Shloka 17
Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
तैः कृते अवमाने तु तव नाहं सहायवान् । कृते सहाये तव सूर्यसूनो भवेदनीतिर्मम देहघातिनी । विपर्ययो ब्रह्मपदात्सुपुण्यात्कृतेव मार्गे सह विष्णुभक्तैः ॥ १७ ॥
taiḥ kṛte avamāne tu tava nāhaṃ sahāyavān | kṛte sahāye tava sūryasūno bhavedanītirmama dehaghātinī | viparyayo brahmapadātsupuṇyātkṛteva mārge saha viṣṇubhaktaiḥ || 17 ||
அவர்கள் செய்த அவமதிப்பால் உனக்கு அவமரியாதை ஏற்பட்டால், நான் உனக்கு துணையாய் நிற்க முடியாது. நான் உனக்கு உதவினால், ஓ சூரியபுத்ரா, அது எனக்குத் தர்மவிரோதமாகி உடலையே வீழ்த்தும்; பிரம்மபதம் தரும் உத்தம புண்ணிய நிலையிலிருந்தும், க்ருதயுகத்தில் விஷ்ணு-பக்தர்களுடன் நடந்த பாதையிலிருந்தும் என்னைத் திருப்பிவிடும்.
Sanatkumara (addressing Narada/another interlocutor in the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that even well-intended “help” becomes spiritually harmful if it violates dharma; such an act causes a fall from puṇya and from the liberating orientation toward brahma-pada.
It links Viṣṇu-bhakti with sādhācāra (right conduct): the devotee’s path is not merely emotional devotion but a dharmic way of life aligned with the pure standard associated with the Kṛta-yuga ideal.
The verse primarily stresses dharma-nīti (ethical discernment) rather than a specific Vedāṅga; practically, it reflects the nīti-logic used in Dharmaśāstra-style reasoning—evaluating actions by their righteousness and karmic consequence.