Adhyaya 123

Verse 1

सिद्ध उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि ज्ञानरूपं तवाग्रतः । ज्ञानस्य नास्ति वै देहो हस्तौ पादौ च चक्षुषी

சித்தர் கூறினார்—கேள்; உன் முன்னிலையில் ஞானத்தின் இயல்பை விளக்குகிறேன். ஞானத்திற்கு உடல் இல்லை; கைகள் இல்லை, கால்கள் இல்லை, கண்கள் இல்லை.

Verse 2

नासाकर्णौ न ज्ञानस्य नास्ति चैवास्थिसंग्रहः । केन दृष्टं तु वै ज्ञानं कानि लिंगानि तस्य वै

ஞானத்திற்கு மூக்கும் இல்லை, காதுகளும் இல்லை; எலும்புக் கட்டமைப்பும் இல்லை. அப்படியெனில் ஞானம் எதனால் காணப்படுகிறது, அதன் அடையாளங்கள் யாவை?

Verse 3

आकारैर्वर्जितं नित्यं सर्वं वेत्ति स सर्ववित् । दिवाप्रकाशकः सूर्यो रात्रौ प्रकाशयेच्छशी

எப்போதும் உருவமற்றவனாய் அனைத்தையும் அறிபவன் அவனே சர்வஞ்ஞன். பகலில் சூரியன் ஒளி தருகின்றான்; இரவில் சந்திரன் ஒளி தருகின்றான்.

Verse 4

गृहं प्रकाशयेद्दीपो लोकमध्ये स्थिता अमी । तत्पदं केन वै धाम्ना दृश्यते शृणु सत्तम

விளக்கு வீட்டை ஒளிரச் செய்வதுபோல், இவ்வொளிகள் உலகின் நடுவே நிலைத்துள்ளன. ஓ சத்தமா, கேள்—அந்த பரம தாமம் எந்த ஒளியால் காணப்படுகிறது?

Verse 5

न विंदंति हि मूढास्ते मोहिता विष्णुमायया । कायमध्ये स्थितं ज्ञानं ध्यानदीप्तमनौपमम्

விஷ்ணு மாயையால் மயங்கிய மூடர்கள் அதை உணரார். உடலினுள் நிலைத்த அந்த ஒப்பற்ற ஞானம் தியானத்தால் ஒளிர்கிறது.

Verse 6

तत्पदं तेन दृश्येत चंद्रसूर्यादिभिर्न च । हस्तपादौ विना ज्ञानमचक्षुः कर्णवर्जितम्

அந்த பரமபதம் அதனால் மட்டுமே காணப்படும்; சந்திரன், சூரியன் முதலியவற்றால் அல்ல. அந்த ஞானம் கை-கால் இன்றியது; கண்களும் இல்லை, காதுகளும் இல்லை.

Verse 7

तस्य सर्वत्र गतिरस्ति सर्वं गृह्णाति पश्यति । सर्वमाघ्राति विप्रेंद्र शृणोत्येवं न संशयः

அவனுடைய இயக்கம் எங்கும் உள்ளது; அவன் அனைத்தையும் பற்றிக் கொண்டு அனைத்தையும் காண்கிறான். ஓ விப்ரேந்திரா, அவன் அனைத்தையும் மணக்கிறான்; அதுபோல அனைத்தையும் கேட்கிறான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 8

नास्ति ज्ञानसमो दीपः सर्वांधकारनाशने । स्वर्गे भूमौ च पाताले स्थाने स्थाने च दृश्यते

அனைத்து இருளையும் அழிக்க அறிவைப் போன்ற விளக்கு இல்லை. அது விண்ணிலும், மண்ணிலும், பாதாளத்திலும்—எங்கெங்கும்—ஒளிர்ந்து காணப்படுகிறது.

