Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அப்போது நாரதர் ஸ்வர்கத்திலிருந்து இறங்கி ஆயுராஜனை அணுகி வந்து, “அரசே, ஏன் துயருறுகிறீர்?” என்று கேட்டார்।

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

மகாமதியே, இன்று உமது மகன் அபகரிக்கப்பட்ட நிகழ்வு நலமாக முடிந்தது. மகாராஜா, தேவர்கள் முதலியோரிடையே நடந்ததை அறிந்து துயரப்படாதீர்।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

சர்வஞ்ஞனாய், நற்குணங்களால் நிறைந்தவனாய், எல்லா அறிவுகளும் உடையவனாய், அனைத்து கலைகளிலும் பூரணனாய்—அத்தகைய மகன் உனக்கு பிறப்பான்.

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

மகாராஜா, தேவர்களுக்குச் சமமான குணமுடைய அந்தச் சிறுவன் இன்று யாரோ ஒருவரால் அபகரிக்கப்பட்டான்; ஐயமின்றி அவன் சில காலம் அவனுடைய வீட்டிலேயே வைத்திருக்கப்பட்டான்.

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

மகாவீரியமும் மகாபலமும் உடைய அந்தக் கர்த்தா அவனுடைய முடிவையும் ஏற்படுத்துவான். அரசே, சிவனின் மகளுடன் சேர்ந்து அவன் உன்னிடம் வருவான்.

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

தன் இயல்பான ஒளியால் உன் மகன் இந்திரனுக்கும் உபேந்திரனுக்கும் சமமானவன் ஆவான்; தன் புண்ணியக் கர்மங்களால் அவனும் இந்திரத்துவ ஆட்சியை அனுபவிப்பான்.

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

இவ்வாறு அரசன் ஆயுவை உரைத்துத் தெய்வரிஷிகளில் சிறந்த அந்த முனிவர், அரசனும் அவன் பரிவாரமும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் திடீரென அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார்.

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

தேவரால் மதிக்கப்படும் மகாபாக்யன் நாரதர் சென்ற பின், ஆயுஸ் வந்து அந்த அரசிக்குச் செய்தியனைத்தையும் முறையாக அறிவித்தான்।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

தத்தாத்ரேயர் அருளிய அந்த தேவரில் சிறந்த மகன், விஷ்ணுவின் பிரசாதத்தாலேயே அரசி கௌசல்யைக்கு கிடைத்தான்।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

அழகிய முகத்தையுடையவளே! என் நற்குணமிக்க மகனை யார் எடுத்துச் சென்றாரோ, அவன் அவன் தலையை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் வருவான்।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

நாரதர் கூறினார்—“பத்திரே, துயரப்படாதே; செய்யவேண்டிய கடமையையும் தர்மத்தையும் அழிக்கும் இந்தப் பெரும் மயக்கத்தை விட்டுவிடு.”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

கணவரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட அரசி இந்துமதி, மகன் வருவான் என்ற எதிர்பார்ப்பால் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கினாள்।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

தேவரிஷி உரைத்ததுபோலவே அது நிச்சயமாக நிகழும். தத்தாத்ரேயர் எனக்குத் தந்த தவவலிமை உண்மையிலே அஜரா‑அமரமானது.

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

இது நிகழும்—சந்தேகம் இல்லை; எனக்குத் துல்லியமாக இப்படியே தோன்றுகிறது. இவ்வாறு எண்ணி அவர் சிறந்த த்விஜருக்கு வணங்கினார்.

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

அத்திரியின் மகாத்மா சுபுத்ரனும், முழு சித்தியை அருள்வோனுமான அவருக்கு நமஸ்காரம். அவரின் அருளால் எனக்கு ஞானி, குணவான், மிகப் புண்ணியமிக்க சுபுத்ரன் கிடைத்தான்.

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

இவ்வாறு கூறி அந்த தேவி மிகுந்த துயரத்தில் மௌனமானாள். தன் மகன் நஹுஷன் மீண்டும் வரவிருப்பதை அறிந்ததால்.

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நஹுஷ ஆக்யானம் ஆகியவற்றின் உட்பகுதியாக—நூற்று ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.