Bhuvaneśī (Nidrā-Śakti) Mantra-vidhi, Nyāsa–Āvaraṇa Worship, Padma-homa Prayogas, and the Opening of Śrī-Mahālakṣmī Upāsanā

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । कलिकल्पांतरे ब्रह्मन् ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । लोकपद्मे तपस्थस्य सृष्ट्यर्थं संबभूवतुः ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! கலிகல்பத்தின் மற்றொரு சுழற்சியில், அவ்யக்தத் தோற்றமுடைய பிரம்மா உலகத் தாமரையில் தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, படைப்பிற்காக அந்த இருவர் தோன்றினர் ॥ १ ॥

Verse 2

विष्णुकर्णमलोद्भूतावसुरौ मधुकैटभौ । तौ जातमात्रौ पयसि लोकप्रलयलक्षणे ॥ २ ॥

விஷ்ணுவின் காதுமலத்திலிருந்து மது, கைடபன் எனும் இரு அசுரர்கள் தோன்றினர்; பிறந்த உடனே பிரளயக் குறியுள்ள நீரில் அவர்கள் இருந்தனர் ॥ २ ॥

Verse 3

जानुमात्रे स्थितौ दृष्ट्वा ब्रह्मणं कमलस्थितम् । प्रवृत्तावत्तुमालक्ष्य तुष्टाव जगदंबिकाम् ॥ ३ ॥

தாமரையில் அமர்ந்திருந்த பிரம்மாவைக் கண்டு, அவர்கள் முழங்கால் அளவு நீரில் நின்று அவரை விழுங்கத் தொடங்கியதை உணர்ந்து, அவள் ஜகதம்பிகை—உலகத் தாயை—ஸ்துதித்தாள் ॥ ३ ॥

Verse 4

ततो देवी जगत्कर्त्री शैवी शक्तिरनुत्तमा । नारायणाक्षिसंस्थाना निद्रा प्रीता बभूव ह ॥ ४ ॥

அப்போது உலகை உருவாக்கும் உன்னதமான ஷைவ சக்தியான தேவி—நாராயணனின் கண்களில் ‘நித்ரை’யாக உறையும் அவள்—மகிழ்ந்தாள் ॥ ४ ॥

Verse 5

तस्या मंत्रादिकं सर्वं कथयिष्यामि तच्छृणु । सारुणा क्रोधनी शांतिश्चंद्रालंकृतशेखरा ॥ ५ ॥

இப்போது கேள்—அவளுடைய மந்திராதி அனைத்தையும், தொடர்புடைய விதிகளுடன் முழுமையாக நான் உரைப்பேன். அவள் சாருணா, க்ரோதநீ, சாந்தி; சந்திரம் அலங்கரித்த சிகரமுடைய தேவி.

Verse 6

एकाक्षरीबीज मन्त्रऋषिः शक्तिरुदाहृता । गायत्री च भवेच्छन्दो देवता भुवनेश्वरी ॥ ६ ॥

ஒரெழுத்து பீஜமந்திரத்தின் ரிஷி ‘சக்தி’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; சந்தஸ் காயத்ரீ; அதின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதை புவனேஸ்வரி.

Verse 7

षड्दीर्घयुक्तबीजेन कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । संहारसृष्टिमार्गेण मातृकान्यस्तविग्रहः ॥ ७ ॥

ஆறு நீள உயிரெழுத்துகள் இணைந்த பீஜமந்திரத்தால் முறையே ஆறு அங்க-ந்யாசங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் உடலில் மாத்ருகைகளை ந்யாசித்து, ஸம்ஹாரமும் ஸ்ருஷ்டியும் எனும் மார்க்க முறையால் தொடர வேண்டும்.

