Shloka 54
Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa
यः कर्त्ता सुकृतं भूरि रक्ताशोकाकृतिः स्थितः । ध्वजांकुशांकितः श्रीमान्दक्षिणः कनकांगदः ॥ ५४ ॥
yaḥ karttā sukṛtaṃ bhūri raktāśokākṛtiḥ sthitaḥ | dhvajāṃkuśāṃkitaḥ śrīmāndakṣiṇaḥ kanakāṃgadaḥ || 54 ||
மிகுந்த புண்ணியச் செயல்களின் கர்த்தாவானவன் அங்கே செம்பட்ட அசோகமரம்போல் உருவம் கொண்டு நிற்கிறான். கொடி மற்றும் அங்குசச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டு, திருச்செல்வமும் மங்களமும் உடையவன்—பொன் தோள்வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ‘தக்ஷிணன்’ ஆவான்.
Narada (within a Tirtha-Mahatmya narration of Uttara-Bhaga)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
The verse praises a personification/figure named Dakṣiṇa as one who embodies abundant sukṛta (spiritual merit), emphasizing that righteous acts (puṇya-karma) manifest as auspicious splendor and sacred marks.
While not explicitly teaching bhakti practices, it supports the bhakti-dharma worldview of the Narada Purana: sustained good deeds and sacred observances at tirthas cultivate śrī (auspicious grace), which is foundational for devotional life.
The verse chiefly uses lakṣaṇa-style description (identifying marks and forms), aligning more with Purāṇic iconographic convention than a specific Vedāṅga; it illustrates how traditional signs (aṅka/cihna) are used to identify sacred figures.