Adhyaya 102

Verse 1

कुंजल उवाच । सर्वं वत्स प्रवक्ष्यामि यत्त्वयोक्तं ममाधुना । उभयोर्देवनं यत्तु यस्माज्जातं द्विजोत्तम

குஞ்ஜலன் கூறினான்—குழந்தையே, நீ இப்போது கேட்ட அனைத்தையும் நான் சொல்கிறேன்; ஓ த்விஜோத்தமா, அவரிருவரின் புனிதமான ‘தேவன’மும் அது எதிலிருந்து தோன்றியதும்கூட.

Verse 2

एकदा तु महादेवी पार्वती प्रमदोत्तमा । क्रीडमाना महात्मानमीश्वरं वाक्यमब्रवीत्

ஒருமுறை அழகிய பெண்களில் முதன்மையான மகாதேவி பார்வதி விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, மகாத்மா ஈசுவரனிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தாள்.

Verse 3

ममोरसि महादेव जातं महत्सु दोहदम् । दर्शयस्व ममाग्रे त्वं काननं काननोत्तमम्

ஓ மகாதேவா! என் உள்ளத்தில் பெரும் ஆசை எழுந்துள்ளது. என் முன்னே வனங்களில் சிறந்த அந்த உத்தமக் கானனத்தை காட்டுவீராக.

Verse 4

श्रीमहादेव उवाच । एवमस्तु महादेवि नंदनं देवसंकुलम् । दर्शयिष्यामि ते पुण्यं द्विजसिद्धनिषेवितम्

ஸ்ரீமகாதேவன் கூறினான்—ஓ மகாதேவி! அவ்வாறே ஆகுக. தேவர்களால் நிரம்பிய நந்தன வனத்தை, புனிதமானதும் சித்தர்களும் த்விஜர்களும் சேவிக்கும் அதையும், உனக்குக் காட்டுவேன்.

Verse 5

एवमाभाष्य तां देवीं तया सह गणैस्ततः । स गंतुमुत्सुको देवो नंदनं वनमेव तु

இவ்வாறு அந்த தேவியிடம் உரைத்து, பின்னர் அவளுடன் கணங்களோடு சேர்ந்து அந்த தேவர் நந்தன வனத்திற்குச் செல்ல ஆவலுற்றார்.

Verse 6

सर्वगं सुंदरं दिव्यपृष्ठमाभरणैर्युतम् । घंटामालाभिसंयुक्तं किंकिणीजालमालिनम्

அவர் எங்கும் செல்லவல்லவர், அழகியவர், தெய்வீகப் பின்புறம் கொண்டவர், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்—மணிமாலைகளால் இணைக்கப்பட்டு, கிங்கிணி ஒலிவளையங்களின் வலையால் சீர்மிகுந்தவர்.

Verse 7

चामरैः पट्टसूत्रैश्च मुक्तामालासुशोभितम् । हंसचंद्रप्रतीकाशं वृषभं चारुलक्षणम्

சாமரங்கள், பட்டுநூல்கள், ஒளிரும் முத்துமாலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, அன்னமும் நிலவும் போல் பிரகாசிக்கும், அழகிய இலக்கணமுடைய காளை இருந்தது।

Verse 8

समारूढो महादेवो गणकोटिसमावृतः । नंदिभृंगिमहाकालस्कंदचंडमनोहराः

மகாதேவன் ஆரூடமாகச் சென்றார்; கோடிக்கணக்கான கணங்களால் சூழப்பட்டார்—நந்தி, ப்ருங்கி, மகாகாலன், ஸ்கந்தன், சண்டன் மற்றும் மனோகர சேவர்கள்.

Verse 9

वीरभद्रो गणेशश्च पुष्पदंतो मणीश्वरः । अतिबलःसुबलो नाम मेघनादो घटावहः

வீரபத்ரன், கணேசன், புஷ்பதந்தன், மணீஸ்வரன், அதிபலன், சுபலன் எனப் பெயருடையவன், மேகநாதன், கடாவஹன்—இவர்கள் பெயர்கள் கூறப்பட்டன।

Verse 10

घंटाकर्णश्च कालिंदः पुलिंदो वीरबाहुकः । केशरी किंकरो नाम चंडहासः प्रजापतिः

மேலும் கந்தாகர்ணன், காலிந்தன், புலிந்தன், வீரபாஹுகன், கேசரி, கிங்கரன் எனப் பெயருடையவன், மற்றும் சண்டஹாசன்—ஒரு பிரஜாபதி இருந்தார்।

Verse 11

एते चान्ये च बहवः सनकाद्यास्तपोबलाः । गणैश्च कोटिसंख्यातैः सशिवः परिवारितः

இவர்கள் மட்டுமல்ல, சனக முதலிய தவோபலமிக்க பலரும் இருந்தனர்; சிவன் தாமே கோடிக்கணக்கான கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்।

