Adhyaya 10

Verse 1

ऋषय ऊचुः । ततस्ते दानवाः सर्वे हिरण्यकशिपूत्तराः । युद्धाद्भग्नास्तु किं कुर्युर्व्यवसायं महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—அப்போது ஹிரண்யகசிபுவின் புதல்வர்களான அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும் போரில் தோற்றுப் பின்வாங்கி, ஓ மகாமதே! என்ன செயல்வழியை மேற்கொண்டனர்?

Verse 2

विस्तरेणापि नो ब्रूहि तेषां वृत्तमनुत्तमम् । श्रोतुमिच्छामहे सर्वे त्वत्तो वै सांप्रतं द्विज

அவர்களின் ஒப்பற்ற வரலாற்றை எங்களுக்குச் சிறிதும் குறையாமல் விரிவாகச் சொல்லும். ஓ த்விஜரே! இப்பொழுதே உம்மிடமிருந்து அதை எல்லோரும் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 3

सूत उवाच । भग्ना रणात्तु ते सर्वे बलहीनास्तु वै तदा । गतदर्पाः सुदुःखार्ता दैत्यास्ते पितरं गताः

சூதர் கூறினார்—அப்போது அவர்கள் அனைவரும் போரில் முறிந்து வலிமையிழந்தனர். அகந்தை நீங்கி, கடுந்துயரால் வாடிய அந்த தைத்யர்கள் தம் தந்தையிடம் சென்றனர்.

Verse 4

भक्त्या प्रणम्य ते सर्वे समूचुः कश्यपं तदा । दानवा ऊचुः । भवद्वीर्यात्समुत्पत्तिरस्माकं द्विजसत्तम

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் கஷ்யபரை வணங்கி உரைத்தனர். தானவர்கள் கூறினர்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, உங்கள் வீர்ய சக்தியிலிருந்தே எங்கள் தோற்றம் ஏற்பட்டது.

Verse 5

देवतानां महाभाग दानवानां तथैव च । वयं च दानवाः सर्वे बलवीर्यपराक्रमाः

ஓ மகாபாகனே, தேவர்களிடையிலும் தானவர்களிடையிலும் நாங்கள் அனைவரும் தானவர்கள்; பலம், வீர்யம், பராக்கிரமம் உடையவர்கள்.

Verse 6

उपायज्ञाः सुधीराश्च उद्यमेन समन्विताः । वयं तु बहवस्तात देवास्त्वल्पास्तथैव च

நாங்கள் உபாயங்களை அறிந்தோர், தெளிந்த அறிவுடையோர், முயற்சியால் நிறைந்தோர். அப்பா, நாங்கள் பலர்; தேவர்கள் மிகக் குறைவே.

Verse 7

कथं जयंति ते सर्वे वयं भग्ना महाहवात् । तत्किं वै कारणं तात बलतेजः समन्विताः

அவர்கள் அனைவரும் எவ்வாறு வெற்றி பெறுகின்றனர், நாங்கள் பெரும் போரில் எவ்வாறு தோற்கடிக்கப்படுகிறோம்? அப்பா, பலமும் தேஜஸும் உடையவர்களாக இருந்தும் இதற்குக் காரணம் என்ன?

Verse 8

मत्तनागसहस्राणामेकैकस्य महामते । बलमस्ति च दैत्यस्य नास्ति देवेषु तादृशम्

ஓ மகாமதியே, ஒவ்வொரு தைத்தியனுக்கும் ஆயிரம் மதயானைகளின் பலத்துக்கு இணையான பலம் உண்டு; தேவர்களிடம் அத்தகைய பலம் இல்லை.

Verse 9

जयश्च दृश्यते तात देवेष्वेव महाहवे । तत्सर्वं कथयस्वैव संशयंछेत्तुमर्हसि

தாதா! அந்த மாபெரும் போரில் தேவர்களிடமே வெற்றி காணப்படுகிறது. ஆகவே அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என் ஐயத்தை நீக்க வல்லவர் நீரே.

Verse 10

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे दैत्यतपश्चर्यावर्णनंनाम दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘தைத்தியர்களின் தவவிளக்கம்’ எனும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 11

वीर्यनिर्वापकस्तातो माताक्षेत्रमिदं सदा । धारणे पालने चैव पोषणे च यथैव हि

ஆகவே, தாதா! தாய் எப்போதும் விதையை ஏற்று நிலைநிறுத்தும் வயல்போல்; கருவைத் தாங்குதல், காத்தல், போஷித்தல் ஆகியவற்றிலும் அவளே அதுபோல இருக்கிறாள்.

