Dīpa-vidhi-vyākhyānam (Procedure for Lamp-Offering to Hanumān)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ दीपविधिं वक्ष्ये सरहस्यं हनूमतः । यस्य विज्ञानमात्रेण सिद्धो भवति साधकः ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது ஹனுமனின் தீபவிதியை அதன் உள்ரகசியத்துடன் உரைப்பேன்; அதை அறிதல் மட்டுமே சாதகனை சித்தனாக்கும் ॥१॥

Verse 2

दीपपात्रप्रमाणं च तैलमानं क्रमेण तु । द्रव्यस्य च प्रमाणं वै तत्तु मानमनुक्रमात् ॥ २ ॥

வரிசையாக தீபப் பாத்திரத்தின் அளவும், பின்னர் எண்ணெயின் அளவும், மேலும் பிற பொருட்களின் அளவும்—இந்த அளவுகள் ஒழுங்காகக் கூறப்பட வேண்டும் ॥२॥

Verse 3

स्थानभेदं च मंत्रं च दीपदानमनुं पृथक् । पुष्पवासिततैलेन सर्वकामप्रदं मतम् ॥ ३ ॥

இட வேறுபாடு, மந்திரம், தீபதான விதி—இவை தனித்தனியாக விளக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் மலர்வாசனை ஊட்டிய எண்ணெயால் தீபம் அர்ப்பணித்தல் அனைத்துக் காமங்களையும் அளிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது ॥३॥

Verse 4

तिलतैलं श्रियः प्राप्त्यै पथिकागमनं प्रति । अतसीतैलमुद्दिष्टं वश्यकर्मणि निश्चितम् ॥ ४ ॥

செல்வம் பெறவும், பயணியின் வருகையை ஏற்படுத்தவும் எள்ளெண்ணெய் விதிக்கப்பட்டது; வசியக் கிரியைகளில் அதசி (ஆளி) எண்ணெய் உறுதியாகக் குறிப்பிட்டதாகும் ॥४॥

Verse 5

सार्षापं रोगनाशाय कथितं कर्मकोविदैः । मारणे राजिकोत्थं वा विभीतकसमुद्भवम् ॥ ५ ॥

நோய் நாசத்திற்காக கர்மநிபுணர்கள் கடுகு சார்ந்த தயாரிப்பை உரைத்தனர். ஆனால் மாரணச் செயலில் கருங்கடுகில் பிறந்ததோ, அல்லது விபீதக மரத்திலிருந்து உண்டானதோ எனக் கூறினர்.

Verse 6

उच्चाटने करजोत्थं विद्वेषे मधुवृक्षजम् । अलाभे सर्वतैलानां तिलजं तैलमुत्तमम् ॥ ६ ॥

உச்சாடனத்திற்கு கரஜ மரத்திலிருந்து பெறும் எண்ணெய், வித்வேஷத்திற்கு மதுவிருட்சத்திலிருந்து பெறும் எண்ணெய் எனக் கூறப்பட்டது. பிற எண்ணெய்கள் கிடைக்காவிடில் எள்ளெண்ணெயே அனைத்திலும் சிறந்தது என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 7

गोधूमाश्च तिला माषा मुद्गा वै तंडुलाः क्रमात् । पंचधान्यमिदं प्रोक्तं नित्यदीपं तु मारुतेः ॥ ७ ॥

வரிசையாக கோதுமை, எள், மாஷம் (உளுந்து), முத்கம் (பாசிப்பயறு), தண்டுலம் (அரிசி)—இவையே பஞ்சதானியம் என உரைக்கப்பட்டது; இது மாருதி (ஹனுமான்) நித்யதீபத்திற்காக விதிக்கப்பட்டது.

Verse 8

पंचधान्यसमुद्भूतं पिष्टमात्रं सुशोभनम् । सर्वकामप्रदं प्रोक्तं सर्वदा दीपदानके ॥ ८ ॥

பஞ்சதானியத்தில் பிறந்த மாவு மட்டும் கொண்டு அழகாக அமைக்கப்பட்ட தீபம் (அல்லது தீபதானம்), தீபதானச் செயலில் எப்போதும் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாகக் கூறப்பட்டது.

Verse 9

वश्ये तडुलपिष्टोत्थं मारणे माषपिष्टजम् । उञ्चाटने कृष्णतिलपिष्टजं च प्रकीर्तितम् ॥ ९ ॥

வஷ்யச் செயலில் அரிசி மாவில் பிறந்தது, மாரணச் செயலில் மாஷ (உளுந்து) மாவில் பிறந்தது, மேலும் உஞ்சாடனத்தில் கருஎள் மாவில் பிறந்தது எனப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது.

Verse 10

पथिकागमने प्रोक्तं गोधूमोत्थं सतंडुलम् । मोहने त्वाढकीजात विद्वेषे च कुलत्थजम् ॥ १० ॥

பயணியை விரைவில் வரவழைக்கும் கிரியையில் கோதுமையிலிருந்து செய்யப்பட்ட அரிசி போன்ற தானியம் (சதண்டுலம்) பயன்படுத்த வேண்டும். மோகனத்தில் ஆடகீஜாத தானியம், பகை உண்டாக்கும் கிரியையில் குலத்தஜ தானியம் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 11

संग्रामे केवला माषाः प्रोक्ता दीपस्य पात्रके । संधौ त्रिपिष्टजं लक्ष्मीहेतोः कस्तूरिकाभवम् ॥ ११ ॥

போர்காலத்தில் விளக்கின் பாத்திரம்/ஆதாரமாக மாஷம் (உளுந்து) மட்டும் கூறப்பட்டுள்ளது. சந்தியைக் காலங்களில் திரிபிஷ்டஜம் பயன்படுத்த வேண்டும்; செல்வம் (லக்ஷ்மி) பெற கஸ்தூரியால் ஆன பொருள் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 12

एलालवंगकर्पूरमृगनाभिसमुद्भवम् । कन्याप्राप्त्यै तथा राजवंश्ये सख्ये तथैव च ॥ १२ ॥

ஏலக்காய், கிராம்பு, கற்பூரம், மிருகநாபி—இவ்வாசனைத் திரவியங்கள்—மணமகள் பெற, அரச வம்சத்துடன் இணைப்பு பெற, மேலும் நட்பு பெற விதிக்கப்பட்டவை.

Verse 13

अलाभे सर्ववस्तूनां पंचधान्यं वरं स्मृतम् । अष्टमुष्टिर्भवेत्किञ्चित्किञ्चिदष्टौ चः पुष्कलम् ॥ १३ ॥

மற்ற பொருட்கள் கிடைக்காவிடில் பஞ்சதானியமே சிறந்த மாற்றாகக் கூறப்படுகிறது. ‘சிறிது’ அளவு எட்டு கைப்பிடி; ‘புஷ்கலம்’ அளவு அதின் எட்டு மடங்கு.

