Shloka 37
The Greatness of Offering Piṇḍas at Viṣṇvādipada (Viṣṇupada) — Gayā Śrāddha Procedure and Fruits
कृतकृत्यं निजात्मानं मेने प्रत्यक्षभाषणात् । भीष्मो विष्णुपदे श्राद्ध आहूय तु पितॄन्स्वकान् ॥ ३७ ॥
kṛtakṛtyaṃ nijātmānaṃ mene pratyakṣabhāṣaṇāt | bhīṣmo viṣṇupade śrāddha āhūya tu pitṝnsvakān || 37 ||
நேரடியாகக் கூறப்பட்ட வாக்கினால் பீஷ்மர் தம்மை க்ருதக்ருத்யன் என எண்ணினார். பின்னர் விஷ்ணுபதத்தில் தம் பித்ருக்களை அழைத்து விதிப்படி சிராத்தத்தைச் செய்தார்.
Suta (narrator) [contextual narration within Uttara-Bhaga tirtha-mahatmya style]
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It presents Viṣṇupada as a powerful tīrtha where direct sacred utterance and śrāddha for one’s pitṛs are considered spiritually fulfilling, emphasizing completion of dharma through ancestral honoring in a Viṣṇu-sanctified place.
By placing śrāddha within Viṣṇupada, the verse frames ancestral rites as harmonized with Viṣṇu-bhakti—devotion is expressed not only by praise but also by dharmic acts performed at a Viṣṇu-tīrtha.
Kalpa (ritual procedure) is implicit: invoking the pitṛs and performing śrāddha at an appropriate tīrtha reflects applied smārta-ritual discipline rather than grammar or astrology.