Adhyaya 109

Verse 1

कुंजल उवाच । प्रणिपत्य प्रसाद्यैव वशिष्ठं तपतां वरम् । आमंत्र्य निर्जगामाथ बाणपाणिर्धनुर्धरः

குஞ்ஜலன் கூறினான்—தவசிகளில் சிறந்த வசிஷ்டருக்கு வணங்கி, அவரை மகிழ்வித்து, அம்பை கையில் கொண்ட வில்லாளன் அவரிடம் விடைபெற்று அங்கிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 2

एणस्य मांसं सुविपाच्यभोजितं बालस्तया रक्षित एव बुद्ध्या । आयोः सुपुत्रः सगुणः सुरूपो देवोपमो देवगुणैश्च युक्तः

மான் இறைச்சியை நன்றாகச் சமைத்து அவளுக்குப் போஜனம் அளித்ததால், அவளுடைய அறிவார்ந்த உறுதியால் அந்தக் குழந்தை பாதுகாக்கப்பட்டது. இவ்வாறு ஆயுவுக்கு ஒரு சிறந்த மகன் கிடைத்தான்—நற்குணம் உடையவன், அழகன், தேவரைப் போன்றவன், தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்தவன்।

Verse 3

तेनैव मांसेन सुसंस्कृतेन मृष्टेन पक्वेन रसानुगेन । तमेव दैत्यं परिभाष्य सूदो दुष्टं सुहर्षेण व्यभोजयत्तदा

அதே இறைச்சியை நன்கு சுத்தம் செய்து, முறையாகச் சமைத்து, ருசிக்கேற்ற சுவையுடன் தயாரித்து, சமையல்காரன் அந்தத் தீய தைத்யனை அழைத்து உரைத்து, அப்போது மகிழ்ச்சியுடன் பரிமாறினான்।

Verse 4

बुभुजे दानवो मांसं रसस्वादुसमन्वितम् । हर्षेणापि समाविष्टो जगामाशोकसुंदरीम्

தானவன் சுவைமிக்க ரசத்துடன் கூடிய அந்த இறைச்சியை உண்டான். மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி பின்னர் அசோகசுந்தரியிடம் சென்றான்।

Verse 5

तामुवाच ततस्तूर्णं कामोपहतचेतनः । आयुपुत्रो मया भद्रे भक्षितः पतिरेव ते

அப்போது காமத்தால் மயங்கிய மனத்துடன் அவன் அவளிடம் விரைந்து கூறினான்— “பத்ரே! ஆயுவின் புதல்வனை நான் உண்டேன்; அவனே உன் கணவன்.”

Verse 6

मामेव भज चार्वंगि भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । किं करिष्यसि तेन त्वं मानुषेण गतायुषा

“அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! என்னையே வழிபடு; மனம் விரும்பும் இன்பங்களை அனுபவி. ஆயுள் முடிந்த அந்த மனிதனால் நீ என்ன செய்வாய்?”

Verse 7

प्रत्युवाच समाकर्ण्य शिवकन्या तपस्विनी । भर्ता मे दैवतैर्दत्तो अजरो दोषवर्जितः

இதைக் கேட்ட தவமுடைய சிவகன்னி பதிலளித்தாள்— “தேவர்களால் எனக்கு அளிக்கப்பட்ட கணவன் அஜரன்; குற்றமற்றவன்.”

Verse 8

तस्य मृत्युर्न वै दृष्टो देवैरपि महात्मभिः । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं दानवो दुष्टचेष्टितः

“அவனுடைய மரணத்தை மகாத்ம தேவர்கள்கூட காணவில்லை.” என்று அவள் சொன்னதை கேட்டதும் தீய நடத்தை கொண்ட தானவன் (சினந்தான்).

Verse 9

तामुवाच विशालाक्षीं प्रहस्यैव पुनः पुनः । अद्यैव भक्षितं मांसमायुपुत्रस्य सुंदरि

அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிரித்து அந்த விசாலநேத்திரியை நோக்கி கூறினான்— “சுந்தரி! இன்று தான் ஆயுபுத்ரனின் மாம்சத்தை நான் உண்டேன்.”