Verse 14

पुष्कलानां चतुर्णां च ह्याढकः परिकीर्तितः । चतुराढको भवेद्द्रोणः खारी द्रोणचतुष्टयम् ॥ १४ ॥

நான்கு ‘புஷ்கல’ சேர்த்து ஒரு ‘ஆடகம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. நான்கு ஆடகம் ஒரு ‘த்ரோணம்’; நான்கு த்ரோணம் ஒரு ‘காரி’ ஆகும்.

Verse 15

खारीचतुष्टय प्रस्थसंज्ञा च परिकीर्तिता । अथवान्यप्रकारेण मानमत्र निगद्यते ॥ १५ ॥

நான்கு காரிகளின் தொகுதியும் ‘பிரஸ்த’ எனப் பெயரிடப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது. அல்லது இங்கு அளவுமுறை வேறு விதமாக விளக்கப்படுகிறது.

Verse 16

पलद्वयं तु प्रसृतं द्विगुणं कुडवं मतम् । चतुर्भिः कुडवैः प्रस्थस्तैश्चतुर्भिस्तथाढकः ॥ १६ ॥

இரண்டு பலம் ஒன்று ‘ப்ரஸ்ருத’ எனப்படுகிறது; அதன் இரட்டிப்பு ‘குடவ’ எனக் கருதப்படுகிறது. நான்கு குடவம் ஒன்று பிரஸ்த, நான்கு பிரஸ்தம் ஒன்று ‘ஆடக’ ஆகும்.

Verse 17

चतुराढको भवेद्द्रोणःऋ खारी द्रोणचतुष्टयम् । क्रमेणैतेन ते ज्ञेयाः पात्रे षट्कर्मसंभवे ॥ १७ ॥

நான்கு ஆடகம் ஒன்று ‘த்ரோண’ ஆகும்; நான்கு த்ரோணங்கள் ஒன்று ‘காரி’. ஆறு கர்மங்களில் பயன்படும் பாத்திரங்களுக்குரிய அளவுகள் இவ்வரிசையிலேயே அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 18

पञ्च सप्त नव तथा प्रमाणास्ते यथाक्रमम् । सौगंधे नैव मानं स्यात्तद्यथारुचि संमतम् ॥ १८ ॥

வரிசையாக ஐந்து, ஏழு, ஒன்பது என்பவை அளவுகள். ஆனால் நறுமணப் பொருட்களில் நிலையான அளவு இல்லை; அது விருப்பத்திற்கேற்ப ஏற்றதாகும்.

Verse 19

नित्यपात्रे तु तैलानां नियमो वार्तिकोद्भवः । सोमवारे गृहीत्वातद्ध्वान्यं तोयप्लुतं धरेत् ॥ १९ ॥

நாள்தோறும் பயன்படும் பாத்திரத்தில் வைத்த எண்ணெய்களுக்கு விதி நடைமுறை மரபிலிருந்து தோன்றியது. திங்கட்கிழமை அதை எடுத்து, நீர் தெளித்து, மூடி பாதுகாத்து வைக்க வேண்டும்.

Verse 20

पश्चात्प्रमाणतो ज्ञेयं कुमारीहस्तपेषणम् । तत्पिष्टं शुद्धपात्रे तु नदीतोयेन पिंडितम् ॥ २० ॥

அதன்பின் அளவுப்படி முறையை அறிய வேண்டும்—கன்னியின் கையால் பொருளை அரைக்கச் செய்ய வேண்டும். அந்த விழுதைத் தூய பாத்திரத்தில் வைத்து, நதிநீரால் பிசைந்து உருண்டையாக்க வேண்டும்॥२०॥

Verse 21

दीपपात्रं ततः कुर्याच्छुद्धः प्रयतमानसः । दीपपात्रे ज्वाल्यमाने मारुतेः कवचं पठेत् ॥ २१ ॥

பின்பு தூய்மையடைந்து, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் தீபப் பாத்திரத்தை அமைக்க வேண்டும். அந்தப் பாத்திரத்தில் தீபம் ஏற்றும் வேளையில் மாருதி (ஹனுமான்) கவசத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்॥২১॥

Verse 22

शुद्धभूमौ समास्थाप्य भौमे दीपं प्रदापयेत् । मालामनूनां ये वर्णाः साध्यनामसमन्विताः ॥ २२ ॥

தூய நிலத்தில் முறையாக நிறுவி, பூமியிலேயே தீபத்தை ஏற்ற வேண்டும். மாலா-மந்திரங்களின் எழுத்துகள், சாத்ய (இஷ்ட) நாமத்துடன் இணைத்து பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்॥२२॥

Verse 23

वर्तिकायां प्रकर्त्तव्यास्तंतवस्तत्प्रमाणकाः । तत्त्रिंशांशेन वा ग्राह्या गुरुकार्येऽखिलाढ्यता ॥ २३ ॥

திரிக்காக (வத்திக்காக) அந்த அளவின்படி நூல்கள் தயாரிக்க வேண்டும்; அல்லது அதன் முப்பதில் ஒரு பங்காகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். பெரிய காரியங்களில் பொருளும் அளவும் முழுமையாக இருக்க வேண்டும்॥২৩॥

Verse 24

कूटतुल्याः स्मृता नित्ये सामान्येऽथ विशेषके । रुद्राः कूटगणाः प्रोक्ता न पात्रे नियमो मतः ॥ २४ ॥

நித்திய கர்மங்களிலும், பொதுவானதும் விசேஷமானதும் ஆகிய அனுஷ்டானங்களிலும் இவை ‘கூடம்’ (குவியல்) போன்றவை என நினைவுகூரப்படுகின்றன. ருத்ரர்கள் ‘கூட-கணங்கள்’ என கூறப்படுகின்றனர்; இவ்விஷயத்தில் பாத்திரம் (பெறுபவர்) குறித்து நிலையான கட்டுப்பாடு இல்லை என்பது கருத்து॥२४॥

Verse 25

एकविंशतिसंख्याकास्तन्तवोऽथाध्वनि स्मृताः । रक्तसूत्रं हनुमतो दीपदाने प्रकीर्तितम् ॥ २५ ॥

அத்வன் எனும் கிரியாமார்க்கத்தில் நூல்கள் இருபத்தொன்று எனச் சொல்லப்படுகின்றன. தீபதானத்தில் ஹனுமான் தொடர்பாக சிவப்பு நூல் (ரக்தஸூத்திரம்) விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 26

कृष्णमुञ्चाटने द्वेषेऽरुणं मारणकर्मणि । कूटतुल्यपलं तैलं गुरुकार्ये शिवैर्गुणम् ॥ २६ ॥

முஞ்சாடன (தீங்கு நீக்க) கிரியையில் கருப்பு, பகைமையால் உண்டான கிரியையில் அருணம் (சிவப்பு), மேலும் மாரணகிரியையிலும் அருணமே விதி. கூட் அளவிற்கு சமமான ஒரு பல அளவு எண்ணெய், பெரும் காரியங்களில் சுபகுணம் உடையதாகப் பயனளிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 27

नित्ये पंचपलं प्रोक्तमथवा मानसी रुचिः ॥ २७ ॥

நித்திய அனுஷ்டானத்தில் ஐந்து பல அளவு கூறப்பட்டுள்ளது; அல்லது மனத்தில் தோன்றும் விருப்பம், ஆற்றலுக்கு ஏற்ப மானசிக (மானஸீ) அனுஷ்டானமும் ஏற்கலாம்.

