Adhyaya 103

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी जाता सर्वयोषिद्वरा तदा । रेमे सुनंदने पुण्ये सर्वकामगुणान्विते

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அப்போது அசோகசுந்தரி பிறந்தாள்; அவள் எல்லா பெண்களிலும் சிறந்தவள். எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் நற்குணங்கள் நிறைந்த புனித சுனந்தனத் தோட்டத்தில் அவள் மகிழ்ந்து விளையாடினாள்।

Verse 2

सुरूपाभिः सुकन्याभिर्देवानां चारुहासिनी । सर्वान्भोगान्प्रभुंजाना गीतनृत्यविचक्षणा

அழகிய நற்கன்னியர் சூழ, அவள் தேவர்முன் மனம்கவரும் புன்னகையுடன் விளங்கினாள். எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்து, பாடல் நடனங்களில் தேர்ந்தவளாய் இருந்தாள்.

Verse 3

विप्रचित्तेः सुतो हुंडो रौद्रस्तीव्रश्च सर्वदा । स्वेच्छाचारो महाकामी नंदनं प्रविवेश ह

விப்ரசித்தியின் மகன் ஹுண்டன் எப்போதும் உக்கிரமும் கொடுமையும் உடையவன். சுயஇச்சை நடத்தையுடன் பேர்காமத்தால் நந்தன வனத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 4

अशोकसुंदरीं दृष्ट्वा सर्वालंकारसंयुताम् । तस्यास्तु दर्शनाद्दैत्यो विद्धः कामस्य मार्गणैः

எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அசோகசுந்தரியைப் பார்த்தவுடன், அவளின் தரிசனமட்டுமே அந்த தைத்தியனை காமதேவனின் அம்புகளால் குத்தியது.

Verse 5

तामुवाच महाकायः का त्वं कस्यासि वा शुभे । कस्मात्त्वं कारणाच्चात्र आगतासि वनोत्तमम्

அப்போது அந்தப் பெருந்தேகன் கூறினான்—“மங்களப் பெண்ணே, நீ யார்? யாருடையவள்? எந்த காரணத்தால் இங்கு இந்தச் சிறந்த வனத்துக்கு வந்தாய்?”

Verse 6

अशोकसुंदर्युवाच । शिवस्यापि सुपुण्यस्य सुताहं शृणु सांप्रतम् । स्वसाहं कार्तिकेयस्य जननी गोत्रजापि मे

அசோகசுந்தரி கூறினாள்—“இப்போது கேள்; நான் மிகப் புண்ணியமிக்க சிவபெருமானின் மகள். நான் கார்த்திகேயனின் சகோதரி; அவன் தாயும் என் கோத்திரத்தையே சேர்ந்தவள்.”

Verse 7

बालभावेन संप्राप्ता लीलया नंदनं वनम् । भवान्कोहि किमर्थं तु मामेवं परिपृच्छति

நான் குழந்தை மனநிலையுடன் விளையாட்டாக நந்தன வனத்துக்கு வந்தேன். ஆனால் நீர் யார்? எதற்காக என்னை இவ்வாறு கேட்கிறீர்?

Verse 8

हुंड उवाच । विप्रचित्तेः सुतश्चाहं गुणलक्षणसंयुतः । हुंडेति नाम्ना विख्यातो बलवीर्यमदोद्धतः

ஹுண்டன் கூறினான்—நான் விப்ரசித்தியின் மகன்; குணங்களும் இலக்கணங்களும் உடையவன். ‘ஹுண்ட’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்; வலமும் வீரமும் என்ற அகந்தையால் மயங்கியவன்.

Verse 9

दैत्यानामप्यहं श्रेष्ठो मत्समो नास्ति राक्षसः । देवेषु मर्त्यलोकेषु तपसा यशसा कुले

தைத்யர்களிலும் நான் முதன்மை; ராட்சசர்களில் எனக்கு இணை யாருமில்லை. தேவருலகிலும் மனித உலகிலும் தவம், புகழ், குலம் ஆகியவற்றால் நான் மேன்மை பெற்றவன்.

Verse 10

अन्येषु नागलोकेषु धनभोगैर्वरानने । दर्शनात्ते विशालाक्षि हतः कंदर्पमार्गणैः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! பிற நாகலோகங்களில் செல்வமும் இன்பமும் உண்டு; ஆனால் பெருங்கண்களையுடையவளே, உன்னை கண்ட மாத்திரத்தில் காமதேவனின் அம்புகளால் நான் வீழ்ந்தேன்.

Verse 11

शरणं ते ह्यहं प्राप्तः प्रसादसुमुखी भव । भव स्ववल्लभा भार्या मम प्राणसमा प्रिया

நான் உண்மையாகவே உன் சரணடைந்தேன்; அருளுடன் இன்முகம் கொள். என் உயிருக்கு இணையான பிரியமே, என் அன்பு மனைவியாக ஆகு.

Verse 12

अशोकसुंदर्युवाच । श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंबंधकारणम् । भवितव्या सुजातस्य लोके स्त्री पुरुषस्य हि

அசோகசுந்தரி கூறினாள்—கேளுங்கள்; எல்லா உறவுகளுக்கும் காரணத்தை நான் விளக்குகிறேன். இவ்வுலகில் நற்குலப் பிறப்புடைய ஆணுக்கு விதியால் மனைவி நிச்சயமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருப்பாள்.

Verse 13

भवितव्यस्तथा भर्ता स्त्रिया यः सदृशो गुणैः । संसारे लोकमार्गोयं शृणु हुंड यथाविधि

அவ்வாறே, பெண்ணுக்குப் கணவராக அவளின் நற்குணங்களுக்கு ஒப்பான தகுதியுடையவன் விதியால் அமைய வேண்டும். உலக வாழ்வில் இதுவே வழக்கம்; ஹுண்டா, முறையாகக் கேள்.

Verse 14

अस्त्येव कारणं चात्र यथा तेन भवाम्यहम् । सुभार्या दैत्यराजेंद्र शृणुष्व यतमानसः

இங்கே நிச்சயமாக ஒரு காரணம் உள்ளது; அதனால் நான் இவ்வாறு ஆனேன். அரக்கராஜர்களின் இந்திரனே, சுபார்யையே, ஒருமுக மனத்துடன் கேள்.

Verse 15

वृक्षराजादहं जाता यदा काले महामते । शंभोर्भावं सुसंगृह्य पार्वत्या कल्पिता ह्यहम्

பெருமதியுடையவனே, உரிய காலத்தில் நான் மரங்களின் அரசனிடமிருந்து பிறந்தேன். சாம்புவின் உள்ளக்கருத்தை நன்கு உணர்ந்து பார்வதி என்னை உருவாக்கினாள்.

Verse 16

देवस्यानुमते देव्या सृष्टो भर्ता ममैव हि । सोमवंशे महाप्राज्ञः स धर्मात्मा भविष्यति

தேவனின் அனுமதியுடன் தேவி எனக்காகக் கணவரை உருவாக்கினாள். அவர் சோமவம்சத்தில் தோன்றி, மிகுந்த ஞானமும் தர்மநெறியும் உடையவராவார்.

Verse 17

जिष्णुर्जिष्णुसमो वीर्ये तेजसा पावकोपमः । सर्वज्ञः सत्यसंधश्च त्यागे वैश्रवणोपमः

அவன் வெற்றியாளர்; வீரத்தில் ஜிஷ்ணு (இந்திரன்) ஒப்பான், ஒளியில் அக்னியைப் போன்றவன். அவன் அனைத்தறிவன், சத்தியத்தில் உறுதியானவன், தானத்தில் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) நிகரானவன்.

