Adhyaya 12

Verse 1

सुमनोवाच । ऋणसंबंधिनं पुत्रं प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः । ऋणं यस्य गृहीत्वा यः प्रयाति मरणं किल

சுமனா கூறினார்—உன் முன்னிலையில் கடனுடன் தொடர்புடைய புதல்வனை நான் விளக்குவேன்—ஒருவன் பிறருடைய கடனை எடுத்துக்கொண்டு, நிச்சயமாக, மரணத்தை அடையும் நிலை அது.

Verse 2

अर्थदाता सुतो भूत्वा भ्राता चाथ पिता प्रिया । मित्ररूपेण वर्त्तेत अतिदुष्टः सदैव सः

அவன் செல்வம் வழங்கும் புதல்வனாகவும், சகோதரனாகவும், அன்புத் தந்தையாகவும் ஆகி, நண்பன் போல நடந்து கொள்கிறான்—ஆனால் அவன் எப்போதும் மிகுந்த தீயவனே.

Verse 3

गुणं नैव प्रपश्येत स क्रूरो निष्ठुराकृतिः । जल्पते निष्ठुरं वाक्यं सदैव स्वजनेषु च

அவன் நற்குணத்தைச் சிறிதும் காணான்; இயல்பில் கொடூரனும் கடினமனத்தனும். அவன் எப்போதும் கடுமையான சொற்களையே பேசுவான்—மிகவும் தன் சொந்த மக்களிடமே.

Verse 4

मिष्टंमिष्टं समश्नाति भोगान्भुंजति नित्यशः । द्यूतकर्मरतो नित्यं चौरकर्मणि सस्पृहः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் இனிய உணவுகளை உண்டு, எப்போதும் இன்பவிலாசங்களில் மூழ்குவான்; சூதாட்டத்தில் நிரந்தர ஆசை கொண்டு, திருட்டுச் செயல்களின்பால் பேராசையால் ஈர்க்கப்படுவான்।

Verse 5

गृहद्रव्यं बलाद्भुंक्ते वार्यमाणः स कुप्यति । पितरं मातरं चैव कुत्सते च दिनेदिने

அவன் வீட்டுச் செல்வத்தை வலுக்கட்டாயமாக அனுபவிப்பான்; தடுக்கப்பட்டால் கோபமடைவான். மேலும் நாள்தோறும் தந்தை தாயையும் இகழ்ந்து பேசுவான்।

Verse 6

द्रावकस्त्रासकश्चैव बहुनिष्ठुरजल्पकः । एवं भुक्त्वाथ तद्द्रव्यं सुखेन परितिष्ठति

பறித்தெடுப்பவன், அச்சுறுத்துபவன், பல கடுமையான சொற்கள் பேசுபவன்—இவ்வாறு தீய வழியில் பெற்ற செல்வத்தை அனுபவித்து பின்னர் சுகமாக வாழ்வான்।

Verse 7

जातकर्मादिभिर्बाल्ये द्रव्यं गृह्णाति दारुणः । पुनर्विवाहसंबंधान्नानाभेदैरनेकधा

அந்த கொடூரன் குழந்தைப் பருவத்திலேயே ஜாதகர்மம் முதலிய சடங்குகளை முன்னிட்டு செல்வத்தை கைப்பற்றுவான்; மேலும் மறுமண உறவுகளின் மூலம் பலவகை யுக்திகளால் பல முறைகளில் அதையே செய்வான்।

Verse 8

एवं संजायते द्रव्यमेवमेतद्ददात्यपि । गृहक्षेत्रादिकं सर्वं ममैव हि न संशयः

இவ்வாறு செல்வம் சேர்கிறது; அதையே தானம் செய்தாலும் (அவன் எண்ணுவது)—‘வீடு, நிலம் முதலிய அனைத்தும் எனதே; இதில் ஐயமில்லை।’

Verse 9

पितरं मातरं चैव हिनस्त्येव दिनेदिने । सुखंडैर्मुशलैश्चैव सर्वघातैः सुदारुणैः

அவன் நாள்தோறும் தந்தையையும் தாயையும் கூடத் தாக்குகிறான்—உடைந்த மரத்துண்டுகள், உலக்கைகள் மற்றும் மிகக் கொடூரமான பலவகை அடிகளால் அவர்களைப் பீடிக்கிறான்।

Verse 10

मृते तु तस्मिन्पितरि मातर्येवातिनिष्ठुरः । निःस्नेहो निष्ठुरश्चश्चैव जायते नात्र संशयः

அந்தத் தந்தை இறந்தபின், அவன் தாயிடமும் மிகக் கடுமையாய் நடக்கிறான்; அன்பற்றவனாகவும் கொடியவனாகவும் ஆகிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 11

श्राद्धकर्माणि दानानि न करोति कदैव सः । एवंविधाश्च वै पुत्राः प्रभवंति महीतले

அவன் ஒருபோதும் ஸ்ராத்தக் கிரியைகளையும் செய்யான்; தானமும் அளிக்கான்; இத்தகைய மகன்கள் பூமியில் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 12

रिपुं पुत्रं प्रवक्ष्यामि तवाग्रे द्विजपुंगव । बाल्ये वयसि संप्राप्ते रिपुत्वे वर्तते सदा

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! உன் முன்னிலையில் ‘ரிபு’ எனப்படும் மகனை விளக்குகிறேன்; பால்யம் கடந்த யௌவனம் வந்தபின் அவன் எப்போதும் பகைநிலையில் நிலைக்கிறான்।

Verse 13

पितरं मातरं चैव क्रीडमानो हि ताडयेत् । ताडयित्वा प्रयात्येव प्रहस्यैव पुनःपुनः

அவன் விளையாடிக்கொண்டே தந்தை தாயையும் அடிக்கிறான்; அடித்துவிட்டு சென்றுவிடுகிறான்; மீண்டும் மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறான்।

Verse 14

पुनरायाति संत्रस्तः पितरं मातरं प्रति । सक्रोधो वर्तते नित्यं कुत्सते च पुनःपुनः

பயந்துபோய் அவன் மீண்டும் தாய் தந்தையரிடம் வருகிறான். எப்போதும் கோபத்துடன் இருந்து, மீண்டும் மீண்டும் அவர்களை நிந்திக்கிறான்.

Verse 15

एवं संवर्तते नित्यं वैरकर्मणि सर्वदा । पितरं मारयित्वा च मातरं च ततः पुनः

இவ்வாறாக அவன் எப்போதும் பகைமைச் செயல்களிலேயே ஈடுபடுகிறான். தந்தையைக் கொன்றுவிட்டு, பின்னர் தாயையும் கொல்ல முற்படுகிறான்.

Verse 16

प्रयात्येवं स दुष्टात्मा पूर्ववैरानुभावतः । अथातः संप्रवक्ष्यामि यस्माल्लभ्यं भवेत्प्रियम्

முன்வினைப் பகையின் காரணமாக அந்தத் துஷ்டாத்மா இவ்வாறு அழிகிறான். எதனால் நன்மை கிட்டுமோ, அதைப்பற்றி இப்போது நான் கூறுகிறேன்.