Verse 28

हनुमत्प्रतिमायास्तु सन्निधौ दीपदापनम् । शिवालयेऽथवा कुर्यान्नित्यनैमित्तिके स्थले ॥ २८ ॥

ஹனுமான் பிரதிமையின் சன்னிதியில் தீபதானம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது சிவாலயத்தில்—நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கிரியைகளுக்கான இடத்தில்—செய்யலாம்.

Verse 29

विशेषोऽस्त्यत्र यः कश्चिन्मारुते रुच्यते मया ॥ २९ ॥

இங்கே மாருதத் தத்துவம் குறித்து ஒரு சிறப்பு அம்சம் உள்ளது; அது எனக்கு மிகுந்த விருப்பமாயுள்ளது.

Verse 30

प्रतिमाग्रे प्रमोदेन ग्रहभूतग्रहेषु च । चतुष्पथे तथा प्रोक्तं षट्सु दीपप्रदापनम् ॥ ३० ॥

மகிழ்ச்சியுடன் தேவப் பிரதிமையின் முன் தீபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; கிரகங்களும் பூத-பிரேத சம்பந்தமான இடங்களிலும். அதுபோல நான்குமுனைச் சந்திப்பிலும்—இவ்வாறு ஆறு இடங்களில் தீபதானம் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 31

सन्निधौ स्फाटिके लिंगे शालग्रामस्य सन्निधौ । नानाभोगश्रियै प्रोक्तं दीपदानं हनूमतः ॥ ३१ ॥

ஸ்படிக லிங்கத்தின் சன்னிதியிலும், சாலகிராமத்தின் சன்னிதியிலும் தீபதானம் கூறப்பட்டுள்ளது. ஹனுமான் அருளியபடி, பலவகை போக-ஸ்ரீ—அனேக சுக-செல்வம்—பெற இதுவாகும்.

Verse 32

गणेशसन्निधौ विघ्नमहासंकटनाशने । विषव्याधिभये घोरे हनुमत्सन्निधौ स्मृतम् ॥ ३२ ॥

கணேசனின் சன்னிதியில் தடைகளும் பெரும் ஆபத்துகளும் நாசமாவதாக ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. விஷம் மற்றும் நோயால் எழும் கொடிய அச்சத்தில் ஹனுமானின் காவல் சன்னிதி ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 33

दुर्गायाः सन्निधौ प्रोक्तं संग्रामे दीपदापनम् । चतुष्पथे व्याधिनष्टौ दुष्टदृष्टौ तथैव च ॥ ३३ ॥

துர்கையின் சன்னிதியில் தீபதானம் விதிக்கப்பட்டது; போர்க்களத்திலும் அதுபோல. நான்குமுனைச் சந்திப்பில் நோய் நீங்கவும், தீய நோக்கு (கெட்ட கண்) நீங்கவும் கூட.

Verse 34

राजद्वारे बंधमुक्तौ कारागारेऽथवा मतम् । अश्वत्थवटमूले तु सर्वकार्यप्रसिद्धये ॥ ३४ ॥

அரசரின் வாயிலில் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுதலை பெற தீபதானம் பயனுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது; சிறையிலும் அதுபோல. ஆனால் அரசமரம் அல்லது ஆலமரத்தின் அடியில் செய்தால் எல்லா காரியங்களும் வெற்றியடையும்.

Verse 35

वश्ये भये विवादे च वेश्मसंग्रामसंकटे । द्यूते दृष्टिस्तंभने च विद्वेषे मारणे तथा ॥ ३५ ॥

வசீகரணத்தில், பயத்தில், வாதவிவாதத்தில்; இல்லச் சிக்கலும் போர்ச் சங்கடமும் வந்தபோது; சூதாட்டத்தில், பார்வை-ஸ்தம்பனத்தில், பகை விதைப்பதிலும், மாரணச் செயலிலும்—(இது) ஜபமாகப் பயன்படும்.

Verse 36

मृतकोत्थापने चैव प्रतिमाचालने तथा । विषे व्याधौ ज्वरे भूतग्रहे क्रृत्याविमोचने ॥ ३६ ॥

இறந்தவரை எழுப்புவதிலும், விக்ரகத்தை அசைக்கச் செய்வதிலும்; விஷம், நோய், காய்ச்சல், பூத-கிரகம் (ஆவேசம்) மற்றும் க்ருத்யா-பந்தத்திலிருந்து விடுதலையிலும்—(இது) பயன்படும்.

Verse 37

क्षतग्रंथौ महारण्ये दुर्गेव्याघ्ने च दंतिनि । क्रूरसत्त्वेषु सर्वेषु शश्वदूंधविमोक्षणे ॥ ३७ ॥

காய-கிரந்தி (புண்/கட்டி) ஏற்பட்டால், பேர்வனத்தில், கடினமான பாதையில், புலி மற்றும் தந்தி (யானை) எதிரில்; எல்லாக் கொடிய உயிர்களிடையே, என்றும் அபாயம் நீங்குவதற்காக—(இதை) ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 38

पथिकागमने चैव दुःस्थाने राजमोहने । आगमे निर्गमे चैव राजद्वारे प्रकीर्तितम् ॥ ३८ ॥

பயணிகள் வருகையிலும், துஃஸ்தானம் (அசுப/துன்ப இடம்) ஆகிய இடங்களிலும், அரசனின் மோக/மயக்கம் தொடர்பான காரியங்களிலும்; வருகை-புறப்பாடு நேரங்களிலும்—சிறப்பாக அரசவாயிலில்—(இது) கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 39

दीपदानं हनुमतो नात्र कार्या विचारणा ॥ ३९ ॥

ஹனுமனுக்கு தீபதானம் செய்வதில் இங்கு எந்தச் சந்தேகமும் வேண்டாம்—அது உறுதியாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 40

