Adhyaya 11

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सर्वज्ञेन त्वया प्रोक्तं दैत्यदानवसंगरम् । इदानीं श्रोतुमिच्छामः सुव्रतस्य महात्मनः

ரிஷிகள் கூறினர்— ஹே சர்வஞ்ஞனே! தைத்தியர்-தானவர் போரை நீர் எங்களுக்கு உரைத்தீர். இப்போது மகாத்மா சுவரதனின் வரலாற்றை கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 2

कस्य पुत्रो महाप्राज्ञः कस्य गोत्रसमुद्भवः । किं तपस्तस्य विप्रस्य कथमाराधितो हरिः

அந்த மஹாப்ராஜ்ஞன் யாருடைய மகன், எந்த கோத்திரத்தில் பிறந்தவன்? அந்த விப்ரன் எந்தத் தவம் செய்தான், மேலும் ஹரியை எவ்வாறு ஆராதித்தான்?

Verse 3

सूत उवाच । कथा प्रज्ञाप्रभावेण पूर्वमेव यथा श्रुता । तथा विप्राः प्रवक्ष्यामि सुव्रतस्य महात्मनः

சூதர் கூறினார்— ஹே விப்ரர்களே! ஞானத்தின் பிரபாவத்தால் முன்பே எவ்வாறு இந்தக் கதை கேட்கப்பட்டதோ, அதேபடி மகாத்மா சுவரதனின் கதையை நான் உரைப்பேன்।

Verse 4

चरितं पावनं दिव्यं वैष्णवं श्रेयआवहम् । भवतामग्रतः सर्वं विष्णोश्चैव प्रसादतः

இந்தப் புனிதமான, தெய்வீகமான வைஷ்ணவச் சரிதம்—உயர்ந்த நன்மை அளிப்பது—உங்கள் முன்னிலையில் முழுவதும், ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் அருளாலேயே உரைக்கப்படும்।

Verse 5

पूर्वकल्पे महाभागाः सुक्षेत्रे पापनाशने । रेवातीरे सुपुण्ये च तीर्थे वामनसंज्ञके

முன்னொரு கல்பத்தில், ஓ மகாபாகர்களே, பாபநாசகமான அந்தச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்தில்—ரேவா நதிக்கரையில்—‘வாமன தீர்த்தம்’ எனப்படும் மிகப் புனித தீர்த்தத்தில்…

Verse 6

कौशिकस्य कुले जातः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । स तु पुत्रविहीनस्तु बहुदुःखसमन्वितः

கௌசிக குலத்தில் சோமசர்மா எனும் சிறந்த பிராமணர் பிறந்தார். ஆனால் அவர் புத்திரமில்லாதவராய், பல துயர்களால் வாடினார்.

Verse 7

दारिद्रेण स दुःखेन सर्वदैवप्रपीडितः । पुत्रोपायं धनस्यापि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत्

வறுமையின் துயரால் அவர் எப்போதும் நொறுங்கினார்; புத்திரப் பெறும் வழியும், செல்வம் பெறும் முறையும்—இரவும் பகலும் சிந்தித்தார்.

Verse 8

एकदा तु प्रिया तस्य सुमना नाम सुव्रता । भर्तारं चिंतयोपेतमधोमुखमलक्षयत्

ஒருமுறை அவனுடைய அன்புத் துணைவி—சுமனா எனப் பெயருடைய, நல்விரதம் கொண்டவள்—தன் கணவரை கவலையால் நிறைந்து, தலை குனிந்தவாறு இருப்பதைக் கண்டாள்.