Verse 9

कायमध्ये स्थितं ज्ञानं न विंदंति कुबुद्धयः । ज्ञानस्थानं प्रवक्ष्यामि यस्माज्ज्ञानं प्रजायते

அறிவு உடலின் உள்ளேயே நிலைகொண்டுள்ளது; ஆனால் தவறான புத்தியுடையோர் அதை அறியார். எங்கிருந்து உண்மை அறிவு பிறக்கிறதோ, அந்த அறிவின் ஆசனத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 10

प्राणिनां हृदये नित्यं निहितं सर्वदा द्विज । कामादीन्सुमहाभोगान्महामोहादिकांस्तथा

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! உயிர்களின் இதயத்தில் எப்போதும் காமம் முதலிய பெரும் போகங்களும், அதுபோல மகாமோகம் முதலிய நிலையங்களும் நிலைத்திருக்கின்றன.

Verse 11

विवेकवह्निना सर्वान्दिधक्षति सदैव यः । सर्वशांतिमयोभूत्वा इंद्रियार्थं प्रमर्द्दयेत्

விவேகத்தின் தீயால் அனைத்தையும் இடையறாது எரித்தழிப்பவன், முழுமையான அமைதி-மயனாகி, புலன்களின் பொருள்களை அடக்க வேண்டும்.

Verse 12

ततस्तु जायते ज्ञानं सर्वतत्त्वार्थदर्शकम् । तत्त्वमूलमिदं ज्ञानं निर्मलं सर्वदर्शकम्

அப்போது எல்லா தத்துவங்களின் பொருளையும் காட்டும் அறிவு பிறக்கிறது. உண்மையில் வேரூன்றிய அந்த அறிவு மாசற்றது; அனைத்தையும் ஒளியூட்டிக் காண்பிக்கிறது.

Verse 13

तस्माच्छांतिं कुरुष्व त्वं सर्वसौख्यप्रवर्द्धिनीम् । समः शत्रौ च मित्रे च यथात्मनि तथापरे

ஆகையால் எல்லாச் சுகங்களையும் வளர்க்கும் அமைதியைப் பயில்வாயாக. பகைவரிடமும் நண்பரிடமும் சமநிலை கொண்டு, தன்னைப் போலவே பிறரையும் கருதுவாயாக.

Verse 14

भव स्वनियतो नित्यं जिताहारो जितेंद्रियः । मैत्रं नैव प्रकर्तव्यं वैरं दूरे परित्यजेत्

எப்போதும் சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இரு; உணவில் மிதமாக இருந்து புலன்களை வெல்லு. அவசரமாக நெருக்கம் கொள்ளாதே; பகையைத் தூரமாகத் தள்ளிவிடு.

Verse 15

निःसंगो निःस्पृहो भूत्वा एकांतस्थानमाश्रितः । सर्वप्रकाशको ज्ञानी सर्वदर्शी भविष्यसि

பற்றும் ஆசையும் அற்றவனாய், தனிமையான இடத்தைச் சார்ந்திரு. அப்பொழுது அனைத்தையும் ஒளியூட்டும் ஞானியாகவும், அனைத்தையும் காணும் விவேகியாகவும் ஆவாய்.

Verse 16

एकस्थानस्थितो वत्स त्रैलोक्ये यद्भविष्यति । वृत्तांतं वेत्स्यसि त्वं तु मत्प्रसादान्न संशयः

குழந்தையே, ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருந்து மும்முலகிலும் நிகழவிருப்பதையெல்லாம் அதன் முழு விவரமாக நீ அறிந்துகொள்வாய். என் அருளால் நீ அனைத்தையும் அறிவாய்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 17

कुंजल उवाच । सिद्धेन तेन मे विप्र ज्ञानरूपं प्रकाशितम् । तस्य वाक्ये स्थितो नित्यं तद्भावेनापि भावितः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே, அந்த সিদ্ধ மகாத்மாவின் மூலம் எனக்கு ஞானத்தின் உண்மைச் சொரூபம் வெளிப்பட்டது. நான் எப்போதும் அவரது வாக்கில் நிலைத்து, அவரது நிலையாலும் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்டேன்.