Verse 18

यज्वा दानपतिः सोपि रूपेण मन्मथोपमः । नहुषोनाम धर्मात्मा गुणशील महानिधिः

அவனும் யாகம் செய்பவன், தானத்தின் தலைவன்; அழகில் மன்மதன் (காமதேவன்) ஒப்பான். ‘நஹுஷ’ எனப் பெயருடைய அந்த தர்மாத்மா, நற்குணமிக்கவன், புண்ணியத்தின் பெருநிதி.

Verse 19

देव्या देवेन मे दत्तःख्यातोभर्ताभविष्यति । तस्मात्सर्वगुणोपेतं पुत्रमाप्स्यामि सुंदरम्

தேவியும் தேவனும் எனக்குத் தந்த அந்தப் புகழ்மிக்க கணவன் நிச்சயமாக என் துணைவனாவான். ஆகவே நான் எல்லா நற்குணங்களும் உடைய அழகிய மகனைப் பெறுவேன்.

Verse 20

इंद्रोपेंद्र समं लोके ययातिं जनवल्लभम् । लप्स्याम्यहं रणे धीरं तस्माच्छंभोः प्रसादतः

சம்புவின் அருளால், போரில் திடமுள்ள, மக்களால் நேசிக்கப்படும் யயாதியை நான் பெறுவேன்; இவ்வுலகில் அவன் இந்திரன், உபேந்திரன் நிகரானவன்.

Verse 21

अहं पतिव्रता वीर परभार्या विशेषतः । अतस्त्वं सर्वथा हुंड त्यज भ्रांतिमितो व्रज

வீரனே, நான் பதிவிரதை; குறிப்பாக நான் பிற ஆணின் தர்மபத்னி. ஆகவே ஹுண்டா, இந்த மயக்கத்தை முற்றிலும் விட்டுவிட்டு இங்கிருந்து போய்விடு.

Verse 22

प्रहस्यैव वचो ब्रूते अशोकसुंदरीं प्रति । हुंड उवाच । नैव युक्तं त्वया प्रोक्तं देव्या देवेन चैव हि

அவன் புன்னகையுடன் அசோகசுந்தரியை நோக்கி சொன்னான். ஹுண்டன் கூறினான்—“நீ சொன்னது முற்றிலும் பொருத்தமல்ல; தேவியும் தேவனும் சொன்னதும் (இவ்வாறு) ஏற்றதல்ல.”

Verse 23

नहुषोनाम धर्मात्मा सोमवंशे भविष्यति । भवती वयसा श्रेष्ठा कनिष्ठो न स युज्यते

சோமவம்சத்தில் நஹுஷன் என்னும் தர்மாத்மா தோன்றுவான். ஆனால் நீ வயதில் மூத்தவள்; அவன் இளையவன், ஆகவே அவனுடன் உனக்கு இணைவு (திருமணம்) பொருந்தாது.

Verse 24

कनिष्ठा स्त्री प्रशस्ता तु पुरुषो न प्रशस्यते । कदा स पुरुषो भद्रे तव भर्ता भविष्यति

இளைய பெண் பாராட்டப்படுகிறாள்; ஆனால் இளைய ஆண் பாராட்டப்படுவதில்லை. ஓ பத்திரே, அந்த ஆண் எப்போது உன் கணவராவான்?

Verse 25

तारुण्यं यौवनं चापि नाशमेवं प्रयास्यति । यौवनस्य बलेनापि रूपवत्यः सदा स्त्रियः

இளமைவும் யௌவனமும் இவ்வாறே சிதைந்து அழிவை அடைகின்றன. யௌவனத்தின் வலிமை இருந்தாலும் அழகிய பெண்கள் என்றும் அதேபடி நிலைத்திருக்கார்.

Verse 26

पुरुषाणां वल्लभत्वं प्रयांति वरवर्णिनि । तारुण्यं हि महामूलं युवतीनां वरानने

ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, பெண்கள் ஆண்களுக்கு பிரியமானவர்களாகிறார்கள்; ஏனெனில் ஓ அழகிய முகத்தவளே, இளம்பெண்களுக்கு இளமையே மகாமூலம் (முக்கிய காரணம்).

Verse 27

तस्या धारेण भुंजंति भोगान्कामान्मनोनुगान् । कदा सोभ्येष्यते भद्रे आयोः पुत्रः शृणुष्व मे

அவளின் ஆதாரத்தால் அவர்கள் மனம் விரும்பும் காம-போகங்களை அனுபவிக்கின்றனர். ஓ பத்திரே, ஆயுவின் மகன் அவன் எப்போது மீண்டும் வருவான்? என் சொல் கேள்.

Verse 28

यौवनं वर्ततेऽद्यैव वृथा चैव भविष्यति । गर्भत्वं च शिशुत्वं च कौमारं च निशामय

இளமை இன்று மட்டுமே உள்ளது; விரைவில் அது வீணாகக் கழிந்துவிடும். கர்ப்பநிலை, பிள்ளைப் பருவம், கௌமாரம்—இவ்வாழ்வின் நிலைகளைவும் சிந்தி.

Verse 29

कदासौ यौवनोपेतस्तव योग्यो भविष्यति । यौवनस्य प्रभावेन पिबस्व मधुमाधवीम्

அவன் இளமையுடன் கூடி எப்போது உனக்குத் தகுந்த மணமகனாவான்? இளமையின் வல்லமையால் இந்த தேன்-மயமான மாதவியைப் பருகு.

Verse 30

मया सह विशालाक्षि रमस्व त्वं सुखेन वै । हुंडस्य वचनं श्रुत्वा शिवस्य तनया पुनः

ஓ விசாலாக்ஷி, என்னுடன் மகிழ்ச்சியுடன் இன்புறு. ஹுண்டனின் சொற்களை கேட்ட சிவகுமாரி மீண்டும் பதிலளித்தாள்.

Verse 31

उवाच दानवेंद्रं तं साध्वसेन समन्विता । अष्टाविंशतिके प्राप्ते द्वापराख्ये युगे तदा

சாத்வசேனையுடன் கூடி அவள் அந்த தானவேந்திரனிடம் உரைத்தாள்; அப்போது இருபத்தெட்டாவது துவாபர யுகம் வந்திருந்தது.

Verse 32

शेषावतारो धर्मात्मा वसुदेवसुतो बलः । रेवतस्य सुतां दिव्यां भार्यां स च करिष्यति

சேஷனின் அவதாரமாய் தர்மாத்மனான வாசுதேவனின் புதல்வன் பலன், ரேவதனின் தெய்வீக மகளைக் கணவனாக மணந்து கொள்வான்।

Verse 33

सापि जाता महाभाग कृताख्ये हि युगोत्तमे । युगत्रयप्रमाणेन सा हि ज्येष्ठा बलादपि

மகாபாகனே! அவளும் ‘கிருத’ எனப்படும் சிறந்த யுகத்தில் பிறந்தாள்; மூன்று யுக அளவின்படி அவள் பலனைவிடவும் மூத்தவளாகக் கருதப்படுகிறாள்.

Verse 34

बलस्य सा प्रिया जाता रेवती प्राणसंमिता । भविष्यद्वापरे प्राप्त इह सा तु भविष्यति

அவள் பலனுக்குப் பிராணனுக்கு இணையான பிரியமான ரேவதியாக ஆனாள்; வருங்கால த்வாபர யுகத்தில் வந்து இங்கே அவன் துணைவியாக இருப்பாள்.

