Adhyaya 112
Gurutīrtha Māhātmya (within the Nahuṣa Episode): Celestial Song, Divine Splendor, and Reflective Doubt
பூமிகண்டத்தின் தீர்த்தக் கதைகளின் நடுவே நிகழும் விண்ணுலகப் பாடல்-நடனம், சம்புவின் மகளின் உள்ளத்தில் கலக்கத்தை எழுப்புகிறது; அவள் உறுதியான வைராக்யத்துடன் தவநிலைப் பற்றுடன் எழுகின்றாள். அப்போது அரசகுமாரனைப் போன்ற ஒரு அதிசயத் தேஜஸ்வி தோற்றம் காணப்படுகிறது—நறுமணம், மலர்மாலைகள், ஆபரணங்கள், ஆடைகள், சுபலக்ஷணங்கள் ஆகியவற்றால் ஒளிவீசும் அவனைப் பார்த்து அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்கிறார்கள். அவனது அடையாளம் குறித்து ஊகங்கள் பெருகுகின்றன—இவன் தேவனா, கந்தர்வனா, நாகபுத்திரனா, வித்யாதரனா, அல்லது விளையாட்டு-சக்தியால் இந்திரனேனா? மேலும்—சிவனா, மனோபவனான காமனா, புலஸ்த்யனா, குபேரனா—என்று பல சந்தேகங்கள் எழ, அபூர்வ அழகு விவேகத்தைச் சோதிக்கும் ‘தெய்வீகத் தெளிவின்மை’ என்ற புராணப் பாங்கு வெளிப்படுகிறது. சமா சிந்தனையில் இருக்கும் வேளையில், ரம்பா மற்றும் தோழிகளுடன் ஒரு அழகு-அதிபதி பெண் வந்து, புன்னகையுடன் மென்மையான நகைப்போடு சம்புவின் மகளிடம் உரையாடுகிறாள். முடிவில், இந்த அத்தியாயம் வேனக் கதை, குருதீர்த்த மாஹாத்மியம், ச்யவன வரலாறு, நஹுஷ நிகழ்ச்சி ஆகியவற்றின் உட்பகுதியாகக் குறிக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । तदेव गानं च सुरांगनाभिर्गीतं समाकर्ण्य च गीतकैर्ध्रुवैः । समाकुला चापि बभूव तत्र सा शंभुपुत्री परिचिंतयाना
குஞ்ஜலன் கூறினான்—தேவமங்கையர் பாடியதும், துருவகீதங்களின் நிலையான இசையுடன் அமைந்ததுமான அந்தப் பாடலைக் கேட்டு, அங்கே சிந்தனையில் மூழ்கிய சம்புவின் மகள் உள்ளத்தில் கலங்கினாள்।
Verse 2
आसनात्तूर्णमुत्थाय महोत्साहेन संयुता । तूर्णं गता वरारोहा तपोभावसमन्विता
அவள் ஆசனத்திலிருந்து விரைந்து எழுந்தாள்; பேருறுதியால் நிறைந்த அந்த உயர்குலப் பெண், தவநிலை மனப்பாங்குடன் உடனே முன்னே சென்றாள்।
Verse 3
तं दृष्ट्वा देवसंकाशं दिव्यरूपसमप्रभम् । दिव्यगंधानुलिप्तांगं दिव्यमालाभिशोभितम्
அவனைப் பார்த்தாள்—தேவரைப் போல ஒளிவீசுபவன், தெய்வீக ரூபமும் அதற்கேற்ற தெய்வீக பிரகாசமும் உடையவன்; தெய்வீக நறுமணத்தால் பூசப்பட்ட அங்கங்களுடன், விண்ணுலக மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।
Verse 4
दिव्यैराभरणैर्वस्त्रैः शोभितं नृपनंदनम् । दीप्तिमंतं यथा सूर्यं दिव्यलक्षणसंयुतम्
தெய்வீக ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அணிந்த அந்த அரசகுமாரன், சூரியனைப் போல ஒளிமிக்கவனாய், தெய்வீக இலக்கணங்களால் நிறைந்தவனாய் விளங்கினான்।
Verse 5
किं वा देवो महाप्राज्ञो गंधर्वो वा भविष्यति । किं वा नागसुतः सोयं किंवा विद्याधरो भवेत्
இவன் மிகுந்த ஞானமுடைய தேவனாவானோ, அல்லது கந்தர்வனாவானோ? இவன் நாகபுத்திரனா, அல்லது வித்யாதரனாவானோ?
Verse 6
देवेषु नैव पश्यामि कुतो यक्षेषु जायते । अनया लीलया वीरः सहस्राक्षोपि जायते
தேவர்களிடையிலும் இவனைப் போன்றவரை நான் காணவில்லை—யக்ஷர்களிடத்தில் எங்கே? இவ்விளையாட்டுச் சக்தியால் அந்த வீரன் சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) ஆகவும் ஆகலாம்.
Verse 7
शंभुरेष भवेत्किंवा किंवा चायं मनोभवः । किंवा पितुः सखा मे स्यात्पौलस्त्योऽयं धनाधिपः
இவன் சம்பு (சிவன்) ஆவானோ, அல்லது மனோபவ (காமன்) ஆவானோ? அல்லது என் தந்தையின் நண்பன் புலஸ்த்யனா, அல்லது செல்வத்தின் அதிபதி குபேரனா?
Verse 8
एवं समा चिंतयती च यावत्तावत्त्वरं रूपगुणाधिपा सा । समेत्य रंभासु महासखीभिरुवाच तां शंभुसुतां प्रहस्य
சமா இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், அழகும் குணமும் ஆளும் அந்தப் பெண் விரைந்து அங்கே வந்தாள். ரம்பாவும் தன் நெருங்கிய மகாசகிகளும் உடன் வந்து, சம்புவின் மகளிடம் புன்னகையுடன் மென்மையாகச் சிரித்து பேசினாள்.
Verse 112
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने द्वादशाधिकशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நஹுஷ ஆக்யானம் ஆகியவற்றின் உட்பகுதியாக—நூற்று பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.