Verse 8

मन्त्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । हृल्लेखां मूर्ध्नि वदने गगनां हृदयांबुजे ॥ ८ ॥

பின்னர் தேவதா-பாவம் சித்திக்க மந்திர-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘ஹ்ரில்லேகா’வை தலை மற்றும் முகத்தில், ‘ககனா’வை இதயத் தாமரையில் ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 9

रक्तां करालिकां गुह्ये महोच्छुष्मां पदद्वये । ऊर्द्ध्वप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषूत्तरेऽपि च ॥ ९ ॥

‘ரக்தா’ மற்றும் ‘கராலிகா’வை குஹ்யப் பகுதியில், ‘மஹோச்சுஷ்மா’வை இரு பாதங்களில் ந்யசிக்க வேண்டும். அதுபோல மேல்பகுதியிலும் திசைகளிலும்—கிழக்கு, தெற்கு, வடக்கு, மேற்கு—மேலும் வடதிசையிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

सद्यादिह्रस्वबीजाद्यान्वस्तव्या भूतसप्रभाः । अंगानि विन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ १० ॥

இங்கே ‘ஸத்ய’ முதலிய குறு-பீஜங்களையும், பூதத் தத்துவங்களுடன் தொடர்புடைய ஒளிமிகு மந்திரங்களையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஜாதியுடன் கூடிய ஷடங்கங்களை வரிசையாக அமைக்க வேண்டும்॥

Verse 11

ब्रह्माणं विन्यसेद्भाले गायत्र्या सह संयुतम् । सावित्र्या सहितं विष्णुं कपोले दक्षिणे न्यसेत् ॥ ११ ॥

நெற்றியில் காயத்ரியுடன் கூடிய பிரம்மாவை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். வலது கன்னத்தில் சாவித்ரியுடன் கூடிய விஷ்ணுவை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 12

वागीश्वर्या समायुक्तं वामगंडे महेश्वरम् । श्रिया धनपतिं न्यस्य वामकर्णाग्रके पुनः ॥ १२ ॥

வாகீஸ்வரீ சக்தியுடன் கூடிய மகேஸ்வரனை இடது கன்னத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் ஸ்ரீயுடன் கூடிய தனபதி (குபேரன்) ஐ மீண்டும் இடது காதின் முனையில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 13

रत्या स्मरं मुखे न्यस्य पुण्यागणपतिं न्यसेत् । सव्यकर्णोपरि निधाकर्णगंडांतरालयोः ॥ १३ ॥

வாயில் ரதியுடன் கூடிய ஸ்மரன் (காமன்) மந்திரத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் புண்ய கணபதியை இடது காதின் மேல்பகுதியிலும், காதும் கன்னமும் இடையிலான பகுதியில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 14

न्यस्तव्यं वदने मूलं भूपश्चैत्रांस्ततो न्यसेत् । कण्ठमूले स्तनद्वंद्वे वामांसे हृदयांबुजे ॥ १४ ॥

வாயில் மூலமந்திரத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ‘பூப’ முதலியவும் ‘சைத்ரா’ முதலியவும் (மந்திர/எழுத்துகள்) களைக் கழுத்தின் அடிப்பகுதியில், இரு மார்புகளில், இடது தோளில், மற்றும் இதயத் தாமரையில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 15

सव्यांसे पार्श्वयुगले नाभिदेशे च देशिकः । भालांश्च पार्श्वजठरे पार्श्वांसापरके हृदि ॥ १५ ॥

தேசிகரை இடது தோளிலும், இரு பக்கங்களிலும், நாபிப் பகுதியில் நியசிக்க வேண்டும். பால்-சக்திகளை பக்கமும் வயிற்றிலும் வைத்து, மறுபக்க இதயத்தில் பார்ஷ்வாம்ஸ சக்தியை நிறுவ வேண்டும்॥১৫॥

Verse 16

ब्रह्माण्याद्यास्तनौ न्यस्य विधिना प्रोक्तलक्षणाः । मूलेन व्यापकं देहे न्यस्य देवीं विचिंतयेत् ॥ १६ ॥

விதியில் கூறிய இலக்கணப்படி பிரஹ்மாணி முதலிய (மந்திரங்களை) இரு மார்பகங்களிலும் நியசிக்க வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தால் உடலெங்கும் பரவும் சக்தியை நிறுவி, தேவியை ஒருமனத்துடன் தியானிக்க வேண்டும்॥१६॥

Verse 17

उद्यद्दिवाकरनिभां तुंगोरोजां त्रिलोचनाम् । स्मरास्यामिंदुमुकुटां वरपाशांकुशाभयाम् ॥ १७ ॥

உதய சூரியனைப் போல ஒளிரும், உயர்ந்த மார்பகங்களுடைய, மும்முகக் கண்களுடைய—மோகமூட்டும் முகத்தையுடைய—சந்திர முக்குடம் தரித்தவள்; சிறந்த கரங்களில் வரபாசம், அங்குசம், அபயமுத்திரை கொண்ட தேவியை நான் தியானிக்கிறேன்॥१७॥

