Adhyaya 118

Verse 1

कपिंजल उवाच । गंगामुखे पुरा तात रोदमाना वरांगना । नेत्राभ्यामश्रुबिंदूनि पतंति च महाजले

கபிஞ்ஜலன் கூறினான்—அப்பா! முற்காலத்தில் கங்கையின் வாயிலில் ஒரு உயர்ந்த மகளிர் அழுதுகொண்டிருந்தாள்; அவளது கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் பேர்நீரில் விழுந்தன.

Verse 2

गंगामध्ये निमज्जंति भवंति कमलानि च । पुष्पाणि दिव्यरूपाणि सौगंधानि महांति च

கங்கையின் நடுவில் தாமரைகள் மலர்கின்றன; மேலும் தெய்வீக வடிவமுடைய, நறுமணம் நிறைந்த, பெரிய மலர்களும் அங்கே தோன்றுகின்றன.

Verse 3

तस्यास्तात सुनेत्राभ्यां किमर्थं प्रपतंति च । गंगोदके महाभाग निर्मला अश्रुबिंदवः

அப்பா, பெரும் பாக்கியவானே! அவளது அழகிய கண்களிலிருந்து தூய கண்ணீர்த் துளிகள் ஏன் கங்கையின் நீரில் விழுகின்றன?

Verse 4

अस्थिचर्मावशेषस्तु जटाचीरधरः पुनः । तानि सौगंधयुक्तानि पद्मानि विचिनोति सः

எலும்பும் தோலும் மட்டுமே எஞ்சினாலும், அவர் மீண்டும் ஜடையும் வல்கல ஆடையும் அணிந்து, மணமிகு அந்தத் தாமரைகளைத் தேர்ந்து சேகரிக்கிறார்.

Verse 5

हेमवर्णानि दिव्यानि नीत्वा शिवं समर्चयेत् । सा का नारी समाचक्ष्व स वा को हि महामते

தெய்வீகமான பொன்னிற அர்ப்பணப் பொருட்களை கொண்டு வந்து முறையாக சிவனைச் சரிவர வழிபட வேண்டும். ஓ மகாமதி, அந்தப் பெண் யார்? அந்த ஆண் யார்? சொல்லுங்கள்.

Verse 6

अर्चयित्वा शिवं सोथ कस्मात्पश्चात्प्रदेवति । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यद्यहं वल्लभस्तव

ஓ தேவி, சிவனை வழிபட்ட பின் நீ ஏன் புலம்புகிறாய்? நான் உண்மையில் உனக்குப் பிரியமானவன் என்றால், இதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்.

Verse 7

कुंजल उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि वृत्तांतं देवनिर्मितम् । चरित्रं सर्वपापघ्नं विष्णोश्चैव महात्मनः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—குழந்தையே, கேள்; தேவரால் அமைந்த ஒரு வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்—மகாத்மா விஷ்ணுவின், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் சரிதத்தை.

Verse 8

योसौ हुंडो महावीर्यो नहुषेण हतो रणे । तस्य पुत्रस्तु विख्यातो विहुंडस्तप आस्थितः

மிகுந்த வீரமுடைய ஹுண்டன் நஹுஷனால் போரில் கொல்லப்பட்டான். அவனுடைய புகழ்பெற்ற மகன் விஹுண்டன் பின்னர் தவத்தில் ஈடுபட்டான்.

Verse 9

निहतं पितरं श्रुत्वा सामात्यं सपरिच्छदम् । आयुपुत्रेण वीरेण नहुषेण बलीयसा

ஆயுவின் மகனான வீரமும் வலிமையும் உடைய நஹுஷன், அமைச்சர்களும் பரிவாரமும் உடன் தந்தையை கொன்றான் எனக் கேட்டு,

Verse 10

तपस्तपति सक्रोधाद्देवान्हंतुं समुद्यतः । पौरुषं तस्य दुष्टस्य तपसा वर्द्धितस्य च

கோபத்தால் கொதித்த தபஸ்தபதி தேவர்களை அழிக்க எழுந்தான்; அந்தத் தீயவனின் வீரியம் தவத்தால் மேலும் வளர்ந்திருந்தது.

Verse 11

जानंति देवताः सर्वा दुःसहं समरांगणे । हुंडात्मजो विहुंडस्तु त्रैलोक्यं हंतुमुद्यतः

போர்க்களத்தில் அவன் தாங்கமுடியாதவன் என எல்லாத் தேவரும் அறிவர்; ஹுண்டனின் மகன் விஹுண்டன் மூவுலகையும் அழிக்க எழுந்தான்.

