Adhyaya 119

Verse 1

एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः । कपिंजल उवाच । यस्याः प्रहसनात्तात सुहृद्यानि भवंति वै । पुष्पाणि दिव्यगंधीनि दुर्लभानि सुरासुरैः

கபிஞ்ஜலன் கூறினான்— அன்பரே, அவளின் சிரிப்பினால் மனம் கவரும், தெய்வீக மணமுடைய மலர்கள் தோன்றுகின்றன; அவை தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அரிதானவை.

Verse 2

कस्मात्तु देवताः सर्वाः प्रवांछंति महामते । शंकरः सुखमायाति हास्यपुष्पैः सुपूजितः

ஓ பெருந்திறன் உடையவரே, எல்லாத் தேவர்களும் இதை ஏன் விரும்புகின்றனர்? மகிழ்ச்சி-சிரிப்புடன் அர்ப்பணித்த மலர்களால் நன்கு பூஜிக்கப்பட்டால், சங்கரர் எளிதில் அருளுடன் வந்து சேர்வார்.

Verse 3

को गुणस्तस्य पुष्पस्य तन्मे कथय विस्तरात् । कामोदा सा भवेत्का तु कस्य पुत्री वरांगना

அந்த மலரின் சிறப்பு குணம் என்ன? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். மேலும் ‘காமோதா’ எனப்படும் அந்த அழகிய பெண் யார்—அவள் யாருடைய மகள்?

Verse 4

हास्यात्तस्या महाभाग सुपुष्पाणि भवंति च । को गुणस्तत्कथां ब्रूहि सकलां विस्तरेण च

மகாபாகனே! அவளது புன்னகையிலிருந்தே சிறந்த மலர்கள் தோன்றுகின்றன. அதற்குப் பின்னுள்ள குணம் என்ன? அவளுடைய முழுக் கதையையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

कुंजल उवाच । पुरा देवैर्महादैत्यैः कृत्वा सौहार्दमुत्तमम् । ममंथुः सागरं क्षीरममृतार्थं समुद्यताः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள் மற்றும் மகாதைத்யர்கள் சிறந்த நட்புச் சம்மதம் செய்து, அமிர்தத்தைப் பெறுவதற்காகக் க்ஷீரசாகரத்தை மத்தனம் செய்யத் தொடங்கினர்.

Verse 6

मथनाद्देवदैत्यानां कन्यारत्नचतुष्टयम् । वरुणेन दर्शितं पूर्वं सोमेनैव तथा पुनः

தேவர்-தைத்யர் மத்தனத்தால் நான்கு கன்யாரத்தினங்கள் தோன்றின. அவை முதலில் வருணனால் காட்டப்பட்டன; பின்னர் சோமனாலும் அதேபோல் மீண்டும் வெளிப்படுத்தப்பட்டன.

Verse 7

पश्चात्संदर्शितं पुण्यममृतं कलशे स्थितम् । कन्या चतुष्टयं पूर्वं देवानां हितमिच्छति

பின்னர் கலசத்தில் இருந்த புனித அமிர்தம் காட்டப்பட்டது. மேலும் முன்பே தோன்றிய அந்த நான்கு கன்னியரும் தேவர்களின் நலனையே விரும்பினார்கள்.

Verse 8

सुलक्ष्मीर्नाम सा चैका द्वितीया वारुणी तथा । ज्येष्ठा नाम तथा ख्याता कामोदान्या प्रचक्षते

அவர்களில் ஒருத்தி ‘சுலக்ஷ்மீ’ எனப் பெயர்பெற்றாள்; இரண்டாவது ‘வாருணீ’ என அழைக்கப்படுகிறது. மற்றொருத்தி ‘ஜ்யேஷ்டா’ என்று புகழ்பெற்றாள்; இன்னொருத்தி ‘காமோதா’ என உரைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 9

तासां मध्ये वरा श्रेष्ठा पूर्वं जाता महामते । तस्माज्ज्येष्ठेति विख्याता लोके पूज्या सदैव हि

மகாமதியே! அவர்களில் மிகச் சிறந்தவள் முதலில் பிறந்தாள்; ஆகையால் அவள் ‘ஜ்யேஷ்டா’ என உலகில் புகழ்பெற்று, எப்போதும் வணக்கத்திற்குரியவள்.

Verse 10

वारुणीपानरूपा च पयःफेनसमुद्भवा । अमृतस्य तरंगाच्च कामोदाख्या बभूव ह

அவள் வாருணீப் பானத்தின் வடிவம் கொண்டு, பால் நுரையிலிருந்து தோன்றி, அமிர்தத்தின் அலைகளிலிருந்து வெளிப்பட்டு ‘காமோதா’ எனப் பெயர்பெற்றாள்.

