Adhyaya 105

Verse 1

कुंजल उवाच । गता सा नंदनवनं सखीभिः सह क्रीडितुम् । तत्राकर्ण्य महद्वाक्यमप्रियं तु तदा पितुः

குஞ்சலன் கூறினான்—அவள் தோழியருடன் விளையாட நந்தனவனத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே அவள் தந்தையின் கனத்த வார்த்தைகளை கேட்டாள்; அவை அப்போது அவளுக்கு இனியதல்ல.

Verse 2

चारणानां सुसिद्धानां भाषतां हर्षणेन तु । आयोर्गेहे महावीर्यो विष्णुतुल्यपराक्रमः

சாரணரும் சித்தரும் மகிழ்ச்சியுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், ஆயோரின் இல்லத்தில் ஒரு மகாவீரன் பிறந்தான்; அவன் பராக்கிரமம் விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பானது।

Verse 3

भविष्यति सुतश्रेष्ठो हुंडस्यांतं करिष्यति । एवंविधं महद्वाक्यमप्रियं दुःखदायकम्

“ஒரு சிறந்த புதல்வன் தோன்றி ஹுண்டனின் முடிவை ஏற்படுத்துவான்”—என்ற அந்தப் பெருவாக்கு விருப்பமற்றதும் துயரமூட்டுவதுமானது.

Verse 4

समाकर्ण्य समायाता पितुरग्रे निवेदितम् । समासेन तया तस्य पुरतो दुःखदायकम्

அதை கேட்டவுடன் அவள் வந்து தந்தையின் முன்னிலையில் தெரிவித்தாள்; சுருக்கமாக, அவர் முன்பே துயரமூட்டும் செய்தியை உரைத்தாள்.

Verse 5

पितुरग्रे जगादाथ पिता श्रुत्वा स विस्मितः । शापमशोकसुंदर्याः सस्मार च पुराकृतम्

பின்னர் அவன் தந்தையின் முன்னிலையில் உரைத்தான். அதை கேட்ட தந்தை வியந்து, முன்பு அசோகசுந்தரியின் சாபத்தை நினைவு கூர்ந்தான்.

Verse 6

एतस्यार्थे तपस्तेपे सेयं चाशोकसुंदरी । गर्भस्य नाशनायैव इंदुमत्याः स दानवः

இதே நோக்கத்திற்காக அசோகசுந்தரி தவம் செய்தாள்; அந்த தானவன் இந்துமதியின் கர்ப்பத்தை அழிக்கவே முயன்றான்.

Verse 7

विचक्रे उद्यमं दुष्टः कालाकृष्टो दुरात्मवान् । छिद्रान्वेषी ततो भूत्वा इंदुमत्यास्तु नित्यशः

காலத்தின் தூண்டுதலால் அந்த தீய மனத்தவன் செயலில் இறங்கினான்; பின்னர் குறை தேடுபவனாய் இந்துமதியில் எப்போதும் ஓர் பலவீனத்தைத் தேடினான்.

Verse 8

यदा पश्यति तां राज्ञीं रूपौदार्यगुणान्विताम् । दिव्यतेजः समायुक्तां रक्षितां विष्णुतेजसा

அவன் அந்த அரசியைப் பார்க்கும் போது—அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் நிறைந்தவளாய், தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்து, விஷ்ணுவின் தேஜஸால் காக்கப்பட்டவளாய் விளங்கினாள்.

Verse 9

दिव्येन तेजसा युक्तां सूर्यबिंबोपमां तु ताम् । तस्याः पार्श्वे महाभाग रक्षणार्थं स्थितः सदा

தெய்வீக தேஜஸால் யுக்தமான அவள் சூரிய வட்டம்போல் ஒளிர்ந்தாள்; ஓ மகாபாகா, அவளைக் காக்க அவன் எப்போதும் அவள் அருகில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 10

दूरात्स दानवो दुष्टस्तस्याश्च बहुदर्शयन् । नानाविद्यां महोग्रां च भीषिकां सुविभीषिकाम्

தூரத்திலிருந்து அந்த துஷ்ட தானவன் அவளுக்கு பலவற்றைக் காட்டி, பலவகை மிகக் கொடிய வித்யைகளை—பயங்கரமும் மிகுந்த அச்சமூட்டுவனவும்—பயன்படுத்தினான்.

Verse 11

गर्भस्य तेजसा युक्ता रक्षिता विष्णुतेजसा । भयं न जायते तस्या मनस्येव कदापुनः

கர்ப்பத்தின் தேஜஸால் யுக்தமாய், விஷ்ணு-தேஜஸால் காக்கப்பட்ட அவளுக்கு மனத்தில்கூட எப்போதும் பயம் பிறக்காது; பிறகு வேறு எப்படிப் பிறக்கும்?

Verse 12

विफलो दानवो जात उद्यमश्च निरर्थकः । मनीप्सितं नैव जातं हुंडस्यापि दुरात्मनः

அந்த தானவனின் முயற்சி வீணானது; அவன் உழைப்பு பயனற்றதாயிற்று; துராத்மா ஹுண்டனுக்கும் அவன் விரும்பியது கிடைக்கவில்லை.

Verse 13

एवं वर्षशतं पूर्णं पश्यमानस्य तस्य च । प्रसूता सा हि पुत्रं च स्वर्भानोस्तनया तदा

இவ்வாறு அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முழு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றன; அப்போது ஸ்வர்பானுவின் மகள் ஒரு நல்வரப் புதல்வனைப் பெற்றாள்.

Verse 14

रात्रावेव सुतश्रेष्ठ तस्याः पुत्रो व्यजायत । तेजसातीव भात्येष यथा सूर्यो नभस्तले

அதே இரவில், ஓ சிறந்த புதல்வா, அவளுக்குப் புதல்வன் பிறந்தான்; அவன் வானில் உள்ள சூரியனைப் போல மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்.

Verse 15

सूत उवाच । अथ दासी महादुष्टा काचित्सूतिगृहागता । अशौचाचारसंयुक्ता महामंगलवादिनी

சூதர் கூறினார்—அப்போது மிகத் தீய ஒரு பணிப்பெண் பிரசவ அறைக்குள் வந்தாள்; அசௌச நடத்தை உடையவளாயினும் பெருமங்கல வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 16

तस्याः सर्वं समाज्ञाय स हुंडो दानवाधमः । दास्या अंगं प्रविश्यैव प्रविष्टश्चायुमन्दिरे

அவளைப் பற்றிய அனைத்தையும் அறிந்து, தானவர்களில் இழிந்த ஹுண்டன் அந்தப் பணிப்பெண்ணின் உடலில் புகுந்து, அதன்மூலம் ஆயுவின் அந்தப்புரத்திற்குள் நுழைந்தான்.

Verse 17

महाजने प्रसुप्ते च निद्रयातीवमोहिते । तं पुत्रं देवगर्भाभमपहृत्य बहिर्गतः

வீட்டார் அனைவரும் ஆழ்ந்த நித்திரையால் மயங்கித் தூங்கியபோது, தேவகர்ப்பம் போல் ஒளிவிடும் அந்தப் புதல்வனை அபகரித்து அவன் வெளியே சென்றான்.

Verse 18

कांचनाख्यपुरे प्राप्तः स्वकीये दानवाधमः । समाहूय प्रियां भार्यां विपुलां वाक्यमब्रवीत्

காஞ்சனாக்யம் என்ற தனது நகரத்தை அடைந்த அந்த இழிவான அசுரன், தனது அன்பு மனைவி விபுலாவை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.

Verse 19

वधस्वैनं महापापं बालरूपं रिपुं मम । पश्चात्सूदस्य वै हस्ते भोजनार्थं प्रदीयताम्

குழந்தை வடிவில் இருக்கும் எனது இந்த மகாபாவி எதிரியைக் கொன்றுவிடு. பிறகு உணவிற்காக இவனைச் சமையல்காரனிடம் ஒப்படைத்துவிடு.

Verse 20

नानाभेदैर्विभेदैश्च पाचयस्व हि निर्घृणम् । सूदहस्तान्महाभागे पश्चाद्भोक्ष्ये न संशयः

இரக்கமற்றவளே! இவனைப் பல விதங்களாகவும் வகைகளாகவும் சமைக்கச் செய். பெருமைக்குரியவளே! சமையல்காரனிடமிருந்து பெற்று நான் உண்பேன், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 21

वाक्यमाकर्ण्य तद्भर्तुर्विपुला विस्मिताभवत् । कस्मान्निर्घृणतां याति भर्त्ता मम सुनिष्ठुरः

தன் கணவனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு விபுலா திகைப்படைந்தாள். என் கணவர் ஏன் இவ்வளவு கொடூரமாகவும் இரக்கமற்றவராகவும் மாறிவிட்டார்?

Verse 22

सर्वलक्षणसंपन्नं देवगर्भोपमं सुतम् । कस्य कस्मात्प्रभक्ष्येत क्षमाहीनः सुनिर्घृणः

அனைத்து நற்பண்புகளும் கொண்ட, தெய்வக் குழந்தையைப் போன்ற இந்த மகனை, மன்னிப்பற்ற மற்றும் மிகவும் இரக்கமற்ற எவன் உண்பான்? இவன் யாருடைய மகன், எதற்காக?

Verse 23

इत्येवं चिंतयामास कारुण्येन समन्विता । पुनः पप्रच्छ भर्तारं कस्माद्भक्ष्यसि बालकम्

இவ்வாறு கருணையால் நிறைந்தவளாய் அவள் சிந்தித்தாள். பின்னர் மீண்டும் கணவரை வினவினாள்—“எந்த காரணத்தால் இந்தக் குழந்தையை நீ விழுங்கப் போகிறாய்?”

Verse 24

कस्माद्भवसि संक्रुद्धो अतीव निरपत्रपः । सर्वं मे कारणं ब्रूहि तत्त्वेन दनुजेश्वर

“நீ ஏன் இவ்வளவு கோபமுற்றாய், ஏன் இவ்வளவு வெட்கமற்றவனாய் இருக்கிறாய்? தானவர்களின் ஆண்டவனே, முழுக் காரணத்தையும் உண்மையாய் எனக்குச் சொல்.”

Verse 25

आत्मदोषं च वृत्तांतं समासेन निवेदितम् । शापमशोकसुंदर्या हुंडेनापि दुरात्मना

அவன் தன் குற்றத்தையும் நிகழ்ந்த முழு வரலாறையும் சுருக்கமாகச் சொன்னான்—தீய ஹுண்டன் அசோகசுந்தரிக்கு எவ்வாறு சாபம் இட்டான் என்பதையும்।

Verse 26

तया ज्ञातं तु तत्सर्वं कारणं दानवस्य वै । वध्योऽयं बालकः सत्यं नो वा भर्त्ता मरिष्यति

அப்போது அந்த தானவனின் செயற்குப் பின்னுள்ள முழுக் காரணத்தையும் அவள் அறிந்தாள்—“இந்தக் குழந்தை உண்மையிலேயே கொல்லப்பட வேண்டியது; இல்லையெனில் என் கணவர் இறந்து போவார்.”

Verse 27

इत्येवं प्रविचार्यैव विपुला क्रोधमूर्च्छिता । मेकलां तु समाहूय सैरंध्रीं वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு சிந்தித்துப் பார்த்த விபுலா கோபமூர்ச்சையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள். அவள் பணிப்பெண் மேகலாவை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 28

जह्येनं बालकं दुष्टं मेकलेऽद्य महानसे । सूदहस्ते प्रदेहि त्वं हुण्डभोजनहेतवे

இன்று மேகலாவில் இக் கெட்ட சிறுவனைப் பெரிய சமையலறையில் இருந்து தள்ளிவிடு. ஹுண்டர்களுக்குப் பண்டமாகும்படி அவனைச் சமையல்காரன் கைகளில் ஒப்படை.

Verse 29

मेकला बालकं गृह्य सूदमाहूय चाब्रवीत् । राजादेशं कुरुष्वाद्य पचस्वैनं हि बालकम्

மேகலா சிறுவனைப் பிடித்து சமையல்காரனை அழைத்து கூறினாள்—“இன்றே அரசன் ஆணையை நிறைவேற்று; இந்தச் சிறுவனை நிச்சயமாகச் சமைத்திடு.”

Verse 30

एवमाकर्णितं तेन सूदेनापि महात्मना । आदाय बालकं हस्ताच्छस्त्रमुद्यम्य चोद्यतः

அவ்வாறு கேட்ட அந்த உயர்ந்த மனம் கொண்ட சமையல்காரனும் சிறுவனின் கையைப் பிடித்து, ஆயுதத்தை உயர்த்தி தாக்கத் தயாரானான்.

Verse 31

एष वै देवदेवस्य दत्तात्रेयस्य तेजसा । रक्षितस्त्वायुपुत्रश्च स जहास पुनः पुनः

“தேவர்களின் தேவனான தத்தாத்ரேயரின் தேஜஸால் இந்த வாயுபுத்திரன் காக்கப்பட்டான்; அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தான்.”

Verse 32

हसंतं तं समालोक्य स सूदः कृपयान्वितः । सैरंध्री च कृपायुक्ता सूदं तं प्रत्यभाषत

அவனைச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட சமையல்காரன் கருணையால் உருகி பேசினான். சைரந்த்ரீயும் இரக்கமுடன் அந்தச் சமையல்காரனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 33

नैष वध्यस्त्वया सूद शिशुरेव महामते । दिव्यलक्षणसंपन्नः कस्य जातः सुसत्कुले

ஓ சூதா, இவனை நீ கொல்லத் தகுதியில்லை; இவன் ஒரு சிறுவன் மட்டுமே, ஓ மகாமதியே. தெய்வீக இலக்கணங்களால் நிறைந்த இச்சிறுவன் எந்த நற்குலத்தில் பிறந்தான்?

Verse 34

सूद उवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे वाक्यं वै कृपयान्वितम् । राजलक्षणसंपन्नो रूपवान्कस्य बालकः

சூதர் கூறினார்—ஓ பத்திரே, நீ சொன்னது உண்மை; உன் சொற்கள் கருணையால் நிறைந்தவை. அரச இலக்கணங்களுடன் கூடிய இந்த அழகிய சிறுவன் யாருடைய மகன்?

Verse 35

कस्माद्भोक्ष्यति दुष्टात्मा हुंडोऽयं दानवाधमः । येन वै रक्षितो वंशः पूर्वमेव सुकर्मणा

இந்த துஷ்டாத்மா ஹுண்டன்—தானவர்களில் இழிந்தவன்—எதற்காக இன்பம் அனுபவிக்க வேண்டும்? முன்பே நற்கருமங்களால் குலம் காக்கப்பட்டிருக்கையில்.

Verse 36

आपत्स्वपि स जीवेत दुर्गेषु नान्यथा भवेत् । सिंधुवेगेन नीतस्तु वह्निमध्ये गतोऽथवा

ஆபத்துகளிலும் அவன் உயிர்வாழ முயல வேண்டும்; கடும் இடர்களில் வேறுபடச் செயல்படக் கூடாது—ஆற்றின் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டாலும், தீயின் நடுவில் விழுந்தாலும்.

Verse 37

जीवतेनात्र संदेहो यश्च कर्मसहायवान् । तस्माद्धि क्रियते कर्म धर्मपुण्यसमन्वितम्

உயிருடன் இருப்பவனுக்கு இங்கே ஐயம் இல்லை—நற்கருமம் துணையாக இருப்பவனுக்கு மேலும். ஆகவே தர்மமும் புண்ணியமும் இணைந்த செயல்களை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

आयुष्मंतो नरास्तेन प्रवदंति सुखं ततः । तारकं पालकं कर्म रक्षते जाग्रते हि तत्

அந்த தர்மாசரணத்தால் மனிதர் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவர்; பின்னர் இன்பத்துடன் மகிழ்ந்து பேசுவர். விழிப்புடன் நிற்கும் அந்தக் கர்மம்—தாரகமும் பாலகமும்—நிச்சயமாகக் காக்கும்.

Verse 39

मुक्तिदं जायते नित्यं मैत्रस्थानप्रदायकम् । दानपुण्यान्वितं कर्म प्रियवाक्यसमन्वितम्

அந்தச் செயல் எப்போதும் முக்தி அளிப்பதாக உருவாகி, நட்புநிலையை அருள்கிறது. அது தானப் புண்ணியத்தால் நிறைந்ததும், இனிய சொற்களுடன் கூடியதும் ஆகும்.

Verse 40

उपकारयुतं यश्च करोति शुभकृत्तदा । तमेव रक्षते कर्म सर्वदैव न संशयः

உபகாரத்துடன் கூடிய நற்கருமத்தை யார் செய்கிறாரோ, அப்பொழுது அந்தக் கர்மமே அவரை எந்நாளும் காக்கும்—சந்தேகமில்லை.

Verse 41

अन्ययोनिं प्रयाति स्म प्रेरितः स्वेन कर्मणा । किं करोति पिता माता अन्ये स्वजनबान्धवाः

தன் கர்மத்தால் தூண்டப்பட்ட மனிதன் மற்றொரு யோனிக்கு (மற்றொரு பிறவிக்கு) செல்கிறான். அப்போது தந்தை, தாய் அல்லது பிற உறவினர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 42

कर्मणा निहतो यस्तु न स्युस्तस्य च रक्षणे । सूत उवाच । येनैव कर्मणा चैव रक्षितश्चायुनंदनः

தன் கர்மத்தால் தாக்கப்பட்டவனை காக்க யாரும் இல்லை. சூதர் கூறினார்—ஆனால் அதே கர்மத்தினாலேயே ஆயுவின் வம்சத்தவன் காக்கப்பட்டான்.

Verse 43

तस्मात्कृपान्वितो जातः सूदः कर्मवशानुगः । सैरंध्री च तथा जाता प्रेरिता तस्य कर्मणा

ஆகையால் கர்மவசத்தின்படி நடக்கும் கருணைமிகு சமையல்காரன் பிறந்தான்; அதே கர்மத்தின் தூண்டுதலால் சைரந்த்ரீ எனும் பணிப்பெண்ணும் பிறந்தாள்.

Verse 44

द्वाभ्यामेव सुतश्चायो रक्षितश्चारुलक्षणः । रात्रावेव प्रणीतोऽसौ तस्माद्गेहान्महाश्रमे

அழகிய நற்குறிகளுடன் விளங்கிய அந்த மகன், அந்த இருவராலேயே காக்கப்பட்டான்; அதே இரவிலேயே அவன் வீட்டிலிருந்து மகா ஆசிரமத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான்.

Verse 45

वशिष्ठस्याश्रमे पुण्ये सैरंध्र्या पुण्यकर्मणा । शुभे पर्णकुटीद्वारे तस्मिन्नेव महाश्रमे

வசிஷ்டரின் புனித ஆசிரமத்தில், புண்ணியச் செயல்களுடைய சைரந்த்ரீயால், அதே மகா ஆசிரமத்தின் இலைக்குடிலின் மங்கள வாயிலில்...

Verse 46

गता सा स्वगृहं पश्चान्निक्षिप्य बालकोत्तमम् । एणं निपात्य सूदेन पाचितं मांसमेव हि

பின்னர் அவள் தன் வீட்டிற்குச் சென்றாள்; சிறந்த குழந்தையை வைத்துவிட்டு, ஒரு மானை வீழ்த்தச் செய்து, சமையல்காரன் அதை உண்மையிலேயே இறைச்சியாகச் சமைத்தான்.

Verse 47

भोजयित्वा सुदैत्येंद्रो हुंडो हृष्टोभवत्तदा । शापमशोकसुंदर्या मोघं मेने तदासुरः

விருந்தளித்த பின், சுதைத்யேந்திரன் ஹுண்டன் அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்தான்; அச்சமயம் அந்த அசுரன் அசோகசுந்தரியின் சாபத்தை வீணென எண்ணினான்.

Verse 48

हर्षेण महताविष्टः स हुंडो दानवेश्वरः । कुंजल उवाच । प्रभाते विमले जाते वशिष्ठो मुनिसत्तमः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தானவர்களின் தலைவன் ஹுண்டன் ஆனந்தமடைந்தான். குஞ்சலன் கூறினான்—தூய விடியல் உதித்தபோது முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர் (அங்கு) வந்தார்.

Verse 49

बहिर्गतो हि धर्मात्मा कुटीद्वारात्प्रपश्यति । संपूर्णं बालकं दृष्ट्वा दिव्यलक्षणसंयुतम्

அந்த தர்மாத்மன் வெளியே சென்று குடிலின் வாசலிலிருந்து நோக்கினான். தெய்வீக இலக்கணங்களுடன் கூடிய முழுமையான சிறுவனைப் பார்த்து அவன் வியந்தான்.

Verse 50

संपूर्णेंदुप्रतीकाशं सुंदरं चारुलोचनम् । वशिष्ठ उवाच । पश्यंतु मुनयः सर्वे यूयमागत्य बालकम्

முழுநிலவைப் போல ஒளிரும், அழகும் இனிய கண்களும் கொண்ட (அந்தக் குழந்தை). வசிஷ்டர் கூறினார்—முனிவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் வந்து இந்தக் குழந்தையைப் பாருங்கள்.

Verse 51

कस्य केन समानीतं रात्रौ द्वारांगणे मम । देवगंधर्वगर्भाभं राजलक्षणसंयुतम्

இது யாருடையது? யார்—இரவில்—என் வாசல் முற்றத்தில் கொண்டு வந்தார்? தேவர்-கந்தர்வர் சாரம் போன்ற ஒளியுடன், அரச இலக்கணங்களுடன் கூடிய இது யார்?

Verse 52

कंदर्पकोटिसंकाशं पश्यंतु मुनयोऽमलम् । महाकौतुकसंयुक्ता हृष्टा द्विजवरास्ततः

கோடிக்கோடி மன்மதனைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்தத் தூய (குழந்தையை) முனிவர்கள் கண்டனர். அப்போது பேர்வியப்பால் நிறைந்த சிறந்த இருபிறப்பினர் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 53

समपश्यन्सुतं ते तु आयोश्चैव महात्मनः । वशिष्ठः स तु धर्मात्मा ज्ञानेनालोक्य बालकम्

அப்போது தர்மாத்மாவான மகரிஷி வசிஷ்டர், மகாத்மா ஆயுவின் மகனைப் பார்த்தார். ஞானத் திருஷ்டியால் அந்தச் சிறுவனை நோக்கி அவனுடைய உண்மை நிலையைக் கண்டறிந்தார்.

Verse 54

आयुपुत्रं समाज्ञातं चरित्रेण समन्वितम् । वृत्तांतं तस्य दुष्टस्य हुण्डस्यापि दुरात्मनः

ஆயுவின் மகனை அவனுடைய நடத்தை, குணநலன்களுடன் அறிந்தபின், அந்தத் தீயவனும் துராத்மாவுமான ஹுண்டனின் முழு வரலாறையும் அவர்கள் அறிந்தனர்.

Verse 55

कृपया ब्रह्मपुत्रस्तु समुत्थाय सुबालकम् । कराभ्यामथ गृह्णाति यावद्द्विजो वरोत्तमः

பின்னர் கருணையால் உந்தப்பட்ட பிரம்மாவின் புதல்வன் எழுந்து, இரு கைகளாலும் அந்த நல்ல சிறுவனைப் பற்றிக் கொண்டான்; அந்நேரம் வரை அந்தச் சிறந்த பிராமணன் அங்கேயே இருந்தான்.