Verse 35

मायावती पुरा जाता गंधर्वतनया वरा । अपहृत्य नियम्यैव शंबरो दानवोत्तमः

முன்னாளில் மாயாவதி கந்தர்வர்களின் சிறந்த மகளாகப் பிறந்தாள்; தானவர்களில் முதன்மையான சம்பரன் அவளை அபகரித்து தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்தான்.

Verse 36

तस्या भर्ता समाख्यातो माधवस्य सुतो बली । प्रद्युम्नो नाम वीरेशो यादवेश्वरनंदनः

அவளுடைய கணவர் புகழ்பெற்றவர்—மாதவனின் வல்லமைமிகு புதல்வன் ‘பிரத்யும்னன்’ எனப்படும் வீரர்களின் தலைவன், யாதவேஸ்வரனின் அன்புப் புதல்வன்.

Verse 37

तस्मिन्युगे भविष्येत भाव्यं दृष्टं पुरातनैः । व्यासादिभिर्महाभागैर्ज्ञानवद्भिर्महात्मभिः

அந்த யுகத்தில் நிகழ வேண்டியது நிச்சயமாக நிகழும்—பண்டையோர், வ்யாசர் முதலிய பெரும் பாக்கியமுடைய ஞானமிகு மகாத்மாக்கள் அதை முன்பே கண்டறிந்தனர்।

Verse 38

एवं हि दृश्यते दैत्य वाक्यं देव्या तदोदितम् । मां प्रति हि जगद्धात्र्या पुत्र्या हिमवतस्तदा

ஓ தைத்யா, இவ்வாறே காணப்படுகிறது—அப்போது உலகமாதா, ஹிமவத் மலைக்குமாரி தேவியே என்னை நோக்கி அந்த வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 39

त्वं तु लोभेन कामेन लुब्धो वदसि दुष्कृतम् । किल्बिषेण समाजुष्टं वेदशास्त्रविवर्जितम्

ஆனால் நீ லோபமும் காமமும் கொண்டு மயங்கிப் பாவமான தீச்செயலைப் பேசுகிறாய்—பாவத்தில் மூழ்கி, வேத-சாஸ்திர வழிகாட்டுதலற்றவனாய்।

Verse 40

यद्यस्यदिष्टमेवास्ति शुभं वाप्यशुभं दृढम् । पूर्वकर्मानुसारेण तत्तस्य परिजायते

ஒருவருக்குத் திடமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதி—நல்லதோ கெட்டதோ—அது அவரவர் முன்கர்மத்தின் படியே அவருக்கே விளைகிறது।

Verse 41

देवानां ब्राह्मणानां च वदने यत्सुभाषितम् । निःसरेद्यदि सत्यं तदन्यथा नैव जायते

தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் வாயிலிருந்து வெளிவரும் சுபாஷித வாக்குகள்—அவை உண்மையாயின் நிச்சயம் நிறைவேறும்; இல்லையெனில் அவை உருவாகவே மாட்டா।

Verse 42

मद्भाग्यादेवमाज्ञातं नहुषस्यापि तस्य च । समायोगं विचार्यैवं देव्या प्रोक्तं शिवेन च

என் நல்வினையால் இது இவ்வாறு தெளிவாக அறியப்பட்டது—நஹுஷனுடைய நிகழ்வும் கூட. இச்சூழ்நிலையை ஆராய்ந்து தேவி உரைத்தாள்; சிவனும் அவ்வாறே உரைத்தான்.

Verse 43

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ त्यज भ्रांतिं मनःस्थिताम् । नैव शक्तो भवान्दैत्य मे मनश्चालितुं ध्रुवम्

இதை அறிந்து அமைதியும் அடக்கமும் அடை; மனத்தில் பதிந்த மயக்கத்தை விட்டுவிடு. ஓ தைத்யா, உறுதியான என் மனத்தை நீ அசைக்க இயலாது.

Verse 44

पतिव्रता दृढा चित्ते स को मे चालितुं क्षमः । महाशापेन धक्ष्यामि इतो गच्छ महासुर

நான் பத்திவிரதை, உள்ளத்தில் உறுதி—என்னை யார் அசைக்க முடியும்? மகாசாபத்தால் உன்னை எரித்தழிப்பேன்; இங்கிருந்து போ, ஓ மகாசுரா!

Verse 45

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं हुंडो वै दानवो बली । मनसा चिंतयामास कथं भार्या भवेदियम्

அவ்வுரைகளை கேட்ட வலிமைமிக்க தானவன் ஹுண்டன் மனத்தில் எண்ணினான்—“இந்தப் பெண் எவ்வாறு என் மனைவியாகலாம்?”

Verse 46

विचिंत्य हुंडो मायावी अंतर्धानं समागतः । ततो निष्क्रम्य वेगेन तस्मात्स्थानाद्विहाय ताम् । अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते मायां कृत्वा तमोमयीम्

சிந்தித்து மாயாவி ஹுண்டன் மறைந்தான். பின்னர் விரைவாக அந்த இடத்தை விட்டு, அவளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, வேறொரு நாளில் காலம் வந்தபோது இருள்மயமான மாயையை உருவாக்கினான்.

Verse 47

दिव्यं मायामयं रूपं कृत्वा नार्यास्तु दानवः । मायया कन्यका रूपो बभूव मम नंदन

அந்த தானவன் தெய்வீக மாயாமயமான பெண் வடிவம் கொண்டு, தன் மாயையால் கன்னி வடிவமாய் ஆனான், என் மகனே.

Verse 48

सा कन्यापि वरारोहा मायारूपागमत्ततः । हास्यलीला समायुक्ता यत्रास्ते भवनंदिनी

அந்த அழகிய, நற்பாங்குடைய கன்னியும் மாயை வடிவம் ஏற்று; சிரிப்பும் விளையாட்டும் உடன், பவனந்தினி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 49

उवाच वाक्यं स्निग्धेव अशोकसुंदरीं प्रति । कासि कस्यासि सुभगे तिष्ठसि त्वं तपोवने

அவன் அசோகசுந்தரியிடம் அன்புடன் கூறினான்—“அருள்மிகு சுபகே, நீ யார்? யாருடையவள்? இந்த தவவனத்தில் ஏன் தங்கியிருக்கிறாய்?”

Verse 50

किमर्थं क्रियते बाले कामशोषणकं तपः । तन्ममाचक्ष्व सुभगे किंनिमित्तं सुदुष्करम्

“இளம்பெண்ணே, ஆசையை உலரச் செய்யும் இந்தத் தவம் எதற்காக? சுபகே, சொல்லு—இத்தனை கடினமான முயற்சி எந்த காரணத்தால்?”

Verse 51

तन्निशम्य शुभं वाक्यं दानवेनापि भाषितम् । मायारूपेण छन्नेन साभिलाषेण सत्वरम्

தானவன் கூறிய அந்த நல்வாக்குகளை கேட்டதும், மாயை வேடத்தில் மறைந்தவனும் ஆசையால் நிறைந்தவனும் உடனே செயல்படத் தொடங்கினான்.

