The Exposition of Hanumān’s Protective Kavaca (Māruti-kavaca)
சனத்குமாரர் நாரதரிடம்—கார்த்தவீர்ய கவசத்தை உபதேசித்த பின், மயக்கத்தை அழித்து இடையூறுகளை நீக்கும் வெற்றியளிக்கும் மāruti (ஹனுமான்) கவசத்தை இப்போது அளிக்கிறேன் என்கிறார். முன்பு ஆனந்தவனிகாவில் தேவர்களால் வணங்கப்படும் ஸ்ரீராமனைச் சந்தித்து, ராவணவதம் வரை கதையின் முடிவில் ராமன் இந்தக் கவசத்தை அருளி ‘அர்ஹமற்றவர்களுக்கு indiscriminately வெளிப்படுத்த வேண்டாம்’ என்று கட்டளையிட்டதாகச் சொல்கிறார். கவசத்தில் ஹனுமானை அழைத்து திசைகள், மேலே-கீழே-நடுவு, தலை முதல் பாதம் வரை உடலின் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் காக்க வேண்டி வேண்டுதல் உள்ளது; நிலம்-வானம்-அக்னி-கடல்-காடு, போர் மற்றும் நெருக்கடிகளிலும் பாதுகாப்பு கூறப்படுகிறது. டாகினி-சாகினி, காலராத்திரி, பிசாசு, பாம்பு, ராக்ஷசி, நோய், பகைமந்திரம் முதலிய அச்சங்கள் ஹனுமானின் பயங்கர தெய்வரூபத்தால் அடங்குகின்றன. இறுதியில் ஹனுமான் வேத-ப்ரணவஸ்வரூபன், பிரம்மம்-ப்ராணவாயு, மேலும் பிரம்மா-விஷ்ணு-மஹேஸ்வரரூபன் எனப் போற்றப்படுகிறார். ரகசியமாக வைத்தல், அஷ்டகந்தம் கொண்டு எழுதுதல், கழுத்தில் அல்லது வலது கையில் அணிதல், ஜபசித்தியால் ‘அசாத்தியம்’ கூட சாத்தியமாகும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । कार्तवीर्यस्य कवचं कथितं ते मुनीश्वर । मोहविध्वंसनं जैत्रं मारुतेः कवचं श्रृणु ॥ १ ॥
சனத்குமாரர் கூறினார்: ஓ முனீஸ்வரரே, கார்த்தவீர்யனின் கவசத்தை உமக்கு உரைத்தேன். இப்போது மயக்கத்தை அழிக்கும், வெற்றியளிக்கும் மாருதி (ஹனுமான்) கவசத்தை கேளும்.
Verse 2
यस्य संधारणात्सद्यः सर्वे नश्यंत्युपद्रवाः । भूतप्रेतारिजं दुःखं नाशमेति न संशयः ॥ २ ॥
அதைத் தாங்கி (ஜபித்து) வைத்தாலே எல்லா இடையூறுகளும் உடனே அழியும்; பேய்-பிசாசு அல்லது பகைவரால் உண்டாகும் துயரம் நீங்கும்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 3
एकदाहं गतो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् । आनंदवनिकासंस्थं ध्यायंतं स्वात्मनः पदम् ॥ ३ ॥
ஒருமுறை நான் ராமனை தரிசிக்கச் சென்றேன்—மற்றவர்களை மகிழ்விப்போரில் சிறந்தவர். அவர் ‘ஆனந்தவனிகா’ எனும் தோட்டத்தில் தங்கி, தம் ஆத்மாவின் பரமபதத்தைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்।
Verse 4
तत्र रामं रमानाथं पूजितं त्रिदशेश्वरैः । नमस्कृत्य तदादिष्टमासनं स्थितवान् पुरः ॥ ४ ॥
அங்கே ரமாநாதனாகிய ராமனை, முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் தலைவர்கள் வழிபடக் கண்டேன். அவருக்கு வணங்கி, அவர் அளித்த ஆசனத்தை ஏற்று முன் நின்றேன்।