Verse 18

रदलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्ततः । अष्टद्रव्यैर्दशांशेन ब्रह्मवृक्षसमिद्वरैः ॥ १८ ॥

மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் திரிமது (மூன்று இனியப் பொருட்கள்) மற்றும் நெய் கலந்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அஷ்டத் திரவியங்களுடன் ஜபத்தின் தசமांश அளவிற்கு, பிரஹ்மவிருட்சத்தின் சிறந்த சமித்துகளால் ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்॥१८॥

Verse 19

द्राक्षाखर्जूरवातादशर्करानालिकेरकम् । तन्दुलाज्यतिलं विप्र द्रव्याष्टकमुदाहृतम् ॥ १९ ॥

திராட்சை, பேரீச்சம், பாதாம், சர்க்கரை, தேங்காய், அரிசி, நெய், எள்—ஓ விப்ரரே—இவையே அஷ்டத் திரவியங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன॥१९॥

Verse 20

दद्यादर्ध्यं दिनेशाय तत्र संचिन्त्य पार्वतीम् । पद्ममष्टदलं बाह्ये वृत्तं षोडशभिर्द्दलैः ॥ २० ॥

தினேசனாகிய சூரியதேவனுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, அங்கே பார்வதீதேவியைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் எட்டுத் தளங்களுடைய தாமரையை அமைத்து, வெளியே பதினாறு தளங்களுடன் வட்டமான ஆவரணத்தை உருவாக்க வேண்டும்॥২০॥

Verse 21

विलिखेत्कर्णिकामध्ये षट्कोणमतिसुन्दरम् । ततः संपूजयेत्पीठं नवशक्तिसमन्वितम् ॥ २१ ॥

தாமரையின் கர்ணிகையின் நடுவில் மிக அழகிய அறுகோணத்தை வரைய வேண்டும். பின்னர் ஒன்பது சக்திகளால் நிறைந்த பீடத்தை விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்॥২১॥

Verse 22

जयाख्या विजया पश्चादजिताह्वापराजिता । नित्या विलासिनी गोग्धीत्यघोरा मंगला नव ॥ २२ ॥

அடுத்ததாக ஒன்பது மங்கள நாமங்கள்: ஜயாக்யா, விஜயா, அஜிதாஹ்வா, அபராஜிதா, நித்யா, விலாசினீ, கோக்தீ, அகோரா, மங்களா॥২২॥

Verse 23

बीजाढ्यमासनं दत्त्वा मूर्तिं तेनैव कल्पयेत् । तस्यां संपूजयेद्देवीमावाह्यावरणैः क्रमात् ॥ २३ ॥

பீஜமந்திரங்களால் செழுமையுற்ற ஆசனத்தை அர்ப்பணித்து, அதற்கேற்ப தேவியின் மூர்த்தியை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் அதில் தேவியை ஆவாஹனம் செய்து, ஆவரணங்களுடன் படிப்படியாக முழுப் பூஜை செய்ய வேண்டும்॥২৩॥

Verse 24

मध्यपाग्याम्यसौम्येषु पूजयेदंगदेवताः । षट्कोणेषु यजेन्मंत्री पश्चान्मिथुनदेवताः ॥ २४ ॥

மத்திய பகுதியில் மற்றும் மங்கள திசைகளில் (கிழக்கு, வடக்கு) அங்கதேவதைகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். அறுகோணப் பகுதிகளில் மந்திரம் அறிந்த யஜமானன் ஆராதனை செய்ய வேண்டும்; பின்னர் மிதுன தேவதைகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்॥২৪॥

Verse 25

इन्द्रकोणं लसद्दंडकुंडिकाक्षगुणाभयाम् । गायत्रीं पूजयेन्मन्त्री ब्रह्माणमपि तादृशम् ॥ २५ ॥

இந்திர-கோணத்தில் (கிழக்கு திசை) மந்திரசாதகர் தண்டம், கமண்டலம், அక్షமாலை உடையவளாய், உபதேசமுத்திரை காட்டி, அபயம் அருளும் ஒளிமிகு காயத்ரீயை வழிபட வேண்டும்; அதேபோல் பிரம்மாவையும் அதே ரூபத்தில் வழிபட வேண்டும்।