Verse 12

किं कुर्याद्विषमार्थे तु पिता पुत्रे च वै तथा । अत्र प्रधानं कर्मैव मामेवं बुद्धिराश्रिता

மகனைச் சார்ந்த கடினமான முரண்பாடு எழும்போது தந்தை என்ன செய்ய வேண்டும்? இங்கே முதன்மை செயல்—நல்லொழுக்கமே; என் அறிவு இதிலேயே நிலைத்துள்ளது.

Verse 13

द्वैविध्यं कर्मसंबंधं पापपुण्यसमुद्भवम् । सत्यमेव समाश्रित्य क्रियते धर्म उत्तमः

கர்மத்தின் தொடர்பு இருவகை—பாவமும் புண்ணியமும் என எழுவது. சத்தியத்தையே சரணடைந்து உயர்ந்த தர்மம் நடைமுறையில் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

Verse 14

तपोध्यानसमायुक्तं तारणाय हि तं सुताः । पतनाय पातकं प्रोक्तं सर्वदैव न संशयः

மக்களே, தவமும் தியானமும் இணைந்தது விடுதலைக்குக் காரணம் என உரைக்கப்படுகிறது; பாவம் (பாதகம்) வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்—இதில் எப்போதும் ஐயமில்லை।

Verse 15

बलेन परिवारेण आभिजात्येन पुत्रकाः । पुण्यहीनस्य पुंसो वै तद्बलं विकलायते

மக்களே, வலிமை, குடும்பத் துணை, உயர்குலப் பிறப்பு, மகன்கள்—இவை இருந்தாலும்; புண்ணியம் அற்ற மனிதனின் அந்த வலிமை நிச்சயமாக சோர்ந்து போகிறது।

Verse 16

उन्नता गिरिदुर्गेषु वृक्षाः संति सुपुत्रकाः । पतंति वातवेगेन समूलास्तु घनास्तथा

நல்ல மக்களே, மலைக் கோட்டைகளில் வேரோடு உறுதியாக நின்ற உயர்ந்த மரங்களும் காற்றின் வேகத்தால் சாய்ந்து விழுகின்றன; அடர்ந்த காடுகளும் அதுபோலவே।

Verse 17

सत्यधर्मविहीनास्ते तथायांति यमक्षयम् । साधारणः प्राणिनां च धर्म एष सुपुत्रकाः

சத்தியமும் தர்மமும் அற்றவர்கள் அதற்கேற்ப யமலோகத்தை அடைகின்றனர். நல்ல மக்களே, இதுவே எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவான தர்மம்।

Verse 18

येन संतरते जंतुरिह चैव परत्र च । तद्युष्माभिः परित्यक्तं सत्यं धर्मसमन्वितम्

உயிர் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் கடந்து செல்ல உதவும் தர்மம் சேர்ந்த சத்தியத்தை நீங்கள் கைவிட்டீர்கள்।

Verse 19

अधर्ममास्थितं पुत्रा युष्माभिः सत्यवर्जितैः । सत्यधर्मतपोभ्रष्टाः पतिता दुःखसागरे

மக்களே, நீங்கள் சத்தியத்தை விட்டு அதர்மத்தைச் சார்ந்தீர்கள். சத்தியம், தர்மம், தவம் ஆகியவற்றிலிருந்து வழுவி, துயரக் கடலில் வீழ்ந்தீர்கள்.

Verse 20

देवाश्च सत्यसंपन्नाः श्रेयसा च समन्विताः । तपः शांतिदमोपेताः सुपुण्या पापवर्जिताः

தேவர்கள் சத்தியத்தில் நிறைந்தவர்கள்; பரம நன்மையுடன் இணைந்தவர்கள். தவம், அமைதி, தமம் உடையவர்கள்—மிகப் புண்ணியர்கள், பாபமற்றவர்கள்.

Verse 21

यत्र सत्यं च धर्मश्च तपः पुण्यं तथैव च । यत्र विष्णुर्हृषीकेशो जयस्तत्र प्रदृश्यते

எங்கே சத்தியமும் தர்மமும் நிலைகொள்கின்றனவோ, தவமும் புண்ணியமும் எங்கே உள்ளனவோ; மேலும் எங்கே இந்திரியங்களின் நாதன் ஹ்ருஷீகேசன் விஷ்ணு இருப்பானோ—அங்கே வெற்றி தெளிவாகப் புலப்படும்.

