Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘சிவசர்ம சரிதம்’ எனும் முதல் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 2

केचित्पठंति प्रह्लादं पुराणेषु द्विजोत्तमाः । पंचवर्षान्वितेनापि केशवः परितोषितः

சில இருபிறப்போரில் சிறந்தோர் புராணங்களில் பிரஹ்லாத ஆக்யானத்தை ஓதுகின்றனர்; ஐந்து வயது சிறுவன் கூட ஓதினாலும் கேசவன் திருப்தியடைவான்.

Verse 3

देवासुरे कथं प्राप्ते हरिणा सह युध्यति । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

தேவர்–அசுரர் போர் எழுந்தபோது அவன் ஹரியுடன் எவ்வாறு போரிட்டான்? வாசுதேவனால் வதைக்கப்பட்டு, அவன் தெய்வீக வைஷ்ணவீ தனுவில் பிரவேசித்தான்।

Verse 4

सूत उवाच । कश्यपेन पुरा ज्ञातं कृतं व्यासेन धीमता । ब्रह्मणा कथितं पूर्वं व्यासस्याग्रे स्वयं प्रभोः

சூதர் கூறினார்—இது பழங்காலத்தில் கச்யபருக்குத் தெரிந்தது; ஞானமிகு வியாசர் இதை இயற்றினார்; மேலும் முன்பு தாமே பிரபுவான பிரம்மா, வியாசரின் முன்னிலையில் இதை உரைத்தார்।

Verse 5

तमेवं हि प्रवक्ष्यामि भवतामग्रतो द्विजाः । संदेहकारणं जातं छिन्नं देवेन वेधसा

ஓ த்விஜர்களே, இதை நான் உங்கள் முன்னிலையில் நிச்சயமாக விளக்குவேன். எழுந்த சந்தேகத்தின் காரணத்தை தெய்வீக விதாதா வேதஸ் (பிரம்மா) வெட்டித் தள்ளினார்।

Verse 6

व्यास उवाचः । शृणु सूत महाभाग ब्रह्मणा परिभाषितम् । प्रह्लादस्य यथा जन्म पुराणेप्यन्यथा श्रुतम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்ய சூதரே, பிரம்மா விளக்கியதை கேள்; பிரக்லாதனின் பிறப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதைக் குறித்து, பிற புராணங்களிலும் வேறுபடக் கேட்கப்படுகிறது।

Verse 7

जातमात्रः सर्वसुखं वैष्णवं मार्गमाश्रितः । महाभागवतश्रेष्ठः प्रह्लादो देवपूजितः

பிறந்த கணமே அவன் முழுமையான மங்களமும் பேரின்பமும் தரும் வைஷ்ணவ மார்க்கத்தைத் தழுவினான். மகாபாகவதர்களில் சிறந்த பிரக்லாதன் தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டான்।

Verse 8

विष्णुना सह युद्धाय सपुत्रः संगरंगतः । निहतो वासुदेवेन प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

அவன் மகனுடன் விஷ்ணுவுடன் போரிடப் போர்க்களத்திற்குச் சென்றான். வாசுதேவனால் கொல்லப்பட்டு, வைஷ்ணவத் திருமேனி—மோக்ஷ நிலை—அடைந்து அதில் புகுந்தான்.

Verse 9

सृष्टिभावं शृणुष्व त्वमस्यैव च महात्मनः । संगरं प्राप्य पुत्राद्यैर्विष्णुना सह वीर्यवान्

இந்த மகாத்மாவின் படைப்புக் கதையை என்னிடமிருந்து கேள். வீரத்தால் நிறைந்த அவன் மகன்கள் முதலியவர்களுடன் விஷ்ணுவோடு சேர்ந்து போர்க்களத்தை அடைந்தான்.

Verse 10

प्रविष्टो वैष्णवं तेजः संप्राप्य स्वेन तेजसा । पुराकल्पे महाभाग यथा जातः स वीर्यवान्

வைஷ்ணவத் தேஜஸில் புகுந்து, தன் தேஜஸினாலேயே அதை அடைந்து, ஓ மகாபாக! முன்னொரு கல்பத்தில் அவன் அப்படியே வீரியமிக்கவனாகப் பிறந்தான்.

