Adhyaya 120

Verse 1

कुंजल उवाच । कामोदाख्यं पुरं दिव्यं सर्वदेवसमाकुलम् । सर्वकामसमृद्ध्यर्थमपश्यन्नारदस्ततः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அப்போது நாரதர் ‘காமோதா’ எனப்படும் தெய்வீக நகரத்தை கண்டார்; அது எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்ததும், எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவு-செழிப்பிற்காகத் தோன்றியதுமாக இருந்தது.

Verse 2

कामोदाया गृहं प्राप्य प्रविवेश द्विजोत्तमः । कामोदां तु ततो दृष्ट्वा सर्वकामसमाकुलाम्

காமோதாவின் இல்லத்தை அடைந்து அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பான் உள்ளே நுழைந்தான். பின்னர் காமோதாவைக் கண்டபோது, அவள் பலவகை ஆசைகளால் கலங்கியிருந்ததை உணர்ந்தான்.

Verse 3

तया संपूजितो विप्रः सुवाक्यैः स्वागतादिभिः । दिव्यासने समारूढस्तां पप्रच्छ द्विजोत्तमः

அவள் இனிய வரவேற்புச் சொற்களால் அந்த விப்ரரை முறையாகப் பூஜித்தாள். தெய்வீக ஆசனத்தில் அமர்ந்த அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பான் அவளிடம் வினவினான்.

Verse 4

सुखेन स्थीयते भद्रे विष्णुतेजः समुद्भवे । अनामयं च पप्रच्छ आशीर्भिरभिनंद्य ताम्

ஹே பத்திரே, விஷ்ணு-தேஜஸிலிருந்து தோன்றியவளே! அவர் உன்னை ஆசீர்வாதங்களால் போற்றி, நீ சுகமாக இருக்கிறாயா, நோயற்றவளாக இருக்கிறாயா என்று கேட்டார்.

Verse 5

कामोदोवाच । प्रसादाद्भवतां विष्णोः सुखेन वर्तयाम्यहम् । कथयस्व महाप्राज्ञ त्वं प्रश्नोत्तरकारणम्

காமதா கூறினாள்—உங்கள் விஷ்ணுவின் அருளால் நான் சுகமாக இருக்கிறேன். ஹே மஹாப்ராஜ்ஞரே, கேள்வி-பதில்களின் காரணமான நீர் அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

महामोहः समुत्पन्नो ममांगे मुनिपुंगव । व्यापकः सर्वलोकानां ममांगे मतिनाशकः

ஹே முனிபுங்கவரே, என் உடலிலேயே மஹாமோகம் எழுந்துள்ளது; அது எல்லா உலகங்களிலும் பரவி, எனக்குள் விவேகத்தை அழிக்கிறது.

Verse 7

तस्मान्निद्रा समुत्पन्ना यथा मर्त्येषु वर्तते । सुप्तया तु मया दृष्टः स्वप्नो वै दारुणो मुने

அதனால் மனிதர்களிடத்தில் நிகழ்வதுபோல் நித்திரை உண்டாயிற்று. ஹே முனியே, உறங்கியபோது நான் உண்மையிலே ஒரு கொடிய கனவை கண்டேன்.

Verse 8

केनाप्युक्तं समेत्यैव पुरतो द्विजसत्तम । अव्यक्तोऽसौ हृषीकेशः संसारं स गमिष्यति

ஹே த்விஜசத்தமரே, யாரோ கூறியதனால் அவர் வந்து என் முன்னே நின்றார்; அந்த அவ்யக்த ஹ்ருஷீகேசன் அப்போது சம்சாரத்தில் புகுவான்.

Verse 9

तदा प्रभृति दुःखेन व्यापिताहं महामते । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि भवाञ्ज्ञानवतां वरः

அந்நேரம் முதல், ஓ மகாமதி, நான் துக்கத்தால் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டேன். ஆகவே அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் ஞானிகளுள் முதன்மைவர்.

Verse 10

नारद उवाच । वातिकः पैत्तिकश्चैव कफजः सान्निपातिकः । स्वप्नः प्रवर्तते भद्रे मानवेषु न संशयः

நாரதர் கூறினார்—ஓ பத்திரே, மனிதர்களிடத்தில் கனவுகள் நிச்சயமாக உண்டாகின்றன—வாதஜம், பித்தஜம், கபஜம், மேலும் சன்னிபாதஜம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 11

न जायते च देवेषु स्वप्नो निद्रा च सुंदरि । आदित्योदयवेलायां दृश्यते स्वप्न उत्तमः

ஓ சுந்தரி, தேவர்களிடத்தில் கனவும் நித்திரையும் உண்டாகாது. சூரியோதய நேரத்தில் காணப்படும் கனவே உத்தமம் (உண்மை பலன் தருவது).

