Adhyaya 115

Verse 1

कुंजल उवाच । ततस्त्वसौ संयति राजमानः समुद्यतश्चापधरो महात्मा । यथैव कालः कुपितः सलोकान्संहर्तुमैच्छत्तु तथा सुदानवान्

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அப்போது அந்த மகாத்மா வீரன் போர்க்களத்தில் ஒளிவீசி, வில்லைக் கையில் உயர்த்தி ஆயத்தமாயிருந்தான். கோபித்த காலன் எல்லா உலகங்களையும் அழிக்க விரும்புவது போல, அவனும் தானவர்களுடன் சேர்ந்து உலகநாசத்தை நாடினான்.

Verse 2

महास्त्रजालै रवितेजतुल्यैः सुदीप्तिमद्भिर्निजघान दानवान् । वायुर्यथोन्मूलयतीह पादपांस्तथैव राजा निजघान दानवान्

சூரிய ஒளிக்குச் சமமான தீவிரமாக எரியும் பெரும் ஆயுதவலைகளால் அவன் தானவர்களை வீழ்த்தினான். இங்கே காற்று மரங்களை வேரோடு பிடுங்குவது போல, அரசனும் தானவர்களைத் தாக்கி அழித்தான்.

Verse 3

वायुर्यथा मेघचयं च दिव्यं संचालयेत्स्वेन बलेन तेजसा । तथा स राजा असुरान्मदोत्कटाननाशयद्बाणवरैः सुतीक्ष्णैः

காற்று தன் வலமும் ஒளியும் கொண்டு தெய்வீக மேகக்கூட்டத்தை நகர்த்துவது போல, அந்த அரசன் அகந்தைமதம் கொண்ட அசுரர்களை மிகக் கூர்மையான சிறந்த அம்புகளால் வேரோடு அழித்தான்.

Verse 4

न शेकुर्दानवाः सर्वे बाणवर्षं महात्मनः । मृताः केचिद्द्रुताः केचित्केचिन्नष्टा महाहवात्

மகாத்மாவின் அம்புமழையை எல்லா தானவர்களும் தாங்க இயலவில்லை. சிலர் கொல்லப்பட்டனர், சிலர் விரைந்து ஓடினர், சிலர் அந்தப் பெரும் போரிலிருந்து மறைந்தனர்.

Verse 5

सूत उवाच । महातेजं महाप्राज्ञं महादानवनाशनम् । चुक्रोध हुंडो दुष्टात्मा दृष्ट्वा तं नृपनंदनम्

சூதன் கூறினான்—மிகுந்த ஒளியும், பேரறிவும், தானவர்களை அழிக்கும் வல்லமையும் கொண்ட அந்த அரசகுமாரனைப் பார்த்ததும், தீய மனத்தையுடைய ஹுண்டன் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தான்.

Verse 6

स्थितो गत्वेदमाभाष्य तिष्ठतिष्ठेति चाहवे । त्वामद्य च नयिष्यामि आयुपुत्र यमांतिकम्

அவன் அங்கே நின்றபடியே போர்க்கள நடுவில் சென்று இவ்வாறு உரைத்தான்— “நில், நில்! இன்று உன்னை, ஆயு புத்ரா, யமனின் சன்னிதிக்குக் கொண்டு செல்வேன்।”

Verse 7

नहुष उवाच । स्थितोस्मि समरे पश्य त्वामहं हंतुमागतः । अहं त्वां तु हनिष्यामि दानवं पापचेतनम्

நஹுஷன் கூறினான்— “போரில் நான் நிலைத்து நிற்கிறேன்; பார், உன்னை வதைக்க வந்தேன். பாவச் சிந்தையுடைய தானவனே, உன்னை நிச்சயம் கொல்வேன்।”

Verse 8

इत्युक्त्वा धनुरादाय बाणानग्निशिखोपमान् । छत्रेण ध्रियमाणेन शुशुभे सोऽपि संयुगे

இவ்வாறு சொல்லி அவன் வில்லைக் கையில் எடுத்தான்; தீநாக்குகள் போன்ற அம்புகளை ஏந்தினான்; மேலே பிடித்த குடையுடன் அவனும் போரில் ஒளிர்ந்து விளங்கினான்।