Verse 9

समालोक्य तदा कांतं तमुवाच तपस्विनी । दुःखजालैरसंख्यैस्तु तव चित्तं प्रधर्षितम्

அப்போது தன் காதலனை நோக்கி தவஸ்வினி கூறினாள்—எண்ணற்ற துயர வலைகள் உன் சித்தத்தைத் தாக்கி ஆட்கொண்டுள்ளன।

Verse 10

व्यामोहेन प्रमूढोसि त्यज चिंतां महामते । मम दुःखं समाचक्ष्व स्वस्थो भव सुखं व्रज

மயக்கத்தால் நீ குழம்பியுள்ளாய், ஓ பெருமதியே! கவலையை விடு. என் துயரைச் சொல்; மனம் அமைந்து நலமுடன் அமைதியாகச் செல்।

Verse 11

नास्ति चिंतासमं दुःखं कायशोषणमेव हि । यश्चिंतां त्यज्य वर्तेत स सुखेन प्रमोदते

கவலைக்கு ஒப்பான துயரம் இல்லை; அதுவே உடலை உலரச் செய்கிறது. கவலையைத் துறந்து வாழ்பவன் இன்பத்தில் மகிழ்கிறான்।

Verse 12

चिंतायाः कारणं विप्र कथयस्व ममाग्रतः । प्रियावाक्यं समाकर्ण्य सोमशर्माब्रवीत्प्रियाम्

ஓ விப்ரரே! என் முன்னிலையில் உன் கவலையின் காரணத்தைச் சொல். அன்புச் சொற்களை கேட்ட சோமசர்மா தன் பிரியையிடம் கூறினார்।

Verse 13

सोमशर्मोवाच । इच्छया चिंतितं भद्रे चिंता दुःखस्य कारणम् । तत्सर्वं तु प्रवक्ष्यामि श्रुत्वा चैवावधार्यताम्

சோமசர்மா கூறினார்—அம்மையே! ஆசையால் எழும் கவலை துயரத்தின் காரணம். அதையெல்லாம் சொல்கிறேன்; கேட்டு நன்றாக உணர்ந்து கொள்।

Verse 14

न जाने केन पापेन धनहीनोस्मि सुव्रते । तथा पुत्रविहीनश्च एतद्दुःखस्य कारणम्

ஓ சுவிரதையே! எந்தப் பாவத்தால் நான் செல்வமற்றவனானேன் என அறியேன்; அதுபோல மகனற்றவனும் ஆனேன்—இதுவே என் துயரத்தின் காரணம்.

Verse 15

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंदेहनाशनम् । स्वरूपमुपदेशस्य सर्वविज्ञानदर्शनम्

சுமனா கூறினாள்: கேளுங்கள்; எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கும் ஒன்றை நான் உரைப்பேன்—உபதேசத்தின் உண்மைச் சொரூபத்தை, அதனால் அனைத்தறிவின் தரிசனம் கிடைக்கும்.

Verse 16

लोभः पापस्य बीजं हि मोहो मूलं च तस्य हि । असत्यं तस्य वै स्कंधो माया शाखा सुविस्तरा

லோபமே பாவத்தின் விதை; மோஹமே அதன் வேர். அசத்தியமே அதன் தண்டு; மாயை அதன் விரிந்த கிளை.

Verse 17

चिंतामोहौ परित्यज्य अनुवर्तस्व च द्विज । संसारे नास्ति संबंधः केन सार्धं महामते

ஓ த்விஜனே! கவலையும் மோஹமும் விட்டு முன்னே செல். இந்தச் சம்சாரத்தில் நிலையான உறவு இல்லை—அப்படியெனில், ஓ மகாமதே, யாருடன் உண்மையான துணைமை?

Verse 18

छद्मपाखंडशौर्येर्ष्याः क्रूराः कूटाश्च पापिनः । पक्षिणो मोहवृक्षस्य मायाशाखा समाश्रिताः

வஞ்சகப் பாசாங்கு, காட்டுக்காகிய வீரத்தனம், பொறாமை ஆகியவற்றில் மூழ்கியோர்—அவர்கள் கொடூரரும் கபடரும் பாவிகளும். மோஹவிருட்சத்தின் பறவைகள் போல மாயைக் கிளைகளைச் சார்ந்திருப்பர்.

