Adhyaya 122

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंजलो धर्मपक्षी स इत्युक्त्वा तान्सुतान्प्रति । विरराम महाप्राज्ञः किंचिन्नोवाच तान्प्रति

விஷ்ணு கூறினார்—தன் மகன்களிடம் “குஞ்ஜலன் தர்மமே சிறகுகளாக உடைய பறவை” என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மாபெரும் ஞானி மௌனமடைந்து, அவர்களிடம் இனி ஒன்றும் பேசவில்லை.

Verse 2

वटाधःस्थो द्विजश्रेष्ठस्तमुवाच महाशुकम् । को भवान्धर्मवक्ता हि पक्षिरूपेण वर्तते

ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்த இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர் மகாசுகனை நோக்கி— “நீர் யார்? தர்மத்தைப் போதிப்பவராய் பறவை வடிவில் எவ்வாறு உலாவுகிறீர்?” என்றார்.

Verse 3

किं वा देवोऽथ गंधर्वः किं वा विद्याधरो भवान् । कस्य शापादिमां प्राप्तो योनिं कीरस्य पातकीम्

நீர் தேவனா, கந்தர்வனா, அல்லது வித்யாதரனா? யாருடைய சாபத்தால் நீர் கிளியின் இந்தப் பாவமயப் பிறவியை அடைந்தீர்?

Verse 4

कस्मात्ते ईदृशं ज्ञानं वर्ततेऽतीद्रियं शुक । सुपुण्यस्य तु कस्यापि कस्य वै तपसः फलम्

ஓ சுகா! உனக்கு இவ்வளவு இந்திரியங்களைத் தாண்டிய அதிசய ஞானம் எதனால் உண்டாயிற்று? இது யாருடைய பெரும் புண்ணியப் பிரசாதம், எந்தத் தவத்தின் பலன்?

Verse 5

किं वा च्छन्नेन रूपेण अनेनापि महामते । कस्त्वं सिद्धोऽसि देवो वा तन्मे कथय कारणम्

அல்லது, ஓ மகாமதியே! நீர் ஏன் இவ்வாறு மறைந்த வடிவில் இருக்கிறீர்? நீர் யார்—சித்தரா அல்லது தேவனா? அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

कुंजल उवाच । भोः सिद्ध त्वामहं जाने कुलं ते गोत्रमुत्तमम् । विद्यां तपःप्रभावं च यस्माद्भ्रमसि मेदिनीम्

குஞ்ஜலன் கூறினான்— “ஓ சித்தரே! நான் உம்மை அறிகிறேன்; உமது குலமும் உயர்ந்த கோத்திரமும் எனக்குத் தெரியும். உமது வித்யையும் தவத்தால் உண்டான பிரபாவமும் எனக்குத் தெரியும்; அதனால் நீர் பூமியில் உலாவுகிறீர்।”

Verse 7

सर्वं विप्र प्रवक्ष्यामि स्वागतं तव सुव्रत । उपविश्यासने पुण्ये छायामाश्रयशीतलाम्

ஓ விப்ரரே, அனைத்தையும் உமக்கு உரைப்பேன். ஓ சுவ்ரதரே, உமக்கு வரவேற்பு. இப் புனித ஆசனத்தில் அமர்ந்து குளிர்ந்த நிழலை அடைக்கலமாகக் கொள்.

Verse 8

अव्यक्तप्रभवो ब्रह्मा तस्माज्जज्ञे प्रजापतिः । ब्राह्मणस्तु गुणैर्युक्तो भृगुर्ब्रह्मसमो द्विजः

அவ்யக்தத்திலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; அவரிடமிருந்து பிரஜாபதி பிறந்தார். மேலும் குணங்களால் நிறைந்த பிராமணர் ப்ருகு—த்விஜர்—பிரம்மனுக்கு ஒப்பானவர் ஆனார்.

Verse 9

भार्गवो नाम तस्यासीत्सर्वधर्मार्थतत्ववित् । तस्यान्वये भवान्विप्र च्यवनः ख्यातिमान्भुवि

அவருக்கு ‘பார்கவ’ எனும் மகன் இருந்தான்; அவன் எல்லா தர்மமும் அர்த்தமும் பற்றிய தத்துவத்தை அறிந்தவன். அந்த வம்சத்திலேயே, ஓ விப்ரரே, நீ பூமியில் புகழ்பெற்ற ச்யவனன் ஆவாய்.