Verse 5
तत्र सर्वं मया वृत्तं रावणस्य वधांतकम् । पृष्टं प्रोवाच राजेंद्रः श्रीरामः स्वयमादरात् ॥ ५ ॥
அங்கே நான் ராவணவதை வரை நடந்த அனைத்தையும் தெரிவித்தேன். கேட்டபோது அரசர்களில் சிறந்த ஸ்ரீராமன் தாமே மரியாதையுடன் அதை உரைத்தார்।
Verse 6
ततः कथांते भगवान्मारुतेः कवचं ददौ । मह्यं तत्ते प्रवक्ष्यामि न प्रकाश्यं हि कुत्रचित् ॥ ६ ॥
பின்னர் கதையின் முடிவில் பகவான் எனக்கு மாருதி (ஹனுமான்) கவசத்தை அருளினார். எனக்குக் கற்பித்தபடியே உனக்கும் சொல்லுகிறேன்—இது எங்கும் indiscriminately வெளிப்படுத்தத் தகாதது।
Verse 7
भविष्यदेतन्निर्द्दिष्टं बालभावेन नारद । श्रीरामेणांजनासूनासूनोर्भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् ॥ ७ ॥
நாரதா, இது எதிர்காலத்திற்காக முன்கூட்டியே கூறப்பட்டது—குழந்தைபாவத்தை ஏற்றால் ஸ்ரீராமன் அஞ்சனையின் புதல்வன் (ஹனுமான்) அவரின் புதல்வனுக்கு போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்வான்।
Verse 8
हनुमान् पूर्वतः पातु दक्षिणे पवनात्मजः । पातु प्रतीच्यामक्षघ्नः सौम्ये सागरतारकः ॥ ८ ॥
கிழக்கில் ஹனுமான் என்னைக் காக்கட்டும்; தெற்கில் பவனபுத்திரன் காக்கட்டும். மேற்கில் அக்ஷனை வதைத்தவன் காக்கட்டும்; வடக்கில் கடலைத் தாண்ட உதவியவன் காக்கட்டும்.
Verse 9
ऊर्द्ध पातु कपिश्रेष्ठः केसरिप्रियनंदनः । अधस्ताद्विष्णुभक्तस्तु पातु मध्ये च पावनिः ॥ ९ ॥
மேலிருந்து கபிச்ரேஷ்டன், கேசரியை மகிழ்விக்கும் பிரிய புதல்வன், என்னைக் காக்கட்டும். கீழிருந்து விஷ்ணுபக்தன் காக்கட்டும்; நடுவில் பாவனன் (புனிதப்படுத்துபவன்) காக்கட்டும்.
Verse 10
लंकाविदाहकः पातु सर्वापद्भ्यो निरंतरम् । सुग्रीवसचिवः पातु मस्तकं वायुनंदनः ॥ १० ॥
லங்கையை எரித்தவன் என்னை இடையறாது எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் காக்கட்டும். வாயுநந்தன், சுக்ரீவனின் அமைச்சன், என் தலையை காக்கட்டும்.
Verse 11
भालं पातु महावीरो भ्रुवोर्मध्ये निरंतरम् । नेत्रे छायापहारी च पातु नः प्लवगेश्वरः ॥ ११ ॥
மகாவீரன் என் நெற்றியை காக்கட்டும்; புருவங்களுக்கிடையிலான இடத்தை இடையறாது காத்தருளட்டும். நிழலை அகற்றுபவன், ப்லவகேஸ்வரன், எங்கள் கண்களை காக்கட்டும்.
Verse 12
कपोलौ कर्णमूले च पातु श्रीरामकिंकरः । नासाग्रमंजनासूनुः पातु वक्त्रं हरीश्वरः ॥ १२ ॥
ஸ்ரீராமனின் தாசன் என் கன்னங்களையும் காதின் அடிப்பகுதியையும் காக்கட்டும். அஞ்சனையின் புதல்வன் என் மூக்கின் நுனியை காக்கட்டும்; ஹரீஸ்வரன் என் முகத்தை காக்கட்டும்.
