Adhyaya 104

Verse 1

कुंजल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दत्तात्रेये महामुनौ । आजगाम महाराज आयुश्च स्वपुरं प्रति

குஞ்ஜலன் கூறினான்—மிகப் பாக்கியவானான மகாமுனி தத்தாத்ரேயர் புறப்பட்டுச் சென்றபின், மகாராஜா ஆயு தன் நகரத்திற்குத் திரும்பி வந்தான்.

Verse 2

इंदुमत्या गृहं हृष्टः प्रविवेश श्रियान्वितम् । सर्वकामसमृद्धार्थमिंद्रस्य सदनोपमम्

மகிழ்ச்சியுடன் அவன் இந்துமதியின் இல்லத்தில் நுழைந்தான்—திருமகள் அருளால் செழித்தது, எல்லா விரும்பிய செல்வங்களாலும் நிறைந்தது, இந்திரன் மாளிகையை ஒத்தது.

Verse 3

राज्यं चक्रे स मेधावी यथा स्वर्गे पुरंदरः । स्वर्भानुसुतया सार्द्धमिंदुमत्या द्विजोत्तम

ஓ த்விஜோத்தமரே! அந்த மேதாவி, ஸ்வர்பானுவின் புதல்வி இந்துமதியுடன் கூடி, விண்ணுலகில் புரந்தரன் (இந்திரன்) ஆளுவது போலவே அரசை நிறுவி ஆட்சி செய்தான்।

Verse 4

सा च इंदुमती राज्ञी गर्भमाप फलाशनात् । दत्तात्रेयस्य वचनाद्दिव्यतेजः समन्वितम्

மேலும் ராணி இந்துமதி பழத்தை உண்டு கருவுற்றாள்; தத்தாத்ரேயரின் வாக்குப் பலத்தால் அந்த கரு தெய்வீக ஒளியால் நிறைந்ததாக இருந்தது।

Verse 5

इंदुमत्या महाभाग स्वप्नं दृष्टमनुत्तमम् । रात्रौ दिवान्वितं तात बहुमंगलदायकम्

ஓ மகாபாகரே! இந்துமதி ஒப்பற்ற கனவை கண்டாள்—இரவில் இருந்தும் பகல் ஒளியால் நிறைந்ததாக, ஓ தாதா—பல மங்களங்களை அளிப்பதாக।

Verse 6

गृहांतरे विशंतं च पुरुषं सूर्यसन्निभम् । मुक्तामालान्वितं विप्रं श्वेतवस्त्रेणशोभितम्

மேலும் (அவள்) இல்லத்தின் உள்ள்பகுதியில் நுழையும், சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய ஒருவனை கண்டாள்—முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வெண்வஸ்திரங்களில் பிரகாசிக்கும் ஒரு விப்ரனை।

Verse 7

श्वेतपुष्पकृतामाला तस्य कंठे विराजते । सर्वाभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः

வெள்ளைப் பூக்களால் செய்யப்பட்ட மாலை அவன் கழுத்தில் ஒளிர்ந்தது; எல்லா ஆபரணங்களின் அழகால் அவன் அங்கங்கள் பிரகாசித்தன, மேலும் தெய்வீக நறுமணச் சாந்தால் பூசப்பட்டிருந்தான்।

Verse 8

चतुर्भुजः शंखपाणिर्गदाचक्रासिधारकः । छत्रेण ध्रियमाणेन चंद्रबिंबानुकारिणा

அவர் நான்கு கரங்களுடன், கையில் சங்கம் ஏந்தி, கதா, சக்கரம், வாள் ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர். அவர்மேல் பிடிக்கப்பட்ட குடை நிலவின் வட்டம்போல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 9

शोभमानो महातेजा दिव्याभरणभूषितः । हारकंकणकेयूर नूपुराभ्यां विराजितः

அவர் பேரொளியுடன் பிரகாசித்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டார். மாலை, வளையல், தோளணி, சிலம்பு ஆகியவற்றால் மேலும் ஒளிர்ந்தார்.

Verse 10

चंद्रबिंबानुकाराभ्यां कुंडलाभ्यां विराजितः । एवंविधो महाप्राज्ञो नरः कश्चित्समागतः

நிலவட்டம் போன்ற இரு காதணிகளால் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டார். இத்தகைய தோற்றமும் பேரறிவும் உடைய ஒரு மனிதர் அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 11

इंदुमतीं समाहूय स्नापिता पयसा तदा । शंखेन क्षीरपूर्णेन शशिवर्णेन भामिनी

அப்போது இந்துமதியை அழைத்து, அந்த ஒளிமிகு நங்கையை பாலால் நீராட்டினர். நிலவெண்மை பாலால் நிரம்பிய சங்கத்தால் அவளுக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 12

रत्नकांचनबद्धेन संपूर्णेन पुनः पुनः । श्वेतं नागं सुरूपं च सहस्रशिरसं वरम्

ரத்தினமும் பொன்னும் இணைந்த முழுமையான ஆபரணங்களால் மீண்டும் மீண்டும் (அவரை/அதை) நிறைவாக அலங்கரித்தனர்—அந்த வெண்மையான, அழகிய, ஆயிரத் தலைகள் உடைய சிறந்த நாகனைப் போற்றினர்.