Verse 12

सत्स्वप्नो मानवानां हि पुण्यस्य फलदायकः । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि स्वप्नस्य कारणं शुभे

மனிதர்களுக்கு சத்ஸ்வப்னம் நிச்சயமாக புண்ணியத்தின் பலனை அளிக்கிறது. ஓ சுபே, இப்போது கனவின் காரணத்தை வேறொரு முறையில் கூறுகிறேன்.

Verse 13

महावातांदोलनैश्च चलंत्यापो वरानने । त्रुटंत्यंबुकणाः सूक्ष्मास्तस्मादुदकसंचयात्

ஓ வரானனே, பெரும் காற்றின் அலைச்சலால் நீர் அசைகிறது; அதனால் நுண்ணிய நீர்த்துளிகள் பிரிந்து விடுகின்றன; அதிலிருந்தே நீர்சேர்க்கை உண்டாகிறது.

Verse 14

बहिरेव पतंत्येते निर्मलांबुकणाः शुभे । पुनर्लयं प्रयांत्येते दृश्यादृश्या भवंति वै

ஓ சுபையே! இந்நிர்மல நீர்த்துளிகள் வெளிப்புறமே விழுகின்றன; பின்னர் மீண்டும் லயமடைகின்றன—சிலவேளை காணத்தக்கவையாகவும் சிலவேளை காணாதவையாகவும் ஆகின்றன.

Verse 15

तद्वत्स्वप्नस्य वै भावः कथ्यते शृणु भामिनि । आत्मा शुद्धो विरक्तस्तु रागद्वेषविवर्जितः

அதேபோல் கனவின் உண்மை இயல்பைச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ பாமினியே. ஆத்மா தூயது, பற்றற்றது; ராக-த்வேஷமற்றது.

Verse 16

पंचभूतात्मकानां च मुषित्वैव सुनिश्चलः । षड्विंशतिसु तत्वानां मध्ये चैष विराजते

ஐந்து மகாபூதங்களால் ஆன உடல்-பாவத்தைத் தாண்டி அவர் முற்றிலும் அசையாதவராய் நிலைகொள்கிறார்; இருபத்தாறு தத்துவங்களின் நடுவே இதுவே ஒளிர்கிறது.

Verse 17

शुद्धात्मा केवलो नित्यः प्रकृतेः संगतिं गतः । तद्भावैर्वायुरूपैश्च चलते स्थानतो यदा

தூய ஆத்மா—தனித்தும் நித்தியமும்—பிரக்ருதியின் சங்கத்தை அடையும்போது, அவளது நிலைகளாலும் பிராணவாயு வடிவங்களாலும் இடமிடமாக நகர்வதுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 18

आत्मनस्तेजसश्चैव प्रतितेजः प्रजायते । अंतरात्मा शुभं नाम तस्य एव प्रकथ्यते

ஆத்மாவிலிருந்தும் அதன் தேஜஸிலிருந்தும் ஒத்த தேஜஸ் உண்டாகிறது; அதுவே அந்தராத்மா எனும் சுபநாமத்தால் கூறப்படுகிறது.

Verse 19

पयसश्च यथा भिन्ना भवंत्यंबुकणाः शुभे । आत्मनस्तु तथा तेज अंतरात्मा प्रकथ्यते

அருள்மிகு பெண்ணே! பாலில் நீர்த்துளிகள் தனித்தனியாகத் தோன்றுவது போல, ஆத்மாவின் உள்ளே உள்ள ஒளியான அந்தராத்மா தனித்ததாகவே கூறப்படுகிறது।

Verse 20

स हि पृथ्वी स वै वायुः स चाप्याकाश एव हि । स वै तोयं स दीप्येत एते पंच पुरा कृताः

அவரே பூமி, அவரே காற்று, அவரே ஆகாயம்; அவரே நீர், அவரே அக்கினிபோல் ஒளிர்வார்—இந்த ஐம்பூதங்களும் ஆதியில் படைக்கப்பட்டன।

Verse 21

आत्मनस्तेजसो भूता मलरूपा महात्मनः । तस्यापि संगतिं प्राप्ता एकत्वं हि प्रयांति ते