Verse 18

त्रैलोक्ये वर्त्तते यद्यदेकस्थाने स्थितो ह्यहम् । तत्तदेव प्रजानामि प्रसादात्तस्य सद्गुरोः

நான் ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், மூவுலகங்களிலும் எது எது நிகழ்கிறதோ அதையெல்லாம் அப்படியே அறிகிறேன்—அந்த சத்குருவின் அருளால்.

Verse 19

एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मवृत्तांतमेव हि । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि तद्ब्रूहि द्विजसत्तम

இதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்—இது என் சொந்த வரலாறே. இனி உனக்கு நான் வேறு என்ன சொல்ல வேண்டும்? சொல், ஓ த்விஜசிரேஷ்டா.

Verse 20

च्यवन उवाच । कीरयोनिं कथं प्राप्तो भवाञ्ज्ञानवतां वरः । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि सर्वसंदेहनाशनम्

ச்யவனர் கூறினார்—ஞானிகளுள் முதன்மையான நீ, கிளி யோனியை எவ்வாறு அடைந்தாய்? அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்; அது என் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கட்டும்.

Verse 21

कुंजल उवाच । संसर्गाज्जायते पापं संसर्गात्पुण्यमेव हि । तस्माद्विवर्जयेच्छुद्धो भव्यं विरुद्धमेव च

குஞ்ஜலன் கூறினான்—சங்கத்தால் பாவம் பிறக்கிறது; சங்கத்தாலேயே புண்ணியமும் உண்டாகிறது. ஆகவே தூய மனத்தவன் அசுத்தமானதும் தர்மத்திற்கு விரோதமானதும் ஆகிய சங்கத்தை விலக்க வேண்டும்.

Verse 22

लुब्धकेनापि पापेन केनाप्येकः शुकः शिशुः । बंधयित्वा समानीतो विक्रयार्थं समुद्यतः

ஒரு பாவமிகு வேடன் ஒரு சிறு கிளிக்குஞ்சை கட்டிப் பிடித்து, உடன் கொண்டு வந்து, விற்கும் நோக்கில் புறப்பட்டான்.

Verse 23

चाटुकांर सुरूपं तं पटुवाक्यं समीक्ष्य च । गृहीतो ब्राह्मणैकेन मम प्रीत्या समर्पितः

அவனுடைய புகழ்ச்சிச் சொற்கள், அழகிய வடிவு, வாக்குத் திறமை ஆகியவற்றைக் கண்டு ஒரு பிராமணன் அவனை ஏற்று, என்மேல் அன்பினால் எனக்கே அர்ப்பணித்தான்.

Verse 24

ज्ञानध्यानस्थितो नित्यमहमेव द्विजोत्तम । समे बालस्वभावेन कौतुकात्करसंस्थितः

ஓ த்விஜோத்தமா! நான் எப்போதும் ஞானமும் தியானமும் நிலைத்தவனாய் இருக்கிறேன்; சமநிலத்தில் குழந்தை இயல்புடன், வெறும் ஆர்வத்தால், கையின் மேல் தங்கியிருக்கிறேன்.

Verse 25

तस्य कौतुकवाक्यैर्वा मुग्धोऽहं द्विजसत्तम । शुकस्य पुत्ररूपस्य नित्यं तत्परमानसः

ஓ த்விஜசத்தமா! அவனுடைய விளையாட்டுச் சொற்களால் நான் மயங்கினேன்; சுகரின் புதல்வன் வடிவில் தோன்றிய அவன்மேல் என் மனம் எப்போதும் பற்றுடன் இருந்தது.

Verse 26

मामेवं वदते सोपि ताततातेति आस्यताम् । स्नातुं गच्छ महाभाग देवमर्चय सांप्रतम्

நான் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அவனும் “தாதா, தாதா, அமருங்கள்” என்றான். பின்னர் “மகாபாகா! இப்போது நீராடச் சென்று உடனே தேவனை அர்ச்சனை செய்” என்றான்.

Verse 27

इत्यादिचाटुकैर्वाक्यैर्मामेवं परिभाषयेत् । तस्यवाक्यविनोदेन विस्मृतं ज्ञानमुत्तमम्

இவ்வாறான புகழ்ச்சிச் சொற்களால் அவன் என்னை இப்படியே உரையாடுவான்; அவன் பேச்சின் விளையாட்டால் என் உயர்ந்த ஞானமும் மறந்துபோயிற்று.

Verse 28

पुष्पार्थं फलभोगार्थं गतोहं वनमेव च । नीतः शुको बिडालेन मम दुःखस्य हेतवे

மலர்களுக்காகவும் கனிகளை அனுபவிக்கவும் நான் வனத்திற்குச் சென்றேன்; ஆனால் பூனை கிளியைத் தூக்கிச் சென்றது—அதுவே என் துயரத்தின் காரணமாயிற்று.

Verse 29

मम संसर्गिभिः सर्वैर्वयस्यैः साधुचारिभिः । बिडालेन हतः पक्षी तेनैव भक्षितो हि सः

என் எல்லாச் சங்கத்தாரும்—நல்லொழுக்கமுள்ள நண்பர்களும்—முன்னிலையில் பூனை அந்தப் பறவையை கொன்றது; அதே பூனையே அதை உண்டது.

Verse 30

श्रुत्वा मृत्युं गतं विप्र शुकं तं चाटुकारकम् । महता दुःखभावेन असुखेनातिदुःखितः

ஓ விப்ரரே! புகழ்ச்சியாளர் ஆன அந்தச் சுகன் இறந்தான் என்று கேட்டவுடன், அவன் பெருஞ்சோகத்தாலும் ஆழ்ந்த துயரத்தாலும் மிகுந்த வேதனை அடைந்தான்.

Verse 31

तस्य दुःखेन मुग्धोस्मि तीव्रेणापि सुपीडितः । महता मोहजालेन बद्धोऽहं द्विजपुंगव

அவனுடைய துயரத்தால் நான் மயங்கிவிட்டேன்; அதன் தீவிரத்தால் மிகவும் வதைக்கப்படுகிறேன். ஓ த்விஜபுங்கவரே! பெரும் மோக வலையில் நான் கட்டுண்டுள்ளேன்.

Verse 32

प्रालपं रामचंद्रेति शुकराजेति पंडित । श्लोकराजेति तं विप्र मोहाच्चलितमानसः

மோகத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவன் புலம்பிக்கொண்டே—“ராமசந்திரா!” “சுகராஜா!” என்று கூறி, ஓ பண்டித விப்ரரே! அவனை “ச்லோகராஜா” என்றும் அழைத்தான்.

Verse 33

ततोऽहं दुःखसंतप्तः संजातः स्वेनकर्मणा । वियोगेनापि विप्रेंद्र शुकस्य शृणु सांप्रतम्

அப்போது என் சொந்த கர்மத்தினால் இந்நிலைக்கு வந்து துக்கத்தால் எரிந்தேன். ஓ விப்ரேந்திரா, இப்போது சுகனின் பிரிவுக் கதையையும் கேளுங்கள்.

Verse 34

विस्मृतं तन्मया ज्ञानं सिद्धेनापि प्रकाशितम् । संस्मरञ्छोकसंतप्तस्तं शुकं चाटुकारकम्

சித்த முனிவர் வெளிப்படுத்திய அந்த ஞானமும் என்னால் மறக்கப்பட்டது. அந்த முகஸ்துதி செய்யும் சுகனை நினைத்து நான் சோகத்தால் எரிகிறேன்.

Verse 35

वत्सवत्सेति नित्यं वै प्रलपञ्छृणु भार्गव । गद्यपद्यमयैर्वाक्यैः संस्कृताक्षरसंयुतैः

ஓ பார்கவா, அவன் எப்போதும் ‘வத்ஸ, வத்ஸ’ என்று புலம்பிப் பேசுவதை கேளுங்கள்—கதையும் கவிதையும் கலந்த வாக்கியங்களால், செம்மையான சம்ஸ்கிருத எழுத்துகளுடன்.