Verse 11

वृत्तांतं तस्य वीरस्य प्रवक्ष्यामि समासतः । पश्चिमे सागरस्यांते द्वारका नाम वै पुरी

அந்த வீரனின் வரலாற்றை நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். கடலின் மேற்கு எல்லையில் த்வாரகா என்னும் நகரம் உள்ளது.

Verse 12

सर्वऋद्धिसमायुक्ता सर्वसिद्धिसमन्विता । तस्यामास्ते सदा देवो योगज्ञो योगवित्तमः

அந்நகரம் எல்லா செல்வங்களாலும் நிறைந்தது; எல்லாச் சித்திகளாலும் கூடியது. அங்கே யோகத்தை அறிந்த, யோகஞானிகளில் முதன்மையான இறைவன் எப்போதும் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 13

शिवशर्मेति विख्यातो वेदशास्त्रार्थकोविदः । तस्यापि पंचपुत्रास्तु बभूवुः शास्त्रकोविदाः

அவர் ‘சிவசர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; வேதமும் சாஸ்திரமும் கூறும் பொருள்களில் தேர்ந்தவர். அவருக்கும் ஐந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் சாஸ்திரநிபுணர்கள்.

Verse 14

यज्ञशर्मा वेदशर्मा धर्मशर्मा तथैव च । विष्णुशर्मा महाभागो नूनं तत्कर्मकोविदः

யஜ்ஞசர்மன், வேதசர்மன், தர்மசர்மன்—அத்துடன் மகாபாக்யன் விஷ்ணுசர்மன்—நிச்சயமாக அந்த நியமிக்கப்பட்ட கடமையில் திறமையும் தெளிவும் உடையவர்கள்.

Verse 15

पंचमः सोमशर्मेति पितृभक्तिपरायणः । पितृभक्तिं विना चैव धर्ममन्यं द्विजोत्तमाः

ஐந்தாவது ‘சோமசர்மன்’ என அழைக்கப்பட்டான்; அவன் பித்ரு-பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன். ஓ த்விஜோத்தமர்களே, பித்ரு-பக்தியின்றி வேறு தர்மம் இல்லை.

Verse 16

न विदंति महात्मानस्तद्भावेन तु भाविताः । तेषां तु भक्तिं संपश्यञ्छिवशर्मा द्विजोत्तमः

அந்த மகாத்மாக்கள் அதே மனநிலையால் நிறைந்ததால் (வேறொன்றையும்) உணரார். ஆனால் த்விஜோத்தமன் சிவசர்மன் அவர்களின் பக்தியைப் பார்த்து (உள்ளம் உருகினான்).

Verse 17

चिंतयामास मेधावी निष्कर्षिष्ये सुरोत्तमान् । पितृभक्तेषु यो भावो नैतेषां मनसि स्थितः

மேதாவி சிந்தித்தான்—“தேவர்களில் உத்தமனை நான் வெளிப்படுத்துவேன்; ஏனெனில் பித்ரு-பக்தர்களில் இருக்கும் அந்த உணர்வு இவர்களின் மனத்தில் நிலைத்தில்லை.”

Verse 18

यथा जानाम्यहं चाथ करिष्ये बुद्धिपूर्वकम् । विष्णोश्चैव प्रसादात्स सर्वसिद्धिर्बभूव ह

நான் எவ்வாறு அறிந்தேனோ அவ்வாறே சிந்தித்து செயல்படுவேன். திருமால் (விஷ்ணு) அருளால் நிச்சயமாக முழு வெற்றி ஏற்பட்டது.

Verse 19

सद्भावं चिंतयामास अंजनार्थं द्विजोत्तमाः । उपायं ब्राह्मणश्रेष्ठस्तपसस्तेजसः किल

சிறந்த இருபிறப்பினர் நற்கருத்துடன் அஞ்சனம் (மருந்து) பெறும் வழியைச் சிந்தித்தனர்; தவத்தின் ஒளியால் அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவர் ஒரு உபாயத்தை வகுத்தார்.

Verse 20

चकार सोप्युपायज्ञो मायया ब्रह्मवित्तमः । तेषामग्रे ततो व्याजं शिवशर्मा व्यदर्शयत्

அவனும்—உபாயங்களில் தேர்ந்தவன், பிரம்மஞானத்தில் முதன்மை உடையவன்—மாயையால் ஒரு சூழ்ச்சியைச் செய்தான்; பின்னர் அவர்கள்முன் சிவசர்மா ஒரு காரணம் (கபடம்) காட்டினான்.

Verse 21

महता ज्वररोगेण मृता माता विदर्शिता । तैस्तु दृष्टा मृता माता पितरं वाक्यमब्रुवन्

கடுமையான காய்ச்சல் நோயால் இறந்த தாயை அவர்களுக்கு காட்டினார்கள். தாயை இறந்தவளாகக் கண்ட அவர்கள் தந்தையிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 22

ययावयं महाभाग गर्भोदरे प्रवर्द्धिताः । कलेवरं परित्यज्य स्वयमेव गता क्षयम्

மகாபாகனே! எவளுடைய கர்ப்பத்தில் நாம் வளர்ந்தோமோ, அவள் உடலைத் துறந்து தானே க்ஷயத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 23

अपहाय गता सेयं स्वर्गे तात किमुच्यते । शिवशर्मोपरिभवं पुत्रं भक्तिपरायणम्

அவனை விட்டு அவள் ஸ்வர்க்கம் சென்றாள்—தாதா, இதற்கு மேல் என்ன சொல்ல? ஆனால் சிவசர்மனின் புதல்வன் பக்தியில் முழுமையாகப் பராயணன்.

Verse 24

यज्ञशर्माणमाहूय इत्युवाच द्विजोत्तमः । शिवशर्मोवाच । अनेनापि सुतीक्ष्णेन शस्त्रेण निशितेन वै

யஜ்ஞசர்மனை அழைத்து சிறந்த த்விஜன் இவ்வாறு கூறினான். சிவசர்மன் சொன்னான்—“இந்த மிகத் தீவிரமாகக் கூர்மையாக்கப்பட்ட ஆயுதத்தினாலும் நிச்சயமாக…”

Verse 25

विच्छिद्यांगानि सर्वाणि यत्र तत्र क्षिपस्व ह । तत्कृतं तेन पुत्रेण यथादेशः श्रुतः पितुः

“அவனுடைய எல்லா அங்கங்களையும் வெட்டி இங்கும் அங்கும் எறிந்து விடு!”—என்று தந்தையின் ஆணை கேட்ட மகன் அதன்படி செய்தான்.

Verse 26

समायातः पुनः पश्चात्पितरं वाक्यमब्रवीत् । यथादिष्टं त्वया तात तत्सर्वं कृतवानहम्

பின்னர் மீண்டும் வந்து தந்தையிடம் கூறினான்—“தாதா, நீர் ஆணையிட்டபடியே அனைத்தையும் நான் செய்தேன்.”

Verse 27

समादिश ममान्यच्च कार्यकारणमद्य च । तच्च सर्वं करिष्यामि दुर्जयं दुर्लभं पितः

இன்றும் மேலும் செய்ய வேண்டிய காரியம், அதன் காரணம் எதுவோ, தந்தையே, எனக்கு ஆணையிடுங்கள். வெல்ல அரிதானதும் பெற அரிதானதும் ஆனாலும் அனைத்தையும் நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 28

तमाज्ञाय महाभागं पितृभक्तं स च द्विजः । निश्चयं परमं ज्ञात्वा द्वितीयस्य विचिंतयन्

அவரை மகாபாக்யவானும் பித்ருபக்தனுமென அறிந்த அந்தத் த்விஜன், பரம நிச்சயத்தை உறுதி செய்து, இரண்டாம் வழியைச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 29

वेदशर्माणमाहूय गच्छ त्वं मम शासनात् । स्त्रिया विना न शक्नोमि स्थातुं कंदर्पमोहितः

வேதசர்மனை அழைத்து, என் ஆணையின்படி உடனே செல். கந்தர்ப்ப மோகத்தில் மயங்கிய நான், பெண் இன்றி நிலைத்திருக்க இயலேன்।

Verse 30

मायया दर्शिता नारी सर्वसौभाग्यसंपदा । एनामानय वत्स त्वं ममार्थे कृतनिश्चयः

என் மாயையால் எல்லாச் சௌபாக்கியங்களும் நிறைந்த ஒரு நாரி உனக்குக் காட்டப்பட்டாள். வத்ஸா, என் பொருட்டு உறுதி கொண்டு அவளை இங்கே கொண்டு வா।

Verse 31

एवमुक्तस्तथा प्राह करिष्ये तव सुप्रियम् । पितरं तं नमस्कृत्य तामुवाच गतस्ततः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவன், “உமக்கு மிகப் பிரியமானதை நான் செய்வேன்” என்றான். பின்னர் தந்தைக்கு வணங்கி, சென்று அவளிடம் கூறினான்।

Verse 32

त्वां देवि याचते तातः कामबाणप्रपीडितः । अतस्त्वं जरया युक्ते प्रसादसुमुखी भव

தேவி, காமபாணங்களால் துன்புறும் உன் தந்தை உன்னை வேண்டுகிறார்; ஆகவே, முதுமை சேர்ந்திருந்தாலும் அருள்முகம் கொண்டு அவர்மேல் கருணை செய்।

Verse 33

भज त्वं चारुसर्वांगि पितरं मम सुंदरि । एवमाकर्णितं तस्य मायया वेदशर्मणः

அழகியவளே, இனிய அங்கங்களையுடையவளே! என் தந்தையைப் பக்தியுடன் வழிபடு. இதைக் கேட்ட வேதசர்மன் அவளுடைய மாயையால் மயங்கினான்.

Verse 34

स्त्र्युवाच । जरया पीडितस्यापि नैवेच्छामि कदाचन । सश्लेष्ममुखरोगस्य व्याधिग्रस्तस्य सांप्रतम्

பெண் கூறினாள்—முதுமையால் துன்புறினாலும் அவனை நான் எப்போதும் விரும்பமாட்டேன்; குறிப்பாக இப்போது கபம் சேர்ந்த வாய்நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டு நோயுற்றிருக்கையில்.

Verse 35

शिथिलस्यापि चार्तस्य तस्य वृद्धस्य संगमम् । भवंतं रंतुमिच्छामि करिष्ये तव सुप्रियम्

அவன் தளர்ந்தவனாகவும் துயருற்றவனாகவும் முதியவனாகவும் இருந்தாலும் அவனுடன் சேர்வதை நான் விரும்பேன்; நான் உம்முடன் ரதி-இன்பம் விரும்புகிறேன், உமக்கு மிகப் பிரியமானதைச் செய்வேன்.

Verse 36

भवंतं रूपसौभाग्यैर्गुणरत्नैरलंकृतम् । दिव्यलक्षणसंपन्नं दिव्यरूपं महौजसम्

நீர் அழகு-செல்வமும் குணமெனும் ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; தெய்வீக இலக்கணங்களுடன் கூடியவர், தெய்வீக ரூபம் உடையவர், மாபெரும் தேஜஸ்வி.

Verse 37

किं करिष्यसि तातेन वृद्धेन शृणु मानद । ममांगभोगभावेन सर्वं प्राप्स्यसि दुर्लभम्

அந்த முதிய தந்தையால் நீ என்ன செய்வாய், அன்பனே? கேள், மரியாதை அளிப்பவனே—என் அங்க-இன்பத்தை அனுபவிப்பதால் நீ அனைத்தையும், அரிதானதையும் கூட பெறுவாய்.

Verse 38

यद्यत्त्वमिच्छसे विप्र तद्ददामि न संशयः । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा अप्रियं पापसंकुलम्

ஓ விப்ரரே! நீ விரும்புவது எதுவோ அதையே நான் அளிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வளவு கனமான, அருவருப்பான, பாவம் கலந்த சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் கலங்கினான்.

Verse 39

वेदशर्मोवाच । अधर्मयुक्तं ते वाक्यमयुक्तं पापमिश्रितम् । नेदृशं मां वदेर्देवि पितृभक्तिमनागसम्

வேதசர்மன் கூறினான்: உன் சொற்கள் அதர்மம் கலந்தவை—அசங்கதமும் பாவம் கலந்ததுமாக உள்ளன. ஓ தேவி, என்னிடம் இப்படிப் பேசாதே; நான் தந்தைபக்தன், குற்றமற்றவன்.

Verse 40

पितुरर्थं समायातस्त्वामहं प्रार्थये शुभे । अन्यदेवं न वक्तव्यं भज त्वं पितरं मम

என் தந்தைக்காகவே இங்கு வந்தேன், ஓ மங்களமே! உன்னை வேண்டுகிறேன்—வேறு தெய்வத்தைப் பற்றி சொல்லாதே; என் தந்தையையே வழிபடு.

Verse 41

यद्यत्त्वमिच्छसे देवि त्रैलोक्ये सचराचरम् । तत्तद्दद्मि न संदेहो देवराज्याधिकं शुभे

ஓ தேவி! மூவுலகிலும் அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் நீ விரும்புவது எதுவோ அதனை நான் அளிப்பேன்—ஐயமில்லை. ஓ மங்களமே! தேவராஜ்யத்திற்கும் மேலானதையும் தருவேன்.

Verse 42

स्त्र्युवाच । एवं समर्थो दातुं मे पितुरर्थे यदा भवान् । तदा मे दर्शयाद्यैव सेंद्रास्त्वं समहेश्वरान्

பெண் கூறினாள்: என் தந்தைக்காக (இதை) அளிக்க நீங்கள் உண்மையிலேயே வல்லவராயின், இன்று இதே நாளில் இந்திரனுடன் கூடிய அந்த மகேஸ்வரர்களை எனக்குக் காட்டுங்கள்.

Verse 43

दातुमेवं समर्थोसि दुर्लभं सांप्रतं किल । किं ते बलं महाभाग दर्शयस्व त्वमात्मनः

இத்தகைய தானத்தை அளிக்க நீர் வல்லவர்—இக்காலத்தில் அது அரிது. ஓ மகாபாகா, உமது வலிமை என்ன? உமது ஆற்றலை வெளிப்படுத்தும்.

Verse 44

वेदशर्मोवाच । पश्य पश्य बलं देवि प्रभावं तपसो मम । मयाहूताः समायाता इंद्राद्याः सुरसत्तमाः

வேதசர்மன் கூறினார்—பார், பார், ஓ தேவி! என் தவத்தின் வலிமையும் மகிமையும் பார். என் அழைப்பினால் இந்திரன் முதலிய உயர்ந்த தேவர்கள் இங்கு வந்துள்ளனர்.

Verse 45

वेदशर्माणमूचुस्ते किं कुर्मो हि द्विजोत्तम । यमेवमिच्छसे विप्र तं ददामो न संशयः

அவர்கள் கூறினர்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓ விப்ரரே, நீ எதை விரும்புகிறாயோ அதையே நாங்கள் அளிப்போம்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 46

वेदशर्मोवाच । यदि देवाः प्रसान्ना मे प्रसादसुमुखा यदि । ददंतु विमलां भक्तिं पादयोः पितुरेव मे

வேதசர்மன் கூறினார்—தேவர்கள் என்மேல் பிரசன்னராகவும், அருளால் புன்னகைமுகமாகவும் இருந்தால், என் தந்தையின் திருவடிகளில் தூய பக்தியை எனக்கு அருளட்டும்.

Verse 47

एवमस्तु सुराः सर्वे यथायातास्तथा गताः । तमुवाच तथा दृष्ट्वा दृष्टं ते तपसो बलम्

அனைத்து தேவரும் “எவமஸ்து” என்று கூறி, வந்தபடியே சென்றனர். அவரைக் கண்டு கூறினர்—“உமது தவத்தின் வலிமை நன்கு காணப்பட்டது.”

Verse 48

देवैस्तु नास्ति मे कार्यं यदि दातुमिहेच्छसि । यन्मां नयसि गुर्वर्थं तत्कुरुष्व मम प्रियम्

எனக்கு தேவர்களால் எந்தப் பயனும் இல்லை. இங்கே உண்மையாக ஏதாவது தர விரும்பினால், எனக்குப் பிரியமானதைச் செய்—குருவின் காரியத்திற்காக என்னை அழைத்துச் செல்.

Verse 49

देहि त्वं स्वं शिरो विप्र स्वहस्तेन निकृत्य वै । वेदशर्मोवाच । धन्योहमद्य संजातो मुक्तश्चैव ऋणत्रयात्

“ஓ அந்தணரே, உங்கள் கையாலேயே வெட்டி உங்கள் தலையை எனக்குத் தாருங்கள்.” வேதசர்மன் கூறினார்—“இன்று நான் பாக்கியவான்; இன்று மறுபிறவி பெற்றேன்; மும்மடங்கு கடனிலிருந்து விடுபட்டேன்.”

Verse 50

स्वशिरो देवि दास्यामि गृह्यतां गृह्यतां शुभे । शितेन तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण द्विजसत्तमः

“தேவி, என் தலையையே தருகிறேன்—ஏற்றுக் கொள், ஏற்றுக் கொள், ஓ மங்களமே.” என்று கூறி, சிறந்த அந்தணன் கூர்மையான धारையுடைய ஆயுதத்தை எடுத்தான்.

Verse 51

निकृत्य स्वं शिरश्चाथ दत्तं तस्यै प्रहस्य च । रुधिरेण प्लुतं सा च परिगृह्य गता मुनिम्

தன் தலையைத் தானே வெட்டி, சிரித்தபடியே அவளுக்குக் கொடுத்தான். அவளும் இரத்தத்தில் நனைந்த அதனை எடுத்துக்கொண்டு முனிவரிடம் சென்றாள்.

Verse 52

स्त्र्युवाच । तवार्थे प्रेषितं विप्र पुत्रेण वेदशर्मणा । एतच्छिरः संगृहाण निकृत्तं चात्मनात्मनः

அந்தப் பெண் கூறினாள்—“ஓ அந்தணரே, உங்களுக்காக உங்கள் மகன் வேதசர்மன் இதை அனுப்பினான். தன் கையாலேயே வெட்டிய இந்தத் தலையை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.”

Verse 53

उत्तमांगं प्रदत्तं मे पितृभक्तेन तेन ते । तवार्थे द्विजशार्दूल मामेवं परिभुंक्ष्व वै

தந்தைபக்தியுடைய அவன் உன் பொருட்டே எனக்கு அந்த உயர்ந்த தலையை அளித்தான். ஆகவே, ஓ த்விஜசார்தூலா, உன் நோக்கத்திற்காக என்னை இவ்விதமே ஏற்றுக்கொள்.

Verse 54

तस्य तैर्भ्रातृभिर्दृष्टं साहसं वेदशर्मणः । वेपितांगत्वमापन्नास्ते बभूवुः परस्परम्

அந்த சகோதரர்கள் வேதசர்மனின் அவசரத் துணிச்சலைக் கண்டதும், அவர்களின் அங்கங்கள் நடுங்கின; அச்சத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.

Verse 55

मृता नो धर्मसाध्वी सा माता सत्यसमाधिना । अयमेव महाभागः पितुरर्थे मृतः शुभः

எங்கள் தாய்—தர்மசாத்வி—சத்தியத்தில் சமாதியடைந்து மறைந்தாள். மேலும் இந்த மகாபாக்யசாலியான சுபன் தந்தையின் பொருட்டே உயிர் துறந்தான்.

Verse 56

धन्योयं धन्यतां प्राप्तः पितुरर्थे कृतं शुभम् । एवं संभाषितं तैस्तु भ्रातृभिः पुण्यचारिभिः

“இவன் பாக்கியவன்; பாக்கியத்தை அடைந்தவன்; ஏனெனில் தந்தைக்காக சுபச் செயலைச் செய்தான்”—என்று புண்ணியநடையுடைய சகோதரர்கள் கூறினர்.

Verse 57

समाकर्ण्य द्विजो वाक्यं ज्ञात्वा भक्तिपरायणम् । निकृत्तं च शिरस्तेन पुत्रेण वेदशर्मणा

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த பிராமணன் அவனை பக்தியில் நிலைத்தவன் என அறிந்தான்; மேலும் தன் தலையைத் தன் மகன் வேதசர்மனே வெட்டியதை உணர்ந்தான்.

Verse 58

धर्मशर्माणमाहाथ शिर एतत्प्रगृह्यताम्

அப்போது அவர் தர்மசர்மாவிடம் கூறினார்— “இந்தத் தலையை எடுத்துக் கொள்.”