Shloka 82
Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa
कीर्तिप्रभंगे वृजिनं भविष्यति प्रजावधे यन्मनुराह सत्यम् । संमार्जयित्वा विमलं यशः स्वं कथं सुखी स्यां नृपते ततः क्षमः ॥ ८२ ॥
kīrtiprabhaṃge vṛjinaṃ bhaviṣyati prajāvadhe yanmanurāha satyam | saṃmārjayitvā vimalaṃ yaśaḥ svaṃ kathaṃ sukhī syāṃ nṛpate tataḥ kṣamaḥ || 82 ||
புகழ் சிதைந்தால் துன்பம் நிச்சயம் வரும்; குடிகளை கொல்வது மகாபாபம் என்று மனு உண்மையாகச் சொன்னார். நான் என் களங்கமற்ற புகழை மீண்டும் தூய்மைப்படுத்தி நிலைநிறுத்தினாலும், அதன் பின் நான் எப்படி மகிழ்வேன், அரசே? ஆகவே என்னை மன்னித்து, இந்த வழியைத் தவிருங்கள்।
Unspecified (a petitioner/adviser addressing a king within the narrative)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It links inner well-being to dharma: harming one’s subjects creates vṛjina (sinful consequence) and destroys kīrti, so even restored reputation cannot bring real happiness without righteous conduct.
Indirectly, it supports bhakti by insisting on ethical living: devotion matures on a foundation of dharma—non-violence toward dependents and compassionate kingship—without which spiritual peace is obstructed.
No specific Vedanga technique is taught; the verse instead applies smṛti-based rāja-nīti (Manu’s dharma guidance) as practical governance ethics: protect prajā and avoid actions that generate pāpa.