Verse 12

पितुर्वैरं करिष्यामि हनिष्ये मानवान्सुरान् । एवं समुद्यतः पापी देवब्राह्मणकंटकः

“தந்தையின் பகையைத் தீர்ப்பேன்; மனிதர்களையும் தேவர்களையும் கொல்வேன்” என்று கூறி, அந்தப் பாவி தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் துன்பமாகினான்.

Verse 13

उपद्रवं समारेभे प्रजाः पीडयते च सः । तस्यैव तेजसा दग्धा देवाश्चेंद्रपुरोगमाः

அவன் அடக்குமுறையைத் தொடங்கி மக்களைத் துன்புறுத்தினான்; அவன் தன் தேஜஸால் இந்திரன் முன்னணியில் இருந்த தேவர்களும் சுட்டெரிந்தனர்.

Verse 14

शरणं देवदेवस्य जग्मुर्विष्णोर्महात्मनः । देवदेवं जगन्नाथं शंखचक्रगदाधरम्

அவர்கள் மகாத்மா விஷ்ணுவை—தேவர்களின் தேவன், ஜகந்நாதன், சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கியவன்—சரணடைந்தனர்।

Verse 15

ऊचुश्च पाहि नो नित्यं विहुंडस्य महाभयात् । श्रीविष्णुरुवाच । वर्द्धंतु देवताः सर्वाः सुसुखेन महेश्वराः

அவர்கள், “விஹுண்டனின் மாபெரும் அச்சத்திலிருந்து எங்களை எப்போதும் காத்தருளுங்கள்” என்றனர். ஸ்ரீவிஷ்ணு, “ஹே மகேஸ்வரர்களே, எல்லாத் தேவர்களும் பரம சுகத்தில் வளர்ந்து செழிக்கட்டும்” என்றார்.

Verse 16

विहुंडं नाशयिष्यामि पापिष्ठं देवकंटकम् । एवमाभाष्य तान्देवान्मायां कृत्वा जनार्दनः

“தேவர்களுக்கு முள்ளாகிய அந்த மிகப் பாவி விஹுண்டனை நான் அழிப்பேன்.” என்று கூறி ஜனார்தனன் தெய்வ மாயையைச் செயல்படுத்தினான்।

Verse 17

स्वयमेवस्थितस्तत्र नंदने सुमहायशाः । मायामयं चकाराथ स्त्रीरूपं च गुणान्वितम्

மிகப் பெரும் புகழுடையவன் நந்தன வனத்தில் தனியே நின்றான்; பின்னர் மாயையால் குணநிறைந்த பெண் வடிவை உருவாக்கினான்।

Verse 18

विष्णुमाया महाभागा सर्वविश्वप्रमोहिनी । चकार रूपमतुलं विष्णोर्मायाप्रमोहिनी

விஷ்ணுவின் மகாபாக்யமான மாயை, முழு உலகையும் மயக்கும் அவள், விஷ்ணுமாயையின் வலிமையால் ஒப்பற்ற வடிவை ஏற்றாள்।

Verse 19

विहुंडस्य वधार्थाय रूपलावण्यशालिनी । कुंजल उवाच । स देवानां वधार्थाय दिव्यमार्गं जगाम ह

விஹுண்டனை வதம் செய்யும் பொருட்டு ரூப‑லாவண்யம் நிறைந்த அவள் புறப்பட்டாள். குஞ்ஜலன் கூறினான்—தேவர்களை வதம் செய்ய எண்ணி அவன் திவ்ய மார்க்கத்தில் சென்றான்.

Verse 20

नंदनांते ततो मायामपश्यद्दितिजेश्वरः । तया विमोहितो दैत्यः कामबाणकृतांतरः

பின்னர் நந்தனவனத்தின் எல்லையில் திதிஜர்களின் தலைவன் மாயையை கண்டான். அதனால் மயங்கிய அந்த அசுரன், காமபாணம் குத்திய உள்ளத்துடன் அறிவிழந்தான்.

Verse 21

आत्मनाशं न जानाति कालरूपां वरस्त्रियम् । तां दृष्ट्वा नवहेमाभां रूपद्रविणशालिनीम्

காலரூபமான அந்த உத்தமப் பெண்ணை கண்டபோது அவன் தன் அழிவை அறியான்—புதிய பொன்னென ஒளிர்ந்து, அழகும் செல்வமும் நிறைந்தவள்.