Verse 11

सोमो राजा तथा लक्ष्मीर्जज्ञाते अमृतादपि । त्रैलोक्यभूषणः सोमः संजातः शंकरप्रियः

அமிர்தத்திலிருந்தே அரசன் சோமனும் லக்ஷ்மியும் பிறந்தனர். மூவுலக அலங்காரமான சோமன் தோன்றி, சங்கரனுக்கு அன்பானவனானான்.

Verse 12

मृत्युरोगहरा जाता सुराणां वारुणी तथा । ज्येष्ठासु पुण्यदा जाता लोकानां हितमिच्छताम्

தேவர்களுக்காக வாருணீ மரணம் மற்றும் நோயை அகற்றுபவளாகத் தோன்றினாள்; மேலும் ‘ஜ்யேஷ்டா’ வடிவில் உலக நலத்தை நாடுவோர்க்குப் புண்ணியம் அளிப்பவளாக ஆனாள்.

Verse 13

अमृतादुत्थिता देवी कामोदा नाम पुण्यदा । विष्णोः प्रीत्यै भविष्ये तु वृक्षरूपं प्रयास्यति

அமிர்தத்திலிருந்து எழுந்த ‘காமோதா’ எனும் தேவியார் புண்ணியம் அளிப்பவள். எதிர்காலத்தில் விஷ்ணுவின் பிரீதிக்காக அவள் மரவடிவம் எடுப்பாள்.

Verse 14

विष्णुप्रीतिकरी सा तु भविष्यति सदैव हि । तुलसी नाम सा पुण्या भविष्यति न संशयः

அவள் எப்போதும் விஷ்ணுவை மகிழ்விப்பவளாக இருப்பாள். அவள் ‘துளசி’ எனும் புனிதவளாக ஆகுவாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 15

तया सह जगन्नाथो रमिष्यति न संशयः । तुलस्याः पत्रमेकं यो नीत्वा कृष्णाय दास्यति

அவளுடன் ஜகன்னாதன் நிச்சயமாக மகிழ்ந்து விளையாடுவான்—ஐயமில்லை. துளசியின் ஒரு இலைகூட கொண்டு வந்து கிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணிப்பவன் அவன் அருளைப் பெறுவான்.

Verse 16

मेने तस्योपकाराणां किमस्मै च ददाम्यहम् । इत्येवं चिंतयेन्नित्यं तस्य प्रीतिकरो भवेत्

அவனுடைய உதவிகளை நினைத்து ‘நான் அவனுக்கு பதிலாக என்ன அளிக்க முடியும்?’ என்று தினமும் சிந்திக்க வேண்டும். இவ்வாறு சிந்திப்பவன் அவனுடைய மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாவான்.

Verse 17

एवं कामोद नामासौ पूर्वं जाता समुद्रजा । यदा सा हसते देवी हर्षगद्गदभाषिणी

இவ்வாறு ‘காமோதா’ எனும் அந்த தேவியார் முன்பு கடலிலிருந்து பிறந்தவள். அவள் தேவியார் சிரிக்கும்போது ஆனந்தத்தில் குரல் தளர்ந்து ததும்பிப் பேசுவாள்.

Verse 18

सौहृद्यानि सुगंधीनि मुखात्तस्याः पतंति वै । अम्लानानि सुपुष्पाणि यो गृह्णाति समुद्यतः

அவளுடைய வாயிலிருந்து மணமிகு நட்பின் அடையாளங்கள் நிச்சயமாக விழுகின்றன—வாடாத அழகிய மலர்கள்—அவற்றை ஆர்வமுள்ள பக்தன் எழுந்து ஏற்றுக்கொள்கிறான்।

Verse 19

पूजयेच्छंकरं देवं ब्रह्माणं माधवं तथा । तस्य देवाः प्रतुष्यंति यदिच्छति ददंति तत्

சங்கரன், பிரம்மா, மாதவன் ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்; அவர்கள் திருப்தியடைந்தால் தேவர்கள் விரும்பியதை அளிப்பார்கள்।

Verse 20

रोदित्येषा यदा सा च केन दुःखेन दुःखिता । नेत्राश्रुभ्यो हि तस्यास्तु प्रभवंति पतंति च

அவள் ஏதோ துயரால் துயருற்று அழும்போது, அவளுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் எழுந்து கீழே விழுகிறது।

Verse 21

तानि चैव महाभाग हृद्यानि सुमहांति च । सौरभेण विना तैस्तु यः पूजयति शंकरम्

மகாபாகனே! அவை உண்மையிலேயே மனமகிழ்விக்கும் மிகச் சிறந்தவை; ஆனால் உரிய மணமின்றி அவற்றால் சங்கரனை வழிபடுகிறவன்…

