Adhyaya 101
The Glory of Kailāsa, the Gaṅgā Lake, and Ratneśvara (Entry into the Kuñjala–Kapiñjala Narrative)
அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சூதர், ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) முன்பு உரைத்த பாபநாசினி, மங்களகரமான வரலாற்றை அரசன் அங்கபுத்திரனுக்கு எடுத்துரைக்கிறார். பின்னர் குஞ்ஜல–கபிஞ்ஜல நிகழ்வில் நுழைகிறது: குஞ்ஜலர் தம் மகன் கபிஞ்ஜலனை அழைத்து, உணவு தேடி சென்றபோது நீ கண்ட அதிசயக் காட்சி என்னவென்று கேட்கிறார். கபிஞ்ஜலன் தீர்த்த-விளக்க முறையில் கைலாசத்தின் மகிமையை வர்ணிக்கிறான்—அதன் வெண்மை, ரத்தினச் செழிப்பு, காடுகள், தெய்வீக உயிர்களின் வாசம், சிவாலயம்; கைலாசம் புண்ணியத்தின் குவியலெனத் தோன்றுகிறது எனச் சொல்கிறான். கங்கையின் அவதாரம், கைலாசத்தில் உள்ள பெருஞ்சரஸ், மேலும் துயருற்ற தெய்வக் கன்னி—அவளின் கண்ணீரிலிருந்து தாமரைகள் தோன்றி குகைநீரோட்டத்தில் மிதந்து செல்லும் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. ரத்னமலையில் ரத்னேஸ்வரன்/மஹேஸ்வரன் உறைவதாகப் பெயருடன் குறிப்பிடப்படுகிறது; மிகுந்த சிவபக்தியுடைய தபஸ்வியின் அறிமுகமும் வருகிறது. இறுதியில் கபிஞ்ஜலன் காரண விளக்கம் வேண்ட, ஞானி குஞ்ஜலர் அடுத்த உரைக்குத் தொடங்குகிறார்.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । देवदेवो हृषीकेशस्त्वंगपुत्रं नृपोत्तमम् । समाचष्ट महाश्रेय आख्यानं पापनाशनम्
சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனான ஹ்ருஷீகேசன், அங்கபுத்திரனாகிய சிறந்த அரசனுக்கு, பாபநாசகமும் மஹாஶ்ரேயஸ்கரமும் ஆன ஆக்யானத்தை உரைத்தான்।
Verse 2
श्रूयतामभिधास्यामि चरित्रं श्रेयदायकम् । द्विजस्यापि च वृत्तांतं कुंजलस्य महात्मनः
கேளுங்கள்; நான் நன்மை அளிக்கும் சரிதத்தைச் சொல்கிறேன்—மகாத்மையான த்விஜன் குஞ்ஜலனின் வரலாறையும் கூட।
Verse 3
विष्णुरुवाच । कुंजलश्चापि धर्मात्मा चतुर्थं पुत्रमेव च । समाहूय मुदायुक्त उवाचैनं कपिंजलम्
விஷ்ணு கூறினார்—அப்போது தர்மாத்மையான குஞ்ஜலன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் நான்காவது மகனையும் அழைத்து, அந்த கபிஞ்ஜலனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்।
Verse 4
किं नु पुत्र त्वया दृष्टमपूर्वं कथयस्व मे । भोजनार्थं तु यासि त्वमितः कस्मिन्सुतोत्तम
மகனே! நீ கண்ட அதிசயமான அபூர்வம் என்ன? எனக்குச் சொல். உணவிற்காக, சிறந்த மகனே, இங்கிருந்து நீ எங்கே செல்கிறாய்?
Verse 5
तदाचक्ष्व महाभाग यदि दृष्टं सुपुण्यदम् । कपिंजल उवाच । यच्च तात त्वया पृष्टमपूर्वं प्रवदाम्यहम्
மகாபாகனே! மிகப் புண்ணியம் தருவதை நீ கண்டிருந்தால் கூறு. கபிஞ்ஜலன் சொன்னான்—தாதா! நீ கேட்ட அந்த அபூர்வ நிகழ்வை நான் இப்போது உரைக்கிறேன்.
Verse 6
यन्न दृष्टं श्रुतं केन कस्मान्नैव श्रुतं मया । तदिहैव प्रवक्ष्यामि श्रूयतामधुना पितः
யாரும் காணாததும் கேளாததும் எனக்கு எப்படிக் கேட்க முடியும்? தந்தையே! அதையே நான் இங்கே இப்போது உரைக்கிறேன்; தயை செய்து கேளுங்கள்.