Verse 22

लुब्धो विहुंडः पापात्मा तामुवाच वरांगनाम् । कासि कस्य वरारोहे ममचित्तप्रमाथिनि

பேராசை கொண்ட பாபாத்மா விஹுண்டன் அந்த உத்தமப் பெண்ணை நோக்கி—“நீ யார், ஓ அழகியே? யாருடையவள், ஓ வராரோஹிணி, என் மனத்தை கலக்குபவளே?” என்றான்.

Verse 23

संगमं देहि मे भद्रे रक्षरक्ष वरानने । संगमात्तव देवेशि यद्यदिच्छसि सांप्रतम्

ஹே பத்திரே, எனக்கு சங்கமம் அருள்வாய்; காப்பாற்று, காப்பாற்று, ஹே வரானனே. ஹே தேவேசி, உன்னுடன் சங்கமித்தால் இப்பொழுது நீ எதை எதை விரும்பினாலும் அது நிறைவேறும்.

Verse 24

तत्तद्दद्मि महाभागे दुर्लभं देवदानवैः । मायोवाच । मामेव भोक्तुमिच्छा चेद्दायं मे देहि दानव

ஓ மகாபாகனே! தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் அரிதானதையே நான் உனக்குத் தருவேன். மாயை கூறினாள்—என்னை மட்டுமே அனுபவிக்க விரும்பினால், ஓ தானவா, எனக்குரிய தாயம் (உரிய பங்கு) எனக்குக் கொடு.

Verse 25

सप्तकोटिमितैश्चैव पुष्पैः पूजय शंकरम् । कामोदसंभवैर्दिव्यैः सौगंधैर्देवदुर्लभैः

ஏழு கோடி மலர்களால் சங்கரனைப் பூஜி; மேலும் காமோதத்திலிருந்து தோன்றிய தெய்வீக நறுமண மலர்களால்—தேவர்களுக்கும் அரிதானவற்றால்—வழிபடு.

Verse 26

तेषां पुष्पकृतां मालां मम कंठे तु दानव । आरोपय महाभाग एतद्दायं प्रदेहि मे

ஓ தானவா! அந்த மலர்களால் செய்த மாலையை என் கழுத்தில் அணிவி. ஓ மகாபாகனே! இந்த தாயம் (பரிசு/உரிய பங்கு) எனக்குத் தா.

Verse 27

तदाहं सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । विहुंड उवाच । एवं देवि करिष्यामि वरं दद्मि प्रयाचितम्

அப்போது நான் ஐயமின்றி உனக்கு மிகப் பிரியமான மனைவியாக இருப்பேன். விஹுண்டன் கூறினான்—அப்படியே, தேவியே; நான் அவ்வாறே செய்வேன். கேட்ட வரத்தை நான் அளிக்கிறேன்.

Verse 28

वनानि यानि पुण्यानि दिव्यानि दितिजेश्वरः । बभ्राममन्मथाविष्टो न च पश्यति तं द्रुमम्

தானவர்களின் தலைவன் புனிதமும் தெய்வீகமும் ஆன காடுகளெல்லாம் காமவேகத்தில் அலைந்தான்; ஆனால் அந்த மரத்தை மட்டும் காணவில்லை.

Verse 29

कामोदकाख्यं पप्रच्छ यत्रतत्र गतः स्वयम् । कामोदाख्यद्रुमो नास्ति वदंत्येवं महाजनाः

அவன் தானே எங்கெங்கோ சென்று ‘காமோதக’ எனப் புகழ்பெற்ற இடத்தைப் பற்றி விசாரித்தான். அப்போது பொதுமக்கள் இவ்வாறு சொன்னார்கள்— “காமோதா எனும் மரம் இல்லை.”

Verse 30

पृच्छमानः स दुष्टात्मा कामबाणैः प्रपीडितः । पप्रच्छ भार्गवं गत्वा भक्त्या नमित कंधरः

அந்த தீய மனத்தவன் காமத்தின் அம்புகளால் துன்புற்று விசாரித்தபடியே பார்கவனை அணுகி, பக்தியுடன் தலை வணங்கி கேள்வி கேட்டான்.