Verse 22

तस्य दुःखं च संतापो जायते नात्र संशयः । पुष्पैस्तु तादृशैर्देवान्सकृदर्चति पापधीः

அவனுக்கு துயரும் எரிச்சல் வேதனையும் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. பாவமனம் கொண்டவன் அத்தகைய (தகாத) மலர்களால் தேவர்களை ஒருமுறையாவது அர்ச்சிக்கிறான்।

Verse 23

तस्य दुःखं प्रकुर्वंति देवास्तत्र न संशयः । एतत्ते सर्वमाख्यातं कामोदाख्यानमुत्तमम्

அவனுடைய துயரத்தைத் தேவர்கள் தான் ஏற்படுத்துகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு ‘காமோதா’ எனப்படும் சிறந்த ஆக்யானத்தை முழுவதும் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 24

अथ कृष्णो विचिंत्यैव दृष्ट्वा विक्रमसाहसम् । विहुंडस्यापि पापस्य उद्यमं साहसं तदा

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சிறிது சிந்தித்து, அந்த நேரத்தில் பாவி விஹுண்டன் மேற்கொண்ட வீரத் துணிவையும் துடுக்கான முயற்சியையும் கண்டார்.

Verse 25

नारदं प्रेषयामास मोहयैनं दुरासदम् । नारदस्त्वथ संश्रुत्य वाक्यं विष्णोर्महात्मनः

அந்த அணுக இயலாத வலிமைமிக்கவனை மயக்க நாரதரை அவர் அனுப்பினார். பின்னர் மகாத்மா விஷ்ணுவின் வாக்கை கேட்ட நாரதர் (அதன்படி) புறப்பட்டார்.

Verse 26

गच्छमानं दुरात्मानं कामोदां प्रति दानवम् । गत्वा तमाह दैत्येंद्रं नारदः प्रहसन्निव

காமோதாவை நோக்கிச் சென்ற அந்த தீய மனத்தையுடைய தானவனிடம் சென்று, நாரதர் புன்னகைப்பதுபோல் அந்த தைத்தியத் தலைவனிடம் கூறினார்.

Verse 27

क्व यासि त्वं च दैत्येंद्र सत्वरं च समातुरः । सांप्रतं केन कार्येण कस्यार्थं केन नोदितः

ஓ தைத்தியேந்திரா! இத்தனை அவசரமும் கலக்கமும் கொண்டு எங்கே செல்கிறாய்? இப்போது எந்தக் காரியத்திற்காக, யாருக்காக, யாரின் தூண்டுதலால் நீ புறப்படுகிறாய்?

Verse 28

ब्रह्मात्मजं नमस्कृत्य प्रत्युवाच कृतांजलि । कामोदपुष्पार्थमहं प्रस्थितो द्विजसत्तम

பிரம்மாவின் புதல்வனை வணங்கி, கைகூப்பி அவன் கூறினான்— “ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, காமோதப் பூக்களைத் தேடி நான் புறப்பட்டேன்।”

Verse 29

तमुवाच स धर्मात्मा पुष्पैः किं ते प्रयोजनम् । विप्रवर्यं पुनः प्राह कार्यकारणमात्मनः

அந்த தர்மாத்மா அவனை நோக்கி— “பூக்கள் உனக்கு எதற்காக?” என்றார். பின்னர் அவர் பிராமணச் சிறந்தவரிடம் மீண்டும் தன் செயல் காரணத்தை விளக்கினார்।

Verse 30

नंदनस्य वनोद्देशे काचिन्नारी वरानना । तस्या दर्शनमात्रेण गतोऽहं कामवश्यताम्

நந்தன வனத்தின் ஒரு பகுதியில் அழகிய முகமுடைய ஒரு பெண் இருந்தாள்; அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் நான் காமத்தின் வசமானேன்।

Verse 31

तया प्रोक्तोऽस्मि विप्रेंद्र पुष्पैः कामोदसंभवैः । पूजयस्व महादेवं पुष्पैस्तु सप्तकोटिभिः

ஓ விப்ரேந்திரரே, அவள் என்னிடம் கூறினாள்— “காமோதத்தில் பிறந்த பூக்களால் மகாதேவரை வழிபடு; ஏழு கோடி பூக்களால்.”