Verse 7
शृण्वंतु भ्रातरः सर्वे मातस्त्वं शृणु सांप्रतम् । कैलासः पर्वतश्रेष्ठो धवलश्चंद्र सन्निभः
அனைத்து சகோதரரும் கேளுங்கள்; தாயே, நீயும் இப்போது கேள். கைலாசம் மலைகளில் சிறந்தது; அது வெண்மையாக, நிலவைப் போல் ஒளிர்கிறது.
Verse 8
नानाधातुसमाकीर्णो नानावृक्षोपशोभितः । गंगाजलैः शुभैः पुण्यैः क्षालितः सर्वतः पितः
அது பலவகைத் தாதுக்களால் நிறைந்தது, பலவகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; தந்தையே! எல்லாத் திசைகளிலும் கங்கையின் மங்களமான புனித நீரால் அது கழுவப்பட்டு பாவனமாயுள்ளது.
Verse 9
नदीनां तु सहस्राणि दिव्यानि विविधानि च । यस्मात्तात प्रसूतानि जलानि विविधानि च
அன்புள்ள தாதா! அவரிடமிருந்தே தெய்வீகமும் பலவகையுமான ஆயிரக்கணக்கான நதிகள் தோன்றின; அதுபோலப் பலவகை நீர்களும் அவரிடமிருந்தே வெளிப்பட்டன।
Verse 10
तडागानि सहस्राणि सोदकानि महागिरौ । नद्यः संति विशालिन्यो हंससारससेविताः
அந்த மகா மலைமேல் நீரால் நிறைந்த ஆயிரக்கணக்கான தடாகங்கள் உள்ளன; மேலும் அங்கு அன்னங்களும் சாரஸப் பறவைகளும் உலாவும் அகன்ற, விரிந்த நதிகளும் உள்ளன।
Verse 11
तस्मिञ्छिखरिणां श्रेष्ठे पुण्यदाः पापनाशनाः । वनानि विविधान्येव पुष्पितानि फलानि च
அந்த மலைச்சிகரங்களில் சிறந்த இடத்தில் பலவகை வனங்கள் இருந்தன—புண்ணியம் அளிப்பவை, பாவம் அழிப்பவை—மலர்களும் கனிகளும் நிறைந்தவை।
Verse 12
नानावृक्षोपयुक्तानि हरितानि शुभानि च । किन्नराणां गणैर्युक्तश्चाप्सरोभिः समाकुलः
அது பலவகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு பசுமையுடனும் மங்களத்துடனும் இருந்தது; கின்னரக் குழுக்களால் நிறைந்து, அப்ஸரஸ்களால் கூட்டமாயிருந்தது।
Verse 13
गंधर्वचारणैः सिद्धैर्देववृंदैः सुशोभितः । दिव्यवृक्षवनोपेतो दिव्यभावैः समाकुलः
அது கந்தர்வர், சாரணர், சித்தர் மற்றும் தேவர்கூட்டங்களால் அழகுபெற்றது; தெய்வீக மரவனங்களால் சூழப்பட்டு, தெய்வீகப் பாவங்களும் மகிமையும் நிறைந்திருந்தது।
Verse 14
दिव्यगंधैः सुशोभाढ्यैर्नानारत्नसमन्वितः । शिलाभिः स्फटिकस्यापि शुक्लाभिस्तु सुशोभनः
தெய்வீக நறுமணங்களால் விளங்கித், மிகுந்த அழகும் பலவகை ரத்தினங்களும் நிறைந்த அந்த இடம், வெண்மையான ஸ்படிகம் போன்ற கற்பலகைகளால் மேலும் இனிமையாகத் தோன்றியது।
Verse 15
सूर्यतेजोमयो राजंस्तेजोभिस्तु समाकुलः । चंदनैश्चारुगंधैश्च बकुलैर्नीलपुष्पकैः
அரசே, அது சூரியத் தேஜஸால் உருவானதுபோல், எங்கும் ஒளியால் நிறைந்திருந்தது; இனிய நறுமணச் சந்தனம், பகுள மலர்கள், நீல நிறப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।
Verse 16
नानापुष्पमयैर्वृक्षैः सर्वत्र समलंकृतः । पक्षिणां सुनिनादैश्च दिव्यानां मधुरायते
பலவகை மலர்களைத் தாங்கிய மரங்களால் எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; தெய்வீகப் பறவைகளின் இனிய, மங்களகரமான குரலொலியால் அந்த இடம் மேலும் இனிமை பெற்றது।
Verse 17
षट्पदानां निनादैश्च वृक्षौघैर्मधुरायते । रुतैश्च कोकिलानां तु शोभते स वनो गिरिः