Verse 22

तेषां सहायः संभूतो वासुदेवः सनातनः । तस्माज्जयंति ते देवाः सत्यधर्मसमन्विताः

அவர்களுக்கு உதவியாக சனாதன வாசுதேவன் வெளிப்பட்டான்; ஆகவே சத்தியமும் தர்மமும் உடைய அந்த தேவர்கள் வெற்றி பெறுகின்றனர்.

Verse 23

सहायेन बलेनैव पौरुषेण तथैव च । भवंतः किल वै पुत्रास्तपः सत्यविवर्जिताः

உதவி, வலிமை, மேலும் வெறும் வீரத்தையே நம்பி, மக்களே, நீங்கள்—என்று சொல்லப்படுகிறது—தவமும் சத்தியமும் அற்றவர்களாய் உள்ளீர்கள்.

Verse 24

यस्य विष्णुः सहायश्च तपश्चैव बलं तथा । तस्यैव च जयो दृष्ट इति धर्मविदो विदुः

விஷ்ணு துணையாய் இருந்து, தவமும் வலிமையும் உடையவனுக்கே வெற்றி நிச்சயமாகும் என்று தர்மஞானிகள் அறிகின்றனர்.

Verse 25

यूयं धर्मविहीनास्तु तपः सत्यविवर्जिताः । ऐंद्रं पदं बलेनैव प्राप्तवंतश्च पूर्वतः

நீங்கள் தர்மமற்றவர்கள்; தவமும் சத்தியமும் இன்றியவர்கள். முன்பு வெறும் வலிமையாலேயே இந்திரப் பதவியை அடைந்தீர்கள்.

Verse 26

तपो विना महाप्राज्ञा धर्मेण यशसा विना । बलदर्पगुणैः पुत्रा न प्राप्यमैन्द्रकं पदम्

மிகுந்த ஞானமுடைய என் புதல்வர்களே! தவமின்றி, தர்மமும் புகழும் இன்றிப், வலிமை அகந்தை முதலிய குணங்கள் இருந்தாலும் இந்திரசம பதவி அடைய முடியாது.

Verse 27

प्राप्याप्यैंद्रं पदं पुत्रास्ततो भ्रष्टा भवंति हि । तस्माद्यूयं प्रकुर्वंतु तपः पुत्राः समन्विताः

புதல்வர்களே! இந்திரப் பதவியை அடைந்தாலும் அதிலிருந்து வீழ்ச்சி உண்டாகும்; ஆகவே நீங்கள் ஒன்றுபட்டு உறுதியாகத் தவம் செய்யுங்கள்.

Verse 28

अविरोधेन संयुक्ता ज्ञानध्यानसमन्विताः । वैरं चैव न कर्तव्यं केशवेन समं कदा

முரண்பாடின்றி ஒற்றுமையாய் இருந்து, ஞானமும் தியானமும் உடையவர்களாக இருங்கள்; கேசவனுடன் எந்நேரமும் பகை செய்யாதீர்கள்.

Verse 29

एवंविधा यदा पुत्रा यूयं धन्या भविष्यथ । परां सिद्धिं तदा सर्वे प्रयास्यथ न संशयः

நீங்கள் இவ்வாறான நற்குணமிக்க புதல்வர்களாக ஆனபோது, நீங்கள் உண்மையிலே பாக்கியவான்கள் ஆவீர்கள். அப்போது நீங்கள் அனைவரும் பரமசித்தியை அடைவீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 30

एवं संभाषितास्ते तु कश्यपेन महात्मना । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं दानवास्ते महौजसः

மகாத்மா கश्यபர் இவ்வாறு உரைத்தபோது, அந்த மாபெரும் வலிமைமிக்க தானவர்கள் தந்தையின் வாக்கைச் செவிமடுத்து (அதற்கேற்ப) செயல்பட்டனர்.

Verse 31

प्रणम्य कश्यपं भक्त्या समुत्थाय त्वरान्विताः । सुमंत्रं चक्रिरे दैत्याः परस्परसमाहिताः

பக்தியுடன் கश्यபரை வணங்கி அவர்கள் விரைவாக எழுந்தனர். பின்னர் தைத்தியர்கள் ஒருமனத்துடன், பரஸ்பரம் ஒத்திசைந்து, சிறந்த ஆலோசனையை அமைத்தனர்.