Verse 36

त्वां विना कश्च मां वत्स बोधयिष्यति सांप्रतम् । कथाभिस्तु विचित्राभिः पक्षिराजप्रसाद्य माम्

அன்புக் குழந்தையே, உன்னை இன்றி இந்நேரத்தில் என்னை யார் அறிவுறுத்துவார்? ஓ பறவைகளின் அரசே, வியத்தகு கதைகளால் என்னை மகிழ்வித்து அருள் புரிவாயாக.

Verse 37

अस्मिन्सुनिर्जनोद्याने विहाय क्व गतो भवान् । केन दोषेण लिप्तोस्मि तन्मे कथय सांप्रतम्

இந்த மிகத் தனிமையான தோட்டத்தில் என்னை விட்டுவிட்டு நீ எங்கே சென்றாய்? நான் எந்தக் குற்றத்தால் மாசடைந்தேன்—அதை இப்போதே சொல்.

Verse 38

एवंविधैरहं वाक्यैः करुणैस्तैस्तु मोहितः । एवमादि प्रलप्याहं शोकेनापि सुपीडितः

அத்தகைய கருணைமிகு சொற்களால் நான் மயங்கினேன். இவ்வாறே புலம்பிக்கொண்டே துயரால் மிகுந்த வேதனைப்பட்டேன்.

Verse 39

मृतोहं तेन मोहेन तद्भावेनापि मोहितः । मरणे यादृशो भावो मतिश्चासीच्च यादृशी

அந்த மயக்கத்தால் நான் இறந்தவனாய் ஆனேன்; அதே மனநிலையாலும் மீண்டும் மயங்கினேன். மரண வேளையில் இருந்த உணர்வு போலவே என் புத்தியும் நிலையும் இருந்தன.

Verse 40

तादृशेनापि भावेन जातोऽहं द्विजसत्तम । गर्भवासो मया प्राप्तो ज्ञानस्मृतिविधायकः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அத்தகைய மனநிலையுடனே நான் பிறந்தேன்; அறிவும் நினைவும் அருளும் கர்ப்பவாசத்தை நான் அடைந்தேன்.

Verse 41

स्मृतं पूर्वकृतं कर्म स्वयमेव विचेष्टितम् । मया पापेन मूढेन किं कृतं ह्यकृतात्मना

முன்பு நான் செய்த செயலை நினைத்தேன்—அதை நான் தானே அறிந்தே செய்தேன். பாவியும் மயங்கியவனும், கட்டுப்பாடற்ற மனத்துடன் நான் என்ன செய்துவிட்டேன்!

Verse 42

गर्भयोगसमारूढः पुनस्तं चिंतयाम्यहम् । तेन मे निर्मलं ज्ञानं जातं वै सर्वदर्शकम्

கர்ப்பயோகத்தில் மீண்டும் நிலைபெற்று நான் மறுபடியும் அவரைத் தியானிக்கிறேன். அதனால் எனக்குள் மாசற்ற, அனைத்தையும் காணும் ஞானம் உதித்தது.

Verse 43

गुरोस्तस्य प्रसादाच्च प्राप्तं वै ज्ञानमुत्तमम् । तस्यवाक्योदकैः स्वच्छैः कायस्य मलमेव च

அந்த குருவின் அருளால் நிச்சயமாக உத்தம ஞானம் பெறப்படுகிறது; குருவின் தெளிந்த நீர்போன்ற வாக்குகளால் உடலின் மாசும் கூட அப்படியே கழுவப்பட்டதுபோல் நீங்குகிறது।

Verse 44

सबाह्याभ्यंतरं विप्र क्षालितं निर्मलं कृतम् । तिर्यक्त्वं च मया प्राप्तं शुकजातिसमुद्भवम्

