Adhyaya 117

Verse 1

कुंजल उवाच । नहुषः प्रियया सार्द्धं तया चैव सरंभया । ऐंद्रेणापि स दिव्येन स्यंदनेन वरेण च

குஞ்சலன் கூறினான்—நஹுஷன் தன் பிரியையுடன், அதே சரம்பாவையும் உடன் கொண்டு, இந்திரனுடைய தெய்வீகமான சிறந்த தேரில் (புறப்பட்டான்).

Verse 2

नागाह्वयं पुरं प्राप्तः सर्वशोभासमन्वितम् । दिव्यैर्मंगलकैर्युक्तं भवनैरुपशोभितम्

அவன் ‘நாகாஹ்வய’ எனப்படும் நகரை அடைந்தான்; அது எல்லா அழகுகளாலும் நிறைந்தது, தெய்வீக மங்களச் சின்னங்களுடன் கூடியது, மாளிகைகளால் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 3

हेमतोरणसंयुक्तं पताकाभिरलंकृतम् । नानावादित्रनादैश्च बंदिचारणशोभितम्

அது பொன்னாலான தோரணங்களால் அமைந்தது; கொடி‑பதாகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலவகை வாத்திய நாதங்களால் முழங்கியது; பாணர்கள் மற்றும் சாரணப் பாடகர்களால் மேலும் அழகுபெற்றது।

Verse 4

देवरूपोपमैः पुण्यैः पुरुषैः समलंकृतम् । नारीभिर्दिव्यरूपाभिर्गजाश्वैः स्यंदनैस्तथा

அது தேவரைப் போன்ற வடிவமுடைய புண்ணியவான ஆண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் தெய்வீக அழகுடைய பெண்கள், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் ஆகியவற்றாலும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 5

नानामंगलशब्दैश्च वेदध्वनिसमाकुलम् । गीतवादित्रशब्दैश्च वीणावेणुस्वनैस्ततः

அது பலவகை மங்கள ஒலிகளால் நிரம்பி, வேத பாராயணத்தின் முழக்கத்தால் கலகலத்தது; மேலும் பாடல்‑வாத்திய ஒலிகளாலும், வீணை‑வேணு இனிய சுரங்களாலும் எதிரொலித்தது।

Verse 6

सर्वशोभासमाकीर्णं विवेश स पुरोत्तमम् । वेदमंगलघोषैश्च ब्राह्मणैश्चैव पूजितः

அவன் எல்லா வகை அழகாலும் நிரம்பிய அந்த சிறந்த நகரத்தில் நுழைந்தான்; வேத மங்கள முழக்கங்களுடன் பிராமணர்களால் மரியாதையுடன் போற்றப்பட்டான்।

Verse 7

ददृशे पितरं वीरो मातरं च सुपुण्यकाम् । हर्षेण महताविष्टः पितुः पादौ ननाम सः

அந்த வீரன் தந்தையையும், புண்ணிய தர்மத்தில் ஈடுபட்ட தாயையும் கண்டான்; பேரானந்தத்தில் மூழ்கி தந்தையின் திருவடிகளில் வணங்கினான்।

Verse 8

अशोकसुंदरी सा तु तयोः पादौ पुनः पुनः । ननाम भक्त्या भावेन उभयोः सा वरानना

அப்போது அழகிய முகத்தையுடைய அசோகசுந்தரி, பக்தியும் உள்ளார்ந்த மரியாதையும் கொண்டு, அவரிருவரின் திருவடிகளில் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினாள்।

Verse 9

रंभा च सा ननामाथ प्रीतिं चैवाप्यदर्शयत् । नमस्कृत्वा समाभाष्य स्वगुरुं नृपनंदनः

ரம்பாவும் அப்போது வணங்கி, தன் அன்பையும் வெளிப்படுத்தினாள். வணக்கம் செலுத்தி அரசகுமாரன் தன் குருவை உரையாடினான்।

Verse 10

अनामयं च पप्रच्छ मातरं पितरं प्रति । एवमुक्तो महाभागः सानंदपुलकोद्गमः

அவன் நலன் விசாரித்தான்—தாயிடமும், தந்தையைப் பற்றியும். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த மகாபாகன் ஆனந்தத்தில் மெய்சிலிர்த்தான்।

Verse 11

आयुरुवाच । अद्यैव व्याधयो नष्टा दुःखशोकावुभौ गतौ । भवतो दर्शनात्पुत्र सुतुष्ट्या हृष्यते जगत्

ஆயு கூறினார்—“இன்றே நோய்கள் அழிந்தன; துயரும் சோகமும் இரண்டும் அகன்றன. மகனே, உன் தரிசனத்தால் நிறைவு கொண்டு உலகமெல்லாம் மகிழ்கிறது.”

Verse 12

कृतकृत्योस्मि संजातस्त्वयि जाते महौजसि । स्ववंशोद्धरणं कृत्वा अहमेव समुद्धृतः

மிகுந்த ஒளியுடையவனே, நீ பிறந்ததால் நான் கடமை நிறைவேற்றியவன் ஆனேன். நம் குலத்தை உயர்த்தி மீட்டதன் மூலம் உண்மையில் என்னையும் மீட்டாய்।

Verse 13

इंदुमत्युवाच । पर्वणि प्राप्य इंदोस्तु तेजो दृष्ट्वा महोदधिः । वृद्धिं याति महाभाग तथाहं तव दर्शनात्

இந்துமதி கூறினாள்—பர்வ நாளில் சந்திரனின் ஒளியைப் பார்த்து மாபெரும் கடல் எவ்வாறு பெருகி எழுகின்றதோ, அவ்வாறே, ஓ மகாபாகா, உமது தரிசனத்தால் நானும் ஆனந்தம் நிறைந்து வளர்கிறேன்।

Verse 14

वर्द्धितास्मि सुहृष्टास्मि आनंदेन समाकुला । दर्शनात्ते महाप्राज्ञ धन्या जातास्मि मानद

நான் உயர்ந்தேன்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; ஆனந்தத்தில் கலங்குகிறேன். ஓ மகாப்ராஜ்ஞா, உமது தரிசனத்தால் நான் பாக்கியவதியாக ஆனேன், ஓ மானதா।

Verse 15

एवं संभाष्य तं पुत्रमालिंग्य तनयोत्तमम् । शिरश्चाघ्राय तस्यापि वत्सं धेनुर्यथा स्वकम्

இவ்வாறு பேசிவிட்டு, அந்தச் சிறந்த மகனைத் தழுவி, அவன் தலையையும் நுகர்ந்தான்—தன் கன்றை மாடு நுகர்வதுபோல.

Verse 16

अभिनंद्य सुतं प्राप्तं नहुषं देवरूपिणम् । आशीर्भिश्चार्चयद्देवी पुण्या इंदुमती तदा

அப்போது புண்ணியமிகு தேவி இந்துமதி, தெய்வ ரூபத்தில் வந்த தன் மகன் நஹுஷனை வரவேற்று, ஆசீர்வாதங்களால் போற்றி மரியாதை செய்தாள்।

Verse 17

सूत उवाच । अथासौ मातरं पुण्यां देवीमिंदुमतीं सुतः । कथयामास वृत्तांतं यथाहरणमात्मनः

சூதர் கூறினார்—பின்னர் அந்த மகன், புண்ணியமிகு தன் தாய் தேவி இந்துமதியிடம், தன்னை எவ்வாறு கடத்திச் சென்றார்கள் என்பதன் முழு நிகழ்வையும் முறையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 18

स्वभार्यायास्तथोत्पत्तिं प्राप्तिं चैव महायशाः । हुंडेनापि यथा युद्धं हुंडस्यापि निपातनम्

ஓ மஹாயசஸ்வியே! அவர் தம் மனைவியின் தோற்றமும் அவளைப் பெற்ற விதமும் கூறினார்; அதுபோல ஹுண்டனுடன் நடந்த போரும், ஹுண்டனும் எவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்டு (வதம் செய்யப்பட்டு) நிபாதமடைந்தானோ அதையும் உரைத்தார்।

Verse 19

समासेन समस्तं तदाख्यातं स्वयमेव हि । मातापित्रोर्यथा वृत्तं तयोरानंददायकम्

அவர் சுருக்கமாகத் தாமே முழு வரலாறையும் கூறினார்—தாய் தந்தைக்கு எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ—அது இருவருக்கும் ஆனந்தம் அளிப்பதாக இருந்தது।

Verse 20

मातापितरावाकर्ण्य पुत्रस्य विक्रमोद्यमम् । हर्षेण महताविष्टौ संजातौ पूर्णमानसौ

மகனின் வீரமும் உற்சாக முயற்சியும் கேட்ட தாய் தந்தை பேரானந்தத்தில் மூழ்கினர்; அவர்களின் உள்ளங்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தன।

Verse 21

नहुषो धनुरादाय इंद्रस्य स्यंदनेन वै । जिगाय पृथिवीं सर्वां सप्तद्वीपां सपत्तनाम्

நஹுஷன் வில்லைக் கையில் எடுத்து இந்திரனின் தேரில் ஏறி, ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய முழு பூமியையும் வென்று, எதிரி அரசர்களையெல்லாம் அடக்கினான்।

Verse 22

पित्रे समर्पयामास वसुपूर्णां वसुंधराम् । पितरं हर्षयन्नित्यं दानधर्मैः सुकर्मभिः

செல்வம் நிறைந்த பூமியை அவர் தந்தைக்கு அர்ப்பணித்தார்; தானதர்மமும் நற்கருமங்களும் செய்து எப்போதும் தந்தையை மகிழ்வித்தார்।