Verse 56

तावत्पुष्पसुवृष्टिं च चक्रुर्देवाः सुतोपरि । ललितं सुस्वरं गीतं जगुर्गंधर्वकिन्नराः

அப்போது தேவர்கள் அந்தப் புதல்வன் மீது அழகிய மலர்மழையைப் பொழிந்தனர். கந்தர்வரும் கின்னரரும் இனிய குரலில் நயமிகு பாடலைப் பாடினர்.

Verse 57

ऋषयो वेदमंत्रैस्तु स्तुवंति नृपनंदनम् । वशिष्ठस्तं समालोक्य वरं वै दत्तवांस्तदा

ரிஷிகள் வேத மந்திரங்களால் அரசகுமாரனைப் புகழ்ந்தனர். அப்போது வசிஷ்டர் அவனை நோக்கி, அந்த நேரமே ஒரு வரத்தை அருளினார்.

Verse 58

नहुषेत्येव ते नाम ख्यातं लोके भविष्यति । हुषितो नैव तेनापि बालभावैर्नराधिप

“நஹுஷ” என்றே உன் பெயர் உலகில் புகழ்பெறும். ஆயினும், மனிதரின் அரசே, அதனால் கூட நீ உண்மையில் திருப்தியடையமாட்டாய்; குழந்தைச் சுபாவங்கள் மீதமிருக்கும்.

Verse 59

तस्मान्नहुष ते नाम देवपूज्यो भविष्यसि । जातकर्मादिकं कर्म तस्य चक्रे द्विजोत्तमः

ஆகையால் உன் பெயர் ‘நஹுஷ’ ஆகும்; நீ தேவர்களாலும் வணங்கப்படுவாய். பின்னர் அந்த சிறந்த பிராமணர் அவனுக்காக ஜாதகர்மம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்தார்.

Verse 60

व्रतदानं विसर्गं च गुरुशिष्यादिलक्षणम् । वेदं चाधीत्य संपूर्णं षडंगं सपदक्रमम्

அவன் விரதம், தானம் ஆகியவற்றின் விதிகளை, விடைபெறுதல் (விஸர்க) நியமங்களை, குரு-சிஷ்ய லக்ஷணங்களை அறிந்து, வேதத்தை ஷடங்கங்களுடன் மற்றும் பதம்-பதமாகப் பாடும் முறையுடன் முழுமையாகக் கற்றான்.

Verse 61

सर्वाण्येव च शास्त्राणि अधीत्य द्विजसत्तमात् । वशिष्ठाच्च धनुर्वेदं सरहस्यं महामतिः

அந்த மகாமதி, அந்தச் சிறந்த த்விஜரிடமிருந்து எல்லா சாஸ்திரங்களையும் கற்று, வசிஷ்டரிடமிருந்து ரகசியங்களுடன் கூடிய தனுர்வேதத்தையும் பெற்றான்.

Verse 62

शस्त्राण्यस्त्राणि दिव्यानि ग्राहमोक्षयुतानि च । ज्ञानशास्त्रादिकं न्याय राजनीतिगुणादिकान्

அவன் தெய்வீக ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும், பிடிப்பிலிருந்து விடுதலை செய்யும் விதிகளும், ஞானசாஸ்திரங்கள், நியாயவித்யை, மேலும் ராஜநீதி குணங்களும் கோட்பாடுகளும் ஆகியவற்றையும் பெற்றான்.

Verse 63

वशिष्ठादायुपुत्रश्च शिष्यरूपेण भक्तिमान् । एवं स सर्वनिष्पन्नो नाहुषश्चातिसुंदरः

வசிஷ்டரின் புதல்வன் ஆயு பக்தியுடன் சீடருருவம் கொண்டு இருந்தான். இவ்வாறு நஹுஷன் எல்லாவிதத்திலும் நிறைவு பெற்று மிகுந்த அழகுடையவனானான்.

Verse 64

वशिष्ठस्य प्रसादाच्च चापबाणधरोभवत्

வசிஷ்டரின் அருளால் அவன் வில்-அம்புகளைத் தாங்குபவனானான்.

Verse 105

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे पंचोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய குருதீர்த்த மஹாத்மியத்தில், ச்யவன சரிதத்தில் நூற்றைந்து ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.