Verse 10

नाहं देवो न गंधर्वो नाहं विद्याधरः पुनः । योहं विप्र प्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु

நான் தேவனும் அல்ல, கந்தர்வனும் அல்ல; மீண்டும் வித்யாதரனும் அல்ல. ஓ விப்ரரே, நான் யார் என்பதைச் சொல்கிறேன்—என் சொற்களைச் செவிமடுத்து கேள்.

Verse 11

कश्यपस्य कुले जातः कश्चिद्ब्राह्मणसत्तमः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञः सर्वकर्मप्रकाशकः

காச்யப குலத்தில் ஒரு சிறந்த பிராமணர் பிறந்தார்—வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் பற்றிய தத்துவத்தை அறிந்தவர்; எல்லா கர்மங்களின் உண்மைப் பொருளை விளக்குபவர்.

Verse 12

विद्याधरेति विख्यातः कुलशीलगुणैर्युतः । राजमानः श्रिया विप्र आचारैस्तपसा तदा

அவன் ‘வித்யாதரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; உயர்குலம், நல்லொழுக்கம், நற்குணங்கள் உடையவன். ஓ பிராமணரே, அக்காலத்தில் அவன் செல்வச் சிறப்பாலும், சடங்கொழுக்கத்தாலும், தவத்தாலும் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 13

संबभूवुः सुतास्तस्य विद्याधरस्य ते त्रयः । वसुशर्मा नामशर्मा धर्मशर्मा च ते त्रयः

அந்த வித்யாதரனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—வசுசர்மா, நாமசர்மா, தர்மசர்மா; அந்த மூவரே.

Verse 14

तेषामहं धर्मशर्मा कनिष्ठो गुणवर्जितः । वसुशर्मा मम भ्राता वेदशास्त्रार्थकोविदः

அவர்களில் நான் தர்மசர்மா, இளையவன், குணமற்றவன். என் அண்ணன் வசுசர்மா வேத-சாஸ்திரங்களின் பொருளில் தேர்ந்தவன்.

Verse 15

आचारेण सुसंपन्नो विद्यादिसुगुणैः पुनः । नामशर्मा महाप्राज्ञस्तद्वच्चासीद्गुणाधिकः

நாமசர்மா நல்லொழுக்கத்தில் நிறைந்தவன்; கல்வி முதலிய நற்குணங்களால் யுக்தன்; மிகுந்த ஞானி. மற்றொருவனும் அவனைப் போலவே, குணங்களில் மேலும் மேம்பட்டவன்.

Verse 16

अहमेको महामूर्खः संजातः शृणु सत्तम । विद्यानामुत्तमं विप्र भावमर्थं शुभं कदा

நான் ஒருவனே பெரும் மூடனாகிவிட்டேன்—ஹே சத்தமரே, கேளுங்கள். ஓ பிராமணரே, கல்விகளில் உத்தமமான அந்த மங்களமான உணர்வுச் சாரமும் பொருளும் நான் எப்போது அடைவேன்?

Verse 17

न शृणोमि न वै यामि गुरुगेहमनुत्तमम् । ततस्तु जनको मे तु मामेवं परिचिंतयेत्

நான் கேட்கவும் மாட்டேன்; அந்த ஒப்பற்ற குருவின் இல்லத்திற்கும் செல்லமாட்டேன்; அப்போது என் தந்தை என்னைப்பற்றி இவ்வாறு எண்ணுவார்.

Verse 18

धर्मशर्मेति पुत्रस्य नामास्य तु निरर्थकम् । संजातः क्षितिमध्ये तु न विद्वान्मे गुणाकरः

என் மகனின் பெயர் ‘தர்மசர்மன்’ என்றாலும், அது பெயரளவாகவே வீணாயிற்று. பூமியில் பிறந்தும் அவன் பண்டிதனல்ல; நற்குணங்களின் களஞ்சியமும் அல்ல.

Verse 19

इति संचिंत्य धर्मात्मा मामुवाच सुदुःखितः । व्रज पुत्र गुरोर्गेहं विद्यार्थं परिसाधय

இவ்வாறு சிந்தித்துத் தர்மாத்மையான தந்தை மிகுந்த துயரத்துடன் என்னிடம் கூறினார்—“மகனே, குருவின் இல்லத்திற்குச் சென்று கல்வியின் நோக்கை முறையாக நிறைவேற்று.”

Verse 20

एवमाकर्ण्य तत्तस्य पितुर्वाक्यं मयाशुभम् । नाहं तात गमिष्यामि गुरोर्गेहं सुदुःखदम्

தந்தை சொன்ன அந்த அசுபமான வார்த்தையை கேட்ட நான் கூறினேன்—“அப்பா, நான் குருவின் இல்லத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்; அது மிகுந்த துயரத்தைத் தருவது.”