Verse 23

पितरं याजयामास राजसूयादिभिस्तदा । महायज्ञैश्च दानैश्च व्रतैर्नियमसंयमैः

அப்போது அவன் ராஜசூய முதலிய மகாயாகங்களால் தந்தைக்கு யாகம் நடத்தச் செய்து; தானம், விரதம், நியமம், சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றால் அதை நிறைவேற்றினான்।

Verse 24

सुदानैर्यशसा पुण्यैर्यज्ञैः पुण्यमहोदयैः । सुसंपूर्णौ कृतौ तौ तु पितरौ चायुसूनुना

மிகுந்த தானங்கள், நற்புகழ், புண்ணியச் செயல்கள், மேலும் மகாபுண்ணியப் பயன் தரும் யாகங்கள் ஆகியவற்றால் ஆயுவின் மகன் தன் இரு பெற்றோர்களையும் முழுமையாகத் திருப்தியுறச் செய்து நிறைவு செய்தான்।

Verse 25

अथ देवाः समागत्य नागाह्वयं पुरोत्तमम् । अभ्यषिंचन्महात्मानं नहुषं वीरमर्दनम्

பின்னர் தேவர்கள் கூடிவந்து ‘நாகாஹ்வய’ எனப்படும் சிறந்த நகரில் வீரர்களை அடக்கும் மகாத்மா நஹுஷனை அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 26

मुनिभिश्च सुसिद्धैश्च आयुना तेन भूभुजा । अभिषिंच्य स्वराज्ये तं समेतं शिवकन्यया

அந்த அரசன் ஆயு, சிவகன்னியுடன் (துணைவியுடன்) கூடி, सिद्ध முனிவர்களாலும் सिद्धர்களாலும் தன் சுயராஜ்யத்தில் அபிஷேகம் பெற்றான்।

Verse 27

भार्यायुक्तः स्वकायेन आयु राजा महायशाः । दिवं जगाम धर्मात्मा देवैः सिद्धैः सुपूजितः

மனைவியுடன் கூடிய, மிகுந்த புகழுடைய தர்மாத்மா அரசன் ஆயு தன் உடலுடனே ஸ்வர்க்கம் சென்றான்; தேவர்களும் सिद्धர்களும் அவனை முறையாகப் போற்றினர்।

Verse 28

ऐंद्रं पदं परित्यज्य ब्रह्मलोकं गतः पुनः । हरलोकं जगामाथ मुनिभिर्देवपूजितः

இந்திரப் பதவியைத் துறந்து அவர் மீண்டும் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்; பின்னர் முனிவரும் தேவரும் போற்றிப் பூசித்தவராய் ஹரலோகத்தை அடைந்தார்.

Verse 29

स्वकर्मभिर्महाराजः पुत्रस्यापि सुतेजसा । हरेर्लोकं गतः पुण्यैर्निवसत्येष भूपतिः

மகாராஜா! தன் சொந்த கர்மங்களாலும், மகனின் ஒளிமிக்க புண்ணியப் பலத்தாலும், இவ்வரசன் ஹரியின் லோகத்தை அடைந்து, புண்ணியத்தால் அங்கேயே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 30

पुरुषैः पुण्यकर्माख्यैरीदृशं पुण्यमुत्तमम् । जनितव्यं महाभाग किमन्यैः शोककारकैः

மகாபாகனே! புண்ணியச் செயல்களில் புகழ்பெற்ற மனிதர்கள் இத்தகைய உத்தமப் புண்ணியத்தையே உருவாக்க வேண்டும்; துயரம் தரும் பிற செயல்கள் எதற்கு?

Verse 31

यथा जातः स धर्मात्मा नहुषः पितृतारकः । कुलस्य धर्त्ता सर्वस्य नहुषो ज्ञानपंडितः

பிறந்தவுடனே நஹுஷன் தர்மாத்மாவாய், பித்ருக்களை உயர்த்தி விடுவிப்பவனாய் இருந்தான்; முழுக் குலத்தையும் தாங்கியவன், ஞானத்தில் பண்டிதனும் ஆனான்.

Verse 32

एतत्ते सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि वद पुत्र कपिंजल

அந்த அரசனின் முழுச் சரிதத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன். இனி வேறு என்ன விளக்குவேன்? பேசு, என் மகனே கபிஞ்ஜலா.

Verse 33

एवंविधं पुण्यमयं पवित्रं चरित्रमेतद्यशसा समेतम् । आयोः सुतस्यापि शृणोति मर्त्यो भोगान्स भुक्त्वैति पदं मुरारेः

ஆயுவின் புதல்வனுடைய இவ்வியத்தகு, புண்ணியமயமும் பரிசுத்தமும் யசஸ்சுடன் கூடிய சரிதத்தை ஒரு மானவன் பக்தியுடன் கேட்டால், உலகப் போகங்களை அனுபவித்து இறுதியில் முராரி (விஷ்ணு) பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 117

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மாஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம் மற்றும் நஹுஷ ஆக்யானம் ஆகியவற்றின் உட்பகுதியாக—நூற்று பதினேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.