Verse 12

नंदनं वनमेवापि सेवितं देवकिन्नरैः । प्रविवेश महादेवो गणैर्देव्यासमन्वितः

தேவகின்னரர் சேவிக்கும் நந்தன வனத்தில், தேவியுடன் தம் கணங்களால் சூழப்பட்ட மகாதேவர் பிரவேசித்தார்।

Verse 13

दर्शयामास देवेशो गिरिजायै सुशोभनम् । नानापादपसंपन्नं बहुपुष्पसमाकुलम्

தேவேசர் கிரிஜைக்கு மிக அழகிய காட்சியை காட்டினார்—பலவகை மரம்-செடிகளால் நிறைந்து, எண்ணற்ற மலர்களால் நிரம்பியது।

Verse 14

दिव्यं रंभावनाकीर्णं पुष्पवद्भिस्तु चंपकैः । मल्लिकाभिः सुपुष्पाभिर्मालतीजालसंकुलम्

அது ஒரு தெய்வீகத் தோட்டம்—ரம்பா (வாழை) மரங்களால் நிறைந்தது; மலர்ந்த சம்பக மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; செழுமலர்ந்த மல்லிகை மற்றும் மாலதி கொத்துகளால் அடர்த்தியாக பின்னப்பட்டது।

Verse 15

नित्यं पुष्पितशाखाभिः पाटलानां वनोत्तमैः । राजमानं महावृक्षैश्चंदनैश्चारुगंधिभिः

சிறந்த பாடலா வனங்களின் எப்போதும் மலர்ந்த கிளைகளால் அது நிரந்தரம் அலங்கரிக்கப்பட்டது; இனிய மணமுள்ள பெரும் சந்தன மரங்களால் ஒளிர்ந்தது।

Verse 16

देवदारुवनैर्जुष्टं तुंगवृक्षैः समाकुलम् । सरलैर्नालिकेरैश्च तद्वत्पूगीफलद्रुमैः

அது தேவதாரு வனங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உயர்ந்த மரங்களால் அடர்ந்திருந்தது; சரள மரங்கள், தென்னை மரங்கள், அதுபோல கனிகளுடன் கூடிய பூகி (பாக்கு) மரங்களாலும் நிறைந்தது।

Verse 17

खर्जूरपनसैर्दिव्यैः फलभारावनामितैः । परिमलोद्गारसंयुक्तैर्गुरुवृक्षसमाकुलम्

அது தெய்வீகக் கஜூரமும் பனசமும் (பலா) நிறைந்ததாக இருந்தது; கனிகளின் பாரத்தால் கிளைகள் தாழ்ந்து வளைந்தன. நறுமணத்தைப் பொழியும் உயர்ந்த மரங்கள் அடர்ந்து நிறைந்திருந்தன.

Verse 18

अग्नितेजः समाभासैः सप्तपर्णैः सुशोभितम् । राजवृक्षैः कदंबैश्च पुष्पशोभान्वितं सदा

அக்னித் தேஜஸைப் போன்ற ஒளி கொண்ட சப்தபர்ண மரங்களால் அது அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது. ராஜவிருட்சமும் கடம்பமும் எப்போதும் மலர்ச் சிறப்பால் அதை மிளிரச் செய்தன.

Verse 19

जंबूनिंबमहावृक्षैर्मातुलिगैः समाकुलम् । नारंगैः सिंधुवारैश्च प्रियालैः शालतिंदुकैः

அது ஜம்பூ, வேம்பு ஆகிய பெரிய மரங்களாலும், மாதுளிங்க (பிஜோரா) மரங்களாலும் அடர்ந்திருந்தது. மேலும் ஆரஞ்சு, சிந்துவார, பிரியால, சால, திந்துக மரங்களும் நிறைந்திருந்தன.

Verse 20

उदुंबरैः कपित्थैश्च जंबूपादपशोभितम् । लकुचैः पुष्पसौगंधैः स्फुटनागैः समाकुलम्

அது உதும்பரமும் கபித்தமும் நிறைந்ததாகவும், ஜம்பூ மரங்களால் அழகுபெற்றதாகவும் இருந்தது. மலர்நறுமணம் கொண்ட லகுச மரங்களும் மலர்ந்த நாக மரங்களும் அதனை அடர்த்தியாக நிரப்பின.

Verse 21

चूतैश्च फलराजाद्यैर्नीलैश्चैव घनोपमैः । नीलैः शालवनैर्दिव्यैर्जालानां तु वनैस्ततः

அங்கே சூதம் (மாமரம்) முதலான உயர்ந்த கனிமரங்கள் இருந்தன; மேகத்தைப் போன்ற கருநீலத் தோற்றமுடைய தோப்புகளும் இருந்தன. பின்னர் தெய்வீக சால வனங்களும் கருநிறமாகத் திகழ்ந்து, கொடிகளின் வலைப்பின்னலும் அடர்ந்த புதர்களின் வனங்களும் இருந்தன.

Verse 22

तमालैस्तु विशालैश्च सेवितं तपनोपमैः । शोभितं नंदनं पुण्यं शिवेन परिदर्शितम्

பெரிய தமால மரங்களால் சூழப்பட்டு, சூரியனொத்த ஒளிமிக்கவர்களால் சேவிக்கப்பட்ட அந்தப் புனித நந்தனத் தோட்டம் பேரழகுடன் விளங்கியது; அதை சிவன் காட்டினார்.

Verse 23

शोभितं च द्रुमैश्चान्यैः सर्वैर्नीलवनोपमैः । सर्वकामफलोपेतैः कल्याणफलदायकैः

அது மேலும் பல மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது—அனைத்தும் சேர்ந்து நீலவனத்தை ஒத்தது—எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிகளுடன், மங்கலமான பயனை அளிப்பவையாக இருந்தன.

Verse 24

कल्पद्रुमैर्महापुण्यैः शोभितं नंदनं वनम् । नानापक्षिनिनादैश्च संकुलं मधुरस्वरैः

மிகப் புண்ணியமான கற்பவிருட்சங்களால் நந்தன வனம் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலவகைப் பறவைகளின் இனிய குரல்களால் அது நிறைந்திருந்தது.

Verse 25

कोकिलानां रुतैः पुण्यैरुद्घुष्टं मधुकारिभिः । मकरंदविलुब्धानां पक्षिणां रुतनादितम्

புனிதமான குயில்களின் கூவலால் அது முழங்கியது; தேனீக்களின் முருமுரப்பால் ஒலித்தது; தேன்மகரந்தத்தில் மயங்கிய பறவைகளின் குரலால் அது இசைமயமானது.

Verse 26

नानवृक्षैः समाकीर्णं नानामृगगणायुतम् । वृक्षेभ्यो विविधैः पुष्पैस्सौगंधैः पतितैर्भुवि

அது பலவகை மரங்களால் நிரம்பி, பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த பலவித மணமிக்க மலர்களால் தரை பரவியிருந்தது.

Verse 27

सा च भू राजते पुत्र पूजिते वसुगंधिभिः । तत्र वाप्यो महापुण्याः पद्मसौगंधनिर्मलाः

மகனே, வசுக்கள் போன்ற நறுமணமுடையோர் வணங்கியதால் அந்த நிலம் ஒளிர்கிறது. அங்கே தாமரை நறுமணத்தால் தூய்மையுற்ற, மிகப் புண்ணியமிக்க படிக்கிணறுகள் உள்ளன.

Verse 28

तोयैस्ताः पूरिताः पुत्र हंसकारंडसेविताः । तडागैः सागरप्रख्यैस्तोयसौगंधपूजितैः

மகனே, அவை நீரால் நிரம்பி, அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் வந்து உலாவின. கடல்போன்ற குளங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நீரின் நறுமணத்தால் போற்றப்பட்டன.

Verse 29

नंदनं भाति सर्वत्र गणैरप्सरसां महत् । विमानैः कलशैः शुभ्रैर्हेमदंडैः सुशोभनैः

மகத்தான நந்தனத் தோட்டம் எங்கும் அப்சரைகளின் கூட்டத்தால் ஒளிர்கிறது. அது தெய்வ விமானங்கள், வெண்மையான கலசச் சிகரங்கள், அழகிய பொன் தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 30

नंदनो वनराजस्तु प्रासादैस्तु सुधान्वितैः । यत्र तत्र प्रभात्येव किन्नराणां महागणैः

காடுகளின் அரசனான நந்தனம் அமுதமய ஒளியால் நிறைந்த மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. எங்கெங்கும் விடியற்காலையில் கின்னரர்களின் பெருங்கூட்டத்தால் அது பிரகாசிக்கிறது.

Verse 31

गंधर्वैरप्सरोभिश्च सुरूपाभिर्द्विजोत्तम । देवतानां विनोदैश्च मुनिवृंदैः सुयोगिभिः

இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அது அழகிய கந்தர்வர்களாலும் அப்சரைகளாலும், தேவர்களின் இனிய விளையாட்டுகளாலும், சிறந்த யோகிகளான முனிவர்களின் கூட்டத்தாலும் நிரம்பியது.

Verse 32

सर्वत्र शुशुभे पुण्यसंस्थानं नंदनस्य च

எங்கும் நந்தனத்தின் புனிதப் பரிசரங்களும் மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்து விளங்கின.

Verse 33

एवं समालोक्य महानुभावो भवः सुदेव्यासहितो महात्मा । श्रीनंदनं पुण्यवतां निवासं सुखाकरं शांतिगुणोपपन्नम्

இவ்வாறு நோக்கி, சுதேவியுடன் கூடிய மகாத்மா பவனாகிய சிவன், புண்ணியவான்களின் வாசஸ்தலமும், இன்பத்தின் ஊற்றுமாகவும், அமைதிக் குணங்களால் நிறைந்ததுமான ஸ்ரீநந்தனத்தைத் தரிசித்தார்.

Verse 34

आदित्यतेजः समतेजसां गणैः प्रभाति वै रश्मिभिर्जातरूपः । पुष्पैः फलैः कामगुणोपपन्नः कल्पद्रुमो नंदनकाननेपि

ஜாதரூபம் சூரியன் போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்து, தன் கதிர்களால் சம ஒளியுடைய கூட்டங்களையும் மிஞ்சுகிறது. மலரும் கனியும் கொண்டு, விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் குணங்களுடன், நந்தனக் கானனத்திலும் அது கற்பகமரம் போலவே உள்ளது.

Verse 35

एवंविधं पादपराजमेव संवीक्ष्य देवी च शिवं बभाषे । अस्याभिधानं कथयस्व नाथ सर्वस्य पुण्यस्य नगस्य पुण्यम्

இத்தகைய அதிசயமான பாத அலங்காரத்தைப் பார்த்த தேவியார் சிவனை நோக்கி—“நாதா, இதன் பெயரைச் சொல்லுங்கள்; இது எல்லாப் புண்ணியங்களிலும் புண்ணியம், புனித நிதிகளில் மிகப் புனிதம்” என்றார்.

Verse 36

तेजस्विनां सूर्यवरः समंतात्स देव देवीं च शिवो बभाषे । शिव उवाच । अस्य प्रतिष्ठा महती शुभाख्या देवेषु मुख्यो मधुसूदनश्च

அப்போது ஒளிமிக்கவர்களில் சூரியன் போன்ற சிறந்தவனாகிய சிவன், எல்லாத் திசைகளிலும் தேவியிடம் உரைத்தார். சிவன் கூறினார்—“இதன் பிரதிஷ்டை மிக மகத்தானது; இதன் பெயர் ‘சுபம்’; மேலும் தேவர்களில் முதன்மை மதுசூதனன் (விஷ்ணு) ஆவான்।”

Verse 37

नदीषु मुख्या सुरनिम्नगापि विसृष्टिकर्त्तापि यथैव धाता । सुखावहानां च यथा सुचंद्रो भूतेषु मुख्या च यथैव पृथ्वी

நதிகளில் தெய்வீக கங்கை முதன்மை; படைப்பாளர்களில் தாதா (பிரம்மா) முதன்மை. இன்பம் அளிப்பவற்றில் அழகிய சந்திரன் சிறந்தவன்; பூதத் தத்துவங்களில் பூமி முதன்மை.

Verse 38

नगेंद्रराजो हि यथा नगानां जलाशयेष्वेव यथा समुद्रः । महौषधीनामिव देवि चान्नं महीधराणां हिमवान्यथैव

மலைகளில் மலைராஜன் எவ்வாறு சிறந்ததோ, நீர்நிலைகளில் கடல் எவ்வாறு முதன்மையோ; அதுபோல, தேவி, மகௌஷதிகளில் அன்னம் முதன்மை—மலைதாங்கிகளில் ஹிமவான் உத்தமன்.

Verse 39

विद्यासु मध्ये च यथात्मविद्या लोकेषु सर्वेषु यथा नरेंद्रः । तथैव मुख्यस्तरुराज एष सर्वातिथिर्देवपतेः प्रियोयम्

எல்லா கல்விகளிலும் ஆத்மவித்யை எவ்வாறு சிறந்ததோ, எல்லா உலகங்களிலும் நரேந்திரன் (அரசன்) எவ்வாறு முதன்மையோ; அதுபோல இத்தருராஜன் உச்சமானவன்—அனைத்து விருந்தினரையும் வரவேற்பவன்—தேவர்களின் அதிபதிக்கு பிரியமானவன்.

