The Explanation of Sandhyā and Related Daily Observances (Saṅdhyā-ādi Nitya-karma-Vidhi)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततः श्वासानुसारेण दत्वा पादं महीतले । समुद्र मेखले देवि पर्वतस्तनमण्डले 1. ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்: பின்னர் மூச்சின் தாளத்தோடு பாதத்தை நிலத்தில் வைக்க வேண்டும்—தேவி—கடல்கள் மேகலையாகச் சூழ, மலைகள் ஸ்தனமண்டலமாக அலங்கரிக்கும் பூமியை (தியானித்து).

Verse 2

विष्णुपत्नि नमस्तुभ्यं पादस्पर्शं क्षमस्व मे । इति भूमिं तु सम्प्रार्थ्य विहरेच्च यथाविधि ॥ २ ॥

“விஷ்ணுபத்னி பூமிதேவி, உமக்கு நமஸ்காரம். என் பாதஸ்பரிசத்தை மன்னியருள்க.” என்று பூமியை வேண்டி, பின்னர் விதிப்படி நடமாட வேண்டும்.

Verse 3

रक्षः कोणे ततो ग्रामाद्गत्