Adhyaya 116

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी पुण्या रंभया सह हर्षिता । नहुषं प्राप्य विक्रांतं तमुवाच तपस्विनी

குஞ்சலன் கூறினான்—புண்ணியமிகு அசோகசுந்தரி ரம்பையுடன் மகிழ்ந்து, வீரமிகு நஹுஷனை அணுகினாள்; அத்தவஸ்வினி அவனிடம் இவ்வாறு உரைத்தாள்।

Verse 2

अहं ते धर्मतः पत्नी देवैर्दिष्टा तपस्विनी । उद्वाहयस्व मां वीर यदि धर्ममिहेच्छसि

நான் தர்மப்படி உன் மனைவி; தேவர்களால் நியமிக்கப்பட்ட தவஸ்வினி. வீரனே, இவ்வுலகில் தர்மத்தை விரும்பினால் என்னை மணந்து கொள்।

Verse 3

सदैव चिंत्यमाना च त्वामहं तपसि स्थिता । भवान्धर्मप्रसादेन मया प्राप्तो नृपोत्तम

எப்போதும் உன்னை நினைத்து நான் தவத்தில் நிலைத்திருந்தேன்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, உன் தர்மப் பிரசாதத்தால் உன்னை நான் அடைந்தேன்।

Verse 4

नहुष उवाच । मदर्थे नियता भद्रे यदि त्वं तपसि स्थिता । गुरोर्वाक्यान्मुहूर्तेन तव भर्ता भवाम्यहम्

நஹுஷன் கூறினான்—பதிவிரதையே, என் பொருட்டு நீ தவத்தில் உறுதியாக இருந்தால், குருவின் வாக்கினால் நான் கணநேரத்தில் உன் கணவனாவேன்।

Verse 5

अनया रंभया सार्द्धमावां गच्छाव भामिनि । समारोप्य रथे तां तु तां रंभां तु मनोरमाम्

ஓ பாமினியே! இந்த ரம்பையுடன் நாம் இருவரும் செல்வோம். அந்த மனோகர ரம்பையைத் தூக்கி ரதத்தில் ஏற்றிவை.

Verse 6

तेनैव रथवर्येण वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । जगाम लघुवेगेन ताभ्यां सह महायशाः

அதே சிறந்த ரதத்தில், பெரும் புகழுடையவன், அந்த இருவருடனும் சேர்ந்து, விரைவாக வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 7

तमाश्रमगतं विप्रं समालोक्य प्रणम्य च । तया सार्द्धं महातेजा हर्षेण महतान्वितः

ஆசிரமத்துக்கு வந்த அந்த விப்ரரைப் பார்த்து வணங்கி, அந்த மகாதேஜஸ்வி அவளுடன் சேர்ந்து பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்.

Verse 8

यथा युद्धं रणे जातं निहतो दानवाधमः । निवेदयामास सर्वं वशिष्ठाय महात्मने

போர்க்களத்தில் போர் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது, அந்த கீழ்மையான தானவன் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்—இவை அனைத்தையும் மகாத்மா வசிஷ்டருக்கு முழுமையாக அறிவித்தான்.

Verse 9

वशिष्ठोऽपि समाकर्ण्य नहुषस्य विचेष्टितम् । हर्षेण महताविष्ट आशीर्भिरभिनंद्य तम्

வசிஷ்டரும் நஹுஷனின் இச்செயலைக் கேட்டு பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, ஆசீர்வாத வார்த்தைகளால் அவனைப் பாராட்டினார்.

Verse 10

तिथौ लग्ने शुभे प्राप्ते तयोस्तु मुनिपुंगवः । विवाहं कारयामास अग्निब्राह्मणसन्निधौ

சுப திதியும் சுப லக்னமும் வந்தபோது, முனிபுங்கவர் புனித அக்னியும் பிராமணர்களும் முன்னிலையில் அவர்களிருவரின் திருமணத்தை நடத்தினார்।

Verse 11

आशीर्भिरभिनंद्यैव मिथुनं प्रेषितं पुनः । मातरं पितरं पश्य द्रुतं गत्वा महामते

ஆசீர்வாதங்களால் வாழ்த்தி அந்த தம்பதியரை மீண்டும் அனுப்பி—“ஓ மகாமதே, விரைந்து சென்று உன் தாயையும் தந்தையையும் தரிசி” என்றார்।