Verse 10

जातमात्रस्य बालस्य नहुषस्य दुरात्मनः । एवमाकर्ण्य सा वाक्यं कोपं चक्रे सुदारुणम्

துராத்மையான நஹுஷன் பிறந்த புதுக் குழந்தையாயிருந்தாலும், அவனைப் பற்றிய அத்தகைய சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் மிகக் கொடிய கோபத்தில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 11

प्रोवाच सत्यसंस्था सा तपसा भाविता पुनः । तप एव मया तप्तं मनसा नियमेन वै । आयुसुतश्चिरायुश्च सत्येनैव भविष्यति

சத்தியத்தில் நிலைத்தவளாய், தவத்தால் வலிமை பெற்றவள் மீண்டும் கூறினாள்— “மனத்தாலும் நியமக் கட்டுப்பாட்டாலும் நான் தவமே செய்தேன்; என் மகன் ஆயுசுதன் சத்தியத்தின் பலத்தால் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்।”

Verse 12

इतो गच्छ दुराचार यदि जीवितुमिच्छसि । अन्यथा त्वामहं शप्स्ये पुनरेव न संशयः

உயிரோடு இருக்க விரும்பினால் இங்கிருந்து போ, துராசாரனே! இல்லையெனில் நான் உன்னை மீண்டும் சபிப்பேன்— இதில் ஐயமில்லை।

Verse 13

एवमाकर्णितं तस्याः सूदेन नृपतिं प्रति । परित्यज्य महाराज एतामन्यां समाश्रय

அவளுடைய நிகழ்வை இவ்வாறு கேட்ட சூதன் அரசனை நோக்கி— “மகாராஜா, இவளை விட்டு வேறொருத்தியைச் சரணடை (அதாவது மற்றொரு மனைவியை ஏற்று கொள்)” என்று கூறினான்।

Verse 14

सूदेन प्रेषितो दैत्यः स हुंडः पापचेतनः । निर्जगाम त्वरायुक्तः स स्वां भार्यां प्रियां प्रति

சூதன் அனுப்பியதால் பாவமனம் கொண்ட ஹுண்டன் என்னும் அசுரன் உடனே அவசரமாகப் புறப்பட்டு தன் அன்பு மனைவியிடம் சென்றான்।

Verse 15

चेष्टितं नैव जानाति दास्या सूदेन यत्कृतम् । तस्यै निवेदितं सर्वं प्रियायै वृत्तमेव च

தாசியின் மூலம் சூதன் செய்த செயலை அவள் சிறிதும் அறியாள். ஆயினும் அனைத்தும் அவளிடம் அறிவிக்கப்பட்டது—அன்புக்குரியவளுக்கு முழு நிகழ்வும் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 16

सूत उवाच । अशोकसुंदरी सा च महता तपसा किल । दुःखशोकेन संतप्ता कृशीभूता तपस्विनी

சூதர் கூறினார்—அசோகசுந்தரி, எனக் கூறப்படுவது போல, மாபெரும் தவம் செய்தாள். துயரும் சோகமும் எரிய, அந்தத் தவசியாள் மெலிந்தாள்.

Verse 17

चिंतयंती प्रियं कांतं तं ध्यायति पुनः पुनः । किं न कुर्वंति वै दैत्या उपायैर्विविधैरपि

அன்புக் கணவனை நினைத்து அவள் அவனை மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கிறாள். தைத்யர்கள் பலவித உபாயங்களாலும் செய்யாதது என்ன?

Verse 18

उपायज्ञाः सदा बुद्ध्या उद्यमेनापि सर्वदा । वर्तंते दनुजश्रेष्ठा नानाभावैश्च सर्वदा

உபாயங்களை அறிந்தோர்; அறிவும் முயற்சியும் எப்போதும் செலுத்துவோர்; தானவர்களில் சிறந்தோர் பல்வேறு முறைகளில் இடையறாது செயல்படுவர்.