Verse 26

रक्षः कोणे शंखचक्रगदापंकजधारिणीम् । सावित्रीं पीतवसनां यजेद्विणुं च तादृशम् ॥ २६ ॥

ரக்ஷஸ்-கோணத்தில் மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவளாய், சங்கம்-சக்கரம்-கதை-தாமரை ஏந்திய சாவித்ரீயை வழிபட வேண்டும்; அதே ரூபத்தில் விஷ்ணுவையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 27

वायुकोणे परश्वक्षमाला भयवरान्विताम् । यजेत्सरस्वतीमच्छां रुद्रं तादृशलक्षणम् ॥ २७ ॥

வாயு-கோணத்தில் (வடமேற்கு) பரசு மற்றும் அక్షமாலை ஏந்தி, அபய-வர முத்திரைகளுடன் விளங்கும் தூய சரஸ்வதியை வழிபட வேண்டும்; அதே லக்ஷணங்களுடன் ருத்ரனையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 28

वह्निकोणे यजेद्रत्नकुंभं मणिकरंडकम् । कराभ्यां बिभ्रतीं पीतां तुंदिलं धनदायकम् ॥ २८ ॥

வஹ்னி-கோணத்தில் (தென்-கிழக்கு) இரு கைகளிலும் ரத்தினக் கும்பமும் மணிக் கரண்டகமும் ஏந்திய, மஞ்சள் நிறமுடைய, வயிறு நிறைந்தவளாய் செல்வம் அருளும் தேவதையை வழிபட வேண்டும்।

Verse 29

आलिंग्य सव्यहस्तेन वामे तांबूलधारिणीम् । धनदांकसमारूढां महालक्ष्मीं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

இடக்கையால் அணைத்தவளாய், இடக்கையில் தாம்பூலம் ஏந்தி, தனத (குபேர) மடியில் அமர்ந்திருக்கும் மகாலட்சுமியை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 30

पश्चिमे मदनं बाणपाशांकुशशरासनाम् । धारयंतं जपारक्तं पूजयेद्रक्तभूषणम् ॥ ३० ॥

மேற்கு திசையில் மதனன் (காமன்) அவரை வழிபட வேண்டும்—அம்பு, பாசம், அங்குசம், வில் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, செம்பருத்திப் பூவினைப் போலச் சிவந்த நிறத்துடன், சிவப்பு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்।

Verse 31

सव्येन पतिमाश्लिष्य वामेनोत्पलधारिणीम् । पाणिना रमणांकस्थां रतिं सम्यक्समर्चयेत् ॥ ३१ ॥

இடப்புறத்தால் கணவரை அணைத்து, இடக்கையில் தாமரையைத் தாங்கி, காதலனின் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் ரதி தேவியை வலக்கையால் முறையாகச் சிறப்பாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 32

ऐशान्ये पूजयेत्सम्यक् विघ्नराजं प्रियान्वितम् । सृणिपाशधरं कांतं वरांगासृक्कलांगुलिम् ॥ ३२ ॥

வடகிழக்கு திசையில் பிரியையுடன் கூடிய விக்னராஜன் (கணேசன்) அவரை முறையாக வழிபட வேண்டும்—அழகிய வடிவுடன், அங்குசமும் பாசமும் தாங்கி, நல்வரங்களான அங்கங்களும் செம்மைத் தன்மையுடைய குறியீடுகளும் கொண்டவர்।

Verse 33

माध्वीपूर्णकपालाढ्यं विघ्नराजं दिगंबरम् । पुष्करे विगलद्रत्नस्फुरच्चषकधारिणम् ॥ ३३ ॥

நான் விக்னராஜன் (கணேசன்) அவரைத் தியானிக்கிறேன்—ஆகாயமே ஆடையாக (திகம்பரராக) இருந்து, தேன்-மதுவால் நிரம்பிய கபாலப் பாத்திரத்தால் செழித்து, தாமரைக் கையில் ரத்தினங்கள் மின்னி ஒழுகும் கிண்ணத்தைத் தாங்குபவர்।

