Adhyaya 111

Verse 1

कुंजल उवाच । निर्गच्छमाने समराय वीरे नहुषे हि तस्मिन्सुरराज तुल्ये । सकौतुका मंगलगीतयुक्ताः स्त्रियस्तु सर्वाः परिजग्मुरत्र

குஞ்ஜலன் கூறினான்—தேவராஜனுக்கு ஒப்பான வீர நஹுஷன் போருக்குப் புறப்பட்டபோது, அங்கிருந்த பெண்கள் அனைவரும் ஆர்வக் களிப்புடன் மங்களப் பாடல்கள் பாடியவாறே வெளியே வந்தனர்।

Verse 2

देवतानां वरा नार्यो रंभाद्यप्सरसस्तथा । किन्नर्यः कौतुकोत्सुक्यो जगुः स्वरेण सत्तम

ஹே சத்தமனே! தேவர்களின் சிறந்த பெண்கள்—ரம்பா முதலிய அப்சரஸ்கள்—மேலும் கின்னரிப் பெண்களும் ஆர்வமும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு இனிய குரலில் பாடினர்।

Verse 3

गंधर्वाणां तथा नार्यो रूपालंकारसंयुताः । कौतुकाय गतास्तत्र यत्र राजा स तिष्ठति

அதேபோல் கந்தர்வர்களின் பெண்களும் அழகும் அணிகலன்களும் பூண்டு, ஆர்வத்தால் அரசன் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 4

पुरं महोदयं नाम हुंडस्यापि दुरात्मनः । नंदनोपवनैर्दिव्यैः सर्वत्र समलंकृतम्

‘மஹோதய’ என்றொரு நகரம் இருந்தது; அது தீய மனத்தையுடைய ஹுண்டனுக்கே உரியது. அது எங்கும் நந்தன வனம்போன்ற தெய்வீக தோட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 5

सप्तकक्षान्वितैर्गेहैः कलशैरुपशोभितः । सपताकैर्महादंडैः शोभमानं पुरोत्तमम्

அந்த சிறந்த நகரம் ஏழு அறைகள் கொண்ட இல்லங்களால் நிறைந்திருந்தது; அவற்றின் மேல் கலசங்கள் ஒளிர்ந்தன. கொடிகளுடன் உயர்ந்த கொடித்தூண்கள் நகரை மேலும் அழகுபடுத்தின।

Verse 6

कैलासशिखराकारैः सोन्नतैर्दिवमास्थितैः । सर्वश्रियान्वितैर्दिव्यैर्भ्राजमानं पुरोत्तमम्

கைலாசச் சிகரங்களை ஒத்த வடிவமுடைய, மிக உயர்ந்து வானத்தைத் தொடும் போல் நிற்கும் தெய்வீக மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா வகைச் செல்வச் சிறப்புகளும் நிறைந்த அந்த உத்தமப் புரி ஒளிவீசி விளங்கியது।

Verse 7

वनैश्चोपवनैर्दिव्यैस्तडागैः सागरोपमैः । जलपूर्णैः सुशोभैस्तु पद्मै रक्तोत्पलान्वितैः

அங்கே தெய்வீகக் காடுகளும் தோட்டங்களும் இருந்தன; கடலை ஒத்த பெரிய குளங்கள் நீரால் நிரம்பி, தாமரைகளும் செந்தாமரைகளும் (ரத்தோற்பலங்கள்) கொண்டு அழகுற அலங்கரித்திருந்தன।

Verse 8

प्राकारैश्च महारत्नैरट्टालकशतैरपि । परिखाभिः सुपूर्णाभिर्जलैः स्वच्छैः प्रशोभितम्

மிகப் பெரிய ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட மதில்களாலும், நூற்றுக்கணக்கான உயர்ந்த காவற்கோபுரங்களாலும், தெளிந்த தூய நீரால் நிரம்பிய அகழிகளாலும் அந்த நகரம் மிக அழகுற விளங்கியது।

Verse 9

अन्यैश्चैव महारत्नैर्गजाश्वैश्च विराजितम् । सुनारीभिः समाकीर्णं पुरुषैश्च महाप्रभैः

அந்தப் புரி இன்னும் பல பெரிய ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, யானைகளும் குதிரைகளும் கொண்டு சிறப்புற்று, அழகிய பெண்களால் நிரம்பி, பெரும் பிரபாவமுடைய ஆண்களாலும் கூட்டமாயிருந்தது।

Verse 10

नानाप्रभावैर्दिव्यैश्च शोभमानं महोदयम् । राजश्रेष्ठो महावीरो नहुषो ददृशे पुरम्

பலவகைத் தெய்வீகப் பிரபாவங்களால் ஒளிர்ந்து, மாபெரும் செழிப்பால் குறியிடப்பட்ட அந்த அழகிய நகரத்தை அரசர்களில் சிறந்த மகாவீரன் நஹுஷன் கண்டான்।

Verse 11

पुरप्रांते वनं दिव्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम् । तद्विवेश महावीरो नंदनं हि यथाऽमरः

நகரின் எல்லையில் தெய்வீக மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு திவ்ய வனம் இருந்தது. அந்த மகாவீரன், தேவர் நந்தனவனத்தில் நுழைவதுபோல் அதில் நுழைந்தான்.

Verse 12

रथेन सह धर्मात्मा तेन मातलिना सह । प्रविष्टः स तु राजेंद्रो वनमध्ये सरित्तटे

ரதத்துடன், மாதலியையும் உடன் கொண்டு, அந்த தர்மாத்ம ராஜேந்திரன் வனத்தில் நுழைந்து வனத்தின் நடுவிலுள்ள நதிக்கரையை அடைந்தான்.

Verse 13

तत्र ता रूपसंयुक्ता दिव्या नार्यः समागताः । गंधर्वा गीततत्त्वज्ञा जगुर्गीतैर्नृपोत्तमम्

அங்கே அழகுச்சிறப்புடன் கூடிய திவ்யப் பெண்கள் கூடினர்; பாடலின் தத்துவம் அறிந்த கந்தர்வர்கள் நற்பெரும் அரசனுக்காக இனிய கீதங்களைப் பாடினர்.

Verse 14

सूताश्च मागधाः सर्वे तं स्तुवंति नृपोत्तमम् । राजानमायुपुत्रं तं भ्राजमानं यथा रविम्

சூதரும் மாகதரும் அனைவரும் அந்த நற்பெரும் அரசனைப் புகழ்ந்தனர்—ஆயுவின் புதல்வனான அந்த அரசன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.

Verse 15

शुश्राव गीतं मधुरं नहुषः किन्नरेरितम्

நஹுஷன் கின்னரன் பாடிய இனிய பாடலைக் கேட்டான்.

Verse 111

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने एकादशाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம் மற்றும் நஹுஷப் பிரசங்கம் ஆகியவற்றுள் நூற்று பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।