Verse 13
पातु कंठे तु दैत्यारिः स्कंधौ पातु सुरारिजित् । भुजौ पातु महातेजाः करौ च चरणायुधः ॥ १३ ॥
என் தொண்டையை தைத்யாரி காக்கட்டும்; என் தோள்களை சுராரிஜித் காக்கட்டும். என் புயங்களை மகாதேஜஸ்வி காக்கட்டும்; என் கைகளை சரணாயுதன் காக்கட்டும்॥१३॥
Verse 14
नखान्नाखायुधः पातु कुक्षौ पातु कपीश्वरः । वक्षो मुद्रापहारी च पातु पार्श्वे भुजायुधः ॥ १४ ॥
என் நகங்களை நகாயுதன் காக்கட்டும்; என் வயிற்றைப் கபீஸ்வரன் காக்கட்டும். என் மார்பை முத்ராபஹாரி காக்கட்டும்; என் பக்கங்களை புஜாயுதன் காக்கட்டும்॥१४॥
Verse 15
लंकानिभंजनः पातु पृष्टदेशे निरंतरम् । नाभिं श्रीरामभक्तस्तु कटिं पात्वनिलात्मजः ॥ १५ ॥
என் முதுகைப் பகுதியை இடையறாது லங்காநிபஞ்சனன் காக்கட்டும். என் நாபியை ஸ்ரீராமபக்தன் காக்கட்டும்; என் இடுப்பை அனிலாத்மஜன் காக்கட்டும்॥१५॥
Verse 16
गुह्यं पातु महाप्रज्ञः सक्थिनी अतिथिप्रियः । ऊरू च जानुनी पातु लंकाप्रासादभंजनः ॥ १६ ॥
என் குஹ்யப் பகுதியை மகாப்ரஜ்ஞன் காக்கட்டும்; என் தொடைகளை அதிதிப்ரியன் காக்கட்டும். என் இடுப்பும் முழங்காலும் லங்காப்ராசாதபஞ்சனன் காக்கட்டும்॥१६॥
Verse 17
जंघे पातु कपिश्रेष्ठो गुल्फौ पातु महाबलः । अचलोद्धारकः पातु पादौ भास्करसन्निभः ॥ १७ ॥
என் கால் மடிகளை கபிச்ரேஷ்டன் காக்கட்டும்; என் கணுக்கால்களை மகாபலன் காக்கட்டும். என் பாதங்களை அசலோத்தாரகன் காக்கட்டும்—சூரியன் போன்ற ஒளியுடன்॥१७॥
Verse 18
अङ्गानि पातु सत्त्वाढ्यः पातु पादांगुलीः सदा । मुखांगानि महाशूरः पातु रोमाणि चात्मवान् ॥ १८ ॥
சத்த்வம் நிறைந்த ஆண்டவன் என் அங்கங்களைப் பாதுகாப்பானாக; என் பாத விரல்களை எப்போதும் காப்பானாக. மகாவீரன் என் முக உறுப்புகளைப் பாதுகாப்பானாக; ஆத்மநியமன் என் உடல் ரோமங்களையும் காப்பானாக.
Verse 19
दिवारात्रौ त्रिलोकेषु सदागतिलुतोऽवतु । स्थितं व्रजंतमासीनं पिबंतं जक्षतं कपिः ॥ १९ ॥
பகலும் இரவும் மூன்று உலகங்களிலும் இடையறாது உலாவும் கபி-ஸ்வரூப ஆண்டவன் என்னைக் காப்பானாக—நான் நின்றாலும், நடந்தாலும், அமர்ந்தாலும், குடித்தாலும், உண்டாலும்.
Verse 20
लोकोत्तरगुणः श्रीमान् पातु त्र्यंबकसंभवः । प्रमत्तमप्रमत्तं वा शयानं गहनेंऽबुनि ॥ २० ॥
உலகத்தைத் தாண்டிய குணங்களால் விளங்கும், ஸ்ரீமான் த்ர்யம்பக-ஸம்பவ ஆண்டவன் எங்களைப் பாதுகாப்பானாக—நாம் கவனமின்றி இருந்தாலும் கவனத்துடன் இருந்தாலும், ஆழ்ந்த நீரில் படுத்திருந்தாலும் கூட.
Verse 21
स्थलेंऽतरिक्षे ह्यग्नौ वा पर्वते सागरे द्रुमे । संग्रामे संकटे घोरे विराङ्रूपधरोऽवतु ॥ २१ ॥
நிலத்தில், ஆகாயத்தில், அக்னியில், மலையில், கடலில் அல்லது மரங்களிடையே; போரில், இடர்பாட்டில், அச்சமூட்டும் நெருக்கடிகளில்—விராட் ரூபம் தரித்த ஆண்டவன் என்னைக் காப்பானாக.