Verse 40

श्रीपार्वत्युवाच । गुणान्नु शंभो मम कीर्त्तयस्व वृक्षाधिपस्यास्य शुभान्सुपुण्यान् । आकर्ण्य देवो वचनं बभाषे देव्यास्तु सर्वं सुतरोर्हि तस्य

ஸ்ரீ பார்வதி கூறினாள்—ஓ ஷம்போ, இந்த வೃக்ஷாதிபதியின் மங்களமும் மிகப் புண்ணியமுமான குணங்களை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அவள் சொற்களை கேட்ட தேவன் கூறினார்—தேவி, அந்த உத்தம மரத்தைப் பற்றி அனைத்தையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 41

यं यं कल्पयंति सुपुण्यदेवा देवोपमा देववराश्च कांते । तं तं हि तेभ्यः प्रददाति वृक्षः कल्पद्रुमो नाम वरिष्ठ एषः

ஓ காந்தே, மிகப் புண்ணியமுள்ள தேவர்கள், தேவரொப்போர் மற்றும் தேவர்களில் சிறந்தோர் எதை எதை விரும்புகிறார்களோ, அதையே அதையே இந்த மரம் அவர்களுக்கு அளிக்கிறது. இந்த உத்தம மரம் ‘கல்பத்ருமம்’ எனப்படும்.

Verse 42

अस्माच्च सर्वे प्रभवंति पुण्या दुःप्राप्यमत्रैव तपोधिकास्ते । जीवाधिकं रत्नमयं सुदिव्यं देवास्तु भुंजंति महाप्रधानाः

இந்தப் புனிதத் தலத்திலிருந்தே எல்லாப் புண்ணியப் பயன்களும் தோன்றுகின்றன. இங்கேயே பிற இடங்களில் அரிதாகக் கிடைக்கும் தவப் பலன்கள் மிகுதியாகப் பெறப்படுகின்றன. உயிரைவிட உயர்ந்த, ரத்தினமயமான பரம தெய்வீக மேன்மையை முதன்மைத் தேவர்கள் அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 43

शुश्राव देवी वचनं शिवस्य आश्चर्यभूतं मनसा विचिंत्य । तस्यानुमत्या परिकल्पितं च स्त्रीरत्नमेकं सुगुणं सुरूपम्

தேவி சிவனின் அதிசயமான வாக்கை கேட்டாள். அதை மனத்தில் சிந்தித்து, அவரின் அனுமதியையும் பெற்று, நற்குணங்களும் அழகிய வடிவமும் கொண்ட ஒரே ஒரு ‘ஸ்த்ரீ-ரத்தினத்தை’ அமைத்தாள்.

Verse 44

सर्वांगरूपां सगुणां सुरूपां तस्मात्सुवृक्षाद्गिरिजा प्रलेभे । विश्वस्य मोहाय यथोपविष्टा साहाय्यरूपा मकरध्वजस्य

அந்தச் சிறந்த மரத்திலிருந்து கிரிஜை எல்லா அங்கங்களும் நிறைந்த, நற்குணங்களும் அழகிய வடிவமும் கொண்ட உடலைப் பெற்றாள். அவள் அங்கே அமர்ந்தபடியே, உலகை மயக்குவதற்காக மகரத்வஜன் (காமன்)க்கு உதவியாளாக ஆனாள்.

Verse 45

क्रीडानिधानं सुखसिद्धिरूपं सर्वोपपन्ना कमलायताक्षी । पद्मानना पद्मकरा सुपद्मा चामीकरस्यापि यथा सुमूर्तिः

அவள் விளையாட்டின் நிதி; நிறைவேறிய இன்பத்தின் உருவம்; எல்லா சிறப்புகளும் கொண்டவள்; தாமரைபோல் நீண்ட கண்களுடையவள். தாமரைமுகம், தாமரைக்கைகள், மிகச் சுபமானவள்—தூய பொன்னின் அழகிய வடிவமே போல் திகழ்வாள்.

Verse 46

प्रभासु तद्वद्विमला सुतेजा लीला सुतेजाश्च सुकुंचितास्ते । प्रलंबकेशाः परिसूक्ष्मबद्धाः पुष्पैः सुगंधैः परिलेपिताश्च

பிரபாசத்தில் அதுபோலவே தூய்மையும் ஒளியும் கொண்ட, லீலையுடனும் அழகிய சுருள்மையான அங்கங்களுடனும் உள்ள (பெண்கள்) இருந்தனர். அவர்களின் நீண்ட கூந்தல் நுண்ணிய முறையில் கட்டப்பட்டு, மணமிகு மலர்களால் பூசப்பட்டிருந்தது.

Verse 47

प्रबद्धकुंता दृढकेशबंधैर्विभाति सा रूपवरेण बाला । सीमंतमार्गे च मुक्ताफलानां माला विभात्येव यथा तरूणाम्

உறுதியான கேசபந்தங்களால் ஒழுங்காகச் சுருட்டிய கூந்தலுடன் அந்த இளம்பெண் அரிய அழகால் ஒளிர்கிறாள். அவளின் சீமந்தப் பாதையில் முத்துமாலை இளந்தளிர் மரத்தின் மென்மையான கொம்புகள் போல மின்னுகிறது.

Verse 48

सीमंतमूले तिलकं सुदेव्या यथोदितो दैत्यगुरुः सतेजाः । भालेषु पद्मे मृगनाभिपद्म समुत्थतेजः प्रकरैर्विभाति

சுதேவியின் சீமந்தமூலத்தில் நெற்றித் திலகம் ஒளிவீசுகிறது; அது தைத்யர்களின் குருவின் தேஜஸைப் போல வர்ணிக்கப்படுகிறது. தாமரை போன்ற நெற்றியில் கஸ்தூரி போன்ற தாமரைச் சின்னம் எழும் ஒளிக்கதிர்களால் பரவி மின்னுகிறது.

Verse 49

सीमंतमूले तिलकस्य तेजः प्रकाशयेद्रूपश्रियं सुलोके । केशेषु मुक्ताफलके च भाले तस्याः सुशोभां विकरोति नित्यम्

சீமந்தமூலத் திலகத்தின் தேஜஸ் உலகில் அவளின் ரூபஸ்ரீயை வெளிப்படுத்தி மேலும் உயர்த்துகிறது. அவளின் கூந்தலிலும் நெற்றியிலும் முத்து ஆபரணம் அவளின் அரிய அழகை இடையறாது பரப்புகிறது.

Verse 50

यथा सुचंद्रः परिभाति भासा सा रम्यचेष्टेव विभाति तद्वत् । संपूर्णचंद्रोपि यथा विभाति ज्योत्स्नावितानेन हिमांशुजालः

அழகிய சந்திரன் தன் ஒளியால் பிரகாசிப்பதுபோல், அவளும் இனிய அசைவுகளால் ஒளிர்கிறாள். மேலும் பௌர்ணமி நிலவு ஜ்யோத்ஸ்னையின் விரிப்பின் கீழ் குளிர்கதிர்களின் வலையுடன் பிரகாசிப்பதுபோல், அவளும் அவ்வாறே மின்னுகிறாள்.

Verse 51

तस्यास्तु वक्त्रं परिभाति तद्वच्छोभाकरं विश्वविशारदं च । हिमांशुरेवापि कलंकयुक्तः संक्षीयते नित्यकलाविहीनः

அவளின் முகம் அப்படியே ஒளிர்கிறது—அழகின் ஊற்றாகவும் உலகை நுண்ணறிவு நிறைந்த ஒளியால் பிரகாசிக்கச் செய்வதாகவும். சந்திரனும் ஒளிமிக்கவனே ஆயினும் களங்கம் உடையவன்; அவன் நாள்தோறும் குறைந்து, எல்லாக் கலைகளிலும் எப்போதும் பூரணமாக நிலைக்க மாட்டான்.

Verse 52

संपूर्णमस्त्येव सदैव हृष्टं तस्यास्तु वक्त्रं परिनिष्कलंकम् । गंधं विकाशं कमले स्वकीयं ततः समालोक्य सुखं न लेभे

அவளுடைய முகம் உண்மையிலே நிறைவு பெற்றது—எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன், முற்றிலும் களங்கமற்றது. ஆயினும் தாமரையின் சொந்த மணமும் முழு மலர்ச்சியும் கண்டபின், அவள் இனி இன்பம் பெறவில்லை।

Verse 53

पद्मानना सर्वगुणोपपन्ना मदीयभावैः परिनिर्मितेयम् । गंधं स्वकीयं तु विपश्य पद्मं तस्या मुखाद्वाति जगत्समीरः

தாமரைமுகத்தாள், எல்லா நற்குணங்களும் உடையவள்; என் உள்ளார்ந்த சாரத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவள். ஓ தாமரையே (பிரம்மா), பார்—அவளின் மணம் அவளுக்கே உரியது; அவள் வாயிலிருந்தே உலகக் காற்று எங்கும் வீசுகிறது।

Verse 54

लज्जाभियुक्तः सहसा बभूव जलं समाश्रित्य सदैव तिष्ठति । कतिमतिनियतबुद्ध्यासौ धियो वदंति सुमदननृपतेः कोशं समुद्र कलाभिः

வெட்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் திடீரென அப்படியானான்; நீரையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு எப்போதும் அங்கேயே தங்குகிறான். கட்டுப்பட்ட அறிவுடையோர், சுமதன அரசனின் பொக்கிஷம் கடலின் அலைப்பகுதிகள் போலப் பெரிதும் பலவகையுமென கூறுவர்।