Verse 21

यत्र वै ताडनं नित्यं भ्रूभंगादि च क्रोशनम् । अन्नं न दृश्यते तत्र कर्मणा शृणुसत्तम

எங்கே தினமும் அடித்தல், புருவம் சுளித்து கூச்சல்-கடிதல் நடக்கிறதோ, அங்கே உணவும் காணப்படாது—ஹே சத்சத்தமா, கர்மத்தின் விதியை கேள்.

Verse 22

दिवारात्रौ न निद्रास्ति नास्ति सुखस्य साधनम् । तस्माद्दुःखमयं तात न यास्ये गुरुमंदिरम्

பகலும் இரவும் எனக்கு உறக்கம் இல்லை; இன்பத்தை அடைய வழியும் இல்லை. ஆகவே, அன்புத் தந்தையே, அது துயரமயம் என எண்ணி நான் குருவின் இல்லத்திற்குச் செல்லேன்.

Verse 23

विद्याकार्यं करिष्ये न क्रीडार्थमहमुत्सुकः । भोक्ष्ये स्वप्स्ये प्रसादात्ते करिष्ये क्रीडनं पितः

நான் கல்விக்குரிய கடமையைச் செய்வேன்; விளையாட்டிற்காக மட்டும் நான் ஆவலில்லை. உங்கள் அருளால் நான் உண்டு உறங்குவேன்; தந்தையே, விளையாடவும் செய்வேன்.

Verse 24

डिंभैः सार्द्धं सुखेनापि दिवारात्रमतंद्रितः । मामुवाच स धर्मात्मा मूढं ज्ञात्वा सुदुःखितः

சிறு குழந்தைகளுடன் இன்பமாக இருந்தாலும், அவர் பகலும் இரவும் சோர்வின்றி இருந்தார். நான் மயக்கத்தில் உள்ளவன் என அறிந்து, அந்த தர்மாத்மா மிகுந்த துயரத்துடன் என்னிடம் கூறினார்.

Verse 25

विद्याधर उवाच । मा पुत्र साहसं कार्षीर्विद्यार्थमुद्यमं कुरु । विद्यया प्राप्यते सौख्यं यशः कीर्तिस्तथातुला

வித்யாதரர் கூறினார்—மகனே, அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே; கல்விக்காக உறுதியுடன் முயலு. கல்வியால் இன்பம் கிடைக்கும்; அதோடு ஒப்பற்ற புகழும் கீர்த்தியும் பெறப்படும்.

Verse 26

ज्ञानं स्वर्गश्च मोक्षश्च तस्माद्विद्यां प्रसाधय । पूर्वं सुदुःखमूला तु पश्चाद्विद्या सुखप्रदा

ஞானத்தால் சொர்க்கமும் மோட்சமும் பெறப்படும்; ஆகவே கல்வியைச் சாதனை செய். தொடக்கத்தில் அது பெருந்துயரின் வேர் போல இருந்தாலும், பின்னர் கல்வி இன்பம் அளிப்பதாகிறது.

Verse 27

तस्मात्साधय पुत्र त्वं विद्यां गुरुगृहं व्रज । पितुर्वाक्यमकुर्वाणो अहमेवं दिनदिने

ஆகையால், மகனே, நீ கல்வியைச் சாதி; குருவின் இல்லத்திற்குச் செல். தந்தையின் சொல்லை ஏற்காவிடில் நான் நாள்தோறும் இவ்வாறே துன்புறுவேன்.

Verse 28

यत्रयत्र स्थितो नित्यमर्थहानिं करोम्यहम् । उपहासः कृतो लोकैर्ममविप्र प्रकुत्सनम्

நான் எங்கு எங்கு இருப்பினும் அங்கு அங்கு எப்போதும் பொருள் இழப்பையே உண்டாக்குகிறேன். மக்கள் என்னை ஏளனம் செய்கின்றனர், ஓ பிராமணரே, என்னை இகழ்கின்றனர்.

Verse 29

मम लज्जा समुत्पन्ना जीवनाशकरी तदा । विद्यार्थमुद्यतो विप्र कं गुरुं प्रार्थयाम्यहम्

அப்போது என் உள்ளத்தில் உயிரை அழிக்கும் அளவிலான வெட்கம் எழுந்தது. ஓ பிராமணரே, கல்விக்காக முயலும் நான் எந்த குருவை வேண்டி அணுக வேண்டும்?