அந்த மகாத்மாவின் ஆத்மத் தேஜஸிலிருந்து பிறந்த இவ்வுயிர்கள், மாசுரூபமாகத் தோன்றினாலும், அவருடன் சேர்ந்தால் ஒன்றுமையையே அடைகின்றன।

Verse 22

स्वात्मभावप्रदोषेण नाशयंति वरानने । तत्पिंडमन्यमिच्छंति वारं वारं वरानने

அழகிய முகத்தாளே! தம் இயல்பின் குற்றத்தால் அவர்கள் தம்மையே அழித்துக் கொள்கிறார்கள்; பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் வேறொரு உடல்பிண்டத்தை விரும்புகின்றார்கள்।

Verse 23

तेषां क्रीडाविहारोयं सृष्टिसंबंधकारणम् । उदकस्य तरंगस्तु जायते च विलीयते

அவர்களின் இந்த விளையாட்டு-விஹாரம் படைப்புடன் தொடர்பு ஏற்படுத்தும் காரணம்; நீரின் அலைபோல் அது எழுந்து மீண்டும் கரைகிறது।

Verse 24

पुनर्भूतिः पुनर्हानिस्तादृशस्य पुनः पुनः । अपां रूपस्य दृष्टांतं तद्वदेषां न संशयः

அத்தகைய ஒன்றிற்கு மீண்டும் மீண்டும் தோற்றமும் மீண்டும் மீண்டும் அழிவும் நிகழ்கின்றன. நீரின் வடிவமாற்றமே உதாரணம்; அதுபோல இவர்களிடத்திலும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 25

आत्मा न नश्यते देवि तेजो वायुर्न नश्यति । न नश्यतो धराकाशौ न नश्यंत्याप एव च

தேவி, ஆத்மா அழிவதில்லை. அக்கினி (தேஜஸ்) மற்றும் வாயுவும் அழிவதில்லை. பூமியும் ஆகாயமும் அழிவதில்லை; நீரும் அழிவதில்லை.

Verse 26

पंचैव आत्मना सार्द्धं प्रभवंति प्रयांति च । आत्मादयो ह्यमी भद्रे नित्यरूपा न संशयः

இந்த ஐந்து தத்துவங்களும் ஆத்மாவுடன் சேர்ந்து தோன்றி மறைகின்றன. ஆயினும், பத்திரே, ஆத்மா முதலியவை நித்திய ஸ்வரூபமே—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 27

पिंड एव प्रणश्येत तेषां संजात एव च । विषयाणां सुदोषैः स रागद्वेषादिभिर्हतः

அவர்களின் இந்தப் பிண்டம் (உடல் தொகுதி) தோன்றியவுடனே அழிகிறது; ஏனெனில் புலன்விஷயங்களின் கடும் குறைகளான ஆசை, வெறுப்பு முதலியவற்றால் அது தாக்கப்படுகிறது.

Verse 28

प्राणाः प्रयांति वै पिंडात्पंचपंचात्मका द्विज । पिंडांते वसते आत्मा प्रतिरूपस्तु तस्य च

இருபிறப்பாளனே, ஐந்தைந்து இயல்புடைய பிராணங்கள் நிச்சயமாகப் பிண்டத்திலிருந்து (உடலிலிருந்து) புறப்படுகின்றன. உடலின் முடிவில் ஆத்மா நிலைத்திருக்கும்; அதனுடன் அதன் பிரதிவடிவான சூட்சும ரூபமும் இருக்கும்.

Verse 29

अंतरात्मा यथा चाग्नेः स्फुलिंगस्तु प्रकाशते । तथा प्रकाशमायाति दृश्यादृश्यः प्रजायते

அக்னியிலிருந்து எழும் சுடர்துளி வெளிப்பட்டு ஒளிர்வதுபோல், அந்தராத்மாவும் பிரகாசமாய் வெளிப்படுகிறது; அதிலிருந்தே காண்பதும் காணாததும் இரண்டும் தோன்றுகின்றன।

Verse 30

शुद्धात्मा च परं ब्रह्म सदा जागर्ति नित्यशः । अंतरात्मा प्रबद्धस्तु प्रकृतेश्च महागुणैः

தூய ஆத்மாவே பரம்பிரம்மம்—அது எப்போதும் விழிப்புடன், நித்தியமாக உள்ளது; ஆனால் அந்தராத்மா இயற்கையின் மகாகுணங்களான திரிகுணங்களால் கட்டுப்பட்டிருக்கிறது।

Verse 31

अन्नाहारेण संपुष्टैरंतरात्मा सुखं व्रजेत् । सुसुखाज्जायते मोहस्तस्मान्मनः प्रमुह्यति

அன்ன-ஆஹாரத்தால் நன்கு ஊட்டமடைந்த அந்தராத்மா சுகத்திற்குச் செல்கிறது; ஆனால் மிகுந்த சுகத்திலிருந்து மோகமுண்டாகி, அதனால் மனம் மயங்குகிறது।

Verse 32

पश्चात्संजायते निद्रा तामसी लयवर्द्धिनी । नाडीमार्गेण यः सूर्यो मेरुमुल्लंघ्य गच्छति

பின்னர் லயத்தையும் சோம்பலையும் வளர்க்கும் தாமஸ நித்திரை உண்டாகிறது; அப்போது நாடி-மார்க்கமாகச் செல்லும் சூரியன் மேரு மலையைத் தாண்டி முன்னே செல்கிறது।

Verse 33

तदा रात्रिः प्रजायेत यावन्नोदयते रविः । विषयांधकारैर्मुक्तस्तु अंतरात्मा प्रकाशते

சூரியன் உதயமாகும் வரை அப்போது இரவு நிலவும்; ஆனால் விஷயங்களின் இருளிலிருந்து விடுபட்டால் அந்தராத்மா ஒளிர்ந்து வெளிப்படும்।

Verse 34

भावैस्तत्त्वात्मकानां तु पंचतत्त्वैः प्रपोषितैः । पूर्वजन्मस्थितैः पिंडैरंतरात्मा प्रगृह्यते

தத்துவஸ்வரூபமான பாவங்களால் உருவாகி, பஞ்சமஹாபூதங்களால் போஷிக்கப்பட்டு, பூர்வஜன்ம வாசனைகளால் அமைந்த பிண்டங்களால் அந்தராத்மா கட்டுண்டு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது।

Verse 35

स यास्यति च वै स्थानमुच्चावचं महामते । संसार अंतरात्मा वै दोषैर्बद्धः प्रणीयते

மகாமதே! தோஷங்களால் கட்டுண்ட அந்தராத்மா சம்சாரத்தில் ஒருபோது உயர்ந்த நிலையையும், ஒருபோது தாழ்ந்த நிலையையும் அடைந்து இட்டுச் செல்லப்படுகிறது।

Verse 36

कायं रक्षति जीवात्मा पश्चात्तिष्ठति मध्यगः । उदानः स्फुरते तीव्रस्तस्माच्छब्दः प्रजायते

ஜீவாத்மா உடலைக் காக்கிறது; உள்ளே நடுவில் இருந்து ஆதாரமாக நிலைகொள்கிறது. உதானப் பிராணன் தீவிரமாகத் துடிக்கையில், அதிலிருந்தே சப்தம் உண்டாகிறது।

Verse 37

शुष्का भस्त्रा यथा श्वासं कुरुते वायुपूरिता । तद्वच्छब्दवशाच्छ्वासमुदानः कुरुते बलात्

உலர்ந்த துருத்தி காற்றால் நிரம்பி மூச்சை உண்டாக்குவது போல, சப்தத்தின் வலிமையால் உதானப் பிராணன் மூச்சை வலுக்கட்டாயமாக இயக்குகிறது।

Verse 38

आत्मनस्तु प्रभावेण उदानो बलवान्भवेत् । एवं कायः प्रमुग्धस्तु मृतकल्पः प्रजायते

ஆத்மாவின் பிரபாவத்தால் உதானப் பிராணன் வலிமை பெறுகிறது; அப்பொழுது உடல் முற்றிலும் மயங்கி இறந்ததுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 39

ततो निद्रा महामाया तस्यांगेषु प्रयाति सा । हृदि कंठे तथा चास्ये नासिकाग्रे प्रतिष्ठति

அப்போது மகாமாயை வடிவான நித்திரை அவன் அங்கங்களில் பரவி நடக்கிறது; இதயத்தில், தொண்டையில், வாயில், மேலும் மூக்கின் முனையில் அவள் நிலைபெறுகிறாள்.