Verse 32

हिरण्यकशिपू राजा तानुवाचाथ दानवान् । तपश्चैव करिष्यामो दुष्करं सर्वदायकम्

அப்போது அரசன் ஹிரண்யகசிபு அந்த தானவர்களிடம் கூறினான்—“நாம் நிச்சயமாகத் தவம் செய்வோம்; அது கடினமானதாயினும், எல்லாவற்றையும் அருள்வதாகும்.”

Verse 33

हिरण्याक्षस्तदोवाच करिष्ये दारुणं तपः । ततो बलेन त्रैलोक्यं ग्रहीष्ये नात्र संशयः

அப்போது ஹிரண்யாக்ஷன் கூறினான்—“நான் கடுமையான தவம் செய்வேன். அதனால் கிடைக்கும் வலிமையால் மூவுலகையும் கைப்பற்றுவேன்—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 34

रणे निर्जित्य गोविंदं तमिमं पापचेतसम् । व्यापाद्य देवताः सर्वाः पदमैंद्रं व्रजाम्यहम्

போரில் கோவிந்தனை வென்று, எல்லாத் தேவர்களையும் கொன்று—இங்கே உள்ள இந்தப் பாவமனத்தவனைப் பார்த்து—நான் பத்மைந்திரன் உலகிற்குச் செல்வேன்.

Verse 35

बलिरुवाच । एवं न युज्यते कर्तुं युष्माभिर्दितिजेश्वराः । विष्णुना सह यद्वैरं तद्वैरं नाशकारणम्

பலியான் கூறினான்—ஹே திதி-புத்ரர்களின் தலைவர்களே, இவ்வாறு செய்வது உங்களுக்கு உரியது அல்ல. விஷ்ணுவுடன் கொள்ளும் பகை அதுவே அழிவின் காரணமாகும்.

Verse 36

दानधर्मैस्तथा पुण्यैस्तपोभिर्यज्ञयाजनैः । तमाराध्य हृषीकेशं सुखं गच्छंति मानवाः

தானம், தர்மம், புண்ணியச் செயல்கள், தவம், யாக-யஜ்ஞங்களால் மனிதர்கள் ஹ்ருஷீகேசனை ஆராதிக்கின்றனர்; ஆராதித்த பின் இன்பத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 37

हिरण्यकशिपुरुवाच । अहमेवं न करिष्ये हरेराराधनं कदा । स्वभावं तु परित्यज्य शत्रुसेवा प्रचर्यते

ஹிரண்யகசிபு கூறினான்—நான் ஒருபோதும் ஹரியை ஆராதிக்கமாட்டேன். தன் இயல்பை விட்டால் பகைவனுக்குச் சேவை செய்வதே ஆகும்.

Verse 38

मरणादधिकं तं तु मानयंति हि पंडिताः । विष्णोः सेवा न वै कार्या मया चान्यैश्च दानवैः

பண்டிதர்கள் அதனை மரணத்தைவிடவும் கொடியதாக மதிக்கின்றனர். ஆகவே விஷ்ணுவின் சேவை என்னாலும், பிற தானவர்களாலும், செய்யப்படக் கூடாது.

Verse 39

तमुवाच महात्मानं बलिः पितामहं पुनः । धर्मशास्त्रेषु यद्दृष्टं मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः

அப்போது பலி மீண்டும் தன் பிதாமகனான மகாத்மாவை நோக்கி கூறினான்— “தர்மசாஸ்திரங்களில் தத்துவம் அறிந்த முனிவர்கள் கண்டும் உரைத்ததும்…”

Verse 40

राजनीतियुतं मंत्रं शत्रोश्चैव प्रधानतः । हीनमात्मानमाज्ञाय रिपुं तं बलिनं तथा

அரசியல் நெறி சார்ந்த ஆலோசனையை ஏற்று, பகைவனை முதன்மையாகக் கருதி, தன் பலவீனத்தை உணர்ந்து, அந்தப் பகைவன் வலிமையுடையவன் எனவும் அறிய வேண்டும்।

Verse 41

तस्य पार्श्वे प्रगत्वैव जयकालं प्रतीक्षयेत् । दीपच्छायां समाश्रित्य तमो वसति सर्वदा