Verse 12

त्वां च दृष्ट्वा हि ते माता पितासौ तव सुव्रत । हर्षेण वृद्धिमाप्नोतु पर्वणीव तु सागरः

ஓ சுவ்ரதா, உன்னைப் பார்த்து உன் தாயும் உன் தந்தையும் மகிழ்ச்சியில், பண்டிகைக் காலத்தில் கடல் அலைகளால் பெருகுவது போல, மேலும் பெருகட்டும்।

Verse 13

एवं संप्रेषितो वीरो मुनिना ब्रह्मसूनुना । तेनैव रथवर्येण जगाम लघुविक्रमः

இவ்வாறு பிரம்மாவின் புதல்வனான முனிவரால் அனுப்பப்பட்ட அந்த வீரன்—வீரத்தில் விரைவானவன்—அதே சிறந்த ரதத்தில் புறப்பட்டான்।

Verse 14

नमस्कृत्य द्विजेंद्रं तं गतो मातलिना तदा । स्वपुरं पितरं द्रष्टुं तथैव च स्वमातरम्

அந்த த்விஜேந்திரருக்கு வணங்கி, அவன் அப்போது மாதலியுடன் புறப்பட்டு, தன் நகரில் தன் தந்தையையும் தன் தாயையும் தரிசிக்கச் சென்றான்।

Verse 15

सूत उवाच । अप्सरा मेनिका नाम प्रेषिता दैवतैस्ततः । आयोर्भार्या सुदुःखेन पतिता शोकसागरे

சூதர் கூறினார்—அப்போது தேவர்கள் மேனிகா என்னும் அப்ஸரஸை அனுப்பினர். ஆயுவின் மனைவி கடுந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, சோகக் கடலில் வீழ்ந்திருந்தாள்.

Verse 16

तामुवाच महाभागां देवीमिंदुमतीं प्रति । मुंच शोकं महाभागे तनयं पश्य सस्नुषम्

அவள் மகாபாக்யவதியான தேவீ இந்துமதியிடம் கூறினாள்—“அம்மையே, சோகத்தை விடு; மருமகளுடன் கூடிய உன் மகனைப் பார்.”

Verse 17

निहत्य दानवं पापं तव पुत्रापहारकम् । समायांतं सभायां च वीरश्रियासमन्वितम्

உன் மகனை அபகரித்த பாவி தானவனை வதைத்து, அவன் வீரச் சிறப்புடன் அரசவைக்கு மீண்டும் வந்தான்.

Verse 18

सुवृत्तं संगरे तस्य नहुषेण यथा कृतम् । तस्यै निवेदयामास इंदुमत्यै च मेनिका

போரில் நஹுஷன் செய்த நற்காரியங்கள் அனைத்தையும், மேனிகா இந்துமதியிடம் அப்படியே அறிவித்தாள்.

Verse 19

मेनिकाया वचः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । सखि सत्यं ब्रवीषि त्वमित्युवाच सगद्गदम्

மேனிகாவின் சொற்களை கேட்டதும் அவள் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தாள். குரல் தழுதழுக்க, “தோழி, நீ உண்மையே சொல்கிறாய்” என்றாள்.

Verse 20

सामृतं सुप्रियं प्रोक्तं मनःप्रोत्साहकारकम् । जीवादिकं मया देयं त्वयि सर्वस्वमेव हि

அமுதம்போல் இனியதும் மிகப் பிரியமும் மனத்துக்கு உற்சாகம் தருவதுமான சொல்லை நான் உரைத்தேன். என் உயிரும் உட்பட எல்லாவற்றையும் உனக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நீயே என் அனைத்தும்.

Verse 21

एवमाभाष्य तां देवी राजानमिदमब्रवीत् । तव पुत्रो महाबाहुः समायातो हि सांप्रतम्

இவ்வாறு உரைத்த தேவியார் அரசனிடம் கூறினாள்—“உன் வலிய தோளுடைய மகன் இப்பொழுதே வந்தடைந்தான்.”

Verse 22

आख्याति च महाराज एषा मे वै वराप्सराः । भर्तारमेवमाभाष्य विरराम सुहर्षिता

மேலும் அவள் கூறினாள்—“மகாராஜா, இதுவே என் சிறந்த அப்சரை.” இவ்வாறு கணவரிடம் சொல்லி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மௌனமானாள்.

Verse 23

समाकर्ण्य नृपेंद्रस्तु तामुवाच प्रियां प्रति । पुरा प्रोक्तं महाभागे मुनिना नारदेन हि

இதைக் கேட்ட அரசன் தன் பிரியையிடம் கூறினான்—“மகாபாக்யவதியே, இதை முனிவர் நாரதர் முன்பே சொல்லியுள்ளார்.”

Verse 24

पुत्रं प्रति न कर्तव्यं दुःखं राजंस्त्वया कदा । तं निहत्य सुवीर्येण दानवं चैष्यते सुतः

அரசே, உன் மகனுக்கு நீ எப்போதும் துயரம் செய்யக் கூடாது. அவன் வீரப் பராக்கிரமத்தால் அந்த தானவனை வதைத்து மகன் மீண்டு வருவான்.

Verse 25

संजातं सत्यमेवं वै मुनिना भाषितं पुरा । अन्यथा वचनं तस्य कथं देवि भविष्यति

முனிவர் முற்காலத்தில் உரைத்ததுபோலவே இது அனைத்தும் உண்மையாய் நிகழ்ந்தது. தேவி, அவருடைய வாக்கு எவ்வாறு வேறாக ஆகும்?

Verse 26

दत्तात्रेयो मुनिश्रेष्ठः साक्षाद्देवो भविष्यति । शुश्रूषितस्त्वया देवि मया च तपसा पुरा

முனிகளில் சிறந்த தத்தாத்ரேயர் நேரடியாகத் தேவனாக வெளிப்படுவார். தேவி, முன்பு நீ அவரைச் சேவித்தாய்; நானும் தவத்தால் சேவித்தேன்.

Verse 27

पुत्ररत्नं तेन दत्तं वैष्णवांशप्रधारकम् । सदा हनिष्यति परं दानवं पापचेतनम्

அவருக்கு விஷ்ணுவின் அंशத்தைத் தாங்கும் புத்ரரத்தினம் அருளப்பட்டது. அவன் எப்போதும் பாவமனத்தையுடைய தானவனை அழித்திடுவான்.

Verse 28

सर्वदैत्यप्रहर्ता च प्रजापालो महाबलः । दत्तात्रेयेण मे दत्तो वैष्णवांशः सुतोत्तमः

அவன் எல்லா தைத்தியர்களையும் அழிப்பவன்; மக்களைப் பாதுகாக்கும் மகாபலன். தத்தாத்ரேயர் எனக்கு விஷ்ணுவின் அंशமான இந்தச் சிறந்த மகனை அருளினார்.

Verse 29

एवं संभाष्य तां देवीं राजा चेंदुमतीं तदा । महोत्सवं ततश्चक्रे पुत्रस्यागमनं प्रति

இவ்வாறு ராணி இந்துமதியுடன் உரையாடிய பின், அரசன் மகனின் வருகையை முன்னிட்டு மகோৎসவத்தை ஏற்பாடு செய்தான்.

Verse 30

हर्षेण महताविष्टो विष्णुं सस्मार वै पुनः

அவன் பேரானந்தத்தில் ஆழ்ந்து மீண்டும் திருமால் (ஸ்ரீவிஷ்ணு) அவரை நினைவு கூர்ந்தான்।

Verse 31

सर्वोपपन्नं सुरवर्गयुक्तमानंदरूपं परमार्थमेकम् । क्लेशापहं सौख्यप्रदं नराणां सद्वैष्णवानामिह मोक्षदं परम्

அது எல்லாவற்றாலும் நிறைந்தது, தேவர்கணங்களுடன் இணைந்தது, ஆனந்தமே அதன் இயல்பு, ஒரே பரமார்த்த சத்தியம்; துன்பங்களை அகற்றி மனிதர்க்கு இன்பம் அளிப்பது—இங்கே சத்திய வைஷ்ணவர்களுக்கு உன்னத மோக்ஷம் தருவது.

Verse 116

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மாஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நஹுஷ ஆக்யானம் ஆகியவற்றில்—நூற்று பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது।