Adhyaya 106

Verse 1

कुंजल उवाच । आयुभार्या महाभागा स्वर्भानोस्तनया सुतम् । अपश्यंती सुबालं तं देवोपममनौपमम्

குஞ்ஜலன் கூறினான்—ஆயுவின் மஹாபாக்யவதி மனைவி, ஸ்வர்பானுவின் மகள், தன் அந்தச் சிறு மகனை காணவில்லை; அவன் தேவரொப்பானும் ஒப்பற்றவனும் ஆவான்.

Verse 2

हाहाकारं महत्कृत्वा रुरोद वरवर्णिनी । केन मे लक्षणोपेतो हृतो बालः सुलक्षणः

மிகுந்த அலறல் எழுப்பி அந்த அழகிய நிறமுடையவள் அழுதாள்—“நல்ல இலக்கணங்களுடன் கூடிய என் சுலட்சணக் குழந்தையை யார் எடுத்துச் சென்றார்?”

Verse 3

तपसा दानयज्ञैश्च नियमैर्दुष्करैः सुतः । संप्राप्तो हि मया वत्स कष्टैश्च दारुणैः पुनः

தவம், தானம், யாகம் மற்றும் கடின நியமங்களால், என் வத்சா, நான் மீண்டும் மீண்டும் கொடிய துன்பங்களும் கடுமையான சோதனைகளும் தாங்கி உன்னை மகனாகப் பெற்றேன்.

Verse 4

दत्तात्रेयेण पुण्येन संतुष्टेन महात्मना । दत्तः पुत्रो हृतः केन रुरोद करुणान्विता

புண்ணியமிகு மகாத்மா தத்தாத்ரேயர் திருப்தியடைந்து மகனை அருளினார்; ஆனாலும் “அருளப்பட்ட மகனை யார் பறித்தார்?” என்று கருணைச் சோகத்தில் அவள் அழுதாள்.

Verse 5

हा पुत्र वत्स मे तात हा बालगुणमंदिर । क्वासि केनापनीतोसि मम शब्दः प्रदीयताम्

அய்யோ மகனே! என் வத்சா, என் தாதா! குழந்தை நற்குணங்களின் ஆலயமே! நீ எங்கே? யார் உன்னை எடுத்துச் சென்றார்? உன் குரலை எனக்குக் கேட்கச் செய்.

Verse 6

सोमवंशस्य सर्वस्य भूषणोसि न संशयः । केन त्वमपनीतोसि मम प्राणैः समन्वितः

நீ ஐயமின்றி முழு சோமவம்சத்தின் அலங்காரம். என் உயிர்மூச்சோடு இணைந்த உன்னை யார் பறித்துச் சென்றார்?

Verse 7

राजसुलक्षणैर्दिव्यैः संपूर्णः कमलेक्षणः । केनाद्यापहृतो वत्सः किं करोमि क्व याम्यहम्

அந்த தாமரைக் கண்கள் கொண்ட குழந்தை தெய்வீக அரச லட்சணங்களால் நிறைந்தவன்; இன்று என் வத்சனை யார் அபகரித்தார்? நான் என்ன செய்வேன், எங்கே போவேன்?

Verse 8

स्फुटं जानाम्यहं कर्म ह्यन्यजन्मनि यत्कृतम् । न्यासनाशः कृतः कस्य तस्मात्पुत्रो हृतो मम

முன்ஜென்மத்தில் நான் செய்த கர்மத்தை நான் தெளிவாக அறிகிறேன். யாருடைய ந்யாசம் (அமாநத்து) நான் அழித்தேனோ, அதனால் என் மகன் என்னிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டான்.

Verse 9

किं वा छलं कृतं कस्य पूर्वजन्मनि पापया । कर्मणस्तस्य वै दुःखमनुभुंजामि नान्यथा

அல்லது பாவியான நான் முன்ஜென்மத்தில் யாரிடம் வஞ்சகம் செய்தேன்? நிச்சயமாக அந்தக் கர்மத்தின் பலனாகவே இத்துயரை அனுபவிக்கிறேன்; வேறு காரணமில்லை.

Verse 10

रत्नापहारिणी जाता पुत्ररत्नं हृतं मम । तस्माद्दैवेन मे दिव्य अनौपम्य गुणाकरः

அவள் ரத்தினத்தைப் பறிப்பவளாக ஆனாள்; என் ரத்தினமெனும் மகன் பறிக்கப்பட்டான். ஆகவே விதிவசத்தால் எனக்குப் இவ்விதம் தெய்வீகமான, ஒப்பற்ற குணநிதி (இவன்) கிடைத்தான்.

Verse 11

किं वा वितर्कितो विप्रः कर्मणस्तस्य वै फलम् । प्राप्तं मया न संदेहः पुत्रशोकान्वितं भृशम्

ஓ விப்ரரே! மேலும் ஆராய்ந்து என்ன பயன்? அந்தக் கர்மத்தின் பலன் என்மேல் வந்தடைந்தது—சந்தேகமில்லை—அது மகன்-துயரால் மிகுந்தது.

Verse 12

किं वा शिशुविरोधश्च कृतो जन्मांतरे मया । तस्य पापस्य भुंजामि कर्मणः फलमीदृशम्

அல்லது முன்ஜென்மத்தில் நான் ஒரு குழந்தைக்கு எதிராக ஏதோ அபராதம் செய்தேனா? அந்தப் பாவத்தின் பலனாக—இத்தகைய கர்மபலனை—இப்போது நான் அனுபவிக்கிறேன்.

Verse 13

याचमानस्य चैवाग्रे वैश्वदेवस्य कर्मणः । किं वापि नार्पितं चान्नं व्याहृतीभिर्हुतं द्विजैः

வைஶ்வதேவக் கர்மத்தின் போது வாசலில் யாசகர் நிற்கையில், அர்ப்பிக்கப்படாத அன்னம் எது? அல்லது வ்யாஹ்ருதிகளுடன் த்விஜர்கள் ஹோமம் செய்து புனிதப்படுத்தாத அன்னம் எது?

Verse 14

एवं सुदेवमानाच्च स्वर्भानोस्तनया तदा । इंदुमती महाभाग शोकेन करुणाकुला

அவ்வாறு அந்நேரத்தில் ஸ்வர்பானுவின் மகளான இந்துமதி சுதேவனால் மிகுந்த மரியாதை பெற்றாள்; ஆனால், ஓ மகாபாக, அவள் சோகத்தால் கலங்கி கருணையால் நிறைந்தாள்.

Verse 15

पतिता मूर्च्छिता शोकाद्विह्वलत्वं गता सती । निःश्वासान्मुंचमाना सा वत्सहीना यथा हि गौः

சோகத்தால் திகைத்த அந்த சதி விழுந்து மயங்கினாள்; கன்றிழந்த பசுவைப் போல ஆழ்ந்த நெடுமூச்சுகளை விடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 16

आयू राजा स शोकेन दुःखेन महतान्वितः । बालं श्रुत्वा हृतं तं तु धैर्यं तत्याज पार्थिवः

அரசன் ஆயூ பெருஞ்சோகமும் துயரமும் கொண்டு தளர்ந்தான்; குழந்தை கவரப்பட்டதெனக் கேட்டதும் அந்த மன்னன் தன் திடத்தை இழந்தான்.

Verse 17

तपसश्च फलं नास्ति नास्ति दानस्य वै फलम् । यस्मादेवं हृतः पुत्रस्तस्मान्नास्ति न संशयः

தவத்திற்கு பலன் இல்லை; தானத்திற்கும் நிச்சயமாக பலன் இல்லை; ஏனெனில் என் மகன் இவ்வாறு கவரப்பட்டான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 18

दत्तात्रेयः प्रसादेन वरं मे दत्तवान्पुरा । अजेयं च जयोपेतं पुत्रं सर्वगुणान्वितम्

முன்னொரு காலத்தில் தத்தாத்ரேயரின் அருளால் எனக்கு ஒரு வரம் அளிக்கப்பட்டது—வெல்ல இயலாத, வெற்றியுடன் கூடிய, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த ஒரு மகன்।

Verse 19

तस्य वरप्रदानस्य कथं विघ्नो ह्यजायत । इति चिंतापरो राजा दुःखितः प्रारुदद्भृशम्

“அந்த வரம் அளிப்பதில் தடையெப்படி ஏற்பட்டது?” என்று எண்ணத்தில் மூழ்கிய அரசன் துயருற்று மிகுந்து அழுதான்।

Verse 106

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने षडधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில்—வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நாகுஷப் பிரசங்கம் ஆகியவற்றில்—நூற்று ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।