ஓ விப்ரரே! நான் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் கழுவப்பட்டு தூய்மையாக்கப்பட்டேன்; மேலும் சுக (கிளி) ஜாதியிலிருந்து உண்டாகும் திர்யக்-யோனி, அதாவது விலங்கு பிறப்பையும் அடைந்தேன்।

Verse 45

शुकस्य ध्यानभावेन मरणे समुपस्थिते । तस्मिन्काले मृतो विप्र तद्भावेनापि भावितः

சுகனைத் தியானித்த நிலையால் மரணம் நெருங்கியபோது, அந்த விப்ரர் அக்கணமே உடலை விட்டார்; அவரது சிந்தை அதே தியானநிலையால் முழுமையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 46

तादृशोऽस्मि पुनर्जातः शुकरूपो महीतले । मरणे यादृशो भावः प्राणिनां परिजायते

அவ்வாறே நான் பூமியில் பன்றியின் (சூகர) வடிவில் மீண்டும் பிறந்தேன்; ஏனெனில் உயிரினங்களுக்கு மரண நேரத்தில் எத்தகைய மனநிலை எழுகிறதோ, அதற்கேற்ப அடுத்த பிறப்பு அமைகிறது।

Verse 47

तादृशाः स्युस्तु सत्वास्ते तद्रूपास्तत्परायणाः । तद्गुणास्तत्स्वरूपास्ते भावभूता भवंति हि

அந்த உயிர்கள் தியானப் பொருளைப் போலவே ஆகின்றன—அதன் வடிவை ஏற்று, அதிலேயே பராயணமாய்; அதன் குணங்களும் ஸ்வரூபமும் பெற்று; அந்தப் பாவமே தங்களின் இயல்பாகி, உண்மையிலேயே அதே நிலையிலே நிலைபெறுகின்றன।

Verse 48

मृत्यकालस्य विप्रेंद्र भावेनापि न संशयः । अतुलं प्राप्तवाञ्ज्ञानमहमत्र महामते

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! மரணகாலத்தைப் பற்றித் தன் உள்ளுணர்விலும் ஐயமில்லை. ஓ மகாமதே! இங்கே நான் ஒப்பற்ற ஞானத்தை அடைந்தேன்.

Verse 49

तेन सर्वं विपश्यामि यद्भूतं यद्भविष्यति । वर्तमानं महाप्राज्ञ ज्ञानेनापि महामते

அந்த (ஞான-சக்தி) மூலம் நான் அனைத்தையும் தெளிவாகக் காண்கிறேன்—கடந்தது, வரவிருப்பது, நிகழ்வது. ஓ மகாப்ராஜ்ஞரே, ஓ மகாமதே! ஞானத்தாலேயே.

Verse 50

सर्वं विदाम्यहं ह्यत्र संस्थितोपि न संशयः । तारणाय मनुष्याणां संसारे परिवर्तताम्

நான் இங்கே இருப்பினும் அனைத்தையும் அறிவேன்—இதில் ஐயமில்லை. ஸம்ஸாரத்தில் சுழலும் மனிதர்களின் தரணத்திற்காகவே இதைச் செய்கிறேன்.

Verse 51

नास्ति तीर्थं गुरुसमं बंधच्छेदकरं द्विज । एतत्ते सर्वमाख्यातं शृणु भार्गवनंदन

ஓ த்விஜரே! பந்தங்களை அறுக்கும் குருவிற்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை. இதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்; இப்போது கேள், ஓ பார்கவநந்தனே!

Verse 52

यत्त्वया पृच्छितं विप्र तत्ते सर्वं प्रकाशितम् । स्थलजाच्चोदकात्सर्वं बाह्यं मलं प्रणश्यति

ஓ விப்ரரே! நீ கேட்டதெல்லாம் உனக்குத் தெளிவாக விளக்கப்பட்டது. நீரால் நிலத் தொடர்பு முதலியவற்றால் உண்டாகும் எல்லா வெளிப்புற மாசும் நீங்கும்.