Verse 19

अज्ञानं सुफलं तस्य रसोऽधर्मः फलस्य हि । तृष्णोदकेन संवृद्धाऽश्रद्धा तस्य द्रवः प्रिय

அதன் அழகிய கனியாக அஞ்ஞானம் உள்ளது; அந்தக் கனியின் சாறு அதர்மமே. தாகம் என்னும் நீரால் வளர்ந்த அச்ரத்தையே அதன் பிரியமான ஓடும் சாறாகிறது.

Verse 20

अधर्मः सुरसस्तस्य उत्कटो मधुरायते । यादृशैश्च फलैश्चैव सुफलो लोभपादपः

அவனுக்கு அதர்மமே இனிய ருசியாகத் தோன்றும்; கடுமையானதும் இனிமையாகப் படும். மேலும் லோபம் என்னும் மரம் அவன் விரும்பும் வகை வகையான கனிகளை மிகுதியாகத் தரும்.

Verse 21

अस्यच्छायां समाश्रित्य यो नरः परितुष्यते । फलानि तस्य चाश्नाति सुपक्वानि दिनेदिने

இதன் நிழலை அடைந்து திருப்தியடையும் மனிதன், நாள்தோறும் இதன் நன்றாகப் பழுத்த கனிகளை உண்ணுகிறான்.

Verse 22

फलानां तु रसेनापि अधर्मेण तु पालितः । स संतुष्टो भवेन्मर्त्यः पतनायाभिगच्छति

ஒருவன் கனிகளின் சாறால் மட்டும் வாழ்ந்தாலும், அது அதர்ம வழியால் பேணப்பட்டால், அவன் திருப்தியடைந்தாலும் இறுதியில் வீழ்ச்சிக்கே செல்கிறான்.

Verse 23

तस्माच्चिंतां परित्यज्य पुमांल्लोभं न कारयेत् । धनपुत्रकलत्राणां चिंतामेकां न कारयेत्

ஆகையால் கவலையை விட்டு மனிதன் லோபத்தை எழவிடக்கூடாது. செல்வம், மகன், மனைவி ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரே நோக்குக் கவலையில் மூழ்காதிருக்க வேண்டும்.

Verse 24

यो हि विद्वान्भवेत्कांत मूर्खाणां पथमेति हि । मूर्खश्चिंतयते नित्यं कथमर्थं ममैव हि

அன்பே! ஒருவன் பண்டிதனாக இருந்தாலும் மூடர்களில் முதல்வனாகக் கணிக்கப்படுகிறான். ஏனெனில் மூடன் எப்போதும்—“செல்வம் என் ஒருவனுக்கே எப்படி ஆகும்?” என்று நினைக்கிறான்.

Verse 25

सुभार्यामिह विंदामि कथं पुत्रानहं लभे । एवं चिंतयते नित्यं दिवारात्रौ विमोहितः

“இங்கே எனக்கு நல்ல மனைவி கிடைத்தாள்—இப்போது நான் மகன்களை எவ்வாறு பெறுவேன்?” என்று மயக்கமுற்றவன் பகலும் இரவும் இடையறாது கவலைப்படுகிறான்.

Verse 26

क्षणमेकं प्रपश्येत चिंतामध्ये महत्सुखम् । पुनश्चैतन्यमायाति महादुःखेन पीड्यते

கவலைகளின் நடுவே ஒரு கணம் பெரும் இன்பம் தோன்றலாம்; ஆனால் விழிப்பு மீண்டும் வந்தவுடன் அவன் பேர்துயரால் வாடுகிறான்.

Verse 28

मित्राश्च बांधवाः पुत्राः पितृमातृसभृत्यकाः । संबंधिनो भवंत्येव कलत्राणि तथैव च

நண்பர்கள், உறவினர், மகன்கள், தந்தை-தாய் மற்றும் பணியாளர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் ‘உறவினர்’ ஆகின்றனர்; அதுபோல துணைவனும்/துணைவியும்.

Verse 29

सोमशर्मोवाच । संबंधः कीदृशो भद्रे तथा विस्तरतो वद । येन संबंधिनः सर्वे धनपुत्रादिबांधवाः

சோமசர்மா கூறினார்—“அம்மையே! உறவின் இயல்பு எத்தகையது? விரிவாகச் சொல்; அதனால் செல்வம், மகன் முதலிய ‘உறவினர்’ எனப்படுவோர் அனைவரும் விளங்குவர்.”

