Shloka 22
The Description of Mohinī’s Love Episode
न चापि गोपेषु ददंति वृत्तिं स्वेच्छाचरा मंदिरमाव्रजंति । क्षीरं क्षरंत्यो घटवत्सुभूरिशो वत्सप्रियाः शांतिकराश्च गावः ॥ २२ ॥
na cāpi gopeṣu dadaṃti vṛttiṃ svecchācarā maṃdiramāvrajaṃti | kṣīraṃ kṣaraṃtyo ghaṭavatsubhūriśo vatsapriyāḥ śāṃtikarāśca gāvaḥ || 22 ||
அவர்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக கோபாலர்களையும் சாரார்; விருப்பம்போல் உலாவி தாமே கோவிலுக்கு வருகின்றனர். குடங்களில் நிறையப் பால் பொழியும், கன்றுகளை நேசிக்கும் அந்தப் பசுக்கள் அமைதியும் மங்களமும் அளிப்பவையாகின்றன।
Narada (narrative description within a Tirtha/Mahatmya passage of Uttara-Bhaga)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
The verse portrays sacred cows as spontaneous participants in a holy place: they come to the temple freely and bestow peace through their abundant milk, marking the site as dharmic and auspicious.
By highlighting a temple setting where beings naturally incline toward the shrine and offer nourishment, it underscores bhakti as an effortless, purity-driven attraction to sacred space and service (seva) rather than mere compulsion.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Kalpa) is taught directly; the practical takeaway is dharmic conduct around temple life—especially go-seva and honoring auspicious signs in a Tirtha.