Verse 31

कामोदकं द्रुमं ब्रूहि कांतं पुष्पसमन्वितम् । शुक्र उवाच । कामोदः पादपो नास्ति योषिदेवास्ति दानव

அவன் கூறினான்— “மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய ‘காமோதக’ மரத்தைச் சொல்லுங்கள்.” சுக்ரர் சொன்னார்— “ஓ தானவா! ‘காமோத’ எனும் மரம் இல்லை; ‘காமோதா’ எனும் அப்சரஸ்தான் உள்ளது.”

Verse 32

यदा सा हसते चैव प्रसंगेन प्रहर्षिता । तद्धासाज्जज्ञिरे दैत्य सुगंधीनि वराण्यपि

அவள் உரையாடலின் போக்கில் மகிழ்ந்து சிரிக்கும் போது, ஓ தைத்தியனே! அந்தச் சிரிப்பிலிருந்தே சிறந்த நறுமண வரங்களும் தோன்றின.

Verse 33

सुमान्येतानि दिव्यानि कामोदाया न संशयः । हृद्यानि पीतपुष्पाणि सौरभेण युतानि च

இந்த சிறந்த தெய்வீக மலர்கள் நிச்சயமாக காமோதாவின் காதலைத் தூண்டும். இவை மனதிற்கு இனியவை; மஞ்சள் மலர்களுடன் நறுமணம் நிறைந்தவை.

Verse 34

तेनाप्येकेन पुष्पेण यः समर्चति शंकरम् । तस्येप्सितं महाकामं संपूरयति शंकरः

ஒரே மலராலும் சங்கரனை வழிபடுகிறவன் எவனோ, அவனுடைய விரும்பிய மகா ஆசையை சங்கரன் நிறைவேற்றுவான்।

Verse 35

अस्याश्च रोदनाद्दैत्य प्रभवंति न संशयः । तादृशान्येव पुष्पाणि लोहितानि महांति च

அவளுடைய அழுகையிலிருந்து தைத்யர்கள் தோன்றுகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை; அதே வகையான மலர்களும் தோன்றும், சிவந்த நிறமும் பெரிய அளவும் உடையவை।

Verse 36

सौरभेण विना दैत्य तेषां स्पर्शं न कारयेत् । एवमाकर्णितं तेन वाक्यं शुक्रस्य भाषितम्

ஹே தைத்யா, அந்த மணமின்றி அவைகளுடன் தொடுதலை ஏற்படுத்தாதே—சுக்ரன் கூறிய இந்த வாக்கை அவன் இவ்வாறு கேட்டான்।

Verse 37

उवाच सा तु कुत्रास्ति कामोदा भृगुनंदन । शुक्र उवाच । गंगाद्वारे महापुण्ये महापातकनाशने

அவள் கூறினாள்—“பிருகுநந்தனே, காமோதா எங்கே உள்ளது?” சுக்ரன் கூறினார்—“கங்காத்வாரத்தில்; அது மிகப் புண்ணியமானது, மிகப் பாபங்களை அழிப்பது.”

Verse 38

कामोदाख्यं पुरं तत्र निर्मितं विश्वकर्मणा । कामोदपत्तने नारी दिव्यभोगैरलंकृता

அங்கே விஸ்வகர்மன் ‘காமோதா’ எனும் நகரை அமைத்தான்; காமோதா நகரில் ஒரு பெண் தெய்வீக போக-விலாசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 39

तथा चाभरणैर्भाति सर्वदेवैः सुपूजिता । त्वया तत्रैव गंतव्यं पूजितव्या वराप्सराः

அவள் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிவிடுகிறாள்; எல்லா தேவர்களாலும் நன்கு பூஜிக்கப்பட்டவள். ஆகவே நீ அங்கேயே உடனே செல்ல வேண்டும்; அங்குள்ள சிறந்த அப்ஸரஸ்கள் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

Verse 40

उपायेनापि पुण्येन तां प्रहासय दानव । एवमुक्त्वा तु योगींद्र सः शुक्रो दानवं प्रति

“ஓ தானவா, புண்ணியமிக்க ஒரு உபாயத்தினாலாவது அவளைச் சிரிக்கச் செய்.” என்று கூறி, ஓ யோகீந்திரா, சுக்ரர் அந்த தானவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 41

विरराम महातेजाः स्वकार्यायोद्यतोऽभवत्

மிகுந்த தேஜஸுடையவன் சிறிது நின்று, தன் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதில் உறுதியாக ஈடுபட்டான்.