Adhyaya 114

Verse 1

कुंजल उवाच । अथ ते दानवाः सर्वे हुंडस्य परिचारकाः । नहुषस्यापि संवादं रंभया तु यथाश्रुतम्

குஞ்சலன் கூறினான்—அப்போது ஹுண்டனின் பணியாளர்களான அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும், ரம்பாவுடன் நஹுஷன் நடத்திய உரையாடலைக் கேட்டபடியே விவரித்தனர்.

Verse 2

आचचक्षुश्च दैत्येंद्रं हुंडं सर्वं सुभाषितम् । तमाकर्ण्य स चुक्रोध दूतं वाक्यमथाब्रवीत्

தூதன் தைத்யேந்திரன் ஹுண்டனிடம் முழுச் செய்தியையும் இனிய சொற்களால் அறிவித்தான். அதை கேட்டவுடன் அவன் கோபமுற்று, பின்னர் தூதனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 3

गच्छ वीर ममादेशाज्जानीहि पुरुषं हि तम् । संभाषते तया सार्द्धं पुरुषः शिवकन्यया

“வீரனே, என் ஆணையின்படி சென்று அந்த ஆண் யார் என்று அறிந்து வா. அவன் அங்கே சிவகன்னியுடன் உரையாடுகிறான்.”

Verse 4

स्वामिनिर्देशमाकर्ण्य जगाम लघुदानवः । विविक्ते नहुषं वीरमिदं वचनमब्रवीत्

தன் ஆண்டவனின் ஆணையை கேட்டவுடன் அந்த விரைவான தானவன் புறப்பட்டான். தனிமையான இடத்தில் வீர நஹுஷனிடம் இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்.

Verse 5

रथेन साश्वसूतेन दिव्येन परितिष्ठति । धनुषा दिव्यबाणैस्तु सभायां हि भयंकरः

குதிரைகளும் சாரதியும் உடனுள்ள தெய்வ ரதத்தில் அவன் தயாராய் நிற்கிறான். வில்லும் தெய்வ அம்புகளும் தாங்கி, சபையில் உண்மையிலே பயங்கரமாகத் தோன்றுகிறான்.

Verse 6

कस्य केन तु कार्येण प्रेषितः केन वैभवान् । अनया रंभया तेऽद्य अन्यया शिवकन्यया

உன்னை யார், எந்தக் காரியத்திற்காக அனுப்பினார்? மேலும் யாருடைய பெருமை-வலத்தால், ஓ புகழ்மிக்கவனே—இன்று இந்த ரம்பையாலா, அல்லது வேறொரு சிவகன்னியாலா?

Verse 7

किमुक्तं तत्स्फुटं सर्वं कथयस्व ममाग्रतः । हुंडस्य देवमर्दस्य न बिभेति भवान्कथम्

என்ன கூறப்பட்டதோ அதனை எல்லாம் என் முன்னே தெளிவாகச் சொல். தேவர்களை மிதிக்கும் ஹுண்டனை நீ எவ்வாறு அஞ்சாதிருக்கிறாய்?

Verse 8

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यदि जीवितुमिच्छसि । सत्वरं गच्छ मा तिष्ठ दुःसहो दानवाधिपः

உயிரோடு இருக்க விரும்பினால் இதையெல்லாம் எனக்குச் சொல். விரைந்து செல், தாமதிக்காதே; தானவர்களின் அதிபதி தாங்கமுடியாதவன்.

Verse 9

नहुष उवाच । योऽसावायुर्बली राजा सप्तद्वीपाधिपः प्रभुः । तस्य मां तनयं विद्धि सर्वदैत्यविनाशनम्

நஹுஷன் கூறினான்— ஏழு தீவுகளின் அதிபதி, வல்லமைமிக்க அரசன் ஆயுர்பலி என்னும் பிரபு; என்னை அவனுடைய மகனென அறி—நான் எல்லா தைத்யர்களையும் அழிப்பவன்.

Verse 10

नहुषं नाम विख्यातं देवब्राह्मणपूजकम् । हुंडेनापहृतं बाल्ये स्वामिना तव दानव

நஹுஷன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒருவன் இருந்தான்; அவன் தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வணங்குபவன். ஓ தானவா! உன் ஆண்டவன் ஹுண்டன் அவனைச் சிறுவயதில் கடத்தினான்.