Verse 30

इति चिंतापरो जातो दुःखशोकसमाकुलः । कथं विद्यामहं जाने कथं विंदाम्यहं गुणान्

இவ்வாறு அவன் கவலையில் மூழ்கி, துயரும் சோகமும் நிறைந்து—“நான் உண்மைக் கல்வியை எவ்வாறு அறியேன்? நற்குணங்களை எவ்வாறு பெறுவேன்?” என்று எண்ணினான்.

Verse 31

कथं मे जायते स्वर्गः कथं मोक्षं व्रजाम्यहम् । इत्येवं चिंतयन्विप्र वार्द्धक्यमगमं पुनः

“எனக்கு சொர்க்கம் எவ்வாறு உண்டாகும்? நான் மோட்சத்தை எவ்வாறு அடைவேன்?”—இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டே, ஓ பிராமணரே, அவன் மீண்டும் முதுமைக்குள் சறுக்கினான்.

Verse 32

देवतायतने दुःखी उपविष्टस्त्वहं कदा । मद्भाग्यैः प्रेरितः कश्चित्सिद्ध एकः समागतः

ஒருமுறை நான் தேவாலயத்தில் துயரத்துடன் அமர்ந்திருந்தேன்; என் நல்வாழ்வு தூண்டுதலால் ஒரு சித்த மகரிஷி அங்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 33

निराश्रयो जिताहारः सदानंदस्तु निःस्पृहः । एकांतमास्थितो विप्र योगयुक्तो जितेंद्रियः

அவர் வெளிப்புற ஆதாரமின்றி, உணவில் கட்டுப்பாடு உடையவர்; எப்போதும் உள்ளானந்தத்தில் நிலைத்து, ஆசையற்றவர்; ஓ பிராமணரே, தனிமையில் தங்கி, யோகத்தில் ஈடுபட்டு, புலன்களை வென்றவர்।

Verse 34

परब्रह्मणि संलीनो ज्ञानध्यानसमाधिमान् । तमहं संश्रितो विप्र ज्ञानरूपं महामतिम्

பரப்ரஹ்மத்தில் லயித்தவர், ஞானம்-தியானம்-சமாதி உடையவர்; ஓ பிராமணரே, ஞானமே வடிவான அந்த மகாமதியை நான் சரணடைந்தேன்।

Verse 35

अहं शुद्धेन भावेन भक्त्या नमितकंधरः । नमस्कृत्य महात्मानं पुरतस्तस्य संस्थितः

நான் தூய மனநிலையுடன் பக்தியால் கழுத்தைத் தாழ்த்தினேன்; அந்த மகாத்மாவை வணங்கி அவர் முன் நின்றேன்।

Verse 36

दीनरूपो ह्यहं जातो मंदभाग्यस्तथा पुनः । तेनाहं पृच्छितो विप्र कस्माद्भवान्प्रशोचति

‘நான் துன்பமான நிலையில் பிறந்தேன்; மீண்டும் குறைந்த பாக்கியமுடையவன். ஆகவே, ஓ பிராமணரே, நான் கேட்கிறேன்—நீங்கள் ஏன் சோகப்படுகிறீர்கள்?’

Verse 37

केनाभिप्रायभावेन दुःखमेव भुनक्ति वै । तेनेत्युक्तोस्मि विप्रेंद्र ज्ञानिना योगिना तदा

“எந்த நோக்கமும் உள்ளார்ந்த மனநிலையும் கொண்டு மனிதன் உண்மையில் துயரமே அனுபவிக்கிறான்?”—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அப்போது ஒரு ஞானியும் யோகியும் என்னிடம் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 38

सुमूढेन मया तस्य पूर्ववृत्तांतमेव हि । तमेवं श्रावितं सर्वं सर्वज्ञत्वं कथं व्रजेत्

மிகவும் மூடனான நான் அவனுக்கே உரிய முன் நிகழ்வுகளையே சொல்லி அவனைக் கேட்க வைத்தேன். இவ்வாறு அனைத்தையும் கேட்டபின் அவன் எவ்வாறு சர்வஞ்ஞத்துவம் அடைவான்?

Verse 39

एतदर्थं महादुःखी भवान्मम गतिः सदा । स चोवाच महात्मा मे सर्वं ज्ञानस्य कारणम्

இந்தக் காரணத்தாலே நான் மிகுந்த துயரில் உள்ளேன்; நீங்களே எப்போதும் என் அடைக்கலம். அந்த மகாத்மா எனக்கு ஞானத்தின் காரணமான அனைத்தையும் கூறினார்.