Verse 34

सिंदूरसदृशाकारामुद्दाममदविभ्रमाम् । धृतरक्तोत्पलामन्यपाणिना तु ध्वजस्पृशाम् ॥ ३४ ॥

அவளது உருவம் சிந்தூரம் போலச் செம்மையாக, கட்டுப்பாடற்ற மயக்க நளினத்தால் அசைந்து; ஒரு கையில் சிவந்த தாமரையைத் தாங்கி, மற்ற கையால் கொடியின் தண்டைத் தொடுபவளாய் இருந்தாள்।

Verse 35

आश्लिष्टकांतामरुणां पुष्टिमर्चेद्दिगंबराम् । कर्णिकायां निधी पूज्यौ षट्कोणस्याथ पार्श्वयोः ॥ ३५ ॥

அணைத்திருக்கும் பிரியகாந்தனைத் தழுவியவளாய், செம்மை நிறமுடையவளாய், திகம்பரியாகிய ‘புஷ்டி’யை முறையாக வழிபட வேண்டும். கರ್ಣிகையில் இரு நிதிகளையும் பூஜித்து, பின்னர் ஷட்கோணத்தின் இருபுறங்களிலும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 36

अंगानि केसरेष्वेताः पश्चात्पत्रेषु पूजयेत् । अनंगकुसुमा पश्चाद्द्वितीयानंगमेखला ॥ ३६ ॥

இவ்வங்க தேவதைகளை முதலில் கேசரங்களில், பின்னர் இதழ்களில் வழிபட வேண்டும். அதன் பின் ‘அனங்ககுசுமா’; அடுத்ததாக இரண்டாவது ‘அனங்கமேகலா’ எனும் வரிசை.

Verse 37

अनंगगमना तद्वदनंगमदनातुरा । भुवनपाला गगनवेगा षष्ठी चैव ततः परम् ॥ ३७ ॥

‘அனங்ககமனா’ அதுபோல ‘அனங்கமதனாதுரா’; ‘புவனபாலா’; ‘ககனவேகா’—இவை பெயர்கள்; இதன் பின் வரிசையில் ஆறாவது வருகிறது.

Verse 38

शशिलेखा गगनलेखा चेत्यष्टौ यत्र शक्तयः । खङ्गखेटकधारिण्यः श्यामाः पूज्याश्च मातरः ॥ ३८ ॥

அங்கே ‘சசிலேகா’, ‘ககனலேகா’ முதலிய எட்டு சக்திகள் உள்ளனர்—கருநிற மாதர்கள், வாள் மற்றும் கேடயம் தாங்கியவர்கள், வழிபடத்தக்கவர்கள்.

Verse 39

पद्माद्बहिः समभ्यर्च्याः शक्तयः परिचारिकाः । प्रथमानंगद्वयास्यादनंगमदना ततः ॥ ३९ ॥

தாமரைக்கு வெளியே உள்ள பரிசாரிகா சக்திகளை முறையாக வழிபட வேண்டும். அவற்றில் முதலில் ‘அனங்கத்வயாஸ்யா’; அதன் பின் ‘அனங்கமதனா’.

Verse 40

मदनातुरा भवनवेगा ततो भुवनपालिका । स्यात्सर्वशिशिरानंगवेदनानंगमेखला ॥ ४० ॥

அப்போது அவள் மன்மதனால் வாடி, அவளது நடையின் வேகம் விரைவாகிறது. உலகங்களைப் பேணும் தேவியாம் அவள், குளிர்காலமெங்கும் காமவேதனையை அனுபவித்து, மன்மதமேகலையால் கட்டப்பட்டவள்போல் தோன்றுகிறாள்.

Verse 41

चषकं तालवृंतं च तांबूलं छत्रमुज्ज्वलम् । चामरे चांशुकं पुष्पं बिभ्राणाः करपंकजैः ॥ ४१ ॥

அவர்கள் தாமரை போன்ற கைகளில் குடிப்பாத்திரம், பனைவிசிறி, தாம்பூலம், ஒளிவீசும் குடை, சாமரம், ஆடை, மலர்கள் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, பக்தியுடன் சேவையில் நின்றனர்.

Verse 42

सर्वाभरणसंदीप्तान् लोकपालान्बहिर्यजेत् । वज्रादीन्यपि तद्बाह्ये देवीमित्थं प्रपूजयेत् ॥ ४२ ॥

உள் மண்டலத்துக்கு வெளியே, எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிரும் லோகபாலர்களை வழிபட வேண்டும். அதற்கும் வெளியே வஜ்ரம் முதலிய தெய்வ ஆயுதங்களை நிறுவி வழிபட வேண்டும்; இவ்விதம் தேவியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 43

मंत्री त्रिमधुरोपेतैर्हुत्वाश्वत्थसमिद्वरैः । ब्राह्मणान्वशयेच्छीघ्रं पार्थिवान्पद्महोमतः ॥ ४३ ॥

மந்திரவல்லவன் மூன்று மதுரங்கள் (பால், தயிர், நெய்) உடன் சிறந்த அஸ்வத்த சமித்துகளால் ஹோமம் செய்து, பத்ம-ஹோமத்தின் மூலம் விரைவில் பிராமணர்களையும் அரசர்களையும் வசப்படுத்துவான்.

Verse 44

पलाशपुष्पैस्तत्पत्नीं मंत्रिणः कुसुदैरपि । पंचविंशतिधा जप्तैर्जलैः स्नानं दिने दिने ॥ ४४ ॥

மந்திரஞானிகள் பலாச மலர்களும் குச மலர்களும் சேர்த்து, இருபத்தைந்து முறை ஜபிக்கப்பட்ட நீரால் அவன் மனைவியை தினந்தோறும் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

आत्मानमभिषिंचेद्यः सर्वसौभाग्यवान्भवेत् । पंचविंशतिधा जप्तं जलं प्रातः पिबेन्नरः ॥ ४५ ॥

யார் தம்மேல் அபிஷேகமாக நீரைத் தெளிக்கிறாரோ, அவர் எல்லா வகை நல்வாழ்வும் சௌபாக்கியமும் பெறுவர். காலையில் இருபத்தைந்து முறை மந்திரம் ஜபிக்கப்பட்ட நீரை மனிதன் அருந்த வேண்டும்॥४५॥

Verse 46

अवाप्य महतीं प्रज्ञां कवीनामग्रणीर्भवेत् । कर्पूरागरुसंयुक्तकुंकुमं साधु साधितम् ॥ ४६ ॥

மிகுந்த ஞானத்தை அடைந்து அவர் கவிஞர்களில் முதன்மையர் ஆவார். இதற்காக கற்பூரமும் அகிலும் சேர்த்து நன்றாகச் சித்தப்படுத்திய குங்குமம் (கேசரம்) பயன்படும்॥४६॥

Verse 47

गृहीत्वा तिलकं कुर्याद्राजवश्यमनुत्तमम् । शालिपिष्टमयीं कृत्वा पुत्तलीं मधुरान्विताम् ॥ ४७ ॥

திலகப் பொருளை எடுத்துக் கொண்டு அரசனை வசப்படுத்தும் ஒப்பற்ற பயனைச் சாதிக்க வேண்டும். அரிசிமாவுப் பிசையால் ஒரு சிறு பொம்மை செய்து, அதனை இனிய பொருட்கள் (நைவேத்யம்) சேர்த்து அமைக்க வேண்டும்॥४७॥

Verse 48

जप्तां प्रतिष्ठितप्राणां भक्षयेद्रविवासरे । वशं नयति राजानं नारीं वा नरमेव च ॥ ४८ ॥

ஜபம் செய்யப்பட்டதும் பிராணப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதும் ஆகிய அதனை ஞாயிற்றுக்கிழமை (ரவிவாசரம்) அன்று உண்ண வேண்டும். அதனால் அரசனோ, பெண்ணோ, ஆணோ—வசப்படுவர்॥४८॥

Verse 49

कण्ठमात्रोदके स्थित्वा वीक्ष्य तोयोद्गतं रविम् । त्रिसहस्रं जपेन्मंत्रं कन्यामिष्टां लभेत्ततः ॥ ४९ ॥

கழுத்தளவு நீரில் நின்று, நீரிலிருந்து உதயமாகும் சூரியனை நோக்கி, மந்திரத்தை மூவாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது விரும்பிய கன்னி (தகுந்த மணமகள்) கிடைப்பாள்॥४९॥

Verse 50

अन्नं तन्मंत्रितं मंत्री भुंजीत श्रीप्रसिद्धये । लिखितां भस्मना मायां ससाध्यां फलकादिषु ॥ ५० ॥