Verse 52

आत्मसृष्टि सुवृत्तांतं प्रवृत्तं तु यथा पुरा । तपसः कारणं सर्वं समाचष्ट सुदुःखिता

மிகுந்த துயரத்தில் அவள் தன் ஆத்மஸ்ருஷ்டியின் முழு வரலாற்றையும், முன்னர் நிகழ்ந்தபடியே, விரிவாக உரைத்து, அனைத்திற்கும் காரணம் தவமே என்று விளக்கினாள்।

Verse 53

उपप्लवं तु तस्यापि दानवस्य दुरात्मनः । मायारूपं न जानाति सौहृदात्कथितं तया

அவள் அன்பினால் சொல்லியிருந்தும், அந்த தீய தானவன் தன் மீது வரவிருக்கும் பேராபத்தை மாயையின் வடிவம் என அறியவில்லை।

Verse 54

हुंड उवाच । पतिव्रतासि हे देवि साधुव्रतपरायणा । साधुशीलसमाचारा साधुचारा महासती

ஹுண்டன் கூறினான்—தேவி, நீ பத்தினி; புனித விரதங்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டவள்; உன் குணமும் நடத்தையும் உயர்ந்தது; நீ மகாசதி.

Verse 55

अहं पतिव्रता भद्रे पतिव्रतपरायणा । तपश्चरामि सुभगे भर्तुरर्थे महासती

அன்புடையவளே, நான் பத்தினி; பத்தினி விரதத்திலேயே நிலைத்தவள்; நல்வரமே, கணவரின் பொருட்டு நான் தவம் செய்கிறேன், மகாசதி.

Verse 56

मम भर्ता हतस्तेन हुंडेनापि दुरात्मना । तस्य नाशाय वै घोरं तपस्यामि महत्तपः

என் கணவர் அந்த தீய ஹுண்டனால் கொல்லப்பட்டார்; அவன் அழிவிற்காக நான் பயங்கரமான மகத்தான தவத்தை மேற்கொள்கிறேன்।

Verse 57

एहि मे स्वाश्रमे पुण्ये गंगातीरे वसाम्यहम् । अन्यैर्मनोहरैर्वाक्यैरुक्ता प्रत्ययकारकैः

வா, என் சொந்தப் புனித ஆசிரமத்திற்கு; நான் கங்கைத் துறையில் வாசிக்கிறேன். முன்பும் என்னை மற்ற இனிய சொற்களால்—நம்பிக்கையை ஊட்டும் வாக்குகளால்—அழைத்துள்ளனர்.

Verse 58

हुंडेन सखिभावेन मोहिता शिवनंदिनी । समाकृष्टा सुवेगेन महामोहेन मोहिता

ஹுண்டன் நட்பின் போர்வையில் சிவநந்தினியை மயக்கினான். அவள் விரைவாக அவன் பக்கம் இழுக்கப்பட்டாள்—மகாமோகத்தில் முழுதும் மயங்கினாள்.

Verse 59

आनीतात्मगृहं दिव्यमनौपम्यं सुशोभनम् । मेरोस्तु शिखरे पुत्र वैडूर्याख्यं पुरोत्तमम्

அவன் அவனைத் தன் தெய்வீகமான, ஒப்பற்ற, மிகச் சிறப்பான இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்தான்—மகனே, மேரு சிகரத்தில் உள்ள ‘வைடூர்ய’ எனப்படும் உத்தம நகரத்திற்கு.

Verse 60

अस्ति सर्वगुणोपेतं कांचनाख्यं महाशिवम् । तुंगप्रासादसंबाधैः कलशैर्दंडचामरैः

அங்கே ‘காஞ்சன’ எனப்படும் மகாசிவனின் மகத்தான திருத்தலம் உள்ளது; அது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தது—உயர்ந்த மாளிகைகளால் நிரம்பி, கலசங்கள், தண்டங்கள், சாமரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 61

नानवृक्षसमोपेतैर्वनैर्नीलैर्घनोपमैः । वापीकूपतडागैश्च नदीभिस्तु जलाशयैः

அது பலவகை மரங்கள் நிறைந்த காடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—நீலநிறமாக, அடர்ந்த மேகங்களைப் போன்றது—மேலும் நீர்நிலைகளால்: வாபி, கிணறு, தடாகம், நதிகள் மற்றும் பிற நீர்த்தேக்கங்கள்.

Verse 62

शोभमानं महारत्नैः प्राकारैर्हेमसंयतैः । सर्वकामसमृद्धार्थं संपूर्णं दानवस्य हि

அது மகாரத்தினங்களால் ஒளிர்ந்து, பொன்னால் இணைக்கப்பட்ட மதில்சுற்றுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் செல்வங்களால் முழுமையாக நிரம்பி—உண்மையில் அது தானவனுடைய நகரமே.

Verse 63

ददृशे सा पुरं रम्यमशोकसुंदरी तदा । कस्य देवस्य संस्थानं कथयस्व सखे मम

அப்போது அசோகசுந்தரி அந்த இனிய நகரத்தை கண்டாள். “தோழி, சொல்லு; இது எந்த தேவனுடைய வாசஸ்தலம்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 64

सोवाच दानवेंद्रस्य दृष्टपूर्वस्य वै त्वया । तस्य स्थानं महाभागे सोऽहं दानवपुंगवः

அவன் சொன்னான்—“மகாபாக்யவதி, நீ முன்பே தானவர்களின் தலைவனை கண்டிருக்கிறாய். இதுவே அவனுடைய இடம்; நானே அந்த தானவச் சிறந்தவன்.”

Verse 65

मया त्वं तु समानीता मायया वरवर्णिनि । तामाभाष्य गृहं नीता शातकौंभं सुशोभनम्

அழகிய நிறமுடையவளே, என் மாயையால் உன்னை இங்கே கொண்டு வந்தேன். அவளிடம் பேசி, பொன்னால் ஒளிரும் அந்த அழகிய இல்லத்திற்குள் உன்னை அழைத்துச் சென்றேன்.

Verse 66

नानावेश्मैः समाजुष्टं कैलासशिखरोपमम् । निवेश्य सुंदरीं तत्र दोलायां कामपीडितः

பல மாளிகைகளால் நிறைந்த, கைலாசச் சிகரத்தை ஒத்த அந்த இல்லத்தில் அவன் அந்த அழகியை அமர வைத்தான்; காமவேதனையால் துடித்து, அவளை ஊஞ்சலில் அமர்த்தினான்.

Verse 67

पुनः स्वरूपी दैत्येंद्रः कामबाणप्रपीडितः । करसंपुटमाबध्य उवाच वचनं तदा

அப்போது தைத்யேந்திரன் மீண்டும் தன் இயலுருவை அடைந்து, காமனின் அம்புகளால் துன்புற்று, கைகளை கூப்பி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 68

यं यं त्वं वांछसे भद्रे तं तं दद्मि न संशयः । भज मां त्वं विशालाक्षि भजंतं कामपीडितम्

ஓ பத்திரே! நீ எதை எதை விரும்புகிறாயோ, அதையதையே நான் அளிப்பேன்—சந்தேகம் இல்லை. ஓ விசாலாட்சி! என்னை வழிபடு—காமத்தால் வாடி உன்னைத் தானே வழிபடும் என்னை।

Verse 69

श्रीदेव्युवाच । नैव चालयितुं शक्तो भवान्मां दानवेश्वरः । मनसापि न वै धार्यं मम मोहं समागतम्

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—ஓ தானவேஸ்வரா! நீ என்னை சிறிதும் அசைக்க வல்லவன் அல்ல. என்மேல் வந்த இந்த மயக்கம் மனத்தாலும் அடக்க இயலாதது।

Verse 70

भवादृशैर्महापापैर्देवैर्वा दानवाधमैः । दुष्प्राप्याहं न संदेहो मा वदस्व पुनः पुनः

உன்னைப் போன்ற மகாபாபிகளாலும்—அல்லது தேவர்களாலும்—அல்லது தானவர்களில் இழிந்தவர்களாலும், நான் பெறுதற்கரியது; இதில் ஐயமில்லை. இதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லாதே।

Verse 71

स्कंदानुजा सा तपसाभियुक्ता जाज्वल्यमाना महता रुषा च । संहर्तुकामा परि दानवं तं कालस्य जिह्वेव यथा स्फुरंती

ஸ்கந்தனின் இளைய சகோதரி, தவத்தில் உறுதியாக இருந்த அந்த தேவி, பேர்கோபத்தால் தீப்பொறிபோல் எரிந்தாள். அந்த தானவனை அழிக்க விரும்பி, காலத்தின் நாவுபோல் மின்னி அவனைச் சுற்றி அலைந்தாள்।

Verse 72

पुनरुवाच सा देवी तमेवं दानवाधमम् । उग्रं कर्म कृतं पाप चात्मनाशनहेतवे

பிறகு அந்த தேவி அந்த இழிவான அசுரனிடம் மீண்டும் கூறினாள்: 'பாவியே! உனது அழிவிற்காகவே நீ இந்தக் கொடிய செயலைச் செய்துள்ளாய்.'