தேனீக்களின் மெல்லிய ஓசையும் மரங்களின் பெருக்கமும் அந்த வனமலைக்கு இனிமை சேர்த்தன; குயில்களின் கூவலால் நிறைந்து அது மேலும் அழகுற விளங்கியது।
Verse 18
गणकोटिसमाकीर्णं तत्रास्ति शिवमंदिरम् । अंशुभिर्धवलं पुण्यं पुण्यराशिशिलोच्चयम्
அங்கே கோடிக்கணக்கான கணங்களால் சூழப்பட்ட சிவன் ஆலயம் இருந்தது; கதிரொளியால் வெண்மையாகப் பிரகாசித்து, தூய புண்ணியமயமாக—புண்ணியக் குவியலால் எழுந்த கற்பாறைச் சிகரம் போலத் தோன்றியது।
Verse 19
सिंहैश्च गर्जमानैश्च सैरिभैः कुंजरैस्ततः । दिग्गजानां सुघोषैश्च शब्दितं च समंततः
அப்போது எங்கும் சிங்கங்களின் கர்ஜனை, வலிமைமிகு யானைகளின் முழக்கம், திசை காவல் யானைகளின் மங்கலத் தும்பை ஒலியால் அனைத்தும் முழங்கின।
Verse 20
नानामृगैः समाकीर्णं शाखामृगगणाकुलम् । मयूरकेकाघोषैश्च गुहासु च विनादितम्
அது பலவகை வனவிலங்குகளால் நிரம்பி, மரங்களில் வாழும் குரங்குக் கூட்டங்களால் கலகலப்பாக இருந்தது; மயில்களின் கேகாரவம் குகைகளிலும் எதிரொலித்தது।
Verse 21
कंदरैर्लेपनैः कूटैः सानुभिश्च विराजितम् । नानाप्रस्रवणोपेतमोषधीभिर्विराजितम्
அது குகைகள், சரிவுகள், உச்சிகள், மலைத்தொடர்கள் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்றது; பல நீரூற்றுகளுடன் கூடி, மருந்துத் தாவரங்களால் மேலும் ஒளிர்ந்தது।
Verse 22
दिव्यं दिव्यगुणं पुण्यं पुण्यधाम समाकुलम् । सेवितं पुण्यलोकैश्च पुण्यराशिं महागिरिम्
அந்த மகாமலை தெய்வீகமானது, தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்தது, புனிதமானது, புண்ணியத் தாமங்களால் நிரம்பியது; புண்ணிய லோக வாசிகளால் சேவிக்கப்படுவது, புண்ணியத்தின் பெருங்குவியல்போல் விளங்குகிறது।
Verse 23
पुलिंदभिल्लकोलैश्च सेवितं पर्वतोत्तमम् । विकटैः शिखरैः कोटैरद्रिराजः प्रकाशते
அந்த மலைச்சிறந்தது புலிந்தர், பில்லர், கோலர் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுகிறது; பயங்கர உச்சிகளும் கடினக் குன்றுகளும் அலங்கரிக்க, அந்த அத்ரிராஜன் ஒளிவீசுகிறது।
Verse 24
अन्यैर्नानाविधैः पुण्यैः कौतुकैर्मंगलैः शुभैः । गंगोदकप्रवाहैश्च महाशब्दं प्रसुस्रुवे
வேறு பலவகை புண்ணியச் செயல்கள், விழாக்கொண்டாட்டங்கள், மங்களமான சுபச் சடங்குகள், மேலும் கங்காஜலப் பெருக்குகளுடன் அங்கே பேரொலி முழங்கியது.
Verse 25
शंकरस्य गृहं तत्र कैलासं गतवानहम् । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं यन्न दृष्टं कदा श्रुतम्
அங்கே நான் சங்கரனின் இல்லமான கைலாசத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்—முன்பு ஒருபோதும் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை.
Verse 26
श्रूयतामभिधास्यामि तात सर्वं मयोदितम् । शिखराद्गिरिराजस्य मेरोः पुण्यान्महोदयात्
அன்புத் தாதா, கேள்; நான் கூறிய அனைத்தையும் இப்போது உரைப்பேன்—மலைகளின் அரசன் மேருவின் உச்சியிலிருந்து, அதன் புண்ணியமிகு மகோன்னதியால் எழுந்ததாய்.
Verse 27
हिमक्षीरसुवर्णस्तु प्रवाहः पतते भुवि । गंगायाश्च महाभाग रंहसा घोषभूषितः
மகாபாகனே, பனி மற்றும் பால் போல வெண்மையும், பொன்னிற ஒளியும் கொண்ட ஒரு பெருக்கம் பூமியின்மேல் விழுகிறது; வேகமாய் ஓடும் கங்கை தன் கர்ஜனை ஒலியால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.
Verse 28
कैलासस्य शिरः प्राप्य तत्र विस्तरतां गतः । दशयोजनमानेन तत्र गंगा ह्रदो महान्
கைலாசத்தின் உச்சியை அடைந்து அது (கங்கை) அங்கே விரிந்து பரவுகிறது; அங்கே பத்து யோஜனை அளவுடைய கங்கையின் மகத்தான ஏரி உள்ளது.
Verse 29
महातोयेन पुण्येन विमलेन विराजते । सर्वतोभद्रतां प्राप्तो महाहंसैः प्रशोभते
அந்த ஏரி பேரளவு புனிதமும் களங்கமற்றதுமான நீரால் ஒளிர்கிறது. எல்லாத் திசைகளிலும் மங்கலத்தை அடைந்து, மகா ஹம்ஸங்களால் மேலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.
Verse 30
सामोच्चारेण पुण्येन दिव्येन मधुरेण च । हंसास्तत्र प्रकूजंति सरस्तेन विराजते
அங்கே சாம வேத உச்சாரணத்தின் புனித, தெய்வீக, இனிய ஒலி எழுகிறது. ஹம்ஸங்கள் இனிமையாகக் கூவ, அதனால் அந்த ஏரி மேலும் ஒளிர்கிறது.
Verse 31
तस्य तीरे शिलायां वै हिमकन्या महामते । आसीना मुक्तकेशांता रूपद्रविणशालिनी
அதன் கரையில், உண்மையாகவே, ஒரு பாறையின் மீது, ஓ பெருமதியே, ஹிமவானின் மகள் அமர்ந்திருந்தாள்—அவிழ்ந்தோடும் கூந்தலுடன்—அழகும் செல்வமும் நிறைந்தவளாய்.
Verse 32
दिव्यरूपसुसंपन्ना सगुणा दिव्यलक्षणा । दिव्यालंकारभूषा च तस्यास्तीरे विराजते
தெய்வீக வடிவில் நிறைந்தவளாய், நற்குணங்களுடன், தெய்வீக இலக்கணங்களைக் கொண்டவளாய், விண்ணுலக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய்—அவள் அந்தக் கரையில் ஒளிவீசி விளங்கினாள்.
Verse 33
न जाने गिरिराजस्य तनया वा महोदधेः । नो वास्ति ब्रह्मणः पत्नी सा वा स्वाहा भविष्यति
அவள் மலைராஜனின் மகளோ, அல்லது பேர்கடலின் மகளோ என எனக்குத் தெரியாது. அவள் பிரம்மாவின் துணைவியா என்பதும் உறுதி இல்லை; ஒருவேளை அவள் ஸ்வாஹாவாக ஆகக்கூடும்.
Verse 34
इंद्राणी वा महाभागा रोहिणी वा भविष्यति । ईदृशी रूपसंपत्तिर्युवतीनां न दृश्यते
இந்த மகாபாக்கியவள் நிச்சயமாக இந்திராணியே அல்லது ரோஹிணியே ஆவாள். இத்தகைய ரூபச் செல்வம் இளம்பெண்களிடையே எங்கும் காணப்படாது.
Verse 35
अन्यासां च सुदिव्यानां नारीणां तात सर्वथा । यादृशं रूपसंभावं गुणशीलं प्रदृश्यते
மேலும், அன்பனே, பிற மிகத் தெய்வீகமான பெண்களிடையிலும் எங்கோ ஒரிடத்தில் இத்தகைய ரூபவளமும் குணநலச் சிறப்பும் காணப்படுகின்றன.
Verse 36
अप्सरसां कदा नास्ति तादृशं रूपलक्षणम् । यादृशं तु मया दृष्टं तदंगं विश्वमोहनम्
அப்ஸரஸ்களிடையிலும் அத்தகைய ரூபலட்சணம் எப்போதும் இல்லை; நான் கண்ட அந்த ரூபத்தின் அங்கங்கள் அனைத்தும் உலகமெங்கும் மயக்கும் தன்மை உடையவை.
Verse 37
शिलापदे समासीना दुःखेनापि समाकुला । रुदते सुस्वरैर्बाला अनेकैः स्वजनैर्विना
கல் பலகையின் மீது அமர்ந்த அந்த இளம்பெண் துயரால் கலங்கித் தன் பல உறவினரின்றி, இனியதாயினும் இரங்கலான குரலில் அழத் தொடங்கினாள்.
Verse 38
अश्रूणि मुंचमाना सा मुक्ताभानि बहूनि च । निर्मलानि सरस्यत्र पतंत्येव महामते
அவள் கண்ணீர் விடும்போது, முத்துகளைப் போன்ற பல தூய துளிகள் அங்கே அந்த ஏரியில் விழுந்தன, ஓ மகாமதியே.
Verse 39
बिंदवो मौक्तिकाभास्ते निपतंति महोदके । तेभ्यो भवंति पद्मानि हृद्यानि सुरभीणि तु
பெருநீரில் முத்துபோன்ற துளிகள் விழுகின்றன; அவற்றிலிருந்து மனம் மகிழும் நறுமணமிக்க தாமரைகள் தோன்றுகின்றன।
Verse 40
पद्मानि जज्ञिरे तेभ्यो नेत्राश्रुभ्यो महामते । गंगांभसि तरंत्येव असंख्यातानि तानि तु
மகாமதியே! அந்த கண்நீரிலிருந்து தாமரைகள் பிறந்தன; கங்கையின் நீரில் அவை எண்ணிலடங்கா தாமரைகள் உண்மையிலேயே மிதந்தன।
Verse 41
पतितानि सुहृद्यानि रंहसा यानि तानि तु । गंगाप्रवाहमध्ये तु हंसवृंदैः सुसेविते
வேகமாக விழுந்த அந்த அழகியவை கங்கையின் ஓட்டத்தின் நடுவில் இருந்தன; அங்கு அன்னப்பறவைக் கூட்டங்கள் நன்கு உலாவின.
Verse 42
भागीरथ्याः प्रवाहस्तु तस्मात्स्थानाद्विनिर्गतः । कैलासशिखरं प्राप्य रत्नाख्यं चारुकंदरम्
அப்போது அந்த இடத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட பாகீரதியின் ஓடை கைலாசச் சிகரத்தை அடைந்து, ‘ரத்ன’ எனப்படும் அழகிய குகையில் புகுந்தது।
Verse 43
वर्तते तोयपूर्णस्तु योजनद्वयविस्तृतः । हंसवृंदसमाकीर्णो जलपक्षि समाकुलः
அந்த குகை நீரால் நிரம்பி, இரண்டு யோஜனை அளவு விரிந்தது; அன்னக் கூட்டங்களால் நிறைந்து, நீர்ப்பறவைகளால் கலகலப்பாக உள்ளது।
Verse 44
नानावर्णविशेषाणि संति पद्मानि तत्र च । प्रवाहे निर्मले तात मुनिवृंदनिषेविते
அங்கே பலவகை நிறங்களுடைய சிறப்பான தாமரைகள் உள்ளன; ஓ தாதா, முனிவர்கூட்டம் சேவிக்கும் அந்தத் தூய ஓடையில் அவை விளங்குகின்றன।
Verse 45
अश्रुभ्यो यानि जातानि प्रभाते कमलानि तु । गंगोदकप्लुतान्येव सौरभाणि महांति च
விடியற்காலத்தில் கண்ணீரிலிருந்து பிறந்த அந்தத் தாமரைகள், கங்கைநீரில் நனைந்ததுபோல்; அவற்றின் மணம் மிக மிக உயர்ந்தது।
Verse 46
प्रतरंति प्रवाहे तु निर्मले जलपूरिते । मध्ये मध्ये सुहंसैश्च जलपक्षिनिनादिते
அவை தூய்மையான நீர் நிறைந்த ஓட்டத்தில் மிதந்து செல்கின்றன; இடையிடையே நன்னார்ந்த அன்னங்களும் நீர்ப்பறவைகளும் எழுப்பும் ஒலியால் அந்த ஓடை முழங்குகிறது।
Verse 47
सूत उवाच । रत्नाख्ये तु गिरौ तस्मिन्रत्नेश्वरमहेश्वरः । देवदैत्यसुपूज्योपि तिष्ठते तात सर्वदा