Verse 55

सुवरदशनरत्नैर्हास्यलीलाभियुक्ता अरुणअधरबिंबंशोभमानस्तु आस्यः

மாணிக்கம் போன்ற அழகிய பற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, புன்னகை விளையாட்டால் நிறைந்த அவளின் முகம், செம்மையான பிம்பப் பழம் போன்ற உதடுகளின் ஒளியால் மிகுந்து விளங்கியது।

Verse 56

सुभ्रूः सुनासिका तस्याः सुकर्णौ रत्नभूषितौ । हेमकांतिसमोपेतौ कपोलौ दीप्तिसंयुतौ

அவளின் புருவங்கள் அழகானவை; மூக்கு நன்றாக அமைந்தது; அவளின் இனிய காதுகள் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன. அவளின் கன்னங்கள் பொன்னொளியால் நிறைந்து பிரகாசித்தன।

Verse 57

रेखात्रयं प्रशोभेत ग्रीवायां परिसंस्थितम् । सौभाग्यशीलशृंगारैस्तिस्रो रेखा इहैव हि

கழுத்தில் அழகுற அமைந்த மூன்று கோடுகள்—இவையே இங்கு சௌபாக்கியம், நற்குணச் சீலம், மற்றும் அலங்கார-லாவண்யத்தின் மங்களக் குறிகளாகக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 58

सुस्तनौ कठिनौ पीनौ वर्तुलाकारसन्निभौ । तस्याः कंदर्पकलशावभिषेकाय कल्पितौ

அவளுடைய மார்புகள் நன்கு அமைந்து, உறுதியாய், நிறைவாய், வட்டவடிவமாய் இருந்தன; அபிஷேகத்திற்குத் தயாரான காமதேவனின் இரு கலசங்களைப் போலத் தோன்றின।

Verse 59

अंसावतीव शोभेते सुसमौ मानसान्वितौ । सुभुजौ वर्तुलौ श्लक्ष्णौ सुवर्णौ लक्षणान्वितौ

அவனுடைய தோள்கள் மிக அழகுற ஒளிர்ந்தன—சமநிலையுடனும் கம்பீரத்துடனும்; அவனுடைய கரங்கள் அழகாய், வட்டமாய், மென்மையாய், பொன்னிறமாய், மங்களக் குறிகளுடன் இருந்தன।

Verse 60

सुसमौ करपद्मौ तु पद्मवर्णौ सुशीतलौ । दिव्यलक्षणसंपन्नौ पद्मस्वस्तिकसंयुतौ

அவனுடைய தாமரை போன்ற கை, கால்கள் முற்றிலும் சமநிலையாய்—தாமரை நிறமாய், இனிய குளிர்ச்சியாய்; தெய்வீகக் குறிகளால் நிறைந்தும், தாமரை மற்றும் ஸ்வஸ்திக மங்களச் சின்னங்களுடன் இருந்தன।

Verse 61

सरलाः पद्मसंयुक्ता अंगुल्यस्तु नखान्विताः । नखानि च सुतीक्ष्णानि जलबिंदुनिभानि च

அவளுடைய விரல்கள் நேர்த்தியாய், தாமரை போன்றதாய், நகங்களுடன் இருந்தன; அந்த நகங்கள் மிகத் தீட்ச்ணமாய், நீர்த்துளி போல ஒளிர்ந்தன।

Verse 62

पद्मगर्भप्रतीकाशो वर्णस्तदंगसंभवः । पद्मगंधा च सर्वांगे पद्मेव भाति भामिनी

அவளுடைய நிறம் தாமரையின் கருவைப் போல ஒளிர்ந்தது; தன் அங்கங்களின் சாரத்திலிருந்து பிறந்ததுபோல் தோன்றியது. முழு உடலிலும் தாமரை மணம் நிறைந்த அந்த ஒளிமிகு நங்கை தாமரைபோலவே பிரகாசித்தாள்.

Verse 63

सर्वलक्षणसंपन्ना नगकन्या सुशोभना । रक्तोत्पलनिभौ पादौ सुश्लक्ष्णौ चातिशोभनौ

அந்த மலைமகள் எல்லா நற்பண்புக் குறிகளும் நிறைந்தவளாய் மிக அழகியவளாய் இருந்தாள். அவளுடைய பாதங்கள் செந்தாமரைபோல், மிக மென்மையும் பேரழகும் உடையவையாக இருந்தன.

Verse 64

रत्नज्योतिः समाकारा नखाः पादाग्रसंभवाः । यथोद्दिष्टं च शास्त्रेषु तथा चांगेषु दृश्यते

பாதங்களின் முனையில் தோன்றிய நகங்கள் ரத்தின ஒளிபோல் பிரகாசித்தன. சாஸ்திரங்களில் கூறியபடியே அவளுடைய அங்கங்களில் அதுவே தெளிவாகக் காணப்பட்டது.