Verse 22
डाकिनीशाकिनीमारीकालरात्रिमरीचिकाः । शयानं मां विभुः पातु पिशाचोरगराक्षसीः ॥ २२ ॥
நான் உறங்கிக் கிடக்கும் போது அனைத்திலும் நிறைந்த விபு என்னைக் காப்பானாக—டாகினி-சாகினிகளிலிருந்து, மாறி (மகாமாரி) யிலிருந்து, பயங்கர காலராத்திரியிலிருந்து, மிராசிகை போன்ற மாயத் தோற்றங்களிலிருந்து, மேலும் பிசாசுகள், பாம்புகள், ராக்ஷசிகளிலிருந்து.
Verse 23
दिव्यदेहधरो धीमान्सर्वसत्त्वभयंकरः । साधकेंद्रावनः शश्वत्पातु सर्वत एव माम् ॥ २३ ॥
திவ்ய தேகம் தரித்த ஞானி, எல்லா தீய உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவன், சாதகர்களில் சிறந்தோரின் நித்திய காவலன் ஆகிய ஆண்டவன், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எப்போதும் என்னைக் காக்கட்டும்।
Verse 24
यद्रूपं भीषणं दृष्ट्वा पलायंते भयानकाः । स सर्वरूपः सर्वज्ञः सृष्टिस्थितिकरोऽवतु ॥ २४ ॥
அந்தப் பயங்கர ரூபத்தைப் பார்த்தால் அச்சமூட்டுவோரும் அச்சத்தால் ஓடிவிடுவர்; எல்லா ரூபங்களும் உடைய, அனைத்தையும் அறிந்த, படைப்பு-நிலைத்தன்மையின் கர்த்தரான அவர் நம்மைக் காக்கட்டும்।
Verse 25
स्वयं ब्रह्मा स्वयं विष्णुः साक्षाद्देवो महेश्वरः । सूर्यमंडलगः श्रीदः पातु कालत्रयेऽपि माम् ॥ २५ ॥
அவர் தாமே பிரம்மா, தாமே விஷ்ணு, நேரடியாகத் தெய்வ மகேஸ்வரன்; சூரிய மண்டலத்தில் உறைந்து ஸ்ரீ (செல்வம்) அருள்பவன்—மூன்று காலங்களிலும் என்னைக் காக்கட்டும்।
Verse 26
यस्य शब्दमुपाकर्ण्य दैत्यदानवराक्षसाः । देवा मनुष्यास्तिर्यंचः स्थावरा जङ्गमास्तथा ॥ २६ ॥
அவருடைய ஒலியை (வாக்கை) கேட்டவுடன் தைத்யர், தானவர், ராக்ஷசர்; மேலும் தேவர்கள், மனிதர்கள், திரியக் (விலங்குகள்), நிலைபெற்றதும் நடமாடுவதுமான அனைத்தும் அவரின் ஆட்சிக்குள் அடங்குகின்றன।
Verse 27
सभया भयनिर्मुक्ता भवंति स्वकृतानुगाः । यस्यानेककथाः पुण्याः श्रूयंते प्रतिकल्पके ॥ २७ ॥
தம் செய்த கர்மத்தின் பயனைப் பின்பற்றுவோர், சபையிலிருந்தும் அச்சமின்றி விடுபடுவர். அவருடைய பல புனிதக் கதைகள் கல்பம் தோறும் கேட்கப்படுகின்றன।
Verse 28
सोऽवतात्साधकश्रेष्ठं सदा रामपरायणः । वैधात्रधातृप्रभृति यत्किंचिद्दृश्यतेऽत्यलम् ॥ २८ ॥
சாதகர்களில் சிறந்தவராய் எப்போதும் ஸ்ரீராம பராயணனாய் இருப்பவர் நம்மைக் காக்கட்டும். விதாதாவின் ஒழுங்குமுறையிலிருந்து தொடங்கி உலகில் காணப்படும் சிறிதளவும் அவர்முன் மிகத் துச்சமே.
Verse 29
विद्ध्वि व्याप्तं यथा कीशरूपेणानंजनेन तत् । यो विभुः सोऽहमेषोऽहं स्वीयः स्वयमणुर्बृहत् ॥ २९ ॥
அவர் ஆண்டவன்-ரூபமாக, மாசற்ற நுண்மையாக, எங்கும் பரவி நிற்கிறார் என்பதை அறிக. அந்தச் சர்வவியாபி ‘நான்’ என்பதே; இந்த ‘நான்’ அவருடைய சொந்த ஆத்மஸ்வரூபம்; தன் சக்தியால் அவர் அணுவும், பேர்விரிவும் ஆவார்.
Verse 30
ऋग्यजुःसामरूपश्च प्रणवस्त्रिवृदध्वरः । तस्मै स्वस्मै च सर्वस्मै नतोऽस्म्यात्मसमाधिना ॥ ३० ॥
ரிக்-யஜுஸ்-சாம ரூபமாயும், புனிதப் பிரணவமான ‘ஓம்’ ஆயும், மும்மடங்கு யாக ரூபமாயும் இருப்பவருக்கு—அவருக்கும், உள்ளே உள்ள சுயாத்மாவுக்கும், அனைத்துமாயிருப்பவருக்கும்—ஆத்ம சமாதியுடன் நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 31
अनेकानन्तब्रह्माण्डधृते ब्रह्मस्वरूपिणे । समीरणात्मने तस्मै नतोऽस्म्यात्मस्वरूपिणे ॥ ३१ ॥
எண்ணற்ற முடிவிலா பிரபஞ்சங்களைத் தாங்கி, பிரம்மஸ்வரூபமாய், உயிர்வாயுவாக (பிராணனாக) நிலைபெற்ற அந்த பரமாத்மாவுக்கு—ஆத்மாவின் உண்மை ரூபமான அவருக்கு—நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 32
नमो हनुमते तस्मै नमो मारुतसूनवे । नमः श्रीरामभक्ताय श्यामाय महते नमः ॥ ३२ ॥
அந்த ஹனுமானுக்கு வணக்கம்; மாருதசூனுவுக்கு வணக்கம். ஸ்ரீராம பக்தனாகிய, கருநிற மகத்தானவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 33
नमो वानर वीराय सुग्रीवसख्यकारिणे । संकाविदहनायाथ महासागरतारिणे ॥ ३३ ॥
சுக்ரீவனுடன் நட்பை ஏற்படுத்திய வானர வீரனுக்கு வணக்கம்; லங்கையை எரித்தவனுக்கும், மாபெரும் கடலைக் கடக்கச் செய்தவனுக்கும் வணக்கம்।
Verse 34
सीताशोकविनाशाय राममुद्राधराय च । रावणांतनिदानाय नमः सर्वोत्तरात्मने ॥ ३४ ॥
சீதையின் துயரை அழித்தவனுக்கும், ராமனின் முத்திரை மோதிரத்தைத் தாங்கியவனுக்கும், ராவணன் முடிவிற்குக் காரணமான அனைத்திற்கும் மேலான ஆத்மாவிற்கும் வணக்கம்।
Verse 35
मेघनादमखध्वंसकारणाय नमोनमः । अशोकवनविध्वंसकारिणे जयदायिने ॥ ३५ ॥
மேகநாதனின் யாகத்தை அழிக்கக் காரணமானவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; அசோக வனத்தைத் தகர்த்தவனுக்கும், வெற்றியை அருள்வனுக்கும் வணக்கம்।
Verse 36
वायुपुत्राय वीराय आकाशोदरगामिने । वनपालशिरश्छेत्रे लंकाप्रासादभंजिने ॥ ३६ ॥
வாயுபுத்திரனாகிய வீரனுக்கு வணக்கம்; ஆகாயத்தின் விரிந்த வெளியில் செல்லும்வனுக்கு; வனக்காவலனின் தலையை வெட்டி, லங்கையின் மாளிகைகளைச் சிதைத்தவனுக்கு வணக்கம்।
Verse 37
ज्वलत्कांचनवर्णाय दीर्घलांगूलधारिणे । सौमित्रिजयदात्रे च रामदूताय ते नमः ॥ ३७ ॥
எரியும் பொன்னிறம் கொண்டவனே, நீண்ட வாலையுடையவனே; சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) வெற்றியளிப்பவனே, ராமதூதனே—உனக்கு வணக்கம்।
Verse 38
अक्षस्य वधकर्त्रे च ब्रह्मशस्त्रनिवारिणे । लक्ष्मणांगमहाशक्तिजातक्षतविनाशिने ॥ ३८ ॥
அக்ஷனை வதைத்தவனுக்கும், பிரம்மாஸ்திரத்தைத் தடுத்தவனுக்கும், இலக்குமணன் உடலில் மகாசக்தியால் ஏற்பட்ட காயத்தை அழித்தவனுக்கும் வணக்கம்।
Verse 39
रक्षोघ्नाय रिपुघ्नाय भूतघ्नाय नमोनमः । ऋक्षवानरवीरौघप्रासादाय नमोनमः ॥ ३९ ॥
ராக்ஷசர்களை அழிப்பவனுக்கும், பகைவரை நசிப்பவனுக்கும், தீய பூதங்களை ஒழிப்பவனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்। வீர கரடிகள்-வானரர் கூட்டத்தின் உயர்ந்த அடைக்கலம்-ஆதாரமானவனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।
Verse 40
परसैन्यबलघ्नाय शस्त्रास्त्रघ्नाय ते नमः । विषघ्नाय द्विषघ्नाय भयघ्नाय नमोनमः ॥ ४० ॥
எதிர்சேனையின் வலிமையை அழிப்பவனுக்கும், ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் செயலிழக்கச் செய்வவனுக்கும் உமக்கு வணக்கம்। விஷத்தை நீக்குபவனுக்கும், பகைவரை அழிப்பவனுக்கும், பயத்தை அகற்றுபவனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।
Verse 41
महीरिपुभयघ्नाय भक्तत्राणैककारिण । परप्रेरितमन्त्राणां मंत्राणां स्तंभकारिणे ॥ ४१ ॥
பூமியில் பகைவரால் உண்டாகும் பயத்தை அழிப்பவனுக்கும், பக்தரை காக்க ஒரே நோக்கமுடையவனுக்கும், பிறர் தூண்டிய மந்திரங்களை செயலிழக்கச் செய்வவனுக்கும் வணக்கம்।
Verse 42
पयः पाषाणतरणकारणाय नमोनमः । बालार्कमंडलग्रासकारिणे दुःखहारिणे ॥ ४२ ॥
நீரின் வழியே கற்களையும் கடக்கச் செய்வதற்குக் காரணமானவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்। உதய சூரிய வட்டத்தையும் விழுங்க வல்லவனுக்கும், துயரை அகற்றுபவனுக்கும் வணக்கம்।
Verse 43
नखायुधाय भीमाय दन्तायुधधराय च । विहंगमाय शवाय वज्रदेहाय ते नमः ॥ ४३ ॥
நகங்களை ஆயுதமாகக் கொண்ட பயங்கரப் பெருமானுக்கும், பற்களை ஆயுதமாகத் தாங்குபவருக்கும், பறவை-வடிவனுக்கும், யோக நிச்ச்சலத்தில் சவம்போல் அசையாதவனுக்கும், வஜ்ரம் போன்ற உடலுடையவனுக்கும் என் வணக்கம்।
Verse 44
प्रतिग्रामस्थितायाथ भूतप्रेतवधार्थिने । करस्थशैलशस्त्राय राम शस्त्राय ते नमः ॥ ४४ ॥
ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் நிலைபெற்றவனே, பூதப் பிரேதங்களை அழிக்க விரும்புபவனே, கையில் பாறை-ஆயுதம் தாங்குபவனே, ஹே ராம-சஸ்திரமே! உமக்கு வணக்கம்।
Verse 45
कौपीनवाससे तुभ्यं रामभक्तिरताय च । दक्षिणाशाभास्कराय सतां चन्द्रोदयात्मने ॥ ४५ ॥
கௌபீனம் மட்டும் அணிபவனே, ராமபக்தியில் திளைப்பவனே; தென் திசையில் உதிக்கும் சூரியன் போல் ஒளிர்பவனே, சத்புருஷர்க்கு சந்திரோதயத்தின் குளிர்ந்த மங்கள ஒளியாக இருப்பவனே—உமக்கு வணக்கம்।
Verse 46
कृत्याक्षतव्यथाघ्नाय सर्वक्लेशहराय च । स्वाम्याज्ञापार्थसंग्रामसख्यसंजयकारिणे ॥ ४६ ॥
கிருத்யா மற்றும் காயங்களால் உண்டாகும் வேதனையை அழிப்பவனே, எல்லாக் கிளேசங்களையும் போக்குபவனே; ஆண்டவனின் ஆணையால் அர்ஜுனனின் போரில் நண்பன்-தேரோட்டியாக இருந்து வெற்றியை அளிப்பவனே—உமக்கு வணக்கம்।
Verse 47
भक्तानां दिव्यवादेषु संग्रामे जयकारिणे । किल्किलावुवकाराय घोरशब्दकराय च ॥ ४७ ॥
பக்தர்களுக்காக தெய்வீகப் போரில் வெற்றியை அளிப்பவனே; ‘கில்கிலா’ போன்ற மகிழ்ச்சி ரணநாதங்களை எழுப்புபவனே, அச்சமூட்டும் பேரொலியை உண்டாக்குபவனே—உமக்கு வணக்கம்।
Verse 48
सर्वाग्निव्याधिसंस्तंभकारिणे भयहारिणे । सदा वनफलाहारसंतृप्ताय विशेषतः ॥ ४८ ॥
அனைத்து காய்ச்சல் மற்றும் நோய்களைத் தடுத்து நிறுத்துவோனுக்கும், அச்சத்தை அகற்றுவோனுக்கும், என்றும் வனப் பழங்களையே உணவாகக் கொண்டு திருப்தியாய் இருப்பவனிடம் விசேஷமாக மகிழ்வோனுக்கும் வணக்கம்।
Verse 49
महार्णवशिलाबद्ध्वसेतुबंधाय ते नमः । इत्येतत्कथितं विप्र मारुतेः कवचं शिवम् ॥ ४९ ॥
மகா சமுத்திரத்தில் கற்களைப் பிணைத்து சேதுவை அமைத்தவனே! உனக்கு வணக்கம். ஓ பிராமணரே, இவ்வாறு மாருதி (ஹனுமான்) அவர்களின் மங்களகரமான கவசம் உரைக்கப்பட்டது।
Verse 50
यस्मै कस्मै न दातव्यं रक्षणीयं प्रयत्नतः । अष्टगंधैर्विलिख्याथ कवचं धारयेत्तु यः ॥ ५० ॥
இக்கவசத்தை யார்க்கும் எளிதில் அளிக்கக் கூடாது; முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும். எட்டு நறுமணப் பொருட்களால் எழுதி பின்னர் இதை அணிபவன் பாதுகாப்பு பெறுவான்।
Verse 51
कंठे वा दक्षिणे बाहौ जयस्तस्य पदे पदे । किं पुनर्बहुनोक्तेन साधितं लक्षमादरात् ॥ ५१ ॥
கழுத்தில் அணிந்தாலும் வலது கையில் அணிந்தாலும், அணிபவனுக்கு ஒவ்வொரு அடியிலும் வெற்றி உண்டாகும். மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் செய்தால் இலக்கு நிச்சயம் நிறைவேறும்।
Verse 52
प्रजप्तमेतत्कवचमसाध्यं चापि साधयेत् ॥ ५२ ॥
இந்தக் கவசம் முறையாக ஜபத்தால் சித்தி பெற்றால், அசாத்தியம் எனக் கருதப்படுவதையும் கூட நிறைவேற்றச் செய்யும்।
Verse 53
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे हनुमत्कवचनिरूपणं नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७८ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில், “ஹனுமத் கவச நிரூபணம்” எனும் எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது ॥ ७८ ॥
Frequently Asked Questions
Kavacas are treated as mantra-technology requiring adhikāra, restraint, and correct handling; secrecy preserves efficacy, prevents misuse, and maintains the integrity of the guru-to-disciple transmission emphasized by Purāṇic and Tantric-inflected norms.
It resembles kavaca/nyāsa logic: the deity is installed as guardian of the dik (quarters), ūrdhva-adhaḥ (above/below), madhya (center), and aṅgas (limbs), creating a sacralized protective field around the practitioner for daily acts and extraordinary dangers.
Spirit afflictions (bhūta, preta, piśāca), ḍākinī/śākinī influences, Kālarātri fear, deceptive apparitions, serpents and rākṣasīs, disease/fever, enemy weapons, and hostile or externally impelled mantras.
While invoking Hanumān for concrete protection and victory, it also praises him as Veda- and Praṇava-form, as Brahman and prāṇa, and as identical with Brahmā–Viṣṇu–Maheśvara—linking bhakti practice to a non-dual, all-pervading theological vision.