சூதர் கூறினார்—ரத்னம் எனப்படும் அந்த மலைமேல் ரத்னேஸ்வர மகேஸ்வரன் எப்போதும் தங்கியிருக்கிறார்; ஓ தாதா, தேவர்களும் தைத்யர்களும் கூட அவரை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்।
Verse 48
तत्र दृष्टो मया तात कश्चित्पुण्यमयो मुनिः । जटाभारसमाक्रांतो निर्वासा दंडधारकः
அங்கே, ஓ தாதா, நான் ஒரு புண்ணியமிகு முனிவரை கண்டேன்—சடைமுடியின் பாரத்தால் சுமைப்பட்டவர், ஆடையற்றவர், தண்டம் ஏந்தியவர்।
Verse 49
निराधारो निराहारस्तपसातीव दुर्बलः । कृशांगोऽप्यस्थिसंघातस्त्वचामात्रेण वेष्टितः
ஆதாரமின்றி, உணவின்றி, தவத்தால் அவர் மிகுந்த பலவீனமடைந்தார். உடல் மெலிந்திருந்தாலும், தோலால் மட்டும் மூடப்பட்ட எலும்புக் கட்டமைப்பாகவே தோன்றினார்।
Verse 50
भस्मोद्धूलितमात्राणि सर्वांगानि महात्मनः । शुष्कपत्राणि भक्षेत शीर्णानि पतितानि च
அந்த மகாத்மாவின் உடல் முழுவதும் சாம்பல் தூளால் மட்டும் மூடப்பட்டிருந்தது. அவர் உலர்ந்த இலைகளை—வாடி விழுந்த பழைய இலைகளையும்—உண்டார்।
Verse 51
शिवभक्तिसमासीनो दुराधारो महातपाः । अश्रुभ्यो यानि जातानि पद्मानि सुरभीणि च
சிவபக்தியில் ஆழ்ந்த, அசைக்க முடியாத, அடக்க இயலாத அந்த மகாதபஸ்வி. அவரது கண்ணீரிலிருந்து மணமிக்க தாமரைகள் பிறந்தன।
Verse 52
गंगातोयात्समानीय देवदेवं प्रपूजयेत् । रत्नेश्वरं महाभागो गीतनृत्यविशारदः
கங்கை நீரை கொண்டு வந்து, பாடல்-நடனத்தில் தேர்ந்த அந்த மகாபாக்யவான் தேவர்களின் தேவனான ரத்னேஸ்வரரை முறையாக வழிபட வேண்டும்।
Verse 53
गायते नृत्यते तस्य द्वारस्थस्त्रिपुरद्विषः । मठमागत्य धर्मात्मा रोदते सुस्वरैरपि
அவரது வாசலில் திரிபுரனை வென்ற சிவன் நின்று பாடி நடனம் செய்கிறான். மடத்திற்குள் வந்து அந்த தர்மாத்மா இனிய ஸ்வரங்களோடு அழுதும் விடுகிறான்।
Verse 54
एतद्दृष्टं मया तात अपूर्वं वदतांवर । कथयस्व प्रसादान्मे यदि त्वं वेत्सि कारणम्
ஓ தாதா, பேச்சில் சிறந்தவரே! நான் இந்த அபூர்வமான அதிசயத்தை கண்டேன். உமக்கு காரணம் தெரிந்தால் அருளுடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 55
सा का नारी महाभागा कस्मात्तात प्ररोदिति । कस्मात्स देवपुरुषो देवमर्चेन्महेश्वरम्
ஓ தாதா, அந்த மகாபாக்கியவதி பெண் யார், ஏன் அழுகிறாள்? மேலும் அந்த தேவசமான ஆண் ஏன் மகேஸ்வரரை வழிபடுகிறான்?
Verse 56
तन्मे त्वं विस्तराद्ब्रूहि सर्वसंदेहकारणम् । एवमुक्तो महाप्राज्ञः कुंजलोपि सुतेन हि
எனவே என் எல்லா சந்தேகங்களும் நீங்குமாறு நீ விரிவாகச் சொல். மகன் இவ்வாறு கேட்டபோது மிகுந்த ஞானமுடைய குஞ்ஜலனும் பேசினான்.
Verse 57
कपिंजलेन प्रोवाच विस्तराच्छृण्वतो मुनेः
முனிவர் கவனமாகக் கேட்க, கபிஞ்ஜலன் விரிவாக உரைத்தான்.