Verse 17

जातमात्रः प्रियं कुर्याद्बाल्ये लालनक्रीडनैः । वयः प्राप्य प्रियं कुर्यान्मातृपित्रोरनन्तरम्

பிறந்ததிலிருந்தே அன்புக்குரியவனாகவும், குழந்தைப் பருவத்தில் விளையாட்டுக்களால் மகிழ்ச்சி தருபவனாகவும் இருக்க வேண்டும். வயது வந்த பின் தாய் தந்தையருக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

भक्त्या संतोषयेन्नित्यं तावुभौ परितोषयेत् । स्नेहेन वचसा चैव प्रियसंभाषणेन च

பக்தியுடன் அவர்கள் இருவரையும் எப்போதும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். அன்பான சொற்களாலும், இனிமையான உரையாடலிலும் அவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும்.

Verse 19

मृते गुरौ समाज्ञाय स्नेहेन रुदते पुनः । श्राद्धकर्माणि सर्वाणि पिंडदानादिकां क्रियाम्

குரு இறந்தார் என அறிந்து அன்பினால் மீண்டும் மீண்டும் அழுகிறான்; ஆயினும் பிண்டதானம் முதலிய அனைத்துச் சிராத்தக் கிரியைகளையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

करोत्येव सुदुःखार्तस्तेभ्यो यात्रां प्रयच्छति । ऋणत्रयान्वितः स्नेहाद्भुंजापयति नित्यशः

மிகுந்த துயரால் வாடினாலும், அவர்களுக்கு தீர்த்தயாத்திரைக்கான ஏற்பாடுகளை அளிக்கிறான்; மேலும் மூவகைக் கடன்களால் கட்டுப்பட்டவன், அன்பினால் தினந்தோறும் அவர்களை உணவளிக்கச் செய்கிறான்।

Verse 21

यस्माल्लभ्यं भवेत्कांत प्रयच्छति न संशयः । पुत्रो भूत्वा महाप्राज्ञ अनेन विधिना किल

அன்பே! எதை வேண்டினாலும் அது கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை; உண்மையாக, இதே முறையால் ஒருவர் மிகுந்த ஞானமுடைய மகனாக ஆகிறான்।

Verse 22

उदासीनं प्रवक्ष्यामि तवाग्रे प्रिय सांप्रतम् । उदासीनेन भावेन सदैव परिवर्तते

அன்பே! இப்போது உன் முன்னிலையில் வைராக்யமான உதாசீன நிலையைக் கூறுகிறேன்; உதாசீனப் பாவத்தில் நிலைத்தவன் உள்ளார்ந்தபடி எப்போதும் மாற்றமடைகிறான்।

Verse 23

ददाति नैव गृह्णाति न च कुप्यति तुष्यति । नो वा ददाति संत्यज्य उदासीनो द्विजोत्तम

அவன் கொடுக்கவும் மாட்டான், பெறவும் மாட்டான்; கோபமும் கொள்ளான், மகிழ்ச்சியும் அடையான். அனைத்தையும் துறந்து, கொடுக்கவும் மாட்டான், தடுத்து வைத்தும் கொள்ளான்—இவனே உதாசீனமான இருபிறப்போரில் சிறந்தவன்।

Verse 24

तवाग्रे कथितं सर्वं पुत्राणां गतिरीदृशी । यथा पुत्रस्तथा भार्या पिता माताथ बांधवाः

உன் முன்னே புதல்வர்களின் நிலை எவ்வாறென அனைத்தும் கூறப்பட்டது. புதல்வனுக்குப் போலவே மனைவி, தந்தை, தாய் மற்றும் பிற உறவினருக்கும் அதே நிலை உண்டு.

Verse 25

भृत्याश्चान्ये समाख्याताः पशवस्तुरगास्तथा । गजा महिष्यो दासाश्च ऋणसंबंधिनस्त्वमी

பணியாளரும் பிற சார்ந்தவர்களும் கணக்கில் கொள்ளப்படுவர்; அதுபோல மாடுகள், குதிரைகள்; யானைகள், எருமைகள், அடிமைகளும்—இவை அனைத்தும் கடன்-பந்தத்துடன் தொடர்புடையவை எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 26

गृहीतं न ऋणं तेन आवाभ्यां तु न कस्यचित् । न्यासमेवं न कस्यापि कृतं वै पूर्वजन्मनि

அவன் எந்தக் கடனும் பெறவில்லை; நாங்களிருவரும் யாரிடமிருந்தும் கடன் பெறவில்லை. அதுபோல முன்னோர் பிறவியிலும் எவரும் எங்களிடம் ந்யாசம் (அமாநத்து) ஒப்படைக்கவில்லை.

Verse 27

धारयावो न कस्यापि ऋणं कांत शृणुष्वहि । न वैरमस्ति केनापि पूर्वजन्मनि वै कृतम्

அன்பே, கேள்—நாங்கள் யாருக்கும் கடன்பட்டவர்கள் அல்லோம். மேலும் முன்னோர் பிறவியில் எவருடனும் பகை உருவாக்கப்படவில்லை.

Verse 28

आवाभ्यां हि न विप्रेंद्र न त्यक्तं हि तथापते । एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ त्यज चिंतामनर्थकीम्

பிராமணச் சிறந்தவரே, நாங்கள் உம்மை கைவிடவில்லை; உமது கணவரும் கைவிடவில்லை. இதை அறிந்து அமைதியுடன் சென்று, பயனற்ற கவலையை விட்டுவிடு.

Verse 29

कस्य पुत्राः प्रिया भार्या कस्य स्वजनबांधवाः । हृतं न चैव कस्यापि नैव दत्तं त्वया पुनः

யாருடைய மகன்கள், யாருடைய அன்புப் மனைவி, யாருடைய சொந்த உறவினர்கள்? உண்மையில் நீ யாரிடமிருந்தும் எதையும் அபகரிக்கவில்லை; மீண்டும் யாருக்கும் உண்மையாக எதையும் தானம் செய்ததுமில்லை।

Verse 30

कथं हि धनमायाति विस्मयं व्रज माधव । प्राप्तव्यमेव यत्रैव भवेद्द्रव्यं द्विजोत्तम

செல்வம் எவ்வாறு வருகிறது? ஓ மாதவா, வியப்புறாதே. ஓ த்விஜோத்தமா, எங்கு எது பெறவேண்டுமோ அங்கேயே அந்தப் பொருள் நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 31

अनायासेन हस्ते हि तस्यैव परिजायते । यत्नेन महता चैव द्रव्यं रक्षति मानवः

எந்த முயற்சியும் இன்றி அந்தச் செல்வம் அவன் கைக்கே வந்து சேர்கிறது; ஆனால் மனிதன் தன் செல்வத்தைப் பெரும் முயற்சியாலேயே காக்கிறான்।

Verse 32

व्रजमानो व्रजत्येव धनं तत्रैव तिष्ठति । एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ जहि चिंतामनर्थकीम्

போகிறவன் போய்விடுகிறான்; செல்வம் அங்கேயே தங்கி விடுகிறது. இதை அறிந்து மன அமைதியை அடைந்து, பயனற்ற தீங்கு தரும் கவலையை விட்டுவிடு।

Verse 33

कस्य पुत्राः प्रिया भार्या कस्य स्वजनबांधवाः । कः कस्य नास्ति संसारे असंबंधाद्द्विजोत्तम

யாருடைய மகன்கள், யாருடைய அன்புப் மனைவி, யாருடைய சொந்த உறவினர்? ஓ த்விஜோத்தமா, இவ்வுலகில் யார் யாருக்குத் தொடர்பில்லாதவராக ஆகாமல் இருப்பார்—உறவுகள் நிலையானவை அல்ல.