அவனுடைய அருகில் சென்று வெற்றிக்கான நல்வேளையை எதிர்நோக்க வேண்டும்; ஏனெனில் விளக்கின் நிழலைச் சார்ந்து இருள் எப்போதும் அங்கே தங்கும்।

Verse 42

स्नेहं दशागतं प्रेक्ष्य दीपस्यापि महाबलम् । प्रकाशं याति वेगेन तमश्च वर्द्धते पुनः

விளக்கின் எண்ணெய் இறுதிநிலையை அடைந்ததைப் பார்த்தால், விளக்கு வலிமையுடையதாக இருந்தாலும் அதன் ஒளி விரைவில் மங்குகிறது; இருள் மீண்டும் பெருகுகிறது।

Verse 43

तथा प्रसादयेच्छन्नः स्नेहं निर्दिश्य तत्त्वतः । स्नेहं कृत्वासुरैः सार्द्धं धर्मभावैः सुरद्विषः

அதேபோல் அவன் தன் நோக்கத்தை மறைத்து, உண்மையான அன்பைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல அவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும். இவ்வாறு அசுரர்களுடன் ‘நட்பு’ பந்தம் அமைத்து, தேவர்களின் பகைவன் தர்மத்தின் வேடம் பூண்டு முன்னே செல்வான்।

Verse 44

पूर्वमुक्तं सुमंत्रं तु मुनिना कश्यपेन हि । तेन मंत्रेण राजेंद्र कुरु कार्यं स्वमात्मवान्

அந்த சிறந்த மந்திரம் முன்பே முனிவர் கச்யபரால் உபதேசிக்கப்பட்டது. அரசே, மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் அந்த மந்திரத்தால் உன் காரியத்தை நிறைவேற்று.

Verse 45

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्राह दैत्यः प्रतापवान् । पौत्र नैवं करिष्येहं मानभंगं तथात्मनः

அவன் சொன்னதை கேட்ட வல்லமைமிக்க தைத்யன் கூறினான்—“பேரனே, என் மரியாதை குலையும்படி இங்கே நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்.”

Verse 46

अन्ये च बांधवाः सर्वे तमूचुर्नयपंडितम् । बलिनोक्तं च यत्पुण्यं देवतानां प्रियंकरम्

பிற எல்லா உறவினரும் நெறியறிந்த அந்த ஞானியிடம் கூறினர்—“பலியால் சொல்லப்பட்ட அந்த புண்ணியச் செயல் தேவர்களுக்கு பிரியமானது.”

Verse 47

शक्रमानकरं प्रोक्तं दानवानां भयंकरम् । करिष्यामो वयं सर्वे तप एवमनुत्तमम्

இது சக்ரன் (இந்திரன்) பெருமையைத் தாழ்த்தும், தானவர்களுக்கு அச்சமூட்டும் என அறிவிக்கப்பட்டது. ஆகவே நாங்கள் அனைவரும் இத்தகைய ஒப்பற்ற தவத்தை மேற்கொள்வோம்.

Verse 48

तपसा निर्जित्य देवान्हरिष्यामः स्वकं पदम् । एवमामंत्र्य ते सर्वे निराकृत्य बलिं तदा

“தவத்தால் தேவர்களை வென்று, எங்களுக்குரிய பதவியைப் பறித்தெடுப்போம்.” என்று கூறி அவர்கள் அனைவரும் விடைபெற்று, அப்போது பலியை நிராகரித்தனர்.

Verse 49

विष्णोः सार्द्धं महावैरं हृदि कृत्वा महासुराः । तपश्चक्रुस्ततः सर्वे गिरिदुर्गेषु सानुषु

விஷ்ணுவின்மேல் உள்ளத்தில் பேர்வைரத்தை வைத்துக் கொண்டு, அந்த மகா அசுரர்கள் அனைவரும் பின்னர் மலைக் கோட்டைகளிலும் சிகரங்களிலும் தவம் செய்தனர்।

Verse 50

एवं ते दानवाः सर्वे त्यक्तरागाः सुनिश्चिताः । कामक्रोधविहीनाश्च निराहारा जितक्लमाः

இவ்வாறு அந்த தானவர்கள் அனைவரும் பற்றைத் துறந்து உறுதியடைந்தனர்; காமம்-கோபம் அற்றவர்களாய், உண்ணாவிரதமிருந்து சோர்வை வென்றனர்।