Verse 11

सेयं कन्या शिवस्यापि दैत्येनापहृता पुरा । घोरं तपश्चरत्येषा हुंडस्यापि वधाय च

இவளே அந்தக் கன்னி; சிவனுக்கே உரியவளும் ஆவாள். முன்பு ஒரு அசுரன் அவளை அபகரித்தான். இப்போது அவள் கடுந்தவம் செய்கிறாள்—ஹுண்டனை வதைக்கவும்.

Verse 12

योहमादौ हृतो बालस्त्वया यः सूतिकागृहात् । दास्या अपि करे दत्तः सूदस्यापि दुरात्मना

நானே அந்தக் குழந்தை; நீ முதலில் பிரசவ அறையிலிருந்து கடத்திச் சென்றவன். அந்தத் துராத்மையான சூதன் என்னை அடிமைப் பெண்ணின் கையிலும் ஒப்படைத்து, சமையல்காரனிடமும் கூட ஒப்படைத்தான்.

Verse 13

वधार्थं श्रूयतां पाप सोहमद्य समागतः । अस्यापि हुंडदैत्यस्य दुष्टस्य पापकर्मणः

கேள், ஓ பாவியே! நான் இன்று இங்கு வந்தது வதத்திற்காகவே—பாவச் செயல்களால் நிறைந்த இந்தத் துஷ்ட ஹுண்ட தைத்தியனையும் கொல்லவே.

Verse 14

अन्यांश्च दानवान्घोरान्नयिष्ये यमसादनम् । मामेवं विद्धि पापिष्ठ एवं कथय दानवम्

மற்ற அச்சுறுத்தும் தானவர்களையும் நான் யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்வேன். ஓ மிகப் பாவியே, என்னை இவ்வாறே அறிந்து கொள்; இந்தச் செய்தியைத் தானவனிடம் சென்று சொல்.

Verse 15

एवमाकर्ण्य तत्सर्वं नहुषस्य महात्मनः । गत्वा हुंडं स दुष्टात्मा आचचक्षेऽस्य भाषितम्

மகாத்மா நஹுஷன் கூறிய அனைத்தையும் கேட்ட அந்தத் துஷ்ட மனத்தவன் ஹுண்டனிடம் சென்று, நஹுஷனின் சொற்களை அவனுக்குத் தெரிவித்தான்.

Verse 16

निशम्य तन्मुखात्तूर्णं चुक्रोध दितिजेश्वरः । कस्मात्सूदेन पापेन तया दास्या न घातितः

அவன் வாயிலிருந்து இதைக் கேட்டவுடனே திதிஜர்களின் தலைவன் கோபமுற்றான்—“அந்தப் பாவி சூதன் அந்த அடிமைப் பெண்ணை ஏன் கொல்லவில்லை?”

Verse 17

सोयं वृद्धिं समायातो मया व्याधिरुपेक्षितः । अथैनं घातयिष्यामि अनया शिवकन्यया

நான் அலட்சியப்படுத்திய இந்த நோய் இப்போது வளர்ந்து வலிமை பெற்றது. இனி இந்த சிவகன்னியால் இதை நான் அழிப்பேன்.

Verse 18

आयोः पुत्रं खलं युद्धे बाणैरेभिः शिलाशितैः । एवं सचिंतयित्वा तु सारथिं वाक्यमब्रवीत्

“போரில் இக் கல்-முனை அம்புகளால் ஆயுவின் தீய மகனை நான் தாக்குவேன்.” என்று எண்ணி, அவன் தேரோட்டியிடம் சொன்னான்.

Verse 19

स्यंदनं योजयस्व त्वं तुरगैः साधुभिः शिवैः । सेनाध्यक्षं समाहूय इत्युवाच समातुरः

“நல்லதும் மங்களகரமான குதிரைகளால் தேரை இணை. சேனாதிபதியை அழை”—என்று அவன் மிகுந்த கலக்கத்துடன் கூறினான்.

Verse 20

सज्जतां मम सैन्यं त्वं शूरान्नागान्प्रकल्पय । सारोहैस्तुरगान्योधान्पताकाच्छत्रचामरैः

நீ என் படையைத் தயாராக்கு; வீரர்களையும் போர்யானைகளையும் அணிவகுத்து நிறுத்து; மேலும் குதிரைமேல் ஏறிய வீரர்களை கொடிகள், குடைகள், சாமரங்களுடன் ஒழுங்குபடுத்து.