Verse 34

महामोहेन संमूढा मानवाः पापचेतसः । इदं गृहमयं पुत्र इमा नार्यो ममैव हि

மகாமோகத்தால் மயங்கிய பாவச்சித்தமுள்ள மனிதர்கள்—“இந்த வீடு என்; இந்த மகன் என்; இந்தப் பெண்களும் நிச்சயமாக என்னுடையவர்களே” என்று எண்ணுகின்றனர்.

Verse 35

अनृतं दृश्यते कांत संसारस्य हि बंधनम् । एवं संबोधितो देव्या भार्यया प्रियया तदा

“அன்பனே, பொய்மையே உலக வாழ்வின் பந்தமாகத் தோன்றுகிறது.” என்று கூறி, அப்போது தேவியெனத் திகழும் அன்புப் மனைவி அவரை உரைத்தாள்.

Verse 36

पुनः प्राह प्रियां भार्यां सुमनां ज्ञानवादिनीम् । सोमशर्मोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे सर्वसंदेहनाशनम्

பின்னர் சோமசர்மா ஞானவாக்கு பேசும் அன்பு மனைவி சுமனாவிடம் மீண்டும் கூறினார்—“பத்ரே, நீ சொன்னது உண்மை; அது எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கும்.”

Verse 37

तथापि वंशमिच्छंति साधवः सत्यपंडिताः । यथा पुत्रस्य मे चिंता धनस्य च तथा प्रिये

ஆயினும் சத்தியத்தை அறிந்த சாதுக்கள் வம்சத்தை விரும்புகின்றனர். எனக்கு மகன் பற்றிய கவலை எவ்வளவோ, செல்வம் பற்றியும் அதேபோல், அன்பே.

Verse 38

येनकेनाप्युपायेन पुत्रमुत्पादयाम्यहम् । सुमनोवाच । पुत्रेण लोकाञ्जयति पुत्रस्तारयते कुलम्

“எந்த வழியாயினும் நான் ஒரு மகனைப் பெறுவேன்.” சுமனா கூறினாள்—“மகனால் உலகங்களை வெல்லலாம்; மகன் குலத்தைத் தார்க்கிறான்.”

Verse 39

सत्पुत्रेण महाभाग पिता माता च जंतवः । एकः पुत्रो वरो विद्वान्बहुभिर्निर्गुणैस्तु किम्

ஓ மகாபாகனே! சற்புத்திரனால் தந்தை‑தாய் உண்மையிலே நிறைவு அடைகிறார்கள். ஒரே குணவான், கல்விமான் மகனே சிறந்தவன்; குணமற்ற பல மகன்கள் எதற்கு?

Verse 40

एकस्तारयते वंशमन्ये संतापकारकाः । पूर्वमेव मया प्रोक्तमन्ये संबंधगामिनः

ஒருவனே குலத்தைத் தாரகனாக உயர்த்துகிறான்; மற்றவர்கள் துன்பத்திற்குக் காரணமாகிறார்கள். முன்பே நான் கூறினேன்—சிலர் உறவு‑சங்கத்தினால் மட்டும் பின்தொடர்வோர்.

Verse 41

पुण्येन प्राप्यते पुत्रः पुण्येन प्राप्यते कुलम् । सुगर्भः प्राप्यते पुण्यैस्तस्मात्पुण्यं समाचर

புண்ணியத்தால் மகன் கிடைக்கிறான்; புண்ணியத்தால் உயர்குலம் அடையப்படுகிறது. புண்ணியங்களால் சுகர்ப்பம் (நல்ல கர்ப்பம்/நலமுள்ள சந்ததி) பெறப்படுகிறது; ஆகவே புண்ணியம் செய்.

Verse 42

जातस्य मृतिरेवास्ति जन्म एव मृतस्य च । सुजन्म प्राप्यते पुण्यैर्मरणं तु तथैव च

பிறந்தவனுக்கு மரணம் நிச்சயம்; இறந்தவனுக்கு மறுபிறப்பும் உறுதி. புண்ணியத்தால் நல்ல பிறப்பு கிடைக்கும்; மரணத்தின் விதமும் கர்மத்திற்கேற்ப அதுபோலவே அமையும்.

Verse 43

सुखं धनचयः कांत भुज्यते पुण्यकर्मभिः । सोमशर्मोवाच । पुण्यस्याचरणं ब्रूहि तथा जन्मान्यपि प्रिये

அன்பே! இன்பமும் செல்வச் சேர்க்கையும் புண்ணியக் கர்மங்களால் அனுபவிக்கப்படுகின்றன. சோமசர்மா கூறினார்—பிரியமே, புண்ணியத்தை ஆற்றும் முறையையும், பிற பிறவிகளில் அதன் பலனையும் சொல்லு.

Verse 44

सुपुण्यः कीदृशो भद्रे वद पुण्यस्य लक्षणम् । सुमनोवाच । आदौ पुण्यं प्रवक्ष्यामि यथा पुण्यं श्रुतं मया

ஓ பத்திரே, மிகப் புண்ணியவான் எப்படிப்பட்டவன்? புண்ணியத்தின் இலக்கணத்தைச் சொல். சுமனா கூறினாள்—முதலில் நான் புண்ணியத்தை விளக்குவேன்; நான் கேட்டதுபோலவே.

Verse 45

पुरुषो वाथवा नारी यथा नित्यं च वर्तते । यथा पुण्यैः समाप्नोति कीर्तिं पुत्रान्प्रियान्धनम्

ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும்—நாள்தோறும் எவ்வாறு நடக்கிறாரோ, அவரவர் புண்ணியச் செயல்களால் புகழும், அன்புப் புதல்வரும், செல்வமும் அடைவர்.

Verse 46

पुण्यस्य लक्षणं कांत सर्वमेव वदाम्यहम् । ब्रह्मचर्येण सत्येन मखपंचकवर्तनैः

ஓ காந்தா, புண்ணியத்தின் எல்லா இலக்கணங்களையும் நான் கூறுகிறேன்—பிரம்மச்சரியத்தால், சத்தியத்தால், மேலும் பஞ்சமக (ஐந்து யாகக் கடமைகள்) அனுஷ்டானத்தால்.

Verse 47

दानेन नियमैश्चापि क्षमाशौचेन वल्लभ । अहिंसया सुशक्त्या च अस्तेयेनापि वर्तनैः

தானத்தாலும் நியமங்களின் அனுஷ்டானத்தாலும், ஓ வல்லபா; பொறுமையாலும் தூய்மையாலும்; அஹிம்சையாலும் உறுதியான வலிமையாலும், மேலும் அஸ்தேயமான (திருடாமை) நடத்தையாலும்.

Verse 48

एतैर्दशभिरंगैस्तु धर्ममेवं प्रपूरयेत् । संपूर्णो जायते धर्मो ग्रासैर्भोगो यथोदरे

இந்த பத்து அங்கங்களால் இவ்வாறு தர்மத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும். வயிற்றில் ஒவ்வொரு வாய்க்கட்டியாலும் போஷணம்/இன்பம் நிறைவடைவதுபோல், தர்மமும் முழுமை பெறுகிறது.

Verse 49

धर्मं सृजति धर्मात्मा त्रिविधेनैव कर्मणा । तस्य धर्मः प्रसन्नात्मा पुण्यमेवं तु प्रापयेत्

தர்மாத்மன் மூவகைச் செயல்களாலேயே தர்மத்தை உருவாக்குகிறான். அமைதியும் தெளிவும் கொண்ட உள்ளத்தார்க்கு அந்தத் தர்மமே இவ்விதம் புண்ணியத்தை அளிக்கிறது.

Verse 50

यं यं चिंतयते प्राज्ञस्तं तं प्राप्नोति दुर्लभम् । सोमशर्मोवाच । कीदृङ्मूर्तिस्तु धर्मस्य कान्यंगानि च भामिनि

ஞானி எதை எதைத் தியானிக்கிறானோ, அது அரிதாயினும் அதையே அடைகிறான். சோமசர்மா கூறினார்—அழகியவளே, தர்மத்தின் வடிவு எத்தகையது? அதன் அங்கங்கள் யாவை?

Verse 51

प्रीत्या कथय मे कांते श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते । सुमनोवाच । लोके धर्मस्य वै मूर्तिः कैर्दृष्टा न द्विजोत्तम

காதலனே, அன்புடன் எனக்குச் சொல்; கேட்க என் பக்திநம்பிக்கை எழுகிறது. சுமனா கூறினாள்—இவ்வுலகில் தர்மத்தின் உருவை யார் கண்டார், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே?

Verse 52

अदृश्यवर्त्मा सत्यात्मा न दृष्टो देवदानवैः । अत्रिवंशे समुत्पन्नो अनसूयात्मजो द्विजः

அவரின் நடைபாதை காணமுடியாதது; அவரின் இயல்பு சத்தியமே. தேவர்களும் தானவர்களும் கூட அவரைக் காணவில்லை. அத்ரி குலத்தில் பிறந்த, அனசூயையின் இருபிறப்புப் புதல்வன் அவர்.

Verse 53

तेन दृष्टो महाधर्मो दत्तात्रेयेण वै सदा । द्वावेतौ तु महात्मानौ कुर्वाणौ तप उत्तमम्

அவராலேயே தத்தாத்ரேயர் எப்போதும் மகாதர்மத்தைத் தரிசித்தார். இவ்விரு மகாத்மாக்களும் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 54

धर्मेण वर्तमानौ तौ तपसा च बलेन च । इंद्राधिकेन रूपेण प्रशस्तेन भविष्यतः

அவ்விருவரும் தர்மத்தில் நிலைத்து, தவமும் பலமும் உடையவர்களாய், இந்திரனைவிட மேம்பட்ட புகழ்மிக்க வடிவை அடைவார்கள்।

Verse 55

दशवर्षसहस्रं तौ यावत्तु वनसंस्थितौ । वायुभक्षौ निराहारौ संजातौ शुभदर्शनौ

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவர்கள் வனத்தில் தங்கினர்; காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, அன்னமின்றி இருந்து, மங்களமான ஒளிவீசும் தோற்றம் பெற்றனர்।

Verse 56

दशवर्षसहस्रं तु तावत्कालं तपोर्जितम् । सुसाध्यमानयोश्चैव तत्र धर्मः प्रदृश्यते

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அந்த முழுக் காலத்திலும் தவம் சேர்க்கப்பட்டது; சாதனைகள் நன்கு நிறைவேறியபோது அங்கே தர்மம் தெளிவாக வெளிப்பட்டது।

Verse 57

पंचाग्निः साध्यते द्वाभ्यां तावत्कालं द्विजोत्तम । त्रिकालं साधितं तावन्निराहारं कृतं तथा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அந்தக் கால அளவில் இரு முறைகளால் பஞ்சாக்னி தவம் நிறைவேறும்; அதே அளவில் திரிகால விரதமும் நிறைவேறி, நிராஹாரமும் செய்ததாகக் கருதப்படும்।

Verse 58

जलमध्ये स्थितौ तावद्दत्तात्रेयो यतिस्तथा । दुर्वासास्तु मुनिश्रेष्ठस्तपसा चैव कर्षितः

அப்போது அவர்கள் இருவரும் நீரின் நடுவில் இருந்தபோது, யதியாகிய தத்தாத்ரேயரும் அங்கே இருந்தார்; தவத்தால் இளைத்த முனிவர்களில் சிறந்த துர்வாசரும் அருகில் இருந்தார்।

Verse 59

धर्मं प्रति स धर्मात्मा चुक्रोध मुनिपुंगवः । क्रुद्धे सति महाभाग तस्मिन्मुनिवरे तदा

தர்மத்தைப் பற்றிய விஷயத்தில் அந்த தர்மாத்மா, முனிவர்களில் சிறந்தவர், கோபமுற்றார். ஓ பாக்கியவானே! அந்த முனிவரர் சினந்தபோது, அப்போது…

Verse 60

अथ धर्मः समायातः स्वरूपेण च वै तदा । ब्रह्मचर्यादिभिर्युक्तस्तपोभिश्च स बुद्धिमान्

அப்போது அந்த நேரத்தில் தர்மம் தன் இயல்பான சொரூபத்தோடு அங்கே வந்தான். அவன் பிரம்மச்சரியம் முதலிய ஒழுக்கங்களால் கூடியவன்; தவங்களால் நிறைந்த ஞானி.

Verse 61

सत्यं ब्राह्मणरूपेण ब्रह्मचर्यं तथैव च । तपस्तु द्विजवर्योस्ति दमः प्राज्ञो द्विजोत्तमः

சத்தியமே பிராமணனின் சொரூபம்; பிரம்மச்சரியமும் அதுபோலவே. உயர்ந்த இருபிறப்பனுக்குத் தவமே அடையாளம்; ஞானமிக்க இருபிறப்போரில் சிறந்தவனுக்குத் தமம்—இந்திரியக் கட்டுப்பாடு—அடையாளம்.

Verse 62

नियमस्तु महाप्राज्ञो दानमेव तथैव च । अग्निहोत्रिस्वरूपेण ह्यात्रेयं हि समागताः

மேலும் நியமம்—ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே—அதுபோல தானமும்; இவை அனைத்தும் இங்கே அக்னிஹோத்ரி (அக்னியாகாரம் செய்பவர்) சொரூபத்தில், ஆத்திரேய முனிவர்கள் வடிவில், கூடிவந்துள்ளன.

Verse 63

क्षमा शांतिस्तथा लज्जा चाहिंसा च ह्यकल्पना । एताः सर्वाः समायाताः स्त्रीरूपास्तु द्विजोत्तम

பொறுமை, அமைதி, நாணம், அஹிம்சை, மற்றும் நிர்கல்பனை—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே—இவை அனைத்தும் பெண் வடிவம் கொண்டு இங்கே ஒன்றுகூடியுள்ளன.

Verse 64

बुद्धिः प्रज्ञा दया श्रद्धा मेधा सत्कृति शांतयः । पंचयज्ञास्तथा पुण्याः सांगा वेदास्तु ते तदा

புத்தி, பிரஞ்ஞை, தயை, சிரத்தை, மேதைமை, நற்கீர்த்தி, அமைதி—அவை அக்காலத்தில் உன்னிடமே இருந்தன; மேலும் புண்ணியமான பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களும், அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களும் உனதேயாயின।

Verse 65

स्वस्वरूपधराश्चैव ते सर्वे सिद्धिमागताः । अग्न्याधानादयः पुण्या अश्वमेधादयस्तथा

தத்தம் இயல்புருவங்களை ஏற்று அவர்கள் அனைவரும் சித்தியை அடைந்தனர்; மேலும் அக்ன்யாதானம் முதலிய புண்ணிய கர்மங்களும், அச்வமேதம் முதலிய யாகங்களும் பலனளித்து நிறைவேறின।

Verse 66

रूपलावण्यसंयुक्ताः सर्वाभरणभूषिताः । दिव्यमाल्यांबरधरा दिव्यगंधानुलेपनाः

அவர்கள் அழகும் லாவண்யமும் நிறைந்தவர்கள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்தவர்கள்; விண்ணுலக நறுமணங்களால் பூசப்பட்டவர்கள்।

Verse 67

किरीटकुंडलोपेता दिव्याभरणभूषिताः । दीप्तिमंतः सुरूपास्ते तेजोज्वालाभिरावृताः

அவர்கள் கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்தவர்கள்; தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; ஒளிவீசும் அழகுடையவர்கள்—தேஜஸின் ஜ்வாலைகளால் அனைத்துத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டவர்கள்।

Verse 68

एवं धर्मः समायातः परिवारसमन्वितः । यत्र तिष्ठति दुर्वासाः क्रोधनः कालवत्तथा

இவ்வாறு தர்மன் தன் பரிவாரத்துடன் அங்கு வந்தான்; அங்கு கோபத்தில் தீவிரமான துர்வாசர் காலனைப் போலத் தங்கியிருந்தார்।

Verse 69

धर्म उवाच । कस्मात्कोपः कृतो विप्र भवांस्तपस्समन्वितः । क्रोधो हि नाशयेच्छ्रेयस्तप एव न संशयः

தர்மன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! தவம் உடையவராய் இருந்தும் ஏன் கோபம் கொண்டீர்? கோபம் நன்மையை அழிக்கும்; தவமே நன்மையை அளிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 70

सर्वनाशकरस्तस्मात्क्रोधं तत्र विवर्जयेत् । स्वस्थो भव द्विजश्रेष्ठ उत्कृष्टं तपसः फलम्

ஆகையால் கோபம் முழுநாசம் விளைவிப்பதால், அந்த நிலையில் கோபத்தை விலக்க வேண்டும். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! அமைதியுடன் நிலைத்திருங்கள்; சாந்தியே தவத்தின் உயர்ந்த பலன்।

Verse 71

दुर्वासा उवाच । भवान्को हि समायात एतैर्द्विजवरैः सह । सप्त नार्यः प्रतिष्ठंति सुरूपाः समलंकृताः

துர்வாசர் கூறினார்—இந்தச் சிறந்த இருபிறப்போருடன் இங்கு வந்தவர் நீர் யார்? மேலும் அழகிய வடிவமும் அலங்காரமும் உடைய இந்த ஏழு பெண்கள் இங்கு ஏன் நிற்கின்றனர்?

Verse 72

कथयस्व ममाग्रे त्वं विस्तरेण महामते । धर्म उवाच । अयं ब्राह्मणरूपेण सर्वतेजः समन्वितः

“ஓ மகாமுனியே! என்முன் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.” தர்மன் கூறினான்—“இவர் பிராமண வடிவில் இருந்து, எல்லாத் தேஜஸும் ஆன்மீக ஒளியும் நிறைந்தவர்.”

Verse 73

दंडहस्तः सुप्रसन्नः कमंडलुधरस्तथा । तवाग्रे ब्रह्मचर्योयं सोयं पश्य समागतः

கையில் தண்டம் கொண்டு, மிக அமைதியுடன், கமண்டலமும் தாங்கி—இந்தப் பிரம்மச்சாரி உம்முன் நிற்கிறான்; பாருங்கள், இவனே இங்கு வந்தடைந்தான்।

Verse 74

अन्यं पश्यस्व वै त्वं च दीप्तिमंतं द्विजोत्तम । कपिलं पिंगलाक्षं च सत्यमेनं द्विजोत्तम

ஓ த்விஜோத்தமா! இந்த மற்றொருவரையும் நோக்கு—அவர் ஒளிமிக்கவர், கபில நிறமுடையவர், பிங்கலக் கண்களையுடையவர். ஓ த்விஜோத்தமா! நீ காண்பதுபோலவே இவர் உண்மையாய் இருப்பவர்.

Verse 75

तादृशं पश्य धर्मात्मन्वैश्वदेवसमप्रभम् । यत्तपो हि त्वया विप्र सर्वदेवसमाश्रितम्

ஓ தர்மாத்மா! விஶ்வதேவர்கள் கூட்டத்தின் ஒளியைப் போன்ற அத்தகைய தேஜஸ்ஸை நோக்கு. ஓ விப்ரா! நீ செய்த தவம் உண்மையிலே எல்லாத் தேவர்களின் ஆதரவும் ஆச்ரயமும் கொண்டு நிலைகொண்டது.

Verse 76

एतं पश्य महाभाग तव पार्श्वसमागतम् । प्रसन्नवाग्दीप्तियुक्तः सर्वजीवदयापरः

ஓ மகாபாகா! உன் அருகில் வந்துள்ள இவ்வியத்தகையவரை நோக்கு—இவர் இனிய வாக்கும் ஒளிமிக்க தேஜஸ்ஸும் உடையவர்; எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையில் நிலைத்தவர்.

Verse 77

दम एव तथायं ते यः पोषयति सर्वदा । जटिलः कर्कशः पिंगो ह्यतितीव्रो महाप्रभुः

உண்மையிலே இதுவே தமம் (ஆத்மசம்யமம்) உன்னை எப்போதும் தாங்கி வளர்க்கிறது. அவர் ஜடாதாரி, கடுமையுடையவர், பிங்கல நிறமுடையவர், மிகத் தீவிரமானவர், மகாப்ரபு.

Verse 78

नाशको हि स पापानां खड्गहस्तो द्विजोत्तम । अभिशांतो महापुण्यो नित्यक्रियासमन्वितः

ஓ த்விஜோத்தமா! அவர் பாவங்களை அழிப்பவர்; கையில் கத்தியை (கட்கம்) ஏந்தியவர். அவர் முழுமையாக அமைதியுற்றவர், மகாபுண்யவான், நித்திய கர்மங்களில் நிலைத்தவர்.

Verse 79

नियमस्तु समायातस्तव पार्श्वे द्विजोत्तम । अनिर्मुक्तो महादीप्तः शुद्धस्फटिकसन्निभः

ஓ த்விஜோத்தமா! நியமன் உன் அருகில் வந்தடைந்தான்—இடையறாதவன், மஹாதேஜஸுடன் ஒளிர்வான், தூய ஸ்படிகம் போன்றவன்.

Verse 80

पयःकमंडलुकरो दंतकाष्ठधरो द्विजः । शौच एष समायातो भवतः सन्निधाविह

பாலால் நிறைந்த கமண்டலுவை ஏந்தி, தந்தகாஷ்டம் தாங்கிய அந்த த்விஜன், சௌச-சுத்திக்காக இங்கு உன் சன்னிதிக்கு வந்தான்।

Verse 81

अतिसाध्वी महाभागा सत्यभूषणभूषिता । सर्वभूषणशोभांगी शुश्रूषेयं समागता

அவள் மிகச் சாத்வி, மஹாபாக்யவதி; சத்தியமே அவளின் ஆபரணம். எல்லா நற்குண-அலங்காரங்களால் ஒளிரும் அங்கங்களுடன், சேவை செய்ய இங்கு வந்தாள்.