Verse 9

इंद्रस्य सारथिं दिव्यं मातलिं वाक्यमब्रवीत् । वाहयतु रथं मेऽद्य हुंडस्य सम्मुखं भवान्

அவன் இந்திரனின் தெய்வீக சாரதி மாதலியிடம் கூறினான்— “இன்று என் தேரை ஹுண்டனின் நேர்முனைக்கு நீங்கள் செலுத்துங்கள்।”

Verse 10

इत्युक्तस्तेन वीरेण मातलिर्लघुविक्रमः । तुरगांश्चोदयामास महावातजवोपमान्

அந்த வீரன் கூறியவுடன், விரைவுச் செயல் கொண்ட மாதலி, பெருங்காற்றின் வேகத்துக்கு ஒப்பான குதிரைகளைத் தூண்டினான்।

Verse 11

उत्पेतुश्च ततो वाहा हंसा इव यथांबरे । छत्रेण इंदुवर्णेन रथेनापि पताकिना

அப்போது குதிரைகள் வானில் அன்னங்கள் போலத் துள்ளின; நிலவொளி நிறச் சத்திரமும் கொடியுடன் கூடிய ரதமும் உடன் வந்தன।

Verse 12

नभस्तलं तु संप्राप्य यथा सूर्यो विराजते । आयुपुत्रस्तथा संख्ये तेजसा विक्रमेण तु

வான்மண்டலத்தை அடைந்தபின் சூரியன் எவ்வாறு ஒளிர்கிறானோ, அவ்வாறே போரில் ஆயுவின் புதல்வனும் தேஜஸும் வீரமும் கொண்டு விளங்கினான்।

Verse 13

अथ हुंडो रथस्थोऽपि राजमानः स्वतेजसा । सर्वायुधैश्च संयुक्तस्तद्वद्वीरव्रते स्थितः

பின்னர் ரதத்தில் இருந்த ஹுண்டன் தன் தேஜஸால் ஒளிர்ந்தான்; எல்லா ஆயுதங்களும் ஏந்தி, வீர விரதத்தில் உறுதியாக நின்றான்।

Verse 14

उभयोर्वीरयोर्युद्धं देवविस्मयकारकम् । तदा आसीन्महाप्राज्ञ दारुणं भीतिदायकम्

அந்த இரு வீரர்களின் போர் தேவர்களையும் வியப்புறச் செய்தது; அப்போது, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா, அது கொடுமையும் அச்சமூட்டுவதுமாய் இருந்தது।

Verse 15

सुबाणैर्निशितैस्तीक्ष्णैः कंकपत्रैः शिलीमुखैः । हुंडेन ताडितो राजा सुबाह्वोरंतरे तदा

அப்போது ஹுண்டன் அரசனை சிறந்த அம்புகளால்—மிகக் கூர்மையான, கழுகுப் பற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சிலீமுகம் போல் துளைக்கும்—இரு தோள்களுக்கிடையில் தாக்கினான்।

Verse 16

सुभाले पंचभिर्बाणैर्विद्धः क्रुद्धोऽभवत्तदा । सविद्धस्तु तदा बाणैरधिकं शुशुभे नृपः

ஐந்து அம்புகளால் குத்தப்பட்ட அரசன் அப்போது கோபமுற்றான். ஆயினும் அந்த அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டிருந்தும் மன்னன் மேலும் ஒளிவீசினான்.

Verse 17

सारुणः करमालाभिरुदयंश्च दिवाकरः । रुधिरेण तु दिग्धांगो हेमबाणैस्तनुस्थितैः

கதிர்மாலைகளை கைகளில் தாங்கியவனாய் அருணச் சிவப்புடன் சூரியன் உதித்தான். அவன் உடல் இரத்தம் பூசப்பட்டதுபோல் இருந்தது; பொன்னம்புகள் அவன் அங்கங்களில் பதிந்திருந்தன.

Verse 18

सूर्यवच्छोभते राजा पूर्वकालस्य चांबरे । दृष्ट्वा तु पौरुषं तस्य दानवं वाक्यमब्रवीत्

முன்னைய காலத்தின் ஆகாயத்தில் சூரியனைப் போல அரசன் ஒளிர்ந்தான். அவன் வீரத்தைப் பார்த்து தானவன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 19

तिष्ठतिष्ठ क्षणं दैत्य पश्य मे लाघवं पुनः । इत्युक्त्वा तु रणे दैत्यं जघान दशभिः शरैः

“நில், நில் ஒரு கணம், ஓ தைத்தியா! என் வேகத்தை மீண்டும் பார்.” என்று சொல்லி போரில் தைத்தியனை பத்து அம்புகளால் தாக்கினான்.

Verse 20

मुखे भाले हतस्तेन मूर्च्छितो निपपात ह । पश्यामानैः सुरैर्दिव्यै रथोपरि महाबलः

முகத்திலும் நெற்றியிலும் அவனால் தாக்கப்பட்ட அந்த மகாபலன் மயங்கி ரதத்தின் மேல் விழுந்தான்; தெய்வீக தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 21

देवैश्च चारणैः सिद्धैः कृतः शब्दः सुहर्षजः । जयजयेति राजेंद्र शंखान्दध्मुः पुनः पुनः

அப்போது தேவர்கள், சாரணர் மற்றும் சித்தர்களுடன் சேர்ந்து, பேரானந்தத்தில் பிறந்த ‘ஜய ஜய’ என்ற முழக்கத்தை எழுப்பினர், அரசே; மேலும் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சங்குகளை ஊதினர்।

Verse 22

सकोलाहलशब्दस्तु तुमलो देवतेरितः । कर्णरंध्रमाविवेश हुंडस्य मूर्छितस्य च

பின்னர் தெய்வத்தின் தூண்டுதலால் எழுந்த அந்தக் கடும், ஆரவாரமிகு ஒலி, மயக்கத்தில் கிடந்த ஹுண்டனின் செவித் துளையில் புகுந்தது।

Verse 23

श्रुत्वा सधनुरादाय बाणमाशीविषोपमम् । स्थीयतां स्थीयतां युद्धे न मृतोस्मि त्वया हतः

இதைக் கேட்டவுடன் அவன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, விஷப் பாம்பைப் போன்ற அம்பை பற்றினான்; ‘போரில் நில்லுங்கள், நில்லுங்கள்! நான் இறக்கவில்லை; உன்னால் கொல்லப்பட்டவனும் அல்ல’ என்று கூவினான்।

Verse 24

इत्युक्त्वा पुनरुत्थाय लाघवेन समन्वितः । एकविंशतिभिर्बाणैर्नहुषं चाहनत्पुनः

இவ்வாறு சொல்லி அவன் மீண்டும் எழுந்து, விரைவுடன் கூடி, இருபத்தொன்று அம்புகளால் நஹுஷனை மீண்டும் தாக்கினான்।

Verse 25

एकेन मुष्टिमध्ये तु चतुर्भिर्बाहुमध्यतः । चतुर्भिश्च महाश्वांश्च छत्रमेकेन तेन वै

அவன் ஒரு கையால் (அவனை) இறுக்கப் பிடியின் நடுவில் பற்றினான்; நான்கு கைகளால் புயங்களின் நடுப்பகுதியில் பிடித்தான்; நான்கு கைகளால் பெரிய குதிரைகளையும் கட்டுப்படுத்தினான்; மேலும் இன்னொரு கையால் குடையையும் பிடித்திருந்தான்।

Verse 26

पंचभिर्मातलिं विद्ध्वा रथनीडं तु सप्तभिः । ध्वजदंडं त्रिभिस्तीक्ष्णैर्दानवः शिखिपत्रिभिः

தானவன் மயிலிறகுகள் பொருந்திய கூரிய அம்புகளால் ஐந்தால் மாதலியைத் துளைத்து, ஏழால் தேரின் கட்டமைப்பை ஊடுருவி, மூன்றால் கொடித்தண்டையும் பிளந்தான்।

Verse 27

आदानं तु निदानं तु लक्षमोक्षं दुरात्मनः । लाघवं तस्य संदृष्ट्वा देवता विस्मयंगताः

அந்த துராத்மனின் அநியாய ‘ஆதானம்’, அவன் கூறும் ‘நிதானம்’ (நியாயம் எனும் காரணம்), அவன் குறிக்கோளும் வெளிப்பட்டன; அவன் லாகவத்தைப் பார்த்து தேவர்கள் வியப்புற்றனர்।

Verse 28

तस्य पौरुषमापश्य स राजा दानवोत्तमम् । शूरोसि कृतविद्योसि धीरोसि रणपंडितः

அவன் வீரத்தைப் பார்த்த அரசன் அந்த முதன்மை தானவனை நோக்கி— “நீ வீரன்; கல்வியில் தேர்ந்தவன்; திடமுள்ளவன்; போர்க் கலையில் பண்டிதன்” என்றான்।

Verse 29

इत्युक्वा दानवं तं तु धनुर्विस्फार्य भूपतिः । मार्गणैर्दशभिस्तं तु विव्याध लघुविक्रमः

இவ்வாறு கூறி அரசன் வில்லைக் குலுங்கச் செய்து, விரைவு வீரத்துடன் பத்து அம்புகளால் அந்த தானவனைத் துளைத்தான்।

Verse 30

त्रिभिर्ध्वजं प्रचिच्छेद स पपात धरातले । तुरगान्पातयामास चतुर्भिस्तस्य सायकैः

மூன்று அம்புகளால் அவன் கொடியை வெட்டி வீழ்த்தினான்; அது தரையில் விழுந்தது. பின்னர் நான்கு அம்புகளால் அவனுடைய குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 31

एकेन छत्रं तस्यापि चकर्त लघुविक्रमः । दशभिः सारथिस्तस्य प्रेषितो यममंदिरम्

ஒரே அடியால் லகுவிக்ரமன் அவனுடைய குடையையும் இரண்டாக வெட்டினான்; பத்து அடிகளால் அவன் தேரோட்டியை யமலோகத்திற்கு அனுப்பினான்.

Verse 32

दंशनं दशभिश्छित्त्वा शरैश्च विदलीकृतः । सर्वांगेषु च त्रिंशद्भिर्विव्याध दनुजेश्वरम्

பத்து அம்புகளால் தம்ஷனனை வெட்டி வீழ்த்தி, அம்புகளால் சிதறடித்தான்; பின்னர் தானவர்களின் தலைவனை முப்பது அம்புகளால் உடலெங்கும் துளைத்தான்.

Verse 33

हताश्वो विरथो जातो बाणपाणिर्धनुर्धरः । अभ्यधावत्स वेगेन वर्षयन्निशितैः शरैः

குதிரைகள் கொல்லப்பட்டதால் அவன் தேரற்றவனானான்; ஆயினும் அம்புகளை கையில் கொண்டு வில்லைப் பிடித்து வேகமாக பாய்ந்து கூரிய அம்புகளை மழையென பொழிந்தான்.

Verse 34

खड्गचर्मधरो दैत्यो राजानं तमधावत । धावमानस्य हुंडस्य खड्गं चिच्छेद भूपतिः

வாள் மற்றும் கேடயம் தாங்கிய அந்த அசுரன் அரசனை நோக்கி பாய்ந்தான்; பாய்ந்து வந்த ஹுண்டனின் வாளை பூபதி வெட்டித் தள்ளினார்.

Verse 35

क्षुरप्रैर्निशितैर्बाणैश्चर्म चिच्छेद भूपतिः । अथ हुंडः स दुष्टात्मा समालोक्य समंततः

கத்தரிக்கோல் முனைபோன்ற கூரிய அம்புகளால் அரசன் அவன் கேடயத்தை வெட்டினான்; அப்போது அந்த தீய மனத்தையுடைய ஹுண்டன் எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கினான்.

Verse 36

जग्राह मुद्गरं तूर्णं मुमोच लघुविक्रमः । वज्रवेगं समायांतं ददृशे नृपतिस्तदा

லகுவிக்ரமன் உடனே முட்கரத்தை எடுத்து வீசினான். அப்போது அரசன் வஜ்ர வேகத்தில் வருவதைக் கண்டான்.

Verse 37

मुद्गरं स्वनवंतं चापातयदंबरात्ततः । दशभिर्निशितैर्बाणैः क्षुरप्रैश्च स्वविक्रमात्

பிறகு அவன் தன் வலிமையால் பத்து கூர்மையான அம்புகளைக் கொண்டு வானத்திலிருந்து ஒலி எழுப்பிய அந்த முட்கரத்தை வீழ்த்தினான்.

Verse 38

मुद्गरं पतितं दृष्ट्वा दशखण्डमयं भुवि । गदामुद्यम्य वेगेन राजानमभ्यधावत

தரையில் பத்து துண்டுகளாக விழுந்து கிடந்த முட்கரத்தைக் கண்டு, அவன் கதையை உயர்த்திக்கொண்டு வேகமாக அரசனை நோக்கி ஓடினான்.

Verse 39

खड्गेन तीक्ष्णधारेण तस्य बाहुं विचिच्छिदे । सगदं पतितं भूमौ सांगदं कटकान्वितम्

கூர்மையான வாளால் அவன் அவனது கையை வெட்டினான்; அது கதையுடனும், தோள்வளை மற்றும் கங்கணத்துடனும் தரையில் விழுந்தது.

Verse 40

महारावं ततः कृत्वा वज्रस्फोटसमं तदा । रुधिरेणापि दिग्धांगो धावमानो महाहवे

பிறகு இடி முழக்கம் போல பெரும் கர்ஜனை செய்து, ரத்தம் தோய்ந்த உடலுடன் அந்தப் போர்க்களத்தில் ஓடினான்.

Verse 41

क्रोधेन महताविष्टो ग्रस्तुमिच्छति भूपतिम् । दुर्निवार्यः समायातः पार्श्वं तस्य च भूपतेः

கடுஞ் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் அரசனை விழுங்க விரும்பினான். தடுக்க இயலாதவனாய் அரசனின் அருகே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 42

नहुषेण महाशक्त्या ताडितो हृदि दानवः । पतितः सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः

நஹுஷன் மாபெரும் வலிமையால் அவன் மார்பில் அடித்தான். அந்த தானவன் உடனே தரையில் விழுந்தான்—இடி தாக்கிய மலை போல.

Verse 43

तस्मिन्दैत्ये गते भूमावितरे दानवा गताः । विविशुः कति दुर्गेषु कति पातालमाश्रिताः

அந்த தைத்யன் தரையில் விழுந்ததும் மற்ற தானவர்கள் ஓடினர். சிலர் கோட்டைகளில் புகுந்தனர்; சிலர் பாதாளத்தில் அடைக்கலம் கொண்டனர்.

Verse 44

देवाः प्रहर्षमाजग्मुर्गंधर्वाः सिद्धचारणाः । हते तस्मिन्महापापे नहुषेण महात्मना

மகாத்மா நஹுஷன் அந்த மாபாவியை வதைத்ததும் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் அனைவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

Verse 45

तस्मिन्हते दैत्यवरे महाहवे देवाश्च सर्वे प्रमुदं प्रलेभिरे । तां देवरूपां तपसा प्रवर्द्धितां स आयुपुत्रः प्रतिलभ्य हर्षितः

மாபெரும் போரில் அந்த முதன்மைத் தைத்யன் கொல்லப்பட்டதும் எல்லாத் தேவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். தவத்தால் மேம்பட்ட தெய்வ ரூபமுடைய அவளை ஆயுவின் மகன் மீண்டும் பெற்றுத் திளைத்தான்.

Verse 115

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने पंचदशाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நஹுஷாக்யானம் ஆகியவற்றின் பிரசங்கத்தில்—நூற்று பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।