Verse 19

मायोपायेन योगेन हृताहं पापिना पुरा । तथा स घातितः पुत्र आयोश्चैव भविष्यति

முன்பு ஒரு பாவி மாயை உபாயத்தால் என்னை அபகரித்தான். அதுபோல அந்த மகனும் கொல்லப்படுவான்; அவனுடைய ஆயுளும் முடிவுறும்.

Verse 20

यं दृष्ट्वा दैवयोगेन भवितारमनामयम् । उद्यमेनापि पश्येत किं वा नश्यति वा न वा

தெய்வயோகத்தால் ஒருவரைக் கண்டு அவர் எதிர்காலத்தில் நோயற்றவராவார் என அறிந்தாலும், தன்முயற்சியுடன் கவனிக்க வேண்டும்—எதாவது நாசமாவதா, அல்லது நாசமாவதில்லையா?

Verse 21

किं वा स उद्यमः श्रेष्ठः किं वा तत्कर्मजं फलम् । भाविभावः कथं नश्येत्ततो वेदः प्रतिष्ठति

உண்மையில் உயர்ந்த முயற்சி எது? அந்தக் கர்மத்தால் பிறக்கும் பலன் எது? நிகழ வேண்டியது எவ்வாறு அழிய முடியும்? இதிலே வேதத்தின் அதிகாரம் நிலைபெறுகிறது.

Verse 22

विशेषो भावितो देवैः स कथं चान्यथा भवेत् । एवमेवं महाभागा चिंतयंती पुनः पुनः

தேவர்கள் ஏற்படுத்திய சிறப்பு விளைவு—அது எவ்வாறு வேறாக நிகழும்? இவ்வாறு அந்த மகாபாக்யவதி மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தாள்.

Verse 23

किन्नरो विद्वरो नाम बृहद्वंशोमहातनुः । सनाभ्योर्धनरः कायः पक्षाभ्यां हि विवर्जितः

வித்வரன் என்னும் கின்னரன் இருந்தான்—பரந்த தோள்களும் பெருந்தகை உடலும் உடையவன். நாபிக்கு மேலே மனித உடலாகவும், சிறகுகள் இன்றியும் இருந்தான்.

Verse 24

द्विभुजो वंशहस्तस्तु हारकंकणशोभितः । दिव्यगंधानुलिप्तांगो भार्यया सह चागतः

அவன் இரு கரங்களுடையவன்; கையில் மூங்கில் தண்டை ஏந்தியவன்; மாலையும் வளையல்களும் அணிந்து ஒளிர்ந்தவன். தெய்வ மணம் பூசப்பட்ட உடலுடன் மனைவியோடு வந்தான்.

Verse 25

तामुवाच निरानंदां स सुतां शंकरस्यहि । किमर्थं चिंतसे देवि विद्वरं विद्धि चागतम्

சங்கரரின் மகள் மகிழ்வின்றி இருப்பதைக் கண்டு அவன் கூறினான்— “தேவி, நீ ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? ஒரு பண்டிதனும் சிறந்தவனுமான ஆண் இங்கு வந்தடைந்தான் என்று அறிந்துகொள்.”

Verse 26

किन्नरं विष्णुभक्तं मां प्रेषितं देवसत्तमैः । दुःखमेवं न कर्तव्यं भवत्या नहुषं प्रति

நான் கின்னரன், விஷ்ணு-பக்தன்; தேவர்களில் சிறந்தோர் என்னை அனுப்பினர். நஹுஷனை இவ்வாறு துன்புறுத்துவது உமக்கு உரியதல்ல.

Verse 27

हुंडेन पापचारेण वधार्थं तस्य धीमतः । कृतमेवाखिलं कर्म हृतश्चायुसुतः शुभे

அருள்மிகு பெண்ணே, பாவநடத்தையுடைய ஹுண்டன் அந்த ஞானியை கொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் செய்து முடித்தான்; ஆயுவின் மகனையும் கடத்திச் சென்றான்.

Verse 28

स तु वै रक्षितो देवैरुपायैर्विविधैरपि । हुंड एवं विजानाति आयुपुत्रो हृतो मया

ஆனால் அவன் தேவர்களால் பலவித உபாயங்களாலும் காக்கப்பட்டான். அப்போது ஹுண்டன் இவ்வாறு உணர்ந்தான்— “ஆயுவின் மகனை நான் எடுத்துச் சென்றேன்.”

Verse 29

भक्षितस्तु विशालाक्षि इति जानाति वै शुभे । भवतां श्रावयित्वा हि गतोसौ दानवोऽधमः

பெருங்கண்களையுடைய நல்வளமே, அவன் (இவ்வாறு) அறிகிறான்— “நான் விழுங்கப்பட்டேன்.” இதை உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டு அந்த இழிந்த தானவன் சென்றுவிட்டான்.

Verse 30

स्वेनकर्मविपाकेन पुण्यस्यापि महायशाः । पूर्वजन्मार्जितेनैव तव भर्त्ता स जीवति

ஓ மஹாயசஸ்வினியே! தன் சொந்தக் கர்மவிபாகத்தினால்—புண்ணியத்தின் பலனாலும்—உன் கணவர் உயிருடன் உள்ளார்; அவர் முன்ஜென்மத்தில் ஈட்டிய பலத்தினாலேயே நிலைத்துள்ளார்.

Verse 31

पुण्यस्यापि बलेनैव येषामायुर्विनिर्मितम् । स्वर्जितस्य महाभागे नाशमिच्छंति घातकाः

ஓ மஹாபாக்யவதியே! யாருடைய ஆயுள் புண்ணியத்தின் பலத்தாலேயே அமைந்ததோ, அவர்களின் சுயார்ஜிதப் புண்ணியம் அழிய வேண்டுமென கொலைகாரரும் விரும்பார்.

Verse 32

दुष्टात्मानो महापापाः परतेजोविदूषकाः । तेषां यशोविनाशार्थं प्रपंचंति दिने दिने

துஷ்டாத்மாக்களும் மஹாபாபிகளும், பிறரின் தேஜஸ்ஸை மாசுபடுத்துவோரும், அவர்களின் புகழை அழிக்க நாள்தோறும் சூழ்ச்சிகளைப் புனைகின்றனர்.

Verse 33

नानाविधैरुपायैस्ते विषशस्त्रादिभिस्ततः । हंतुमिच्छंति तं पुण्यं पुण्यकर्माभिरक्षितम्

அப்போது அவர்கள் விஷம், ஆயுதம் முதலிய பல வழிகளால் அந்தப் புண்ணியவானை கொல்ல முயன்றனர்; ஆனால் அவர் தன் புண்ணியக் கர்மங்களால் காக்கப்பட்டார்.

Verse 34

पापिनश्चैव हुंडाद्या मोहनस्तंभनादिभिः । पीडयंति महापापा नानाभेदैर्बलाविलैः

பாவிகள்—ஹுண்டர் முதலியோர்—அந்த மஹாபாபிகள், மோகனம், ஸ்தம்பனம் முதலிய செயல்களால், வலமும் வஞ்சகமும் கொண்ட பல வகைகளில் (மற்றவர்களை) துன்புறுத்துகின்றனர்.

Verse 35

सुकृतस्य प्रयोगेण पूर्वजन्मार्जितेन हि । पुण्यस्यापि महाभागे पुण्यवंतं सुरक्षितम्

ஓ மகாபாகே! முன்ஜன்மத்தில் சேர்த்த சுகிருதத்தின் செயலால், அந்தப் புண்ணியத்தின் வலிமையாலேயே புண்ணியவான் பாதுகாக்கப்படுகிறான்.

Verse 36

वैफल्यं यांति तेषां वै उपायाः पापिनां शुभे । यंत्रतंत्राणि मंत्राश्च शस्त्राग्निविषबंधनाः

ஓ சுபே! பாவிகளின் எல்லா உபாயங்களும் வீணாகின்றன—யந்திர-தந்திரங்கள், மந்திரங்கள், ஆயுதம், தீ, விஷம், சிறைபடுத்தல் முயற்சிகளும் கூட.

Verse 37

रक्षयंति महात्मानं देवपुण्यैः सुरक्षितम् । कर्तारो भस्मतां यांति स वै तिष्ठति पुण्यभाक्

தேவபுண்ணியத்தால் நன்கு காக்கப்பட்ட மகாத்மாவை புண்ணியவலிமை பாதுகாக்கிறது; தீய செய்பவர்கள் சாம்பலாகின்றனர், அவர் புண்ணியப் பங்காளியாக நிலைத்திருப்பார்.

Verse 38

आयुपुत्रस्य वीरस्य रक्षका देवताः शुभे । पुण्यस्य संचयं सर्वे तपसां निधिमेव तु

ஓ சுபே! ஆயுவின் மகனான அந்த வீரனுக்கு தேவர்களே காவலர்; அவன் எல்லாப் புண்ணியத்தின் சேர்க்கையும், தவத்தின் நிதியும் ஆவான்.

Verse 39

तस्माच्च रक्षितो वीरो नहुषो बलिनां वरः । सत्येन तपसा तेन पुण्यैश्च संयमैर्दमैः

ஆகவே வலிமைமிக்கவர்களில் சிறந்த வீரன் நஹுஷன், அவனுடைய சத்தியம், தவம், மேலும் புண்ணியமிக்க கட்டுப்பாடு மற்றும் தமம் ஆகியவற்றால் பாதுகாக்கப்பட்டான்.

Verse 40

मा कृथा दारुणं दुःखं मुंच शोकमकारणम् । स हि जीवति धर्मात्मा मात्रा पित्रा विना वने

இத்தகைய கொடிய துயரத்தில் ஆழாதே; காரணமற்ற இந்தச் சோகத்தை விட்டுவிடு. அந்த தர்மாத்மா நிச்சயமாக உயிருடன் இருக்கிறான்; தாய் தந்தையின்றி வனத்தில் வாழ்கிறான்.

Verse 41

तपोवनेव सत्येकस्तपस्वि परिपालितः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञो धनुर्वेदस्य पारगः

தபோவனத்தில் ‘சத்யேக’ எனும் ஒரே தவசி இருந்தான்; அவன் கவனமாக வளர்க்கப்பட்டும் பாதுகாக்கப்பட்டும் இருந்தான். அவன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் சார்ந்த தத்துவங்களை அறிந்தவன்; தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவன்.

Verse 42

यथा शशी विराजेत स्वकलाभिः स्वतेजसा । तथा विराजते सोऽपि स्वकलाभिः सुमध्यमे

சந்திரன் தன் கலைகளோடு தன் ஒளியால் எவ்வாறு பிரகாசிக்கிறானோ, அதுபோல, ஓ சுமத்தியமே, அவனும் தன் சொந்த சிறப்புகளால் ஒளிர்கிறான்.

Verse 43

विद्याभिस्तु महापुण्यैस्तपोभिर्यशसा तथा । राजते परवीरघ्नो रिपुहा सुरवल्लभः

மிகப் புண்ணியம் தரும் கல்வி, தவம், புகழ் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அவன் ஒளிர்கிறான்—பகை வீரர்களை வெல்வவன், எதிரிகளை அழிப்பவன், தேவர்களுக்கு அன்பானவன்.

Verse 44

हुंडं निहत्य दैत्येंद्रं त्वामेवं हि प्रलप्स्यते । त्वया सार्द्धं स्त्रिया चैव पृथिव्यामेकभूपतिः

தைத்தியேந்திரன் ஹுண்டனை வதம் செய்த பின் அவன் உன்னிடம் இவ்வாறு கூறுவான்—‘உன்னுடன், இந்தப் பெண்ணுடனும் சேர்ந்து, அவன் பூமியில் ஒரே அரசனாக இருப்பான்.’

Verse 45

भविष्यति महायोगी यथा स्वर्गे तु वासवः । त्वं तस्मात्प्राप्स्यसे भद्रे सुपुत्रं वासवोपमम्

அவன் விண்ணுலகில் வாசவன் (இந்திரன்) போல் மகாயோகியாக விளங்குவான். ஆகையால், ஓ பத்திரே, நீ வாசவனுக்கு ஒப்பான நல்ல மகனைப் பெறுவாய்.

Verse 46

ययातिं नामधर्मज्ञं प्रजापालनतत्परम् । तथा कन्याशतं चापि रूपौदार्यगुणान्वितम्

யயாதி என்னும் அரசன் இருந்தான்—தர்மத்தை அறிந்தவன், குடிகளைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்டவன்; மேலும் அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் நிறைந்த நூறு கன்னியரும் இருந்தனர்.

Verse 47

यासां पुण्यैर्महाराज इंद्रलोकं प्रयास्यति । इंद्रत्वं भोक्ष्यते देवि नहुषः पुण्यविक्रमः

ஓ மஹாராஜா, அவர்களின் புண்ணியப் பலனால் புண்ணியப் பராக்கிரமம் கொண்ட நஹுஷன் இந்திரலோகத்திற்குச் செல்வான்; ஓ தேவி, அவன் இந்திரத்துவத்தையும் அனுபவிப்பான்.

Verse 48

ययातिर्नाम धर्मात्मा आत्मजस्ते भविष्यति । प्रजापालो महाराजः सर्वजीवदयापरः

யயாதி என்னும் தர்மாத்மையான மகன் உனக்குப் பிறப்பான்—ஓ மஹாராஜா, அவன் குடிகளைப் பேணுபவன்; எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டவன்.

Verse 49

तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यंति महौजसः । बलवीर्यसमोपेता धनुर्वेदस्य पारगाः

அவனுக்கு நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள்; அவர்கள் மிகுந்த ஒளியுடையவர்கள்—வலமும் வீரமும் உடையவர்கள், வில்லியல் (தனுர்வேதம்) முழுமையாகக் கற்றவர்கள்.

Verse 50

प्रथमश्च तुरुर्नाम पुरुर्नाम द्वितीयकः । उरुर्नाम तृतीयश्च चतुर्थो वीर्यवान्यदुः

முதல்வன் ‘துரு’ எனப் பெயர்பெற்றான்; இரண்டாம் ‘புரு’; மூன்றாம் ‘உரு’; நான்காம், என்று கூறப்படுவது போல, வீரமிகு ‘யது’ ஆவான்.

Verse 51

एवं पुत्रा महावीर्यास्तेजस्विनो महाबलाः । भविष्यंति महात्मानः सर्वतेजः समन्विताः

இவ்வாறு அந்தப் புதல்வர்கள் மகாவீரியமுடையோர், தேஜஸ்விகள், மஹாபலவான்கள், மஹாத்மாக்கள், எல்லாத் தேஜஸாலும் நிறைந்தோர் ஆவர்.

Verse 52

यदोश्चैव सुता वीराः सिंहतुल्यपराक्रमाः । तेषां नामानि भद्रं ते गदतः शृणु सांप्रतम्

யதுவின் புதல்வர்களும் வீரர்கள்; சிங்கத்துக்கு ஒப்பான பராக்கிரமம் உடையோர். ஓ பாக்கியவானே, இப்போது நான் கூறும் அவர்களின் பெயர்களைக் கேள்.

Verse 53

भोजश्च भीमकश्चापि अंधकः कुञ्जरस्तथा । वृष्णिर्नाम सुधर्मात्मा सत्याधारो भविष्यति

போஜன், பீமகன், அந்தகன், குஞ்சரன் ஆகியோரும்; மேலும் ‘விருஷ்ணி’ எனும் ஒருவர் தோன்றுவான்—தர்மமிகு இயல்புடையவன், சத்தியமே ஆதாரமாக நிலைபெற்றவன்.

Verse 54

षष्ठस्तु श्रुतसेनश्च श्रुताधारस्तु सप्तमः । कालदंष्ट्रो महावीर्यः समरे कालजिद्बली

ஆறாம் ‘ஸ்ருதசேனன்’; ஏழாம் ‘ஸ்ருதாதாரன்’. ‘காலதம்ஷ்ட்ர’ மகாவீரியன்—போரில் வலிமைமிக்கவன், காலத்தை (மரணம்/நேரம்) வென்றவன்.