Verse 82

अतिधीरा प्रसन्नांगी गौरी प्रहसितानना । पद्महस्ता इयं धात्री पद्मनेत्रा सुपद्मिनी

அவள் மிகத் திடமான ஞானம் உடையவள், அமைதியொளி நிறைந்த உடலமைப்பாள், கௌரிவர்ணம், புன்னகை முகம். இந்த தாத்ரீ பத்மஹஸ்தா, பத்மநேத்ரா, சுபத்மினி.

Verse 83

दिव्यैराभरणैर्युक्ता क्षमा प्राप्ता द्विजोत्तम । अतिशांता सुप्रतिष्ठा बहुमंगलसंयुता

ஓ த்விஜோத்தமா! தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட க்ஷமா தோன்றினாள்—மிக அமைதியானவள், மரியாதையில் நிலைபெற்றவள், பல மங்கள குணங்களால் நிறைந்தவள்.

Verse 84

दिव्यरत्नकृता शोभा दिव्याभरणभूषिता । तव शांतिर्महाप्राज्ञ ज्ञानरूपा समागता

தெய்வ ரத்தினங்களால் அமைந்த ஒளியாலும், தெய்வ ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும்—ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே—உமது சாந்தி ஞான-ஸ்வரூபமாக வந்து சேர்ந்தது।

Verse 85

परोपकारकरणा बहुसत्यसमाकुला । मितभाषा सदैवासौ अकल्पा ते समागता

அவர்கள் பிறருக்கு நன்மை செய்வதில் ஈடுபட்டோர், பல சத்தியங்களால் நிறைந்தோர்; எப்போதும் மிதமான பேச்சுடையோர்—அந்த குற்றமற்றோர் ஒன்று கூடியனர்।

Verse 86

प्रसन्ना सा क्षमायुक्ता सर्वाभरणभूषिता । पद्मासना सुरूपा सा श्यामवर्णा यशस्विनी

அவள் அமைதியுடன் மகிழ்ச்சியாய், பொறுமை நிறைந்தவளாய், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய் இருந்தாள். தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அழகிய வடிவத்துடன்—கருநிறத்தாள், புகழ்மிக்கவளாய் விளங்கினாள்।

Verse 87

अहिंसेयं महाभागा भवंतं तु समागता । तप्तकांचनवर्णांगी रक्तांबरविलासिनी

ஓ மஹாபாகரே, இந்த தேவியான அஹிம்சை உமது சன்னிதிக்கு வந்தாள்—காய்ந்த பொன்னின் ஒளிபோன்ற அங்கங்களுடன், சிவப்பு ஆடைகளில் அழகுற விளங்குகிறாள்।

Verse 88

सुप्रसन्ना सुमंत्रा च यत्र तत्र न पश्यति । ज्ञानभावसमाक्रांता पुण्यहस्ता तपस्विनी

அவள் எப்போதும் மிகப் பிரசன்னமும் நல்ல ஆலோசனையுடனும் இருப்பாள்; இங்கும் அங்கும் நோக்கமாட்டாள். ஞானநிலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, புனிதக் கைகளுடைய அந்த தவஸ்வினி தியானத்தில் ஒன்றியிருப்பாள்।

Verse 89

मुक्ताभरणशोभाढ्या निर्मला चारुहासिनी । इयं श्रद्धा महाभाग पश्य पश्य समागता

முத்து ஆபரணங்களின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூய்மையுடன் இனிய புன்னகையுடையவளாய்—ஓ மகாபாகா, பார் பார்; இதோ ஸ்ரத்தையே தானாக வந்து சேர்ந்தாள்.

Verse 90

बहुबुद्धिसमाक्रांता बहुज्ञानसमाकुला । सुभोगासक्तरूपा सा सुस्थिता चारुमंगला

அவள் மிகுந்த புத்தியால் நிறைந்தவள், பலவகை ஞானத்தால் நிரம்பியவள்; நல்வினைபோகங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் உறுதியாக நிலைத்த—அழகும் மங்களமும் உடையவள்.

Verse 91

सर्वेष्टध्यानसंयुक्ता लोकमाता यशस्विनी । सर्वाभरणशोभाढ्या पीनश्रोणि पयोधरा

அனைத்து இஷ்டங்களின் தியானத்தில் ஒன்றிய, புகழ்மிகு உலகமாதா—எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—பெருத்த இடுப்பும் நிறைந்த மார்பும் உடையவளாய் இருந்தாள்.

Verse 92

गौरवर्णा समायाता माल्यवस्त्रविभूषिता । इयं मेधा महाप्राज्ञ तवैव परिसंस्थिता

வெண்மை நிறத்துடன் அவள் வந்து சேர்ந்தாள்; மாலை, ஆடை, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள். ஓ மகாப்ராஜ்ஞா, இவளே மேதா—உனக்காகவே இங்கு நிலைபெற்றாள்.

Verse 93

हंसचंद्रप्रतीकाशा मुक्ताहारविलंबिनी । सर्वाभरणसंभूषा सुप्रसन्ना मनस्विनी

அன்னமும் நிலவும் போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்து, தொங்கும் முத்துமாலையை அணிந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு—மிகவும் பிரசன்னமும் உயர்ந்த மனமும் உடையவளாய் இருந்தாள்.

Verse 94

श्वेतवस्त्रेण संवीता शतपत्रं शयेकृतम् । पुस्तककरा पंकजस्था राजमाना सदैव हि

வெண்மையான ஆடையால் சூழப்பட்டு, நூறிதழ் தாமரையில் சயனமாக அமைந்து; கையில் நூலைத் தாங்கி, தாமரையாசனத்தில் அமர்ந்து அவள் எப்போதும் ஒளிவீசிப் பொலிகிறாள்।

Verse 95

एषा प्रज्ञा महाभाग भाग्यवंतं समागता । लाक्षारससमावर्णा सुप्रसन्ना सदैव हि

ஓ மகாபாகா, இந்தப் பிரஞ்ஞை பாக்கியவானிடம் வந்து சேர்ந்தது; லாக்ஷாரஸம் போன்ற நிறமுடையவள், அவள் எப்போதும் மிகுந்த பிரசன்னமாய் இருக்கிறாள்।

Verse 96

पीतपुष्पकृतामाला हारकेयूरभूषणा । मुद्रिका कंकणोपेता कर्णकुंडलमंडिता

மஞ்சள் மலர்களால் ஆன மாலையை அணிந்து, ஹாரம் மற்றும் கேயூரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு; மோதிரங்களும் வளையல்களும் உடையவளாய், காதணிகளால் மண்டிக்கப்பட்டாள்।

Verse 97

पीतेन वाससा देवी सदैव परिराजते । त्रैलोक्यस्योपकाराय पोषणायाद्वितीयका

மஞ்சள் ஆடையணிந்த தேவியானவள் எப்போதும் பேரொளியுடன் விளங்குகிறாள்; மூவுலக நலனுக்கும் போஷணைக்கும் அவள் ஒப்பற்றவள்।

Verse 98

यस्याः शीलं द्विजश्रेष्ठ सदैव परिकीर्तितम् । सेयं दया सु संप्राप्ता तव पार्श्वे द्विजोत्तम

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, யாருடைய நற்குணம் எப்போதும் புகழப்படுகிறதோ—அந்தத் தயையே இப்போது உண்மையாகவே உன் அருகில் வந்து சேர்ந்தது, ஓ த்விஜோத்தமா।

Verse 99

इयं वृद्धा महाप्राज्ञ भावभार्या तपस्विनी । मम माता द्विजश्रेष्ठ धर्मोहं तव सुव्रत

இந்த முதிய பெண் மிகப் பிராஜ்ஞை—பதிவிரதை, தவஸ்வினி. ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, இவள் என் தாய்; ஓ சுவ்ரதா, நான் உன் தர்மம்.

Verse 100

इति ज्ञात्वा शमं गच्छ मामेवं परिपालय । दुर्वासा उवाच । यदि धर्मः समायातो मत्समीपं तु सांप्रतम्

இதை அறிந்து அமைதியுடன் சென்று, இவ்விதமே என்னைக் காக்கவும். துர்வாசர் கூறினார்—தர்மம் இப்போது உண்மையாகவே என் அருகில் வந்திருந்தால்…

Verse 101

एतन्मे कारणं ब्रूहि किं ते धर्म करोम्यहम् । धर्म उवाच । कस्मात्क्रुद्धोसि विप्रेन्द्र किमेतैर्विप्रियं कृतम्

இதற்கான காரணத்தை எனக்குச் சொல்வீராக; உமக்காக நான் எந்த தர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்? தர்மம் கூறினார்—ஓ பிராமணேந்திரா, ஏன் கோபம்? இவர்கள் உமக்கு என்ன அப்பிரியம் செய்தனர்?

Verse 102

तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि दुर्वासो यदि मन्यसे । दुर्वासा उवाच । येनाहं कुपितो देव तदिदं कारणं शृणु

ஓ துர்வாசா, உமக்கு உரியதாகத் தோன்றினால் காரணத்தைச் சொல்லும். துர்வாசர் கூறினார்—ஓ தேவா, நான் சினந்த காரணம் இதுவே; கேள்.

Verse 103

दमशौचैः सुसंक्लेशैः शोधितं कायमात्मनः । लक्षवर्षप्रमाणं वै तपश्चर्या मया कृता

தமமும் தூய்மையும் கொண்டு, கடும் துன்பங்களைத் தாங்கி, நான் என் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தினேன். உண்மையாகவே நான் இலட்சம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தேன்.

Verse 104

एवं पश्यसि मामेवं दया तेन प्रवर्तते । तस्मात्क्रुद्धोस्मि तेद्यैव शापमेवं ददाम्यहम्

நீ என்னை இவ்விதமாக நோக்குவதால் என் உள்ளத்தில் கருணை எழுகிறது; ஆயினும் இன்றும் உன்மேல் நான் கோபமாயிருக்கிறேன்; ஆகவே இப்போது உனக்கு இச்சாபத்தை அளிக்கிறேன்।

Verse 105

एवं श्रुत्वा तदा तस्य तमुवाच महामतिः । धर्म उवाच । मयि नष्टे महाप्राज्ञ लोको नाशं समेष्यति

இதைக் கேட்ட அந்த மகாமதி அவரிடம் கூறினார். தர்மன் சொன்னான்—மகாப்ராஜ்ஞரே! நான் அழிந்தால் இந்த உலகம் அழிவை அடையும்।

Verse 106

दुःखमूलमहं तात निकर्शामि भृशं द्विज । सौख्यं पश्चादहं दद्मि यदि सत्यं न मुंचति

அன்பரே, ஓ த்விஜரே! துயரத்தின் மூலத்தை நான் முற்றிலும் அகற்றுவேன்; பின்னர் அவன் சத்தியத்தை விடாதிருந்தால், நான் அவனுக்கு இன்பத்தை அருள்வேன்।

Verse 107

पापोयं सुखमूलस्तु पुण्यं दुःखेन लभ्यते । पुण्यमेवं प्रकुर्वाणः प्राणी प्राणान्विमुंचति

பாவம் இன்பத்தில் வேரூன்றியது; புண்ணியம் துன்பத்தால் பெறப்படுகிறது. இவ்வாறு புண்ணியம் செய்பவன் இறுதியில் உயிரை விடுகிறான்।

Verse 108

महत्सौख्यं ददाम्येवं परत्र च न संशयः । दुर्वासा उवाच । सुखं येनाप्यते तेन परं दुःखं प्रपद्यते

“இவ்வாறு நான் பேரின்பத்தை அருள்கிறேன்; மறுலோகத்திலும் இதற்கு ஐயமில்லை.” துர்வாசர் கூறினார்—“எதனால் இன்பம் கிடைக்கிறதோ, அதனாலேயே மிகுந்த துன்பம் வந்து சேரும்.”

Verse 109

तत्तु मर्त्यः परित्यज्य अन्येनापि प्रभुज्यते । तत्सुखं को विजानाति निश्चयं नैव पश्यति

மனிதன் அந்தச் செல்வம்/உடைமையை விட்டுவிடுகிறான்; அதை மற்றொருவன் அனுபவிக்கிறான். அந்த இன்பத்தை உண்மையில் யார் அறிய முடியும்? இங்கே உறுதி எதுவும் காணப்படவில்லை.

Verse 110

तच्छ्रेयो नैव पश्यामि अन्याय्यं हि कृतं तव । येन कायेन क्रियते भुज्यते नैव तत्सुखम्

இதில் நான் நன்மை எதையும் காணவில்லை; நீ செய்தது நிச்சயமாக அநியாயம். எந்த உடலால் செயல் செய்யப்படுகிறதோ, அது அதர்மமாக இருந்தால் அதன் இன்பம் அந்தச் செய்பவர்க்கு உண்மையில் கிடையாது.

Verse 111

अन्येन क्रियते क्लेशमन्येनापि प्रभुज्यते । तत्सुखं को विजानाति चान्यायं धर्ममेव वा

துன்பத்தை ஒருவன் அனுபவிக்கிறான்; பலனை மற்றொருவன் அனுபவிக்கிறான். அப்படியெனில் அந்த இன்பத்தை உண்மையில் யார் அறிய முடியும்? இது அநியாயமா, அல்லது தர்மமேனா—யார் தீர்மானிப்பார்?

Verse 112

अन्येन क्रियते क्लेशमन्येनापि सुखं पुनः । भुनक्ति पुरुषो धर्म तत्सर्वं श्रेयसा युतम्

துன்பம் ஒருவரால் ஏற்படுகிறது; இன்பம் மீண்டும் மற்றொருவரால் ஏற்படுகிறது; ஆயினும் தர்மத்தின் பலனை அந்தப் புருஷனே தானே அனுபவிக்கிறான். ஆகவே இவை அனைத்தும் அவனுடைய உயர்ந்த நன்மையோடு இணைந்தவை.

Verse 113

पुण्यं चैव अनेनापि अनेन फलमश्नुते । क्रियमाणं पुनः पुण्यमन्येन परिभुज्यते

இவ்வாறே புண்ணியமும் சேர்கிறது; அதின் பலனை அவனே அனுபவிக்கிறான். ஆனால் செய்யப்படுகின்ற புண்ணியத்தையும் சில வேளைகளில் மற்றொருவன் கைப்பற்றி அனுபவிக்கிறான்.

Verse 114

तत्सर्वं हि सुखं प्रोक्तं यत्तथा यस्य लक्षणम् । धर्मशास्त्रोदितं चैव कृतं सर्वत्र नान्यथा

ஒருவரின் இயல்புக் குறியீடுகளுக்கு ஏற்றதாய் இருப்பதே நலமளிப்பது என்று கூறப்பட்டது. தர்மசாஸ்திரங்கள் விதித்தபடியே அதை எங்கும் செய்ய வேண்டும்—வேறுபட அல்ல.

Verse 115

येन कायेन कुर्वंति तेन दुःखं सहन्ति ते । परत्र तेन भुंजंति अनेनापि तथैव च

எந்த உடலால் அவர்கள் செயல்களைச் செய்கிறார்களோ, அதே உடலாலே அவர்கள் துன்பத்தைத் தாங்குகின்றனர். மறுலோகத்திலும் அதே கருவியாலே பலனை அனுபவிக்கின்றனர்; இவ்வுலகிலும் அதுபோலவே.

Verse 116

इति ज्ञात्वा स धर्मात्मा भवान्समवलोकयेत् । यथा चौरा महापापाः स्वकायेन सहंति ते

இதை அறிந்து, நீர்—தர்மாத்மாவாய்—நன்றாக சிந்திக்க வேண்டும்; பெரும் பாவிகளான திருடர்கள் தங்கள் உடலோடே தண்டனைத் துன்பத்தைச் சகிப்பதுபோல்.

Verse 117

दुःखेन दारुणं तीव्रं तथा सुखं कथं नहि । धर्म उवाच । येन कायेन पापाश्च संचरन्ति हि पातकम्

“கடுமையும் தீவிரமுமான துன்பம் இருப்பதுபோல், இன்பம் ஏன் இருக்கக் கூடாது?” என்று கேட்டபோது, தர்மம் கூறியது—“எந்த உடலால் பாவிகள் பாபச் செயல்களைச் செய்து அலைகிறார்களோ (அதே காரணம்).”

Verse 118

तेन पीडां सहंत्येव पातकस्य हि तत्फलम् । दंडमेकं परं दृष्टं धर्मशास्त्रेषु पंडितैः

அதனால் அவர்கள் வேதனையைத் தாங்குகின்றனர்—அதுவே பாவத்தின் பலன். தர்மசாஸ்திரங்களில் பண்டிதர்கள் தண்டனையையே ஒரே உயர்ந்த திருத்தி-முறையாகக் கண்டுள்ளனர்.

Verse 119

तं धर्मपूर्वकं विद्धि एतैर्न्यायैस्त्वमेव हि । दुर्वासा उवाच । एवं न्यायं न मन्येहं तथैव शृणु धर्मराट्

இது தர்மபூர்வமானது என்று அறி; இந்நியாயங்களால் நீயே இதை நிலைநாட்டுகிறாய். துர்வாசர் கூறினார்—இத்தகைய நியாயத்தை நான் ஏற்கேன்; ஆயினும், ஓ தர்மராஜா, மேலும் கேள்.

Verse 120

शापत्रयं प्रदास्यामि क्रुद्धोहं तव नान्यथा । धर्म उवाच । यदा क्रुद्धो महाप्राज्ञ मामेव हि क्षमस्व च

நான் கோபமுற்றேன்; உனக்கு மும்மடங்கு சாபம் அளிப்பேன்—வேறு வழியில்லை. தர்மன் கூறினார்—ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, நீங்கள் கோபித்தாலும் என்னைத் தாராளமாக மன்னியுங்கள்.

Verse 121

नैव क्षमसि विप्रेंद्र दासीपुत्रं हि मां कुरु । राजानं तु प्रकर्तव्यं चांडालं च महामुने

ஓ விப்ரேந்திரரே, இதை நீங்கள் சகிக்க வேண்டாம்; என்னை அடிமைப் பெண்ணின் மகனாக்காதீர். ஓ மஹாமுனியே, அரசனையே சாண்டாளனாக்க வேண்டும்.

Verse 122

प्रसादसुमुखो विप्र प्रणतस्य सदैव हि । दुर्वासाश्च ततः क्रुद्धो धर्मं चैव शशाप ह

ஓ பிராமணரே, வணங்கி சரணடைந்தவர்க்கு அவர் எப்போதும் அருள்முகத்துடன் கருணை காட்டுவார். ஆனால் பின்னர் துர்வாசர் கோபமுற்று தர்மனையே சபித்தார்.

Verse 123

दुर्वासा उवाच । राजा भव त्वं धर्माद्य दासीपुत्रश्च नान्यथा । गच्छ चांडालयोनिं च धर्म त्वं स्वेच्छया व्रज

துர்வாசர் கூறினார்—இன்றுமுதல், ஓ தர்மா, நீ அரசனாக ஆகுக; ஆனால் அடிமைப் பெண்ணின் மகனாகவே, வேறல்ல. மேலும் சாண்டாள யோனிக்குச் செல்; ஓ தர்மா, உன் விருப்பத்தால் அங்கே செல்.

Verse 124

एवं शापत्रयं दत्त्वा गतोसौ द्विजसत्तमः । अनेनापि प्रसंगेन दृष्टो धर्मः पुरा किल

இவ்வாறு மும்முறை சாபம் அளித்து அந்தத் தலைசிறந்த பிராமணர் புறப்பட்டுச் சென்றார். இந்நிகழ்வினாலேயே, பழங்காலத்தில் தர்மம் வெளிப்படையாகத் தோன்றியது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 125

सोमशर्मोवाच । धर्मस्तु कीदृशो जातस्तेन शप्तो महात्मना । तद्रूपं तस्य मे ब्रूहि यदि जानासि भामिनि

சோமசர்மா கூறினார்— அந்த மகாத்மாவால் சபிக்கப்பட்ட தர்மம் எத்தகைய வடிவம் பெற்றது? அழகியவளே, நீ அறிந்திருந்தால் அவன் உருவத்தை எனக்குச் சொல்.

Verse 126

सुमनोवाच । भरतानां कुले जातो धर्मो भूत्वा युधिष्ठिरः । विदुरो दासीपुत्रस्तु अन्यं चैव वदाम्यहम्

சுமனா கூறினாள்— பாரத குலத்தில் தர்மமே யுதிஷ்டிரராகப் பிறந்தான். விதுரன் தாசிப் புத்ரன்; இன்னொருவரைப் பற்றியும் நான் கூறுவேன்.

Verse 127

यदा राजा हरिश्चंद्रो विश्वामित्रेण कर्षितः । तदा चांडालतां प्राप्तः स हि धर्मो महामतिः

விச்வாமித்ரரால் அரசன் ஹரிச்சந்திரன் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, அவர் சாண்டாள நிலையடைந்தார்; பேரறிவாளனே, அதுவும் உண்மையில் தர்மமே ஆகும்.

Verse 128

एवं कर्मफलं भुक्तं धर्मेणापि महात्मना । दुर्वाससो हि शापाद्वै सत्यमुक्तं तवाग्रतः

இவ்வாறு மகாத்மையான தர்மனும் கர்மபலனை அனுபவித்தான். துர்வாசரின் சாபத்தால், உன் முன்னிலையில் கூறிய சொல் நிச்சயமாக உண்மையாயிற்று.