Verse 30

सुमनोवाच । ऋणसंबंधिनः केचित्केचिन्न्यासापहारकाः । लाभप्रदा भवंत्येके उदासीनास्तथापरे

சுமனா கூறினாள்—சிலர் கடன்-உறவால் இணைந்திருப்பர்; சிலர் நியாசம் (ஒப்படைத்த வைப்பு) அபகரிப்பர். சிலர் லாபம் தருவார்; மற்றவர்கள் அலட்சியமாக இருப்பர்.

Verse 31

भेदैश्चतुर्भिर्जायंते पुत्रमित्रस्त्रियस्तथा । भार्या पिता च माता च भृत्याः स्वजनबांधवाः

நான்கு வகை வேறுபாடுகளால் மகன், நண்பன், பெண்கள் என்ற உறவுகள் உண்டாகின்றன; அதுபோல மனைவி, தந்தை, தாய்; பணியாளர், சொந்த மக்கள், உறவினரும் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 32

स्वेनस्वेन हि जायंते संबंधेन महीतले । न्यासापहारभावेन यस्य येन कृतं भुवि

பூமியில் உயிர்கள் தத்தம் தத்தம் தொடர்புகளினாலே தோன்றுகின்றன. உலகில் யார் எதைச் செய்தாரோ—நியாச நம்பிக்கையோடு அல்லது அபகரிப்பு மனப்பான்மையோடு—அதன் பலன் அந்தச் செய்பவருக்கே சேரும்.

Verse 33

न्यासस्वामी भवेत्पुत्रो गुणवान्रूपवान्भुवि । येनैवापह्रतं न्यासं तस्य गेहे न संशयः

பூமியில் நியாசத்தின் உரிமையாளர் மகனாகப் பிறந்து, குணமும் அழகும் உடையவனாக விளங்குவான். மேலும் யார் அந்த நியாசத்தை அபகரித்தாரோ, அந்தச் செல்வம் சந்தேகமின்றி அவன் வீட்டிலேயே இருக்கும்.

Verse 34

न्यासापहरणाद्दुःखं स दत्वा दारुणं गतः । न्यासस्वामी सुपुत्रोभून्न्यासापहारकस्य च

நியாசத்தை அபகரித்ததால் அவன் கொடிய துயரத்தை விளைவித்து, பயங்கர முடிவை அடைந்தான். நியாசத்தின் உரிமையாளருக்கும் நல்ல மகன் கிடைத்தான்; நியாச அபகரிப்பவனுக்கும் (மகன்) கிடைத்தான்.

Verse 35

गुणवान्रूपवांश्चैव सर्वलक्षणसंयुतः । भक्तिं तु दर्शयंस्तस्य पुत्रो भूत्वा दिनेदिने

குணமும் அழகும் நிறைந்தவன், எல்லா நல்விலக்கணங்களும் உடையவன்; அவனிடம் நாள்தோறும் பக்தியை வெளிப்படுத்தி அவன் மகனாக ஆனான்.

Verse 36

प्रियवाङ्मधुरो रोगी बहुस्नेहं विदर्शयन् । स्वीयं द्रव्यं समुद्गृह्य प्रीतिमुत्पाद्य चोत्तमाम्

இனியவும் மெல்லியவும் பேசும் அந்த நோயுற்றவன், மிகுந்த அன்பை வெளிப்படுத்தி, தன் செல்வத்தைச் சேர்த்து மக்களிடத்தில் உயர்ந்த பிரீதியை உண்டாக்கினான்.

Verse 37

यथा येन प्रदत्तं स्यान्न्यासस्य हरणात्पुरा । दुःखमेव महाभाग दारुणं प्राणनाशनम्

ஓ மகாபாகா! ஒருவர் வைத்த ந்யாசத்தை (அமாநதத்தை) வைத்த இடத்திலிருந்து முன்பே அபகரித்தால், அதனால் துன்பமே—கொடுமையான, உயிரை அழிக்கும் துன்பமே—உண்டாகும்.