Verse 73

आत्मवंशस्य नाशाय स्वजनस्यास्य वै त्वया । दीप्ता स्वगृहमानीता सुशिखा कृष्णवर्त्मनः

உன் வம்சத்தையும் உறவினர்களையும் அழிப்பதற்காகவே, கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பை நீ உன் வீட்டிற்குள் கொண்டு வந்துள்ளாய்.

Verse 74

यथाऽशुभः कूटपक्षी सर्वशोकैः समुद्गतः । गृहं तु विशते यस्य तस्य नाशं प्रयच्छति

அனைத்துத் துயரங்களையும் கொண்ட ஒரு அபசகுனப் பறவை யாருடைய வீட்டிற்குள் நுழைகிறதோ, அது அவருக்கு அழிவை ஏற்படுத்துகிறது.

Verse 75

स्वजनस्य च सर्वस्य सधनस्य कुलस्य च । स द्विजो नाशमिच्छेत विशत्येव यदा गृहम्

அது வீட்டிற்குள் நுழையும் போது, அனைத்து உறவினர்கள், செல்வம் மற்றும் குலத்தின் அழிவை விரும்புகிறது.

Verse 76

तथा तेहं गृहं प्राप्ता तव नाशं समीहती । पुत्राणां धनधान्यस्य तव वंशस्य सांप्रतम्

அவ்வாறே, நான் உன் வீட்டிற்கு வந்துள்ளேன், இப்பொழுது உன் மகன்கள், செல்வம் மற்றும் உன் வம்சத்தின் அழிவை நாடுகிறேன்.

Verse 77

जीवं कुलं धनं धान्यं पुत्रपौत्रादिकं तव । सर्वं ते नाशयित्वाहं यास्यामि च न संशयः

உன் உயிர், குலம், செல்வம், தானியம், மகன்-பேரன் முதலிய அனைத்தையும் நான் அழித்து, பின்னர் ஐயமின்றி புறப்பட்டுச் செல்வேன்।

Verse 78

यथा त्वयाहमानीता चरंती परमं तपः । पतिकामा प्रवांच्छंती नहुषं चायुनंदनम्

நீ என்னை உச்சத் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது எவ்வாறு கொண்டு வந்தாயோ, அதுபோல கணவனை விரும்பி அவரை அடைய எண்ணி நான் ஆயுவின் புதல்வன் நஹுஷனைத் தேடியேன்।

Verse 79

तथा त्वां मम भर्ता च नाशयिष्यति दानव । मन्निमित्तौपायोऽयं दृष्टो देवेन वै पुरा

அதேபோல், ஓ தானவா, என் கணவரும் உன்னை அழிப்பார். என்னை முன்னிட்டு இவ்வுபாயத்தை தேவன் முன்பே கண்டிருந்தான்।

Verse 80

सत्येयं लौकिकी गाथा यां गायंति विदो जनाः । प्रत्यक्षं दृश्यते लोके न विंदंति कुबुद्धयः

அறிஞர்கள் பாடும் இவ்வுலகப் பழமொழி உண்மையே—உலகில் கண்முன் தெளிவாகத் தோன்றுவதையும் தீய அறிவுடையோர் உணரார்।

Verse 81

येन यत्र प्रभोक्तव्यं यस्माद्दुःखसुखादिकम् । स एव भुंजते तत्र तस्मादेव न संशयः

யாருக்கு எங்கே, எதன் காரணமாக எத்தகைய துயர்-இன்பம் அனுபவிக்க வேண்டுமோ, அவனே அங்கே அதனை அனுபவிக்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 82

कर्मणोस्य फलं भुंक्ष्व स्वकीयस्य महीतले । यास्यसे निरयस्थानं परदाराभिमर्शनात्

உன் சொந்த கர்மத்தின் பலனை இப்பூமியில் அனுபவி; ஆனால் பிறன் மனைவியைத் தீயவாறு அணுகிய பாவத்தால் நரக வாசஸ்தலத்திற்குச் செல்வாய்।

Verse 83

सुतीक्ष्णं हि सुधारं तु सुखड्गं च विघट्टति । अंगुल्यग्रेण कोपाय तथा मां विद्धि सांप्रतम्

மிகக் கூர்மையாய் நன்கு தீட்டிய வாளும் அதன் धारத்தைச் சோதிக்கத் தட்டப்படுகிறது; அதுபோல கோபத்தில் விரல் நுனியால் என்னை இப்பொழுது தூண்டப்பட்டவனென அறி।

Verse 84

सिंहस्य संमुखं गत्वा क्रुद्धस्य गर्जितस्य च । को लुनाति मुखात्केशान्साहसाकारसंयुतः

கோபித்து கர்ஜிக்கும் சிங்கத்தின் முன் சென்று, யார் அத்துணை துணிச்சலுடன் அதன் வாயிலிருந்து முடிகளைப் பறிக்கத் துணிவார்?

Verse 85

सत्याचारां दमोपेतां नियतां तपसि स्थिताम् । निधनं चेच्छते यो वै स वै मां भोक्तुमिच्छति

சத்திய நெறியில் நிலைத்து, தமம் உடையவனாய், நியமத்தில் கட்டுப்பட்டு, தவத்தில் உறுதியாய் இருந்து மரணத்தையே விரும்புவான்—அவனே உண்மையில் என்னை அனுபவிக்க/அடைய விரும்புகிறான்।

Verse 86

समणिं कृष्णसर्पस्य जीवमानस्य सांप्रतम् । गृहीतुमिच्छते सो हि यथा कालेन प्रेषितः

இப்பொழுது உயிருடன் உள்ள கருஞ்சர்ப்பத்தின் மணியைப் பிடிக்க அவன் விரும்புகிறான்—காலன் (மரணம்) அனுப்பியவனைப் போல।

Verse 87

भवांस्तु प्रेषितो मूढ कालेन कालमोहितः । तदा ते ईदृशी जाता कुमतिः किं नपश्यसि

ஓ மூடனே! நீ காலத்தாலேயே அனுப்பப்பட்டவன்; காலத்தாலேயே மயங்கியவன். அதனால் உனக்குள் இத்தகைய குமதி எழுந்தது—நீ ஏன் அதை உணரவில்லை?

Verse 88

ऋते तु आयुपुत्रेण समालोकयते हि कः । अन्यो हि निधनं याति ममरूपावलोकनात्

ஆயுவின் புதல்வனைத் தவிர என்னை யார் காண முடியும்? பிறர் எவரும் என் ரூபத்தைப் பார்த்தவுடனே மரணத்தை அடைவார்.