Verse 53

जन्मांतरकृतान्पापान्गुरुतीर्थं प्रणाशयेत् । संसारतारणायैव जंगमं तीर्थमुत्तमम्

குரு-தீர்த்தம் முந்தைய பிறவிகளில் செய்த பாவங்களை அழிக்கிறது. சம்சாரக் கடலைக் கடக்கச் செய்யும் ஜங்கம (உயிருள்ள) தீர்த்தமே உத்தமம்.

Verse 54

विष्णुरुवाच । शुक एवं महाप्राज्ञश्च्यवनाय महात्मने । तत्त्वं प्रकाशयित्वा तु विरराम नृपोत्तम

விஷ்ணு கூறினார்: அரசர்களில் சிறந்தவனே! மஹாப்ராஜ்ஞனான சுகர், மஹாத்மா ச்யவனருக்கு தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தி, பின்னர் மௌனமடைந்தார்.

Verse 55

एतत्ते सर्वमाख्यातं जंगमं तीर्थमुत्तमम् । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते

இந்த ஜங்கமமான உத்தம தீர்த்தம் குறித்து அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக—உன் மனதில் இருப்பதையே கூறு.

Verse 56

वेन उवाच । नाहं राज्यस्य कामार्थी नान्यत्किंचित्प्रकामये । सदेहो गंतुमिच्छामि तव कायं जनार्दन

வேனன் கூறினான்: எனக்கு அரசாட்சி வேண்டாம்; வேறு எதையும் விரும்பவில்லை. ஜனார்தனனே! உடலோடு உமது திவ்ய வடிவத்தில் சேர விரும்புகிறேன்.

Verse 57

एवं वरमहं मन्ये यदि दातुमिहेच्छसि । विष्णुरुवाच । यज त्वमश्वमेधेन राजसूयेन भूपते

இங்கே அளிக்க விரும்பினால், இதுவே தகுந்த வரம் என நான் கருதுகிறேன். விஷ்ணு கூறினார்: அரசனே! நீ அஸ்வமேதமும் ராஜசூயமும் யாகங்களைச் செய்.

Verse 58

गो भू स्वर्णाम्बुधान्यानां कुरु दानं महामते । दानान्नश्यति वै पापं ब्रह्मवध्यादिघोरकम्

ஓ மகாமதியே! பசு, நிலம், பொன், நீர், தானியம் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளி. அத்தகைய தானத்தால் பிரம்மஹத்த்யை முதலான கொடிய பாவங்களும் நிச்சயமாக அழியும்.

Verse 59

चतुर्वर्गस्तु दानेन सिद्ध्यत्येव न संशयः । तस्माद्दानं प्रकर्तव्यं मामुद्दिश्य च भूपते

தானத்தினால் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களும் நிச்சயமாக நிறைவேறும்; ஐயமில்லை. ஆகவே அரசே, என்னை நினைத்து தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

यादृशेनापि भावेन मामुद्दिश्य ददाति यः । तादृशं तस्य वै भावं सत्यमेवं करोम्यहम्

யார் எத்தகைய மனநிலையோடு என்னை நினைத்து தானம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு அதே மனநிலைக்கேற்ற பலனை நான் உண்மையாக்கி அளிக்கிறேன்.

Verse 61

ऋषीणां दर्शनात्स्पर्शाद्भ्रष्टस्ते पापसंचयः । आगमिष्यसि यज्ञांते मम देहं न संशयः

ரிஷிகளின் தரிசனமும் ஸ்பரிசமும் உன் சேர்த்த பாவக் குவியலைக் களைந்துவிட்டன. யாகத்தின் முடிவில் நீ என் திருவடிகள்/சொரூபத்தை அடைவாய்—ஐயமில்லை.

Verse 62

एवमाभाष्य तं वेनमंतर्द्धानं गतो हरिः

வேனனிடம் இவ்வாறு கூறி ஹரி (விஷ்ணு) மறைந்தருளினார்.