திருமகளின் செழிப்பு மற்றும் உலகப் புகழ் பெறுவதற்காக, சாதகர் அந்த மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அன்னத்தை உண்ண வேண்டும். மேலும் சாம்பலால் பழங்கள் முதலியவற்றின் மீது சாத்யத்துடன் கூடிய மந்திர-மாயையை எழுத வேண்டும்॥50॥

Verse 51

तत्कालं दर्शयेद्यंत्रं सुखं सूयेत गर्भिणी । भुवनेशीयमाख्याता सहस्रभुजसंभवा ॥ ५१ ॥

அந்தக் கணமே யந்திரத்தை காட்ட வேண்டும்; கர்ப்பிணி எளிதாகப் பிரசவிப்பாள். இது ‘புவனேசி’ எனப் புகழ்பெற்றது; ஆயிரம் கரங்களுடைய தேவியின் சக்தியிலிருந்து தோன்றியது॥51॥

Verse 52

भुक्तिमुक्तिप्रदा नॄणां स्मर्तॄणां द्विजसत्तम । ततः कल्पांतरे विप्र कदाचिन्महिषासुरः ॥ ५२ ॥

இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! இதை நினைவு கூரும்வர்களுக்கு இது போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்கிறது. பின்னர், ஓ பிராமணரே! வேறொரு கல்பத்தில் ஒருமுறை மகிஷாசுரன் தோன்றினான்॥52॥

Verse 53

बभूव लोकपालांस्तु जित्वा भुंक्ते जगत्त्रयम् । ततस्त्पीडिता देवा वैकुंठं शरणं ययुः ॥ ५३ ॥

லோகபாலர்களை வென்று அவன் மூன்று உலகங்களின் ஆட்சியை அனுபவித்தான். அப்போது அவனால் ஒடுக்கப்பட்ட தேவர்கள் சரணமடைந்து வைகுண்டத்திற்குச் சென்றனர்॥53॥

Verse 54

ततो देवी महालक्ष्मीश्चक्राद्यांगोत्थतेजसा । श्रीर्बभूवमुनिश्रेष्ठ मूर्ता व्याप्तजगत्त्रया ॥ ५४ ॥

அப்போது சக்கரம் முதலிய தெய்வீக அங்கங்களிலிருந்து எழுந்த ஒளித் தேஜஸால் தேவீ மகாலக்ஷ்மி—சாக்ஷாத் ஸ்ரீ—உருவமெடுத்து வெளிப்பட்டாள். முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அவள் மூன்று உலகங்களையும் வியாபித்தாள்॥54॥

Verse 55

स्वयं सा महिषादींस्तु निहत्य जगदीश्वरी । अरविंदवनं प्राप्ता भजतामिष्टदायिनी ॥ ५५ ॥

ஜகதீஸ்வரி தேவி தாமே மகிஷாசுரன் முதலியவர்களை வதைத்து, பின்னர் அரவிந்தவனத்தை அடைந்தாள்; அவளைப் பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு வேண்டிய வரங்களை அருள்பவளானாள்।

Verse 56

तस्याः समर्चनं वक्ष्ये संक्षेपेण श्रृणु द्विज । मृत्युक्रोधेन गुरुणा बिंदुभूषितमस्तका ॥ ५६ ॥

இப்போது அவளுடைய முறையான ஆராதனை விதியைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—ஓ த்விஜா, கேள். அவள் மரணத்தின் கோபம்போல் கனத்ததும் அச்சமூட்டுவதும்; தலையில் புனித பிந்து அலங்கரிக்கிறது।

Verse 57

बीजमन्त्रः श्रियः प्रोक्तो भजतामिष्टदायकः । ऋषिर्भृगुर्निवृच्छंदो देवता श्रीः समीरिता ॥ ५७ ॥

ஸ்ரீயின் பீஜமந்திரம் கூறப்பட்டது; அதை பக்தியுடன் ஜபிப்போர்க்கு வேண்டிய பலனை அளிக்கும். இதன் ரிஷி ப்ருகு, சந்தஸ் ‘நிவ்ருத்’, அதிஷ்டாத்ரி தேவதை ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) என உரைக்கப்படுகிறது।