Verse 89

एवमाभाषयित्वा तं गंगातीरं गता सती । सशोका दुःखसंविग्ना नियतानि यमान्विता

அவனிடம் இவ்வாறு கூறி அந்த சதி கங்கைக் கரைக்கு சென்றாள். அவள் சோகத்தில் மூழ்கி, துயரால் கலங்கி, யம-நியமங்களில் உறுதியாக இருந்தாள்.

Verse 90

पूर्वमाचरितं घोरं पतिकामनया तपः । तव नाशार्थमिच्छंती चरिष्ये दारुणं पुनः

முன்பு கணவனை வேண்டி நான் கடும் தவம் செய்தேன். இப்போது உன் அழிவை விரும்பி மீண்டும் கொடிய தவம் செய்வேன்.

Verse 91

यदा त्वां निहतं दुष्टं नहुषेण महात्मना । निशितैर्वज्रसंकाशैर्बाणैराशीविषोपमैः

மகாத்மா நஹுஷன் உன்னை, தீயவனை, கூர்மையான வஜ்ரம் போன்ற அம்புகளால்—விஷப்பாம்புகளைப் போலக் கொடியவையாக—அடித்து வீழ்த்தியபோது,

Verse 92

रणे निपतितं पाप मुक्तकेशं सलोहितम् । गतासुं च प्रपश्यामि तदा यास्याम्यहं पतिम्

ஏ பாவினியே! போர்க்களத்தில் என் கணவன் சிதறிய கூந்தலுடன், இரத்தம் படிந்தவனாய், உயிரற்றவனாய் விழுந்திருப்பதை நான் கண்டால், அப்பொழுது நானும் என் ஆண்டவனிடம் சென்றுவிடுவேன்।

Verse 93

एवं सुनियमं कृत्वा गंगातीरमनुत्तमम् । संस्थिता हुंडनाशाय निश्चला शिवनंदिनी

இவ்வாறு கடுமையான நியமத்தை ஏற்று, சிவநந்தினி நிச்சலா கங்கையின் ஒப்பற்ற கரையில் நிலைத்து நின்றாள்—ஹுண்டர்களை அழிக்கத் தீர்மானித்து அசையாமல்।

Verse 94

वह्नेर्यथादीप्तिमती शिखोज्ज्वला तेजोभियुक्ता प्रदहेत्सुलोकान् । क्रोधेन दीप्ता विबुधेशपुत्री गंगातटे दुश्चरमाचरत्तपः

எப்படி தீயின் ஒளிமிகு நாவு வெப்பத் தெய்வீகத் தழலுடன் உலகங்களையும் எரித்துவிடுமோ, அப்படியே கோபத்தால் எரிந்த தேவேந்திரனின் மகள் கங்கைத் துறையில் மிகக் கடினமான தவம் செய்தாள்।

Verse 95

कुंजल उवाच । एवमुक्ता महाभाग शिवस्य तनया गता । गंगांभसि ततः स्नात्वा स्वपुरे कांचनाह्वये

குஞ்ஜலன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் சிவனின் பெருமைமிகு மகள் புறப்பட்டாள். பின்னர் கங்கை நீரில் நீராடி ‘காஞ்சன’ எனப்படும் தன் நகரத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 96

तपश्चचार तन्वंगी हुंडस्य वधहेतवे । अशोकसुंदरी बाला सत्येन च समन्विता

மெலிந்த அங்கங்களுடைய இளம்பெண் அசோகசுந்தரி, ஹுண்டனை வதைக்க வேண்டி தவம் செய்தாள்; மேலும் அவள் சத்தியநிஷ்டையால் நிறைந்தவள்।

Verse 97

हुंडोपि दुःखितोभूतः शापदग्धेन चेतसा । चिंतयामास संतप्त अतीव वचनानलैः

ஹுண்டனும் துயருற்றான்; சாபத்தால் சுட்ட மனத்துடன், கடுஞ்சொற்களின் தீயால் மிகுந்து வாட்டமுற்று கவலையுடன் சிந்தித்தான்।

Verse 98

समाहूय अमात्यं तं कंपनाख्यमथाब्रवीत् । समाचष्ट स वृत्तांतं तस्याः शापोद्भवं महत्

பின்னர் ‘கம்பன’ எனும் அமைச்சனை அழைத்து அவனிடம் கூறினான்; அவளது சாபத்தால் எழுந்த பெரும் விளைவின் முழு நிகழ்வையும் விளக்கினான்।

Verse 99

शप्तोस्म्यशोकसुंदर्या शिवस्यापि सुकन्यया । नहुषस्यापि मे भर्त्तुस्त्वं तु हस्तान्मरिष्यसि

“நான் சபிக்கப்பட்டேன்—சிவனின் நற்குமாரி அசோகசுந்தரியால். மேலும் நீ, என் கணவன் நஹுஷனின் கைகளால், நிச்சயமாக மரணமடைவாய்.”

Verse 100

नैव जातस्त्वसौ गर्भ आयोर्भार्या च गुर्विणी । यथा सत्याद्व्यलीकस्तु तस्याः शापस्तथा कुरु

அந்த கரு இன்னும் உண்டாகவில்லை; ஆயுவின் மனைவியும் கர்ப்பிணி அல்ல. ஆகவே நான் வஞ்சமின்றி சொல்வது போல, அவளது சாபம் அப்படியே பலிக்கட்டும்।

Verse 101

कंपन उवाच । अपहृत्य प्रियां तस्य आयोश्चापि समानय । अनेनापि प्रकारेण तव शत्रुर्न जायते

கம்பனன் கூறினான்: “அவனுடைய பிரியையை அபகரித்து, ஆயுவையும் இங்கே கொண்டு வா. இவ்விதத்தாலும் உனக்கு பகைவர் பிறக்கமாட்டார்.”

Verse 102

नो वा प्रपातयस्व त्वं गर्भं तस्याः प्रभीषणैः । अनेनापि प्रकारेण तव शत्रुर्न जायते

அல்லது, அச்சுறுத்தும் பயமுறுத்தல்களால் அவளை அஞ்சி அவளுடைய கர்ப்பம் கலைவதற்கு காரணமாகாதே; இவ்விதத்திலும் உனக்கு பகைவர் பிறக்கமாட்டார்.

Verse 103

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे त्र्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட குருதீர்த்த மஹாத்ம்யத்தில், ச்யவன சரிதத்தின் நூற்றுமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 104

एवं संमंत्र्य तेनापि कंपनेन स दानवः । अभूत्स उद्यमोपेतो नहुषस्य प्रणाशने

இவ்வாறு அவனுடன் ஆலோசித்து, அந்த நடுக்கத்தாலும் தூண்டப்பட்டு, அந்த தானவன் நஹுஷனின் அழிவை ஏற்படுத்த உறுதியுடன் முயற்சியில் இறங்கினான்.

Verse 105

विष्णुरुवाच । एलपुत्रो महाभाग आयुर्नाम क्षितीश्वरः । सार्वभौमः स धर्मात्मा सत्यव्रतपरायणः

விஷ்ணு கூறினார்—ஏலையின் புதல்வன், பெரும் பாக்கியவான் ‘ஆயு’ என்னும் மன்னன் இருந்தான்; அவன் சக்கரவர்த்தி, தர்மாத்மா, சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்தவன்.