रुद्रैकविंशपिंडांश्च त्रिधा मंडलमानकम् । लघुमानं स्मृतं पंच सप्त वा नव वा तथा ॥ ४० ॥

இருபத்தொன்று ‘ருத்ர’ பிண்டங்களை மூன்று வகையாகப் பிரித்தால் அது மண்டல-அளவாகும். ‘லகு-அளவு’ என்பது ஐந்து—அல்லது ஏழு, அல்லது ஒன்பது—அத்தகைய அலகுகளால் நினைவில் கூறப்பட்டுள்ளது॥४०॥

Verse 41

क्षीरेण नवनूतेन दध्ना वा गोमयेन च । प्रतिमाकरणं प्रोक्तं मारुतेर्दीपदापने ॥ ४१ ॥

மாருதி (ஹனுமான்) அவருக்கு தீபதானம் செய்ய, பால், புதிய நெய்/வெண்ணெய், தயிர், அல்லது கோமயம் கொண்டு பிரதிமை செய்யலாம் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது॥४१॥

Verse 42

दक्षिणाभिमुखं वीरं कृत्वा केसरिविक्रमम् ॥ ४२ ॥

வீரனை தெற்குநோக்கச் செய்து, அவனை கேசரி போன்ற விக்கிரமம் உடையவனாக அமைத்தனர்॥४२॥

Verse 43

ऋक्षविन्यस्तपादं च किरीटेन विराजितम् । लिखेद्भित्तौ पटे वापि पीठे वा मारुतेः शुभे ॥ ४३ ॥

சுபமான மாருதி (ஹனுமான்) அவரை வரைய வேண்டும்—கரடியின் மீது பாதங்களை வைத்தவனாகவும், கிரீடத்தால் ஒளிர்வனாகவும்—சுவரில், துணிப்படத்தில், அல்லது பீடத்தில்॥४३॥

Verse 44

मालामंत्रेण दातव्यं दीपदानं हनूमतः । नित्यदीपः प्रकर्त्तव्यो द्वादशाक्षरविद्यया ॥ ४४ ॥

ஹனுமான் அவருக்கு தீபதானம் மாலா-மந்திரத்துடன் செய்ய வேண்டும்; மேலும் த்வாதசாக்ஷர வித்யையால் நித்திய தீபத்தை நிறுவ வேண்டும்॥४४॥

Verse 45

विशेषस्तत्र यस्तं वै दीपदानेऽवधारय । षष्ट्यादौ च द्वितीयादाविमं दीपमितीरयेत् ॥ ४५ ॥

அங்கே தீபதானத்தில் உள்ள சிறப்பு விதியை நன்கு அறிந்துகொள். ஷஷ்டி தொடக்கத்திலும், த்விதீயா தொடக்கத்திலும், இதே தீபத்தை விதிப்படி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 46

गृहाणेति पदं पश्चाच्छेषं पूर्ववदुच्चरेत् । कूटादौ नित्यदीपे च मंत्रं सूर्याक्षरं वदेत् ॥ ४६ ॥

பின்னர் ‘க்ருஹாண’ (ஏற்றுக்கொள்) என்ற சொல்லை உச்சரித்து, மீதியையும் முன்புபோலவே பாராயணம் செய்ய வேண்டும். கூட்டு தொடக்கத்திலும் நித்யதீபத்திலும் சூர்யாக்ஷரமயமான மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 47

तत्र मालाख्यमनुना तत्तत्कार्येषु कारयेत् । गोमयेनोपलिप्तायां भूमौ तद्गतमानसः ॥ ४७ ॥

அங்கே ‘மாலா’ எனப்படும் மந்திரத்தால் அந்தந்த காரியங்களைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும். கோமயத்தால் மெழுகப்பட்ட தரையில் அமர்ந்து, மனத்தை அந்த (சடங்கு மற்றும் தெய்வம்) மீது ஒன்றுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 48

षट्कोणं वसुपत्रं च भूमौ रेखासमन्वितम् । कमलं च लिखेद्भद्रं तत्र दीपं निधापयेत् ॥ ४८ ॥

தரையில் வழிகாட்டுக் கோடுகளுடன் ஷட்கோணம் மற்றும் வசுபத்ரம் (எட்டுத் தாள்) ஆகியவற்றை வரைய வேண்டும். பின்னர் அங்கே மங்களகரமான தாமரையை வரைந்து, அதில் தீபத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 49

शैवे वा वैष्णवे पीठे पूजयेदंजनासुतम् । कूटषट्कं च षट्कोणे अंतराले परलिखेत् ॥ ४९ ॥

சைவ அல்லது வைஷ்ணவ பீடத்தில் அஞ்சனாசுதன் (ஹனுமான்) அவரை வழிபட வேண்டும். மேலும் ஷட்கோணத்தின் இடைவெளிப் பகுதிகளில் கூட்டு-ஷட்கம் (ஆறு கூட்டு) என்பதையும் வரைய வேண்டும்.

Verse 50

षट्कोणेषु षडंगानि बीजयुक्तानि संलिखेत् । सौम्यं मध्यगतं लेख्यं तत्र संपूज्य मारुतिम् ॥ ५० ॥

ஷட்கோணத்தின் ஆறு மூலைகளிலும் பீஜாட்சரங்களுடன் கூடிய ஷடங்கங்களை எழுத வேண்டும். நடுவில் சௌம்யமான சுப மந்திரரூபத்தை எழுதி, அங்கே விதிப்படி பூஜை செய்து மாருதி (ஹனுமான்)னை ஆராதிக்க வேண்டும்॥50॥

Verse 51

षट्कोणेषु षडंगानि नामानि च पुरोक्तवत् । वसुपत्रे क्रमात्पूज्या अष्टावेते च वानराः ॥ ५१ ॥

ஷட்கோணங்களில் முன் கூறியபடி ஷடங்கங்களையும் அவற்றின் நாமங்களையும் நிறுவ வேண்டும். வசுக்களின் அஷ்டதள தாமரையில் வரிசையாக இந்த எட்டு வானரர்களை பூஜிக்க வேண்டும்॥51॥

Verse 52

सुग्रीवायांगदायाथ सुषेणाय नलाय च । नीलायाथो जांबवते प्रहस्ताय तथैव च ॥ ५२ ॥

சுக்ரீவன், அங்கதன்; மேலும் சுஷேணன், நலன்; நீலன், ஜாம்பவான்; அதுபோல பிரஹஸ்தன்—இவர்களுக்கு (பூஜை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்)॥52॥

Verse 53

सुवेषाय ततः पश्चाद्यजेत्षडंगदेवताः । आदावंजनापुत्राय ततश्च रुद्रमूर्तये ॥ ५३ ॥

பின்பு சுவேஷனைப் பூஜித்து, அதன் பின் ஷடங்க தேவதைகளை யஜனம் செய்ய வேண்டும். முதலில் அஞ்சனையின் புதல்வனுக்கு, பின்னர் ருத்ரமூர்த்திக்கு (அர்ப்பணிக்க வேண்டும்)॥53॥

Verse 54

ततो वायुसुतायाथ जानकीजीवनाय च । रामदूताय ब्रह्मास्त्रनिवारणाय तत्परम् ॥ ५४ ॥

பின்பு வாயுசுதன் (ஹனுமான்)க்கு—ஜானகியின் உயிர்ச் சாரமாக இருப்பவனுக்கு; ராமதூதனுக்கு, பிரம்மாஸ்திரத்தைத் தடுக்க எப்போதும் தத்பரனாக இருப்பவனுக்கு (அர்ப்பணித்து பூஜிக்க வேண்டும்)॥54॥

Verse 55

पंचोपचारैः संपूज्य देशकालौ च कीर्तेत् । कुशोदकं समादाय दीपमंत्रं समुञ्चरेत् ॥ ५५ ॥

பஞ்சோபசாரங்களால் முறையாகப் பூஜித்து, தேசமும் காலமும் அறிவிக்க வேண்டும். பின்னர் குசா கலந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு தீப மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்॥५५॥

Verse 56

उत्तगभिमुखो जप्त्वा साधयेत्साधकोत्तमः । तं मंत्रं कूटधा जप्त्वा जलं भूमौ विनिक्षिपेत् ॥ ५६ ॥

வடக்கு நோக்கி ஜபித்து, சிறந்த சாதகர் கிரியையை நிறைவேற்ற வேண்டும். அந்த மந்திரத்தை மறைவாக ஜபித்து, நீரை நிலத்தில் செலுத்த வேண்டும்॥५৬॥

Verse 57

ततः करपुटं कृत्वा यथाशक्ति जपेन्मनुम् । अनेन दीपवर्येण उदङ्मुखगतेन वै ॥ ५७ ॥

பின்னர் கரபுடம் செய்து, இயன்ற அளவு மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். இந்த சிறந்த தீபத்தை முன்னே வைத்து, வடக்கு நோக்கி (ஜபிக்க வேண்டும்)॥५७॥

Verse 58

तथा विधेहि हनुमन्यथा स्युर्मे मनोरथाः । त्रयोदशैवं द्रव्याणि गोमयं मृत्तिका मसी ॥ ५८ ॥

ஹே ஹனுமான்! என் மனோரதங்கள் நிறைவேறுமாறு அப்படியே ஏற்பாடு செய். இவ்வாறு பதின்மூன்று பொருட்கள்—கோமயம், மண்ணு, சாம்பல்/கரிமம் (மசி) முதலியவை॥५८॥

Verse 59

अलक्तं दरदं रक्तचंदनं चंदनं मधु । कस्तूरिका दधि क्षीरं नवनीतं धृतं तथा ॥ ५९ ॥

அலக்தம், தரதம், ரத்தச் சந்தனம், சந்தனம், தேன், கஸ்தூரி, தயிர், பால், வெண்ணெய் (நவநீதம்), நெய் (கிருதம்) ஆகியவையும் (பொருட்கள்)॥५९॥

Verse 60

गोमयं द्विविधं तत्र प्रोक्तं गोमहिषीभवम् । पश्चाद्विनष्टद्रव्याप्तौ माहिषं गोमयं स्मृतम् ॥ ६० ॥

அங்கே கோமயம் இரண்டு வகை என உரைக்கப்படுகிறது—பசுவினின்றும் உண்டானது, எருமையினின்றும் உண்டானது. பின்னர் உரிய பொருள் அழிந்தோ கிடைக்காமலோ இருந்தால், எருமைக் கோமயமும் ‘கோமயம்’ என ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 61

पथिकागमने दूरान्महादुर्गस्य रक्षणे । बालादिरक्षणे चैव चौरादिभयनाशने ॥ ६१ ॥

இது தூரம் சென்ற பயணியை மீள வரச் செய்வதற்கும், பெரிய கோட்டையைப் பாதுகாப்பதற்கும், குழந்தைகள் முதலியோரைக் காக்கவும், திருடர்கள் முதலியோரால் உண்டாகும் அச்சத்தை நீக்கவும் பயன்படுகிறது.

Verse 62

स्त्रीवश्यादिषु कार्येषु शस्तं गोगोमयं मने । भूमिस्पृष्टं न तद्ग्राह्यमंतरिक्षाञ्च भाजने ॥ ६२ ॥

பெண்ணை வசப்படுத்துதல் முதலிய காரியங்களில் பசுக் கோமயம் சிறந்த சுத்திகரப் பொருளாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் நிலத்தைத் தொட்ட கோமயத்தை எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது; நிலத் தொடர்பில்லாத பாத்திரத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 63

चतुर्विधा मृत्तिका तु श्वेता पीतारुणासिता । तत्र गोपीचंदनं तु हरितालं च गौरिकम् ॥ ६३ ॥

புனித மண் நான்கு வகை—வெள்ளை, மஞ்சள், அருணம் (சிவப்பு), அசிதம் (கருப்பு). இவற்றில் கோபீசந்தனம், ஹரிதாலம், கௌரிகா ஆகியவையும் சிறப்பு புனித மண்/தாதுக்கள் எனக் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 64

मषी लाक्षारसोद्भूता सर्वं वान्यत्स्फुटं मतम् । कृत्वा गोपीचदंनेन चतुरस्रं गृहं सुधीः ॥ ६४ ॥

லாக்கா ரசத்திலிருந்து தயாரான மை சிறந்தது எனப் போற்றப்படுகிறது; மேலும் எழுதப் பயன்படும் பிற அனைத்தும் தெளிவாகவும் சீராகவும் இருக்க வேண்டும் எனக் கருதப்படுகிறது. கோபீசந்தனத்தால் சதுர எல்லை வரைந்து, ஞானி பின்னர் விதிப்படி எழுதத் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 65

तन्मध्ये माहिषेणाथ कुर्यान्मूर्तिं हनूमतः । बीजं क्रोधाञ्च तत्पुच्छं लिखेन्मंत्री समाहितः ॥ ६५ ॥

அந்த யந்திரத்தின் நடுவில், ஓ நாதா, எருமை பித்தத்தால் ஹனுமான் மூர்த்தியை அமைக்க வேண்டும். மந்திரி மனம் ஒருமித்து, அவரது வாலில் பீஜமும் ‘க்ரோத’ அக்ஷரங்களையும் எழுத வேண்டும்.

Verse 66

तैलेन स्नापयेन्मूर्तिं गुडेन तिलकं चरेत् । शतपत्रसमो धूपः शालनिर्याससंभवः ॥ ६६ ॥

மூர்த்தியை எண்ணெயால் ஸ்நானம் செய்து, வெல்லத்தால் திலகம் இட வேண்டும். தூபம் நூறு இதழ் தாமரையின் மணம்போல் இருந்து, சால மரத்தின் ரசத்தால் தயாரானதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 67

कुर्य्याञ्च तैलदीपं तु वर्तिपंचकसंयुतम् । दध्योदनेन नैवेद्यं दद्यात्साधकसत्तमः ॥ ६७ ॥

சிறந்த சாதகர் ஐந்து திரிகளுடன் கூடிய எண்ணெய் விளக்கை அமைத்து, நைவேத்யமாக தயிர்சாதம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 68

वारत्रयं कंठदेशे सशेषविषमुञ्चरन् । एवं कृते तु नष्टानां महिषीणां गवामपि ॥ ६८ ॥

கழுத்துப் பகுதியில் மீதமுள்ள விஷத்தை மூன்று முறை வெளியேற்ற வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் தொலைந்த எருமைகளும் பசுக்களும் கூட மீண்டும் கிடைக்கும்.

Verse 69

दासीदासादिकानां च नष्टानां प्राप्तिरीरिता । चौरादिदुष्टसत्त्वानां सर्पादीनां भये पुनः ॥ ६९ ॥

தாசி, தாசன் முதலிய இழந்தவற்றையும் மீட்டுப் பெறலாம் என்று போதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் திருடர்கள் போன்ற தீயோர் மற்றும் பாம்பு முதலியவற்றின் அச்சத்தில் மீண்டும் பாதுகாப்பு கிடைக்கும்.

Verse 70

तालेन च चतुर्द्वारं गृहं कृत्वा सुशोभनम् । पूर्वद्वारे गजः स्थाप्यो दक्षिणे महिषस्तथा ॥ ७० ॥

தாள அளவின்படி நான்கு வாயில்கள் உடைய அழகிய இல்லத்தை அமைத்து, கிழக்கு வாயிலில் யானையை நிறுவி, தெற்கு வாயிலில் அதுபோல எருமையையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 71

सर्पस्तु पश्चिमे द्वारे व्याघ्रश्चैवोत्तरे तथा । एवं क्रमेण खड्गं च क्षुरिकादंडमुद्गरान् ॥ ७१ ॥

மேற்கு வாயிலில் பாம்பையும், வடக்கு வாயிலில் அதுபோல புலியையும் நிறுவ வேண்டும். இவ்வரிசையில் வாள், கத்தி, தண்டு, கதாயுதம் ஆகியவற்றையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 72

विलिख्य मध्ये मूर्तिं च महिषीगोमयेन वै । कृत्वा डमरुहस्तां च चकिताक्षीं प्रयत्नतः ॥ ७२ ॥

பின்னர் நடுவில் எருமை-பசு சாணத்தால் உருவத்தை வரைய்ந்து, முயற்சியுடன் டமரு கையில் கொண்டதும், திடுக்கிட்ட விரிந்த கண்களுடனும் உள்ள வடிவத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 73

पयसा स्नापनं रक्तचंदनेनानुलेपनम् । जातीपुष्पैस्तु संपूज्य शुद्धधूप प्रकल्पयेत् ॥ ७३ ॥

பாலால் ஸ்நானம் செய்து, செம்பட்ட சந்தனக் குழம்பால் பூச வேண்டும். மல்லிகை மலர்களால் முறையாகப் பூஜித்து, தூய தூபத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 74

घृतेन दीपं दत्त्वाथ पायसान्नं निवेदयेत् । गगनं दीपिकेंद्वाढ्यां शास्त्रं च पुरतो जपेत् ॥ ७४ ॥

நெய் விளக்கை அர்ப்பணித்து, பின்னர் பாயச அன்னத்தை நைவேத்யமாகச் செலுத்த வேண்டும். விளக்கொளியும் நிலவொளியும் நிறைந்த வானின் கீழ், முன்னிலையில் சாஸ்திரத்தை ஜபம்/பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

एवं सप्तदिनं कृत्वा मुच्यते महतो भयात् । अनयोर्भौमवारे तु कुर्यादारंभमादरात् ॥ ७५ ॥

இவ்வாறு ஏழு நாட்கள் அனுஷ்டித்தால் பெரும் பயத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர். இவ்விரு முறைகளில் செவ்வாய்க்கிழமை (பௌமவாரம்) பக்தியுடன் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 76

शत्रुसेनाभये प्राप्ते गैरिकेण तु मंडलम् । कृत्वा तदंतरे तालमीष्टन्नम्रं समालिखेत् ॥ ७६ ॥

எதிரி சேனையின் அபாயம் ஏற்பட்டால், சிவப்பு குங்குமக் களிமண் (கைரிகம்) கொண்டு மண்டலம் வரைந்து, அதன் உள்ளே விருப்பம்போல் சிறிது வளைந்த பனைமரத்தை கவனமாக வரைய வேண்டும்.

Verse 77

तत्रावलंबमानां च प्रतिमां गोमयेन तु । वामहस्तेन तालाग्रं दक्षिणे ज्ञानमुद्रिका ॥ ७७ ॥

அங்கே கோமயம் (மாட்டுசாணம்) கொண்டு ஒரு பிரதிமையை உருவாக்கி நிறுவ வேண்டும்; அதன் இடக்கையில் பனைஇலை முனை இருக்க, வலக்கையில் ஞானமுத்திரை இருக்க வேண்டும்.

Verse 78

तालमूलात्स्वकाष्टायां मार्गे हस्तमिते गृहम् । चतुरस्र विधायाथ तन्मध्ये मूर्तिमालिखेत् ॥ ७८ ॥

பனைமரத்தின் அடிப்பகுதியிலிருந்து, பாதையில் வைக்கப்பட்ட தன் மரப்பலகையில், ஒரு ஹஸ்த அளவுள்ள இல்லவிடத்தை அமைக்க வேண்டும். அதை சதுரமாக செய்து அதன் நடுவில் மூர்த்தியை வரைய வேண்டும்.

Verse 79

दक्षिणाभिमुखीं रम्यां हृदये विहितांजलिम् । तोयेन स्नानगंधादि यथासंभवमर्पयेत् ॥ ७९ ॥

தெற்கை நோக்கி, இனிய அமைதியான நிலையில், இதயத்தில் கைகூப்பி, இயன்ற அளவு ஸ்நானத்திற்கான நீரும் நறுமணப் பொருட்களும் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 80

कृशारान्नं च नैवेद्यं साज्यं तस्यै निवेदयेत् । किलिद्वयं जपं प्रोक्तमेवं कुर्याद्दिने दिने ॥ ८० ॥

அவளுக்கு நெய்யுடன் கூடிய க்ருஷார அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ‘கிலித்வய’ எனும் ஜபம் கூறப்பட்டுள்ளது; இவ்வாறு தினந்தோறும் செய்ய வேண்டும்॥८०॥

Verse 81

एवं कृते भवेच्छीघ्रं पथिकानां समागमः । श्यामपाषाणखण्डेन लिखित्वा भूपतेर्गृहम् ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு செய்தால் விரைவில் பயணிகள் கூடுவர். கரிய கல்லின் துண்டால் எழுதி அரசனின் இல்லத்தைச் சுட்டும் குறியை அமைக்க வேண்டும்॥८१॥

Verse 82

प्राकारं तु चतुर्द्वारयुक्तं द्वारेषु तत्र वै । अन्योन्यपुच्छ रिधित्रययुक्तां हनूमतः ॥ ८२ ॥

நான்கு வாயில்கள் உடைய பிராகாரத்தை அமைக்க வேண்டும்; அந்த வாயில்களில், ஹனுமானுக்குரிய ஒன்றோடொன்று இணைந்த ‘வால்’ குறியுடன் கூடிய மும்முறை அமைப்பை நிறுவ வேண்டும்॥८२॥

Verse 83

कुर्यान्मूर्तिं गोमयेन धत्तूरकुसुमैयजेत् । जटामांसीभवं धूपं तैलाक्तघृतदीपकम् ॥ ८३ ॥

கோமயத்தால் ஒரு மூர்த்தியை உருவாக்கி, தத்தூர மலர்களால் பூஜிக்க வேண்டும். ஜடாமாஂஸியால் செய்யப்பட்ட தூபத்தை அர்ப்பணித்து, எண்ணெய் தடவிய திரியுடன் நெய் விளக்கை ஏற்ற வேண்டும்॥८३॥

Verse 84

नैवेद्यं तिलतैलाक्तसक्षारा माषरोटिका । ध्येयो दक्षिणहस्तेन रोटिकां भक्षयन्हरिः ॥ ८४ ॥

நைவேத்யமாக எள்ளெண்ணெய் தடவிய, கார உப்பு கலந்த மாஷ ரோட்டிகையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஹரி வலது கையால் அந்த ரோட்டிகையை உண்ணுகின்றார் என்று தியானிக்க வேண்டும்॥८४॥

Verse 85

वामहस्तेन पाषाणैस्त्रासयन्परसैनिकान् । प्नारयन्भ्रुकुटीं बद्ध्वा भीषयन्मथयन्स्थितः ॥ ८५ ॥

அவன் இடக்கையால் கற்களை எறிந்து பகைச் சேனையை அச்சுறுத்தினான்; புருவங்களைச் சுருக்கி, மிரட்டிக் கொண்டே அவர்களின் அணிகளைச் சிதறடித்து அங்கே நின்றான்।

Verse 86

जपेञ्च भुग्भुगिति वै सहस्रं ध्यानतत्परः । एवं कृतविधानेन परसैन्यं विनाशयेत् ॥ ८६ ॥

தியானத்தில் ஒருமுகமாக இருந்து ‘புக்புக்’ எனும் மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். இவ்விதமாக விதிப்படி செய்தால் பகைச் சேனை அழிவடையும்।

Verse 87

रक्षा भवति दुर्गाणां सत्यं सत्य न संशयः । प्रायोगा बहवस्तत्र संक्षेपाद्गदिता मया ॥ ८७ ॥

இடர்காலங்களில் இவையே பாதுகாப்பாகின்றன—உண்மை, உண்மை; ஐயமில்லை. அங்கே பல நடைமுறைப் பயன்பாடுகள் உள்ளன; நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன்।

Verse 88

प्रत्यहं यो विधानेन दीपदानं हनूमतः । तस्यासाध्यं न वै किंचिद्विद्यते भुवनत्रये ॥ ८८ ॥

எவர் தினந்தோறும் விதிப்படி ஹனுமான் அவர்களுக்கு தீபதானம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு மூவுலகிலும் எதுவும் அடைய முடியாததாக இல்லை।

Verse 89

न देयं दुष्टहृदये दुष्टचिंतनबुद्धये । अविनीताय शिष्याय पिशुनाय कदाचन ॥ ८९ ॥

தீய மனம் கொண்டவருக்கும், தீய எண்ணங்களில் மூழ்கிய புத்தியுடையவருக்கும்—அடக்கமற்ற சீடனுக்கும், பழிசொல்லும் ஒருவருக்கும்—எந்நேரமும் (இவ்வுபதேசம்) அளிக்கக் கூடாது।

Verse 90

कृतघ्नाय न दातव्यं दातव्यं च परीक्षिते । बहुना किमिहोक्तेन सर्वं दद्यात्कपीश्वरः ॥ ९० ॥

நன்றியில்லாதவனுக்கு எதையும் அளிக்கக் கூடாது; தானம் அளிப்பது நன்கு ஆராய்ந்து அளிக்க வேண்டும். இங்கே அதிகம் சொல்ல என்ன பயன்—கபீஸ்வரன் தன் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 91

अथ मन्त्रान्तरं वक्ष्ये तत्त्वज्ञानप्रदायकम् । तारो नमो हनुमते जाठरत्रयमीरयेत् ॥ ९१ ॥

இப்போது தத்துவஞானம் அளிக்கும் மற்றொரு மந்திரத்தைச் சொல்கிறேன். முதலில் ‘தார’ (ப்ரணவம்) உச்சரித்து, பின்னர் ‘நமோ ஹனுமதே’ என்று கூறி, அதன் பின் ‘ஜாடர’ எனும் மூன்று ஒலிகளையும் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 92

दनक्षोभं समाभाष्य संहरद्वयमीरयेत् । आत्मतत्त्वं ततः पश्चात्प्रकाशययुगं ततः ॥ ९२ ॥

‘தனக்ஷோப’ பகுதியை ஓதி, பின்னர் ‘ஸம்ஹார’த்திற்கான இரட்டை சூத்திரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் ஆத்மத் தத்துவத்தை விளக்கி, இறுதியில் ‘ப்ரகாச’த்திற்கான இரட்டையையும் போதிக்க வேண்டும்.

Verse 93

वर्मास्त्रवह्निजायांतः सार्द्धूषड्विंशदर्णवान् । वसिष्ठोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप् च देवताः पुनः ॥ ९३ ॥

இந்த மந்திரம் ‘வர்மாஸ்த்ர’ எனத் தொடங்கி ‘வஹ்நிஜாயா’ என முடிகிறது; இதில் மொத்தம் இருபத்தாறு எழுத்துகள் உள்ளன. இதன் ரிஷி வசிஷ்டர், சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; அதிபதி தேவதைகளும் மீண்டும் (அதற்கேற்ப) அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 94

हनुमान्मुनिसप्तर्तुवेदाष्टनिगमैः क्रमात् । मंत्रार्णैश्च षडंगानि कृत्वा ध्यायेत्कपीश्वरम् ॥ ९४ ॥

வரிசையாக ஹனுமான், முனிவர்கள், ஏழு ऋதுக்கள், வேதங்கள், மற்றும் எட்டு நிகமங்கள்—இவற்றுடன் தொடர்புடைய மந்திர எழுத்துகளால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து, பின்னர் கபீஸ்வரன் (ஹனுமான்) மீது தியானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 95

जानुस्थावामबाहुं च ज्ञानमुद्रापरं हृदि । अध्यात्मचित्तमासीनं कदलीवनमध्यगम् ॥ ९५ ॥

அவர் இடது கரத்தை முழங்காலின் மேல் வைத்துக் கொண்டு, மார்பில் ஞானமுத்திரை தாங்கி, ஆத்மத் தியானத்தில் லயித்து வாழைத் தோட்டத்தின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தார்।

Verse 96

बालार्ककोटिप्रतिमं ध्यायेज्ज्ञानप्रदं हरिम् । ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षं दशांशं जुहुयात्तिलैः ॥ ९६ ॥

கோடி உதய சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன் ஞானம் அருளும் ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும். அவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்து, எள்ளால் அதன் பத்திலொன்றை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 97

साज्यैः संपूजयेत्पीठे पूर्वोक्ते पूर्ववत्प्रभुम् । जप्तोऽयं मदनक्षोभं नाशयत्येव निश्चितम् ॥ ९७ ॥

முன்னர் கூறிய பீடத்தில், முன்விதிப்படி, நெய் கலந்த ஆஹுதிகளுடன் ஆண்டவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இந்த ஜபம் காமனால் உண்டாகும் கலக்கத்தை நிச்சயமாக அழிக்கிறது।

Verse 98

तत्त्वज्ञानमवाप्नोति कपींद्रस्य प्रसादतः । अथ मंत्रातरं वाक्ष्ये भूतविद्रावणं परम् ॥ ९८ ॥

கபீந்திரன் (ஹனுமான்) அருளால் தத்துவ ஞானம் பெறப்படுகிறது. இப்போது பூதப் பேய் முதலியவற்றை விரட்டும் உத்தமமான மற்றொரு மந்திரத்தை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 99

तारः काशींकुक्षिपरवराहश्चांजनापदम् । पवनो वनपुत्रांते आवेशिद्वयमीरयेत् ॥ ९९ ॥

வரிசையாக ‘தார’, ‘காசி’, ‘குக்ஷி’, ‘பர’, ‘வராஹ’, ‘சாஞ்ஜனாபத’ என்று உச்சரித்து; பின்னர் ‘வனபுத்ரா’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘பவன’ என்று கூற வேண்டும்—இவ்வாறு ‘ஆவேசி’ எனப்படும் இரட்டை உச்சரிக்கப்படுகிறது।

Verse 100

तारः श्रीहनुमत्यश्चादस्त्ररचभुजाक्षरः । ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छंदोऽत्र देवता पुनः ॥ १०० ॥

பீஜ எழுத்து ‘தார’ (ஓம்); ‘ஸ்ரீ’ மற்றும் ‘ஹனுமதி’யுடன் இணைந்தால், புஜாக்ஷரங்களுடன் கூடிய அஸ்த்ர-ரூப மந்திரமாகிறது. இங்கு ரிஷி பிரம்மா, சந்தஸ் காயத்ரி, தேவதை மீண்டும் அதுவே॥१००॥

Verse 101

हनुमान्कमला बीजं फट् शक्तिः परिकीर्तितः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०१ ॥

‘ஹனுமான்-கமலா’ என்பது பீஜம் எனவும், ‘பட்’ என்பது சக்தி எனவும் கூறப்படுகிறது. ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் சேர்ந்த பீஜத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥१०१॥

Verse 102

आंजनेय पाटलास्यं स्वर्णाद्रिसमविग्रहम् । पारिजातद्रुमूलस्थं चिंतयेत्साधकोत्तमः ॥ १०२ ॥

சிறந்த சாதகர் ஆஞ்சநேயனை (ஹனுமான்) தியானிக்க வேண்டும்—பாடல நிற முகத்துடன், பொன் மலை போன்ற திருமேனியுடன், பாரிஜாத மரத்தின் அடியில் உறைவோனாக॥१०२॥

Verse 103

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं जुहुयात्तिलैः । त्रिमध्वक्तैर्यंजत्पीठे पूर्वोक्तेपूर्ववत्सुधीः ॥ १०३ ॥

இவ்வாறு தியானித்து அறிவுடைய சாதகர் மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொன்றை எள்ளால்—மூன்று வகை தேனில் நனைத்து—முன்னர் கூறிய யாகவேதியில் முன்விதிப்படி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்॥१०३॥

Verse 104

अनेन मनुना मंत्री ग्रहग्रस्तं प्रमार्जयेत् । आक्रंदंस्तं विमुच्याथ ग्रहः शीघ्रं पलायते ॥ १०४ ॥

இந்த மந்திரத்தால் மந்திரவல்லவர் கிரகபீடிக்கப்பட்டவரை பிரமார்ஜனம் (சுத்தி-துடைப்பு) செய்ய வேண்டும். அவன் அழுது கதறியபடியே விடுபடுவான்; கிரகம் விரைவில் ஓடிப்போகும்॥१०४॥

Verse 105

मनवोऽमी सदागोप्या न प्रकाश्या यतस्ततः । परीक्षिताय शिष्याय देया वा निजसूनवे ॥ १०५ ॥

இந்தப் புனித உபதேசங்கள் எப்போதும் இரகசியமாகக் காக்கப்பட வேண்டும்; எங்கும் எவரிடமும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது. சோதிக்கப்பட்ட சீடனுக்கே—அல்லது தன் மகனுக்கே—அளிக்க வேண்டும்.

Verse 106

हनुमद्भजनासक्तः कार्तवीर्यार्जुनं सुधीः । विशेषतः समाराध्य यथोक्तं फलमाप्नुयात् ॥ १०६ ॥

ஹனுமான் பக்தியில் ஈடுபட்ட ஞானி, குறிப்பாக கார்த்தவீர்யார்ஜுனனை முறையாக ஆராதித்தால், முன் கூறிய பலனை அப்படியே பெறுவான்.

Verse 107

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे दीपविधिनिरूपणं नाम पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७५ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தில், மூன்றாம் பாதத்தில் ‘தீபவிதி நிரூபணம்’ எனப்படும் எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.