Verse 65

सर्वाभरणशोभांगी हारकंकणनूपुरा । मेखलाकटिसूत्रेण कांचीनादेन राजते

மாலை, வளையல், சிலம்பு முதலிய எல்லா ஆபரணங்களின் அழகால் அவளுடைய அங்கங்கள் ஒளிர்ந்தன. ரத்தினமயமான மேகலை, இடைக்கயிறு, மேலும் இடைக்கச்சையின் இனிய ஒலியால் அவள் மேலும் பிரகாசித்தாள்.

Verse 66

नीलेन पट्टवस्त्रेण परां शोभां गता शुभा । कंचुकेनापि दिव्येन सुरक्तेन गुणान्विता

நீலப் பட்டாடை அணிந்து அந்த மங்கையர் சிறந்த ஒளியை அடைந்தாள். மேலும் தெய்வீகமான செந்நிறக் கஞ்சுகம் அணிந்து, உயர்ந்த குணங்களால் நிறைந்தவளாய் இருந்தாள்.

Verse 67

पार्वती कल्पिताद्भावाद्गुणं प्राप्ता महोदयम् । कल्पद्रुमान्मुदं लेभे शंकरं वाक्यमब्रवीत्

தன் உள்ளத்தில் உருவாக்கிய பாவநிலையால் பார்வதி உயர்ந்த நற்குணத்தை அடைந்தாள். கற்பவிருட்சத்தில் மகிழ்ந்து சங்கரனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 68

यथोक्तं तु त्वया देव तथा दृष्टो मया द्रुमः । यादृशं कल्प्यते भावस्तादृशं परिदृश्यते

தேவா! நீ கூறியதுபோலவே அந்த மரத்தை நான் கண்டேன். மனத்தில் எவ்வாறு பாவம் கற்பிக்கப்படுகிறதோ, அவ்வாறே காட்சி தோன்றுகிறது.

Verse 69

सूत उवाच । अथ सा चारुसर्वांगी तयोः पार्श्वं समेत्य च । पादांबुजं ननामाथ सा भक्त्या भवयोस्तदा

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த அழகிய முழுஅங்கச் செம்மை கொண்டவள், அவரிருவரின் அருகே வந்து, அந்நேரம் பக்தியுடன் அவர்களின் தாமரைத் திருவடிகளை வணங்கினாள்.

Verse 70

उवाच वचनं स्निग्धं हृद्यं हारि च सा तदा । कस्मात्सृष्टा त्वया नाथ मातर्वद स्वकारणम्

அப்போது அவள் அன்பும் இனிமையும் நிறைந்த, இதயத்தை மகிழ்விக்கும், மனம் கவரும் வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்—“நாதா! என்னை நீங்கள் எதற்காகப் படைத்தீர்? தாய்போல் என் உண்மைக் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 71

श्रीदेव्युवाच । वृक्षस्य कौतुकाद्भावान्मया वै प्रत्ययः कृतः । सद्यः प्राप्तं फलं भद्रे भवती रूपसंपदा

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—“இந்த மரத்தின் இயல்பை அறியக் குதூகலத்தால் நான் அதைச் சோதித்தேன். பத்திரே! உடனே பலன் வெளிப்பட்டது—உன் ரூபச் செல்வமும் ஒளியும்.”

Verse 72

अशोकसुंदरी नाम्ना लोके ख्यातिं प्रयास्यसि । सर्वसौभाग्यसंपन्ना मम पुत्री न संशयः

நீ ‘அசோகசுந்தரி’ என்ற நாமத்தால் உலகில் புகழ் பெறுவாய். எல்லா நல்வாழ்வும் நிறைந்த நீ என் மகள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 73

सोमवंशेषु विख्यातो यथा देवः पुरंदरः । नहुषोनाम राजेंद्रस्तव नाथो भविष्यति

சோமவம்சத்தில் தேவன் புரந்தரன் (இந்திரன்) புகழ்பெற்றதுபோல், அரசரின் அரசே, ‘நஹுஷ’ என்ற அரசன் உன் நாதனாக இருப்பான்।

Verse 74

एवं दत्वा वरं तस्यै जगाम गिरिजा गिरिम् । कैलासं शंकरेणापि मुदा परमया युता

இவ்வாறு அவளுக்கு வரம் அளித்துப் பிறகு, கிரிஜை பரம ஆனந்தத்துடன் சங்கரருடன் சேர்ந்து கைலாச மலைக்குச் சென்றாள்।

Verse 102

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे द्व्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மாஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம் ஆகியவற்றில் நூற்று இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।