Verse 106

इंद्रोपेंद्रसमो राजा तपसा यशसा बलैः । दानयज्ञैः सुपुण्यैश्च सत्येन नियमेन च

அந்த மன்னன் தவம், புகழ், வலிமை ஆகியவற்றில் இந்திரன்-உபேந்திரன் போன்றவன்; மிகப் புண்ணியமான தான-யாகங்கள், சத்தியம் மற்றும் நியம-கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றால் நிறைந்தவன்.

Verse 107

एकच्छत्रेण वै राज्यं चक्रे भूपतिसत्तमः । पृथिव्यां सर्वधर्मज्ञः सोमवंशस्य भूषणम्

அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் ஒரே குடைச்சாயலில் ஆட்சியை நிறுவினான். பூமியில் அவன் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன்; சோமவம்சத்தின் அலங்காரமாக விளங்கினான்.

Verse 108

पुत्रं न विंदते राजा तेन दुःखी व्यजायत । चिंतयामास धर्मात्मा कथं मे जायते सुतः

அரசனுக்கு மகன் கிடைக்கவில்லை; அதனால் அவன் துயருற்றான். அந்த தர்மாத்மா சிந்தித்தான்—“எனக்கு மகன் எவ்வாறு பிறப்பான்?”

Verse 109

इति चिंतां समापेदे आयुश्च पृथिवीपतिः । पुत्रार्थं परमं यत्नमकरोत्सुसमाहितः

இவ்வாறு பூமியின் அதிபதி ஆயு சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். மகப்பேறு வேண்டி, மனம் ஒருமித்து மிகுந்த முயற்சி செய்தான்.

Verse 110

अत्रिपुत्रो महात्मा वै दत्तात्रेयो महामुनिः । क्रीडमानः स्त्रिया सार्द्धं मदिरारुणलोचनः

அத்திரியின் புதல்வனான மகாத்மா மகாமுனி தத்தாத்ரேயர் ஒரு பெண்ணுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்; அவரது கண்கள் மதுவைப் போலச் செம்மையாக இருந்தன.

Verse 111

वारुण्या मत्त धर्मात्मा स्त्रीवृंदैश्च समावृतः । अंके युवतिमाधाय सर्वयोषिद्वरां शुभाम्

வாருணி மதுவால் மயங்கியிருந்தாலும், அந்த தர்மாத்மா பெண்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருந்தார். எல்லாப் பெண்களிலும் சிறந்த அந்த மங்கலமான இளம்பெண்ணை தன் மடியில் அமர்த்தினார்.

Verse 112

गायते नृत्यते विप्रः सुरां च पिबते भृशम् । विना यज्ञोपवीतेन महायोगीश्वरोत्तमः

ஒரு அந்தணன் பாடி ஆடி, மிகையாக மதுவும் அருந்தினாலும்; யஜ்ஞோபவீதம் இன்றியே அவன் மகாயோகிகளுள் பரமேசுவரனாகிய உத்தமன் எனப் புகழப்படுகிறான்।

Verse 113

पुष्पमालाभिर्दिव्याभिर्मुक्ताहारपरिच्छदैः । चंदनागुरुदिग्धांगो राजमानो मुनीश्वरः

தெய்வீக மலர்மாலைகளாலும் முத்துமாலைகள் மற்றும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்தனம் அகிலால் பூசப்பட்ட உடலுடன் அந்த முனீஸ்வரன் ஒளிவீசி விளங்கினான்।

Verse 114

तस्याश्रमं नृपो गत्वा तं दृष्ट्वा द्विजसत्तमम् । प्रणाममकरोन्मूर्ध्ना दण्डवत्सुसमाहितः

அரசன் அவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அந்த இருபிறப்போருள் சிறந்தவரைக் கண்டு, மனம் ஒருமித்துத் தலைவணங்கி தண்டவத் பணிந்தான்।

Verse 115

अत्रिपुत्रः स धर्मात्मा समालोक्य नृपोत्तमम् । आगतं पुरतो भक्त्या अथ ध्यानं समास्थितः

அத்திரியின் புதல்வனான அந்த தர்மாத்மா, பக்தியுடன் முன்னே வந்த அரசர்களுள் சிறந்தவனை நோக்கி, பின்னர் தியானத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 116

एवं वर्षशतं प्राप्तं तस्य भूपस्य सत्तम । निश्चलं शांतिमापन्नं मानसं भक्तितत्परम्

இவ்வாறு அந்த சிறந்த அரசனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபோது, அவன் மனம் அசையாது நிலைத்து, அமைதியை அடைந்து, பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தது।

Verse 117

समाहूय उवाचेदं किमर्थं क्लिश्यसे नृप । ब्रह्माचारेण हीनोस्मि ब्रह्मत्वं नास्ति मे कदा

அவனை அழைத்து அவர் கூறினார்— “ஓ அரசே, எதற்காக நீ உன்னைத் துன்புறுத்துகிறாய்? நான் பிரம்மச்சரியமற்றவன்; எனக்குள் உண்மையான பிராமணத்துவம் எப்போதும் இல்லை.”

Verse 118

सुरामांसप्रलुब्धोऽस्मि स्त्रियासक्तः सदैव हि । वरदाने न मे शक्तिरन्यं शुश्रूष ब्राह्मणम्

“நான் மதுவும் மாம்சமும் மீது ஆசை கொண்டவன்; எப்போதும் பெண்களிடம் பற்றுடையவன். வரம் அளிக்கும் வல்லமை எனக்கு இல்லை; வேறொரு பிராமணனைச் சேவி.”

Verse 119

आयुरुवाच । भवादृशो महाभाग नास्ति ब्राह्मणसत्तमः । सर्वकामप्रदाता वै त्रैलोक्ये परमेश्वरः

ஆயு கூறினான்— “ஓ மகாபாகா, ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, உம்மைப் போன்றவர் இல்லை. நீரே மூவுலகின் பரமேஸ்வரன்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் தாதா.”

Verse 120

अत्रिवंशे महाभाग गोविंदः परमेश्वरः । ब्राह्मणस्य स्वरूपेण भवान्वै गरुडध्वजः

“ஓ மகாபாகா, அத்ரி வம்சத்தில் கோவிந்தன் பரமேஸ்வரன் அவதரிக்கிறான்; நீரும் கருடத்வஜனாய் பிராமண ரூபத்தில் வெளிப்பட்டுள்ளீர்.”

Verse 121

नमोऽस्तु देवदेवेश नमोऽस्तु परमेश्वर । त्वामहं शरणं प्राप्तः शरणागतवत्सल

தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு வணக்கம்; பரமேஸ்வரா, உமக்கு வணக்கம். சரணாகதவத்ஸலா, நான் உமது சரணடைந்தேன்.

Verse 122

उद्धरस्व हृषीकेश मायां कृत्वा प्रतिष्ठसि । विश्वस्थानां प्रजानां तु विद्वांसं विश्वनायकम्

ஹே ஹ்ருஷீகேசா! அவரை மீட்டு அருள்வாயாக. உன் மாயையை ஏற்று நீ உலகில் நிலைபெற்றிருக்கிறாய். பிரபஞ்சத் தாமங்களில் வாழும் உயிர்களுடன் அந்த ஞானி, உலகநாயகனைப் பாதுகாப்பாயாக.

