Shloka 23
The Account of Mohinī (Mohinī-kathanam): Ekādaśī Nirṇaya, Daśamī Boundary, and Aruṇodaya
प्रांतस्थितां तां रविजो निरीक्ष्य प्रहृष्टवक्त्रो वचनं जगाद । त्वया प्रतिष्ठा मम चारुनेत्रे कृतात्र लोके पुनरेव सम्यक् । विभोदितो रुक्मविभूषणस्य मत्तेभसंस्थः पटहः सुघोषः ॥ २३ ॥
prāṃtasthitāṃ tāṃ ravijo nirīkṣya prahṛṣṭavaktro vacanaṃ jagāda | tvayā pratiṣṭhā mama cārunetre kṛtātra loke punareva samyak | vibhodito rukmavibhūṣaṇasya mattebhasaṃsthaḥ paṭahaḥ sughoṣaḥ || 23 ||
எல்லையில் நின்ற அவளைப் பார்த்த சூரியபுத்திரன் மகிழ்ந்த முகத்துடன் கூறினான்— “அழகிய கண்களையுடையவளே! உன்னால் இவ்வுலகில் என் கீர்த்தி மீண்டும் முறையாக நிலைபெற்றது. பொன் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மதயானையின் மேல் ஏற்றப்பட்ட இனிய ஒலியுடைய பட்டஹம் (முரசு) முழங்கியுள்ளது।”॥২৩॥
Ravija (the son of the Sun)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: vira
FAQs
The verse highlights how righteous action and support of dharma restore one’s pratiṣṭhā (honor/repute) in the world, and how such restoration is publicly affirmed through auspicious proclamation (the resounding paṭaha).
While not directly a bhakti-instruction verse, it reflects a bhakti-aligned ethic: honoring virtue and divine order leads to auspiciousness and public celebration—often expressed in Purāṇic settings through kīrtana, drums, and festival-like proclamation.
The verse chiefly uses classical poetic and ritual-culture imagery (paṭaha proclamation), not a direct Vedāṅga teaching; indirectly it reflects dhārmic social custom where auspicious announcements accompany merit and restored status.