Verse 55

यदोः पुत्रा महावीर्या यादवाख्या वरानने । तेषां तु पुत्राः पौत्रास्ते भविष्यंति सहस्रशः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! யதுவின் மகாவீரப் புதல்வர்கள் ‘யாதவர்கள்’ எனப் புகழ்பெறுவர்; அவர்களிடமிருந்து ஆயிரக்கணக்கில் புதல்வரும் பேரப்பிள்ளைகளும் தோன்றுவர்।

Verse 56

एवं नहुषवंशो वै तव देवि भविष्यति । दुःखमेवं परित्यज्य सुखेनानुप्रवर्तय

தேவி! இவ்விதமாக நஹுஷ வம்சம் நிச்சயமாக உன்னுடையதாகும். ஆகவே இந்தத் துயரை விட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் முன்னே செல்।

Verse 57

समेष्यति महाप्राज्ञस्तव भर्ता शुभानने । निहत्य दानवं हुंडं त्वामेवं परिणेष्यति

அழகிய முகத்தையுடையவளே! மிகுந்த ஞானமுடைய உன் கணவர் வருவார்; ஹுண்டன் எனும் தானவனை வதைத்து, இவ்விதமே உன்னை மணம் புரிவார்।

Verse 58

दुःखजातानि सोष्णानि नेत्राभ्यां हि पतंति च । अश्रूणि चेंदुमत्याश्च संमार्जयति मानदः

துயரால் பிறந்த வெப்பமான கண்ணீர் அவள் கண்களிலிருந்து வழிந்தது; மானதன் இந்துமதியின் கண்ணீரை அன்புடன் துடைத்தான்।

Verse 59

आयोश्च दुःखमुद्धृत्य स्वकुलं तारयिष्यति । सुखिनं पितरं कृत्वा प्रजापालो भविष्यति

அவலம் கொண்டோரின் துயரை நீக்கி தன் குலத்தைத் தாரிப்பான்; பித்ருக்களை மகிழ்வித்து, மக்களைப் பாதுகாக்கும் அரசனாவான்।

Verse 60

एतत्ते सर्वमाख्यातं देवानां कथनं शुभे । दुःखं शोकं परित्यज्य सुखेन परिवर्त्तय

ஓ மங்களமே! தேவர்களின் உரையாகிய இந்த அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன். துயரும் சோகமும் விட்டு, எளிதாகவே மனத்தை இன்பத்தின் வழி திருப்பு.

Verse 61

अशोकसुंदर्युवाच । कदा ह्येष्यति मे भर्त्ता विहितो दैवतैर्यदि । सत्यं वद स्वधर्मज्ञ मम सौख्यं विवर्द्धय

அசோகசுந்தரி கூறினாள்—தேவர்கள் உண்மையிலே எனக்குப் கணவரை விதித்திருந்தால், என் கணவர் எப்போது வருவார்? ஓ ச்வதர்மஞ்ஞா, உண்மையைச் சொல்லி என் இன்பத்தை வளர்த்து அருள்வாய்.

Verse 62

विद्वर उवाच । अचिराद्द्रक्ष्यसि भर्तारं त्वमेवं शृणु सुंदरि । एवमुक्त्वा जगामाथ गंधर्वो विबुधालयम्

வித்வரன் கூறினான்—ஓ அழகியே, விரைவில் நீ உன் கணவரைக் காண்பாய்; இவ்வாறு கேள். இப்படி சொல்லி அந்த கந்தர்வன் தேவர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 63

अशोकसुंदरी सा च तपस्तेपे हि तत्र वै । कामं क्रोधं परित्यज्य लोभं चापि शिवात्मजा

அங்கேயே அசோகசுந்தரி தவம் செய்தாள். சிவபுத்ரியான அவள் காமம், கோபம், மேலும் பேராசையையும் துறந்தாள்.

Verse 109

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने नवाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நஹுஷ ஆக்யானம் ஆகியவற்றுள் நூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.