Verse 32

ततस्ते सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । तदर्थे प्रस्थितोऽस्म्यद्य कामोदाख्यं पुरं प्रति

அப்போது நான் உனக்கு மிகப் பிரியமான மனைவியாக இருப்பேன்— இதில் ஐயமில்லை. அதற்காகவே இன்று காமோதம் எனப்படும் நகரை நோக்கி நான் புறப்படுகிறேன்।

Verse 33

तामहं कामयिष्यामि सिंधुजां शुणु सांप्रतम् । मनोल्लासैर्महाहासैर्हासयिष्याम्यहं पुनः

இப்போது கேள்—நான் அந்த சிந்து-பிறந்த கன்னியை விரும்புகிறேன். மன மகிழ்ச்சியும் பேர்சிரிப்பும் கொண்டு அவளை மீண்டும் மீண்டும் சிரிக்கச் செய்வேன்.

Verse 34

प्रीता सती महाभागा हसिष्यति पुनः पुनः । तद्धास्यं गद्गदं विप्र मम कार्यप्रवर्द्धनम्

அந்த சதி, பெரும் பாக்கியவதி, உள்ளம் மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சிரிப்பாள். ஓ விப்ரரே, அவளது குரல் தடுக்கி வரும் உணர்ச்சி நிறைந்த சிரிப்பு என் காரியத்தை வளர்க்கும்.

Verse 35

तस्माद्धास्यात्पतिष्यंति दिव्यानि कुसुमानि च । तैस्तु देवमुमाकांतं पूजयिष्यामि सांप्रतम्

ஆகையால் அந்தச் சிரிப்பிலிருந்து தெய்வீக மலர்கள் உதிரும்; அவற்றாலே இப்போது உமா-காந்தனாகிய தேவனை நான் வழிபடுவேன்.

Verse 36

तेन पूजाप्रदानेन तुष्टो दास्यति मे फलम् । ईश्वरः सर्वभूतेशः शंकरो लोकभावनः

அந்தப் பூஜை அர்ப்பணிப்பால் திருப்தியடைந்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசனும் உலகை அருள்புரிவோனுமான சங்கரன் எனக்கு அதன் பலனை அளிப்பான்.

Verse 37

नारद उवाच । तत्र दैत्य न गंतव्यं कामोदाख्ये पुरोत्तमे । विष्णुरस्ति सुमेधावी सर्वदैत्यक्षयावहः

நாரதர் கூறினார்—ஓ தைத்தியனே, ‘காமோதா’ எனப்படும் அந்தச் சிறந்த நகரத்திற்குச் செல்லாதே; அங்கே பரம ஞானியான விஷ்ணு வாசம் செய்கிறார், எல்லா தைத்தியர்களையும் அழிப்பவர் அவர்.

Verse 38

येनोपायेन पुष्पाणि कामोदाख्यानि दानव । तव हस्ते प्रयास्यंति तमुपायं वदाम्यहम्

ஏ தானவா! ‘காமோத’ எனப்படும் மலர்கள் உன் கைக்கே தாமே வந்து சேரும் வழியை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 39

गंगातोयेषु दिव्यानि पतिष्यंति न संशयः । वाहितानि जलैर्दिव्यैरागमिष्यंति सांप्रतम्

கங்கையின் நீரில் அந்த தெய்வீகப் பொருட்கள் நிச்சயமாக விழும்; அந்தப் புனித நீரால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு அவை இப்போது இங்கே வந்து சேரும்।

Verse 40

तानि त्वं तु प्रतिगृहाण सुहृद्यानि महांति च । गृहीत्वा तानि पुष्पाणि साधयस्व मनीप्सितम्

ஆகையால் அந்தப் பெருமையும் மனம் மகிழ்விக்கும் தானங்களை நீ ஏற்றுக்கொள்; அந்த மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்று।

Verse 41

नारदो दानवश्रेष्ठं मोहयित्वा ततः पुनः । ततश्च स तु धर्मात्मा चिंतयामास वै पुनः

தானவர்களில் சிறந்தவனை மயக்கி நாரதர் மீண்டும் அங்கிருந்து விலகினார்; பின்னர் அந்த தர்மாத்மா மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 42

कथमश्रूणि सा मुंचेत्केनोपायेन दुःखिता । चिंतयानस्य तस्यैवं क्षणं वै नारदस्य च

“அந்த துயருற்ற பெண் எந்த வழியால் கண்ணீரை நிறுத்துவாள்?” என்று எண்ணிய நாரதர் ஒரு கணம் மௌனமாயிருந்தார்।

Verse 43

ततो बुद्धिः समुत्पन्ना कामोदाख्यं पुरं गतः

அப்போது அவனுள் அறிவு உதித்தது; அவன் ‘காமோதா’ எனப்படும் நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 119

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्याने एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மாஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம் மற்றும் ‘காமோதா’ ஆக்யானம் ஆகியவற்றில்—நூற்று பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.