Verse 13

महामणियुतं दीप्तं धामज्वालासमाकुलम् । क्षिप्तं तेन मुखप्रांते दत्तं मुक्ताफलं पुनः

மகாமணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிவீசி, பிரகாச ஜ்வாலைகளால் நிறைந்த அதனை அவர் வாயின் விளிம்பை நோக்கி எறிந்தார்; பின்னர் மீண்டும் முத்தாபலம் (முத்துப் பழம்) அருளினார்.

Verse 14

कंठे तस्याः स देवेश इंदुमत्या महायशाः । पद्मं हस्ते ततो दत्वा स्वस्थानं प्रति जग्मिवान्

பின்னர் தேவேசனாகிய மகாயசஸ்வி இறைவன் அதை இந்துமதியின் கழுத்தில் அணிவித்தார்; அதன் பின் அவள் கையில் தாமரையை வைத்து, தன் திருத்தலத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 15

एवंविधं महास्वप्नं तया दृष्टं सुतोत्तमम् । समाचष्ट महाभागा आयुं भूमिपतीश्वरम्

இத்தகைய மகா ஸ்வப்னத்தை கண்ட அந்த மகாபாக்யவதி, தன் சிறந்த மகனும் பூமிபதி-ஈசுவரனுமான ஆயுவுக்கு முழுமையாக எடுத்துரைத்தாள்.

Verse 16

समाकर्ण्य महाराजश्चिंतयामास वै पुनः । समाहूय गुरुं पश्चात्कथितं स्वप्नमुत्तमम्

இதைக் கேட்ட மகாராஜா மீண்டும் சிந்தித்தார்; பின்னர் குருவை அழைத்து அந்த உத்தம ஸ்வப்னத்தை விவரித்தார்.

Verse 17

शौनकं सुमहाभागं सर्वज्ञं ज्ञानिनां वरम् । राजोवाच । अद्य रात्रौ महाभाग मम पत्न्या द्विजोत्तम

மிக மகாபாக்யவானும், அனைத்தறிவாளனும், ஞானிகளில் சிறந்தவனுமான ஷௌனகரை நோக்கி அரசன் கூறினான்—“ஓ மகாபாகா, ஓ த்விஜோத்தமா! இன்றிரவு என் மனைவி…”

Verse 18

विप्रो गेहं विशन्दृष्टः किमिदं स्वप्नकारणम् । शौनक उवाच । वरो दत्तस्तु ते पूर्वं दत्तात्रेयेण धीमता

பிராமணனின் இல்லம் இவ்வாறு வியத்தகு மாற்றத்துடன் தோன்றியதைக் கண்டு அவன் வியந்து—“இது கனவுபோல் தோன்றுவதற்குக் காரணம் என்ன?” என்றான். சௌனகர் கூறினார்—“முன்னர் ஞானமிகு தத்தாத்ரேயர் உனக்கு ஒரு வரம் அளித்தார்.”

Verse 19

आदिष्टं च फलं राज्ञां सुगुणं सुतहेतवे । तत्फलं किं कृतं राजन्कस्मै त्वया निवेदितम्

அரசர்களுக்கு நற்குணமுள்ள மகன் பெறுவதற்காக விதிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த பழத்தை, அரசே, நீ என்ன செய்தாய்? அதை யாருக்கு அர்ப்பணித்தாய்?

Verse 20

सुभार्यायै मया दत्तमिति राज्ञोदितं वचः । श्रुत्वोवाच महाप्राज्ञः शौनको द्विजसत्तमः

அரசன் கூறிய—“நான் அதை என் நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவிக்குக் கொடுத்தேன்”—என்ற சொற்களை கேட்டதும், பேரறிவாளர், இருபிறப்போரில் சிறந்த சௌனகர் பேசினார்.

Verse 21

दत्तात्रेयप्रसादेन तव गेहे सुतोत्तमः । वैष्णवांशेन संयुक्तो भविष्यति न संशयः

தத்தாத்ரேயரின் அருளால் உன் இல்லத்தில் ஒரு சிறந்த மகன் பிறப்பான்; அவன் விஷ்ணுவின் அंशத்தால் இணைந்தவன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

स्वप्नस्य कारणं राजन्नेतत्ते कथितं मया । इंद्रोपेंद्र समः पुत्रो दिव्यवीर्यो भविष्यति

அரசே, கனவின் காரணத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். உன் மகன் இந்திரன் மற்றும் உபேந்திரன் போல் சமனாக, தெய்வீக வீரியமுடையவனாக இருப்பான்.

Verse 23

पुत्रस्ते सर्वधर्मात्मा सोमवंशस्य वर्द्धनः । धनुर्वेदे च वेदे च सगुणोसौ भविष्यति

உன் மகன் எல்லாத் தர்மங்களிலும் நிலைத்த தர்மாத்மாவாய், சோமவம்சத்தை வளர்த்துப் பெருக்கும் வனாய் இருப்பான்; தனுர்வேதத்திலும் வேதத்திலும் குணநிறைவுடன் தேர்ந்தவனாக விளங்குவான்।

Verse 24

एवमुक्त्वा स राजानं शौनको गतवान्गृहम् । हर्षेण महताविष्टो राजाभूत्प्रियया सह

இவ்வாறு அரசனிடம் கூறி, ஷௌனகர் தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார். அரசனும் தன் பிரியையுடன் பேரானந்தத்தில் முழுகினான்।

Verse 104

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुरधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மாஹாத்மியம் மற்றும் ச்யவன சரிதம் ஆகியவற்றில் நூற்று நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।