Verse 38

तादृशं तस्य सौहृद्यात्पुत्रो भूत्वा महागुणैः । अल्पायुषस्तथा भूत्वा मरणं चोपगच्छति

அத்தகைய அன்பினால் அவன் பெருங்குணங்களுடன் அவன் மகனாகப் பிறக்கிறான்; ஆயினும் குறுகிய ஆயுளுடன் இறுதியில் மரணத்தை அடைகிறான்.

Verse 39

दुःखं दत्वा प्रयात्येवं भूत्वाभूत्वा पुनःपुनः । यदा हा पुत्रपुत्रेति प्रलापं हि करोति सः

இவ்வாறு துன்பம் அளித்து அவன் செல்கிறான்—மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து மறைந்து. ‘அய்யோ மகனே! அய்யோ பேரனே!’ என்று புலம்பும்போது, அவன் உண்மையில் சோகமே செய்கிறான்.

Verse 40

तदा हास्यं करोत्येव कस्य पुत्रो हि कः पिता । अनेनापहृतं न्यासं मदीयस्योपकारणम्

அப்போது அவன் வெறுமனே சிரிக்கிறான்—“யாருடைய மகன் யாருடைய தந்தை?” என்று; இவ்வேசத்தால் என் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்ட நியாசச் செல்வத்தைப் பறித்து, “இது உன் நன்மைக்கே” என்கிறான்।

Verse 41

द्रव्यापहरणेनापि न मे प्राणा गताः किल । दुःखेन महता चैव असह्येन च वै पुरा

செல்வம் பறிக்கப்பட்டாலும் என் உயிர் போகவில்லை; ஆனால் முன்பு ஒரு மிகப் பெரிய, தாங்கமுடியாத துயரால் உயிரே போய்விடும் போல இருந்தது।

Verse 42

तथा दुःखं प्रदत्वाहं द्रव्यमुद्गृह्य चोत्तमम् । गंतास्मि सुभृशं चाद्य कस्याहं सुत ईदृशः

இவ்வாறு துயரம் அளித்து, சிறந்த செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, இன்று நான் மிகத் தொலைவிற்கு புறப்படுவேன். நான் யாருடைய மகன், இப்படியாகி விட்டேன்?

Verse 43

न चैष मे पिता पुत्रः पूर्वमेव न कस्यचित् । पिशाचत्वं मया दत्तमस्यैवेति दुरात्मनः

அவன் என் தந்தையும் அல்ல, என் மகனும் அல்ல; முன்பும் அவன் யாருக்கும் சொந்தமானவன் அல்ல. அந்தத் துராத்மனுக்கே நான் பிசாசுத்தன்மையை அளித்தேன்.

Verse 44

एवमुक्त्वा प्रयात्येवं तं प्रहस्य पुनःपुनः । प्रयात्यनेन मार्गेण दुःखं दत्वा सुदारुणम्

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவன் அதேபடி புறப்பட்டுச் செல்கிறான்; அவனை மீண்டும் மீண்டும் சிரித்து இகழ்கிறான்; இதே வழியிலே சென்று மிகக் கொடூரமான துயரத்தை அளித்துக்கொண்டே போகிறான்।

Verse 45

एवं न्यासं समुद्धर्तुः पुत्राः कांत भवंति वै । संसारे दुःखबहुला दृश्यंते यत्रतत्र च

இவ்வாறு ந்யாசம் (அமானத்து) அபகரிப்பவனுடைய புதல்வர்கள் நிச்சயமாக இரங்கத்தக்கவர்களாகிறார்கள்; இந்த உலகில் அவர்கள் எங்கெங்கும் துயரமிகுந்தவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர்.

Verse 46

ऋणसंबंधिनः पुत्रान्प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः

கடன் திருப்பிச் செலுத்துதலுடன் தொடர்புடைய புதல்வர்களைப் பற்றி உன் முன்னிலையில் நான் விளக்குவேன்.