Verse 40

बाहू संकुच्य संतिष्ठेद्धृद्गतो नाभिमंडले । आत्मनस्तु प्रभावाच्च उदानो नाम मारुतः

இரு கரங்களையும் இழுத்துச் சுருக்கி நிலையாக நிற்கும்போது, அது இதயத்திலும் நாபி-மண்டலப் பகுதியில்ும் நிலைபெறின், ஆத்மப் பிரபாவத்தால் அந்த வாயு ‘உதானம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 41

प्रजायते महातीव्रा बलरोधं करोति सः । यथा रज्ज्वा प्रबद्धस्तु दारु कीलधरः स्थितः

அது மிகுந்த தீவிரத்துடன் எழுந்து வலிமைக்கு தடையைக் கொடுக்கிறது; கயிற்றால் உறுதியாகக் கட்டப்பட்ட மரக் குத்தி நிலைபெற்று நிற்பதுபோல.

Verse 42

तथा चात्मासु संलग्नः प्राणवायुर्न संशयः । अंतरात्मप्रसक्तस्तु प्राणवायुः शुभानने

அவ்வாறே பிராணவாயு ஆத்மங்களோடு இணைந்ததே—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால், ஓ சுபானனே, பிராணவாயு அந்தராத்மாவில் பற்றுக் கொண்டால் அது உள்ளே நிலைபெற்று அமைதியடைகிறது.

Verse 43

बुद्धिवद्रोहितो भद्रे अंतरात्मा प्रधावति । पूर्वजन्मार्जितान्वासान्स्मृत्वा तत्र प्रधावति

ஓ பத்திரே, புத்தி வழிதவறினால் அந்தராத்மா அலைந்து ஓடுகிறது; முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த வாசனைகளை நினைத்து, மீண்டும் மீண்டும் அதே போக்குகளின் பக்கம் பாய்கிறது.

Verse 44

तत्र संस्थो महाप्राज्ञः स्वेच्छया रमते पुनः । एवं नानाविधान्स्वप्नानंतरात्मा प्रपश्यति

அங்கே நிலைபெற்ற மகாப்ராஜ்ஞன் தன் இச்சைப்படி மீண்டும் மகிழ்ந்து விளங்குகிறான். இவ்வாறு அந்தராத்மா பலவகை கனவுகளைப் பார்க்கிறது.

Verse 45

उत्तमांश्च विरुद्धांश्च कर्मयुक्तान्प्रपश्यति । गिरींस्तथा सुदुर्गांश्च उच्चावचान्प्रपश्यति

அவன் உயர்ந்தவர்களையும் எதிர்ப்பவர்களையும், கர்மப் பந்தத்தில் கட்டுண்டவர்களையும் காண்கிறான். மேலும் மிகத் துர்கமமான மலைகளையும், உயர்வு-தாழ்வு நிலங்களையும் பார்க்கிறான்.

Verse 46

तदेव वातिकं विद्धि कफवत्तद्वदाम्यहम् । जलं नदीं तडागं च पयः स्थानानि पश्यति

இதையே வாதத்தால் உண்டான நிலை என அறிக; இதுவும் கபத்துக்கு ஒத்தது என நான் கூறுகிறேன். அப்போது அவன் நீர்—ஆறுகள், குளங்கள், குடிநீர் உள்ள இடங்கள்—காண்கிறான்.

Verse 47

अग्निं च पश्यते देवि बहुकांचनमुत्तमम् । तदेव पैत्तिकं विद्धि भाव्यं चैव वदाम्यहम्

தேவி, அவன் தீயையும் மிகுந்த சிறந்த பொன்னையும் காணின், அந்தக் காட்சியை பித்தத்தால் உண்டான குறியென அறிக; அதன் வருங்கால விளைவையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 48

प्रभाते दृश्यते स्वप्नो भव्यो वाभव्य एव च । कर्मयुक्तो वरारोहे लाभालाभप्रकाशकः

வராரோஹே, விடியற்காலையில் காணப்படும் கனவு நன்மையாயும் தீமையாயும் அமையும். அது கர்மத்துடன் தொடர்புற்று லாபநஷ்டத்தை வெளிப்படுத்தும்.

Verse 49

स्वप्नस्यापि अवस्था मे कथिता वरवर्णिनि । तद्भाव्यंचवरारोहेविष्णोश्चैवभविष्यति

அழகிய நிறமுடையவளே! கனவு நிலையையும் நான் உனக்குக் கூறினேன். உயர்ந்தவளே, நிகழவிருப்பது நிச்சயமாக விஷ்ணுவின் திருவுளத்தாலேயே நிகழும்.

Verse 50

तन्निमित्तं त्वया दृष्टो दुःस्वप्नः स तु प्रेक्षितः

அதே காரணத்தினாலே நீ அந்தத் துயர்கனவை கண்டாய்; அதனை நீ நேரடியாகவே அனுபவித்தாய்.