்டம்; நான்காவது பாதாளகண்டம். ஐந்தாவது உத்தரகண்டம்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 50

यः शृणोति नरो भक्त्या पंचखंडान्यनुक्रमात् । गोप्रदानसहस्रस्य मानवो लभते फलम्

பக்தியுடன் வரிசையாக ஐந்து கண்டங்களையும் கேட்பவன், ஆயிரம் கோதானத்தின் புண்ணியப் பலனை அடைவான்.

Verse 51

महाभाग्येन लभ्यंते पंचखंडानि भूसुराः । श्रुतानि मोक्षदानि स्युः सत्यं सत्यं न संशयः

ஓ பூசுரர்களே (பிராமணர்களே), ஐந்து கண்டங்களும் பெரும் பாக்கியத்தாலே கிடைக்கும். அவற்றைச் செவிமடுத்தால் மோட்சம் தரும்—இது உண்மை, உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 125

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां वेनोपाख्याने पंचविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் ச்லோகச் சங்கிரகத்தில், வேனோபாக்யானத்தில் நூற்று இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.