Verse 123

जानाम्यहं जगन्नाथं भवंतं मधुसूदनम् । मामेव रक्ष गोविंद विश्वरूप नमोस्तु ते

நான் உம்மை ஜகந்நாதனாகவும் மதுசூதனனாகவும் அறிகிறேன். ஹே கோவிந்தா! என்னை மட்டும் காத்தருள்வாயாக. ஹே விஸ்வரூபா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 124

कुंजल उवाच । गते बहुतिथे काले दत्तात्रेयो नृपोत्तमम् । उवाच मत्तरूपेण कुरुष्व वचनं मम

குஞ்ஜலன் கூறினான்—நீண்ட காலம் கடந்தபின் தத்தாத்ரேயர் சிறந்த அரசனை மயக்கமுற்ற தோற்றத்தில் நோக்கி, “என் சொல்லைச் செய்; என் வாக்கின்படி நட” என்றார்.

Verse 125

कपाले मे सुरां देहि पाचितं मांसभोजनम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं स चायुः पृथिवीपतिः

“என் கபாலப் பாத்திரத்தில் மதுவை ஊற்று; உணவாக நன்றாகச் சமைத்த மாம்சத்தைத் தா.” அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட பூமிபதி ஆயு அரசன் (அதன்படி செயல்படத் தொடங்கினான்).

Verse 126

उत्सुकस्तु कपालेन सुरामाहृत्य वेगवान् । पलं सुपाचितं चैव च्छित्त्वा हस्तेन सत्वरम्

அவன் ஆவலுடன் விரைந்து கபாலப் பாத்திரத்தில் மதுவை கொண்டு வந்தான்; பின்னர் அவசரமாக கையால் நன்றாகச் சமைந்த மாம்சத்தின் ஒரு துண்டை வெட்டி எடுத்தான்.

Verse 127

नृपेंद्रः प्रददौ चापि दत्तात्रेयाय सत्तम । अथ प्रसन्नचेताः स संजातो मुनिपुंगवः

அந்தச் சிறந்த அரசன் தத்தாத்ரேயருக்கும் அந்தத் தானத்தை அர்ப்பணித்தான். பின்னர் மனம் மகிழ்ந்து, முனிவர்களில் முதன்மையான ‘முனிபுங்கவர்’ ஆனான்.

Verse 128

दृष्ट्वा भक्तिं प्रभावं च गुरुशुश्रूषणं परम् । समुवाच नृपेंद्रं तमायुं प्रणतमानसम्

அவனுடைய பக்தி, ஆன்மீகப் பிரபாவம், குரு-சேவையின் உச்ச நிஷ்டை ஆகியவற்றைக் கண்டு, பணிவால் தலைவணங்கிய மனத்தையுடைய அரசன் ஆயுவை அவர் உரைத்தார்.

Verse 129

वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं भुवि भूपते । सर्वमेव प्रदास्यामि यंयमिच्छसि सांप्रतम्

அரசே, உனக்கு மங்களம் உண்டாக—பூமியில் அரிதான வரத்தை வேண்டு. இப்பொழுது நீ எதை எதை விரும்புகிறாயோ, அவையனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்.

Verse 130

राजोवाच । भवान्दाता वरं सत्यं कृपया मुनिसत्तम । पुत्रं देहि गुणोपेतं सर्वज्ञं गुणसंयुतम्

அரசன் கூறினான்—முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நீங்கள் உண்மையிலே வரதானம் அளிப்பவர்; கருணையால் எனக்கு நற்குணங்களால் நிறைந்த, அனைத்தையும் அறியும், உயர்ந்த குணங்களுடன் கூடிய ஒரு மகனை அருளுங்கள்.

Verse 131

देववीर्यं सुतेजं च अजेयं देवदानवैः । क्षत्रियै राक्षसैर्घोरैर्दानवैः किन्नरैस्तथा

அவன் தெய்வீக வீரியமும் ஒளிமிகு தேஜஸும் உடையவன்; தேவர்கள், தானவர்கள் மட்டுமல்ல, க்ஷத்திரியர்கள், கொடிய ராக்ஷசர்கள், தானவர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோராலும் வெல்ல முடியாதவன்.

Verse 132

देवब्राह्मणसंभक्तः प्रजापालो विशेषतः । यज्वा दानपतिः शूरः शरणागतवत्सलः

அவர் தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் பக்தியுடையவர்; சிறப்பாகப் பிரஜைகளைப் பாதுகாப்பவர். யாகம் செய்பவர், தானத்தின் அதிபதி, வீரர், சரணடைந்தவர்களிடம் கருணைமிகு வாத்ஸல்யம் உடையவர்.

Verse 133

दाता भोक्ता महात्मा च वेदशास्त्रेषु पंडितः । धनुर्वेदेषु निपुणः शास्त्रेषु च परायणः

அவர் தானம் அளிப்பவரும் தகுதியுடன் அனுபவிப்பவரும், மகாத்மாவும் ஆவார்; வேத-சாஸ்திரங்களில் பண்டிதர், தனுர்வேதத்தில் நிபுணர், சாஸ்திர உபதேசங்களில் முழுமையாகப் பற்றுடையவர்.

Verse 134

अनाहतमतिर्धीरः संग्रामेष्वपराजितः । एवं गुणः सुरूपश्च यस्माद्वंशः प्रसूयते

அவரது மனத் தீர்மானம் குலையாதது; அவர் திடமுடையவர், போரில் அஜேயர். இத்தகைய நற்குணங்களும் அழகிய வடிவமும் உடையவரிடமிருந்தே உயர்ந்த குலம் பிறக்கிறது.

Verse 135

देहि पुत्रं महाभाग ममवंशप्रधारकम् । यदि चापि वरो देयस्त्वया मे कृपया विभो

ஹே மகாபாகா! என் வம்சத்தைத் தாங்கி நடத்தும் ஒரு புதல்வனை எனக்கு அருள்வாயாக. ஹே விபோ! வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், கருணையால் எனக்கு இவ்வரத்தை வழங்குவாயாக.

Verse 136

दत्तात्रेय उवाच । एवमस्तु महाभाग तव पुत्रो भविष्यति । गृहे वंशकरः पुण्यः सर्वजीवदयाकरः

தத்தாத்ரேயர் கூறினார்—ஹே மகாபாகா! அவ்வாறே ஆகுக. உன் இல்லத்தில் ஒரு புதல்வன் பிறப்பான்; அவன் வம்சத்தை வளர்ப்பவன், புண்ணியவான், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடையவன் ஆவான்.

Verse 137

एभिर्गुणैस्तु संयुक्तो वैष्णवांशेन संयुतः । राजा च सार्वभौमश्च इंद्रतुल्यो नरेश्वरः

இக்குணங்களால் நிறைந்தும் விஷ்ணுவின் அंशத்துடன் இணைந்தும் உள்ள அரசன், உலகமெங்கும் ஆளும் சாவர்பௌமனாய்—இந்திரனுக்கு ஒப்பான நரேசனாய் விளங்குவான்.

Verse 138

एवं खलु वरं दत्वा ददौ फलमनुत्तमम् । भूपमाह महायोगी सुभार्यायै प्रदीयताम्

இவ்வாறு வரம் அளித்து அவர் ஒப்பற்ற பலனை அருளினார். பின்னர் மகாயோகி அரசனிடம்—“இதை உன் சுபார்யைக்குக் கொடுக்கப்படுக” என்றார்.

Verse 139

एवमुक्त्वा विसृज्यैव तमायुं प्रणतं पुरः । आशीर्भिरभिनंद्यैव अंतर्द्धानमधीयत

இவ்வாறு கூறி, முன் வணங்கி நின்ற ஆயுவை அவர் விடைபெறச் செய்தார்; ஆசீர்வதித்து பாராட்டி, கண்களுக்கு மறைந்து அந்தர்தானமானார்.