Verse 21

चतुरंगबलं मेऽद्य योजयस्व हि सत्वरम् । एवमाकर्ण्य तत्तस्य हुंडस्यापि ततो लघुः

“இன்றே என் நான்கு அங்கப் படையை விரைவாக அமை.” இதைக் கேட்ட ஹுண்டனும் உடனே விரைந்து செயல்பட்டான்.

Verse 22

सेनाध्यक्षो महाप्राज्ञः सर्वं चक्रे यथाविधि । चतुरंगेन तेनासौ बलेन महता वृतः

மிகுந்த ஞானமுடைய சேனாதிபதி அனைத்தையும் முறையின்படி ஒழுங்குபடுத்தினார்; அவனும் அந்தப் பெரும் சதுரங்கப் படையால் நாலாபுறமும் சூழப்பட்டான்।

Verse 23

जगाम नहुषं वीरं चापबाणधरं रणे । इंद्रस्य स्यंदने युक्तं सर्वशस्त्रभृतां वरम्

அவன் போரில் வில்-அம்பு தாங்கிய வீர நஹுஷனை அணைந்தான்—இந்திரனின் ரதத்தில் ஏறியவனாய்—எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் சிறந்தவன்।

Verse 24

उद्यंतं समरे वीरं दुरापं देवदानवैः । पश्यंति गगने देवा विमानस्था महौजसः

போரில் எழுந்து நிற்கும் அந்த வீரனை—தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட எளிதில் வெல்ல முடியாதவனை—வானில் விமானங்களில் அமர்ந்த பெருந்தேஜஸ்வி தேவர்கள் காண்கிறார்கள்।

Verse 25

तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम् । सूत उवाच । अथ ते दानवाः सर्वे ववृषुस्तं शरोत्तमैः

ஒளியின் ஜ்வாலைகளால் நிறைந்த அவன் இரண்டாம் சூரியனைப் போலத் தோன்றினான். சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும் அவன்மேல் சிறந்த அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 26

खड्गैः पाशैर्महाशूलैः शक्तिभिस्तु परश्वधैः । युयुधुः संयुगे तेन नहुषेण महात्मना

அவர்கள் வாள்கள், பாசங்கள், பெரும் சூலங்கள், சக்திகள், பரசுகள் ஆகியவற்றுடன் அந்த மகாத்மா நஹுஷனோடு போர்க்களத்தில் மோதினர்।

Verse 27

संरब्धा गर्जमानास्ते यथा मेघा गिरौ तथा । तद्विक्रमं समालोक्य आयुपुत्रः प्रतापवान्

அவர்கள் கோபம் கொண்டு, மலைமேல் இடியென முழங்கும் மேகங்களைப் போல கர்ஜித்தனர். அந்த வீரச் செயலைக் கண்ட ஆயு-புத்திரன், ஒளிமிக்கப் பிரதாபத்துடன் எதிர்வினை செய்யத் தயாரானான்.

Verse 28

इंद्रायुधसमं चापं विस्फार्य स गुणस्वरम् । वज्रस्फोटसमः शब्दश्चापस्यापि महात्मनः

அவன் இந்திரவில்லுக்கு ஒப்பான அந்த வில்லை இழுத்தான்; அதன் நாண் கம்பீரமான இசைநாதம் எழுப்பியது. அந்த மகாத்மாவின் வில்லின் ஒலியும் வஜ்ரம் பிளந்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 29

नहुषेण कृतो विप्रा दानवानां भयप्रदः । महता तेन घोषेण दानवाः प्रचकंपिरे

ஓ விப்ரர்களே! நஹுஷன் எழுப்பிய அந்த மகா முழக்கம் தானவர்களுக்கு அச்சம் அளித்தது. அந்தப் பெரும் கோஷத்தால் தானவர்கள் நடுங்கினர்.

Verse 30

कश्मलाविष्टहृदया भग्नसत्वा महाहवे

மகாபோரின் நடுவில் அவர்களின் உள்ளங்கள் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டன; அவர்களின் துணிவு சிதைந்தது; போர்க்களத்தில் அவர்கள் கலங்கித் தாழ்முகமாகினர்.

Verse 114

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने चतुर्दशाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம் மற்றும் நஹுஷ ஆக்யானம் ஆகியவற்றில்—நூற்று பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.