Adhyaya 121

Verse 1

कामोदोवाच । न विदुर्देवताः सर्वा यस्यांतं रूपमेव च । यस्मिल्लींनस्तु सर्वोयं स चैकात्मा प्रकथ्यते

காமோதன் கூறினான்—அனைத்து தேவர்களும் அவருடைய எல்லையையும், உண்மையான ரூபத்தையும் அறியார். யாரில் இந்த முழு உலகமும் லயமடைகிறதோ, அவரே ‘ஒரே ஆத்மா’ எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 2

यस्या मायाप्रपंचस्तु संसारः शृणु नारद । कस्मात्प्रयाति संसारं मम स्वामी जगत्पतिः

நாரதா, கேள்—சம்சாரம் அவளுடைய மாயையின் விரிவே. அப்படியிருக்க, என் ஸ்வாமி, ஜகத்பதி, ஏன் சம்சாரத்தில் புகுகிறார்?

Verse 3

पापैश्चापि सुपुण्यैश्च नरोबद्धस्तु कर्मभिः । संसारं सरते विप्र हरिः कस्माद्व्रजेद्वद

பாவமும் பேர்புண்ணியமும் ஆகிய கர்மங்களால் கட்டுப்பட்ட மனிதன், ஓ பிராமணரே, சம்சாரத்தில் அலைகிறான். அப்படியிருக்க, ஹரி ஏன், எவ்வாறு சம்சாரத்தில் வருவார்? சொல்லுங்கள்.

Verse 4

नारद उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यत्कृतं तेन चक्रिणा । भृगोरग्रे प्रतिज्ञातं यज्ञरक्षां करोम्यहम्

நாரதர் கூறினார்—தேவி, கேள்; சக்கரதாரி ஆண்டவன் செய்ததை நான் உரைக்கிறேன். ப்ருகுவின் முன்னிலையில் அவர் ‘யாகத்தை நான் காப்பேன்’ என்று உறுதி செய்தார்.

Verse 5

इंद्रस्य वचनात्सद्यो गतोऽसौ दानवैः सह । योद्धुं विहाय गोविंदो भृगोश्चैव मखोत्तमम्

இந்திரனின் சொல்லினால் அவர் உடனே தானவர்களுடன் புறப்பட்டார். கோவிந்தன் போர்ச் சிந்தனையை விட்டு, ப்ருகுவின் அந்தச் சிறந்த யாகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 6

मखं त्यक्त्वा गते देवे पश्चात्तैर्दानवोत्तमैः । आगत्य ध्वंसितः सर्वः स यज्ञः पापचेतनैः

தேவன் புறப்பட்ட பின்பு, பின்னர் அந்தச் சிறந்த தானவர்கள் வந்து பாவ எண்ணத்துடன் அந்த யாகத்தை முழுவதும் அழித்தனர்.

Verse 7

हरिं क्रुद्धः स योगींद्रः शशाप भृगुरेव तम् । दशजन्मानि भुंक्ष्व त्वं मच्छापकलुषीकृतः

கோபமுற்ற அந்த யோகீந்திரன் ப்ருகு, ஹரியையே சபித்தார்—‘என் சாபத்தால் மாசுபட்டு நீ பத்து பிறவிகள் துன்பம் அனுபவிப்பாய்.’

Verse 8

कर्मणः स्वस्य संभोगं संभोक्ष्यति जनार्दनः । तन्निमित्तं त्वया देवि दुःस्वप्नः परिवीक्षितः

ஜனார்தனன் தன் செயல்களின் பலனை நிச்சயமாக அனுபவிப்பான்; அதனால்தான், தேவி, நீ இந்தத் தீய கனவை கண்டாய்.

Verse 9

इत्युक्त्वा तां गतो विप्रो ब्रह्मलोकं स नारदः । कृष्णस्यापि सुदुःखेन दुःखिता साभवत्तदा

இவ்வாறு கூறி முனிவர் நாரதர் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார். அவளும் அந்நேரம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மிகுந்த துயரால் கலங்கி துக்கமடைந்தாள்.

Verse 10

रुरोद करुणं बाला हाहेति वदती मुहुः । गङ्गातीरोपविष्टा सा जलांते शृणु नन्दन

அந்த இளம்பெண் இரங்கலுடன் அழுதாள்; மீண்டும் மீண்டும் “அய்யோ! அய்யோ!” என்று கூறினாள். கங்கைத் தீரத்தில் அமர்ந்து நீரின் விளிம்பிலேயே இருந்தாள்—கேள், ஓ நந்தனே.

Verse 11

सुनेत्राभ्यां तथाश्रूणि दुःखेनापि प्रमुंचति । तान्यश्रूणि प्रमुक्तानि गंगातोये पतंत्यपि

அவன் தன் அழகிய கண்களிலிருந்து துயரத்தினாலேயும் கண்ணீரைச் சிந்துகிறான். சிந்தப்பட்ட அந்தக் கண்ணீர் கங்கையின் நீரிலும் விழுகிறது.

Verse 12

जले चैव निमज्जंति तस्याश्चाप्यश्रुबिंदवः । संभवंति पुनस्तात पद्मरूपाणि तानि च

அவளுடைய கண்ணீர்த் துளிகளும் நீரில் மூழ்குகின்றன. பின்னர், அன்பனே, அவை அங்கே மீண்டும் பிறந்து தாமரை வடிவம் பெறுகின்றன.

Verse 13

गंगातोये प्रफुल्लानि वाहितानि प्रयांति वै । ददृशे दानवश्रेष्ठो विष्णुमायाप्रमोहितः

கங்கையின் நீரில் முழுமையாக மலர்ந்த (தாமரைகள்) ஓட்டத்துடன் மிதந்து சென்றன. விஷ்ணுமாயையால் மயங்கிய தானவர்களில் முதன்மையானவன் அதை கண்டான்.

Verse 14

दुःखजानि न जानाति मुनिना कथितान्यपि । हर्षेण महताविष्टः परिजग्राह सोऽसुरः

முனிவர் கூறிய துயர விளைவுகளும் அவனுக்குப் புரியவில்லை. பேரானந்தத்தில் மூழ்கிய அந்த அசுரன் அதை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 15

पद्मैस्तु पुष्पितैः सोपि पूजयेद्गिरिजाप्रियम् । सप्तकोटिभिर्दैत्येंद्रो विष्णुमायाप्रमोहितः

அவனும் மலர்ந்த தாமரைகளால் கிரிஜாப்ரியன் (சிவன்) அவரை வழிபட வேண்டும். விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கிய தானவாதிபதி ஏழு கோடி (தாமரைகளால்) அந்தப் பூஜையைச் செய்தான்.

Verse 16

अथ क्रुद्धा जगद्धात्री शंकरं वाक्यमब्रवीत् । पश्यैतस्य विकर्म त्वं दानवस्य महामते

அப்போது உலகத்தாயான ஜகத்தாத்ரி கோபமுற்று சங்கரனிடம் கூறினாள்— “மகாமதியே, இந்த தானவனின் தீச்செயலைப் பார்.”

Verse 17

शोकोत्पन्नानि पद्मानि गंगातोयगतानि वै । अयमेष प्रगृह्णाति कामाकुलितचेतनः

துயரத்தில் பிறந்த தாமரைகள் உண்மையாகவே கங்கை நீரில் மிதந்து வந்தன; ஆசையால் கலங்கிய மனத்துடன் இவன் அவற்றைச் சேகரிக்கிறான்.

Verse 18

पूजयेच्चापि दुष्टात्मा शोकसंतापकारकैः । दुःखजैः शोकजैः पुष्पैस्तैः सुश्रेयः कथं भवेत्

தீய மனத்தவன் துயரும் தாபமும் தரும், துன்பம்-சோகத்தில் பிறந்த மலர்களால் வழிபட்டாலும், அதனால் உண்மையான நன்மை எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 19

यादृशेनापि भावेन मामेव परिपूजयेत् । तादृशेनापि भावेन अस्य सिद्धिर्भविष्यति

எந்த எந்த பாவத்துடன் ஒருவர் என்னையே மட்டும் வழிபடுகிறாரோ, அதே பாவத்தின்படியே அவருடைய சித்தி நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 20

सत्यध्यानविहीनोयं कामोदा न्यस्तमानसः । संजातः पापचारित्रो जहि देवि स्वतेजसा

இந்த காமோதா உண்மைத் தியானமின்றி, மனம் தளர்ந்து, இப்போது பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுபவளாக ஆனாள். தேவியே, உன் சுயதேஜஸால் அவளை அழித்தருளு.

Verse 21

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं शंभोश्चैव महात्मनः । अस्यैव संक्षयं शंभो करिष्ये तव शासनात्

மகாத்மா சம்புவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின் அவன் கூறினான்—சம்போ, உன் ஆணையினால் இந்தச் சந்தேகத்தையே நான் நீக்குவேன்.

Verse 22

एवमुक्त्वा ततो देवी तस्यापि वधकांक्षया । वर्त्तते हि विहुंडस्य वधोपायं व्यचिंतयत्

இவ்வாறு சொல்லி, தேவியானவள் அவனையும் கொல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன் அங்கேயே இருந்து, விஹுண்டனை வதம் செய்யும் வழியை சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 23

कृत्वा मायामयं रूपं ब्राह्मणस्य महात्मनः । पूजयेच्छंकरं नाथं सुपुष्पैः पारिजातजैः

மாயையால் மகாத்மா பிராமணனின் வடிவத்தை ஏற்று, பாரிஜாத மரத்தின் சிறந்த மலர்களால் நாதனான சங்கரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 24

समेत्य दानवः पापो दिव्यां पूजां विनाशयेत् । कामाकुलः सुदुःखार्तस्तद्गतो भावतत्परः

அங்கே வந்து அந்தப் பாவி தானவன் தெய்வீகப் பூஜையை அழித்தான். காமத்தால் கலங்கியும் கடுந்துயரால் வாடியும், அவன் மனம் அதிலேயே நிலைத்து அதற்கே முழுதும் பராயணமாயிற்று।

Verse 25

विष्णोश्चैव महामायां पूर्वदृष्टां स दानवः । सस्मार दानवः पापः कामबाणैः प्रपीडितः

காமத்தின் அம்புகளால் துன்புற்ற அந்தத் தீய தானவன், முன்பு கண்ட விஷ்ணுவின் மகாமாயையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தான்।

Verse 26

तस्याः स्मरणमात्रेण कंदर्पेण बलीयसा । विरहाकुलदुःखार्तो रोदते हि मुहुर्मुहुः

அவளை நினைத்த மாத்திரத்திலே, வலிமைமிக்க கந்தர்ப்பனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பிரிவுத் துயரால் கலங்கியவன் மீண்டும் மீண்டும் அழுதான்।

Verse 27

कालाकृष्टः स दुष्टात्मा शोकजातानि तानि सः । परिगृह्य समायातः पूजनार्थी महेश्वरम्

காலத்தால் இழுக்கப்பட்ட அந்தத் தீய மனத்தவன், துயரத்தில் பிறந்த அவற்றைத் திரட்டி, மகேஸ்வரனைப் பூஜிக்க எண்ணி அங்கே வந்தான்।

Verse 28

देव्या कृतां हि पूजां च सुपुष्पैः पारिजातजैः । तां निर्णाश्य सुलोभेन शोकजैः परिपूजयेत्

தேவிக்குப் பாரிஜாத மலர்களால் செய்யப்பட்ட பூஜையை அகற்றி, பின்னர் பேராசையால் துயரத்தில் பிறந்த மலர்களால் மாற்றுப் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 29

नेत्राभ्यां तस्य दुष्टस्य बिंदवस्तेऽश्रुसंभवाः । अविरलास्ततो वत्स पतंति लिंगमस्तके

அந்த துஷ்டனின் கண்களிலிருந்து கண்ணீரால் உண்டான துளிகள், ஓ வத்ஸா, இடைவிடாது லிங்கத்தின் தலைப்பகுதியில் விழுகின்றன।

Verse 30

देवी ब्राह्मणरूपेण तमुवाच महामते । को भवान्पूजयेद्देवं शोकाकुलमनाः सदा

தேவி பிராமண ரூபம் கொண்டு அவனை நோக்கி கூறினாள்— “ஓ மகாமதியே, எப்போதும் சோகத்தில் கலங்கிய மனத்துடன் இருப்பவன் எவ்வாறு இறைவனை வழிபடுவான்?”

Verse 31

पतंत्यश्रूणि देवस्य मस्तके शोकजानि ते । अपवित्राणि मे ब्रूहि एतमर्थं ममाग्रतः

சோகத்தால் பிறந்த உன் கண்ணீர் துளிகள் தேவனின் தலைமேல் விழுகின்றன; அவை ஏன் அசுத்தம் என்று என் முன்னிலையில் தெளிவாகச் சொல்।

Verse 32

विहुंड उवाच । पूर्वं दृष्टा मया नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । सर्वलक्षणसंपन्ना कामस्यायतनं महत्

விஹுண்டன் கூறினான்— முன்பு நான் ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்; அவள் எல்லாச் சௌபாக்கியச் செல்வங்களும், அனைத்து மங்கள லட்சணங்களும் உடையவள்—காமத்தின் பெரிய தங்குமிடம்போல் இருந்தாள்।

Verse 33

तस्या मोहेन संदग्धः कामेनाकुलतां गतः । तया प्रोक्तं हि संभोगे देहि मे दायमुत्तमम्

அவளின் மோகத்தால் எரிந்தவனாய், காமத்தால் கலங்கினான். அப்போது அவள் சங்கம நேரத்தில் கூறினாள்— “எனக்கு மிகச் சிறந்த தாயம் (பங்கு) கொடு.”

Verse 34

कामोदसंभवैः पुष्पैः पूजयस्व महेश्वरम् । तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे परिक्षिप

காமோதாவிலிருந்து தோன்றிய மலர்களால் மகேஸ்வரனை முறையாகப் பூஜை செய்; அந்த மலர்களால் செய்த மாலையை என் கழுத்தில் அணிவி।

Verse 35

कोटिभिः सप्तसंख्यातैः पूजयस्व महेश्वरम् । तदर्थं पूजयाम्येव ईश्वरं फलदायकम्

ஏழு கோடி (அர்ப்பணங்களால்) மகேஸ்வரனைப் பூஜை செய்; அதற்காகவே நான் பலன் அளிக்கும் ஈஸ்வரனையே பூஜிக்கிறேன்।

Verse 36

कामोदसंभवैः पुष्पैर्दुर्लभैर्देवदानवैः । श्रीदेव्युवाच । क्व ते भावः क्व ते ध्यानं क्व ते ज्ञानं दुरात्मनः

காமோதாவிலிருந்து தோன்றிய, தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் அரிதான மலர்களைப் பற்றி ஸ்ரீதேவி கூறினாள்: ‘உன் பக்தி எங்கே? உன் தியானம் எங்கே? உன் ஞானம் எங்கே, துஷ்டமனத்தவனே?’

Verse 37

ईश्वरस्यापि संबंधो नास्ति किंचित्त्वयैव हि । कामोदाया वरं रूपं कीदृशं वद सांप्रतम्

ஈஸ்வரனுடனும் உனக்கு எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லை. இப்போது சொல்—தற்போது காமோதாவின் சிறந்த ரூபம் எப்படிப்பட்டது?

Verse 38

क्व लब्धानि सुपुष्पाणि तस्या हास्योद्भवानि च । विहुंड उवाच । भावं ध्यानं न जानामि न दृष्टा सा मया कदा

‘அவளுடைய அழகிய மலர்கள் எங்கே கிடைத்தன? அவளின் சிரிப்பிலிருந்து தோன்றியவை எங்கே?’ விஹுண்டன் கூறினான்: ‘அவளின் உணர்வையும் தியானத்தையும் நான் அறியேன்; அவளை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை।’

Verse 39

गंगातोयगतान्येव परिगृह्णामि नित्यशः । तैरहं पूजयाम्येकं शंकरं प्रवदाम्यहम्

நான் எப்போதும் கங்கைநீரால் தொடப்பட்ட பொருட்களையே ஏற்றுக்கொள்கிறேன். அவற்றினாலேயே ஒரே சங்கரனை வழிபடுகிறேன்—இதையே நான் அறிவிக்கிறேன்.

Verse 40

ममाग्रे कथितं विप्र शुक्रेणापि महात्मना । वचनात्तस्य देवेशमर्चयामि दिनदिने

ஓ விப்ரரே, என் முன்னிலையில் மகாத்மா சுக்ரனும் இதையே கூறினார். அவரது ஆணைப்படி நான் நாள்தோறும் தேவேசனை அர்ச்சிக்கிறேன்.

Verse 41

एतत्ते सर्वमाख्यातं यच्च पृष्टोस्मि सांप्रतम् । श्रीदेव्युवाच । कामोदारोदनाज्जातैः पुष्पैस्तैर्दुःखसंभवैः

இப்போது நீ கேட்டதனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—காமனின் ஆழ்ந்த அழுகையிலிருந்து பிறந்த, துயரமூலமான அந்த மலர்களால்…

Verse 42

लिंगमर्चयसे दुष्ट प्रभाते नित्यमेव च । यादृशेनापि भावेन पुष्पैश्च यादृशैस्त्वया

ஓ தீயவனே, நீ தினமும் விடியற்காலையில் லிங்கத்தை வழிபடுகிறாய்; ஆனால் எந்த மனநிலையோடு, எந்த மலர்களை நீ அர்ப்பணிக்கிறாயோ…

Verse 43

अर्चितो देवदेवेशस्तादृशं फलमाप्नुहि । दिव्यपूजां विनाश्यैवं शोकपुष्पैः प्रपूजसि

தேவர்களின் தேவேசனை வழிபட்டாலும், அதே வகையான பலனையே நீ அடைவாய். தெய்வீகப் பூஜையை கெடுத்து, இவ்வாறு துயரமலர்களால் நீ பூஜை செய்கிறாய்.

Verse 44

असौ दोषस्तवैवाद्य समुत्पन्नः सुदारुणः । तस्माद्दण्डं प्रदास्यामि भुंक्ष्व स्वकर्मजं फलम्

இன்றே உன்னுள் இந்த மிகக் கொடிய தோஷம் எழுந்தது; ஆகையால் நான் தண்டனை அளிப்பேன்—உன் சொந்த கர்மத்தால் வந்த பலனை அனுபவி।

Verse 45

तस्या वाक्यं समाकर्ण्य कालकृष्टो बभाष ताम् । रे रे दुष्ट दुराचार मम कर्मप्रदूषक

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட காலத்தால் உந்தப்பட்டவன் அவளிடம் கூறினான்—“ஏ துஷ்டா, துராசாரி! என் கர்மத்தை மாசுபடுத்துபவளே!”

Verse 46

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । इत्युक्त्वा ब्राह्मणं तं स निशितं खड्गमाददे

“இந்த வாளால் இங்கேயே உன்னை வெட்டிவீழ்த்துவேன்—இதில் ஐயமில்லை.” என்று சொல்லி, அந்தப் பிராமணனை நோக்கி கூர்மையான வாளை எடுத்தான்।

Verse 47

हंतुकामः स दुष्टात्मा अभ्यधावत दानवः । सा देवी विप्ररूपेण संक्रुद्धा परमेश्वरी

கொல்லும் எண்ணத்துடன் அந்த துஷ்டாத்மா தானவன் பாய்ந்து வந்தான்; ஆனால் பரமேஸ்வரி தேவி பிராமண வடிவம் கொண்டு சினமுற்றாள்।

Verse 48

हन्मि त्वामिह खड्गेन अनेनापि न संशयः । स्वस्थानमागतं दृष्ट्वा हुंकारं विससर्ज ह । तेन हुंकारनादेन पतितो दानवाधमः

“இந்த வாளால் இங்கேயே உன்னை வெட்டுவேன்—ஐயமில்லை.” அவன் தன் இடத்திற்குத் திரும்பியதைப் பார்த்து அவள் கடும் ‘ஹூங்காரம்’ எழுப்பினாள்; அந்த ஹூங்கார ஒலியால் அந்தத் தானவாதமன் விழுந்தான்।

Verse 49

निश्चेष्टः कामरूपेण वज्राहत इवाचलः । पतिते दानवे तस्मिन्सर्वलोकविनाशके

காமரூபத்தின் தாக்குதலால் அவன் வஜ்ரத்தால் பிளந்த மலைபோல் அசைவின்றி கிடந்தான்; உலகமெல்லாம் அழிக்கவல்ல அந்த தானவன் வீழ்ந்தபோது।

Verse 50

लोकाः स्वास्थ्यं गताः सर्वे दुःखतापविवर्जिताः । एतस्मात्कारणाद्वत्स सा स्त्री वै परिदेवति

அனைத்து உலகங்களும் நலநிலைக்கு வந்தன; துயரும் தாபமும் நீங்கின. இதனாலேயே, மகனே, அந்தப் பெண் உண்மையாகவே புலம்புகிறாள்.

Verse 51

गंगातीरे वरारोहा दुःखव्याकुलमानसा । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम्

கங்கைக் கரையில், ஓ உயர்ந்த நங்கையே, உன் மனம் துயரால் கலங்கியுள்ளது. நீ கேட்ட அனைத்தையும் உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன்.

Verse 52

विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा सुपुत्रं तं कुंजलो अंडजेश्वरः । विरराम महाप्राज्ञः किञ्चिन्नोवाच भूपते

விஷ்ணு கூறினார்—அவ்வாறு அந்த நல்ல மகனிடம் சொல்லிவிட்டு, பறவைகளின் அதிபதியான குஞ்ஜலன், மாபெரும் ஞானி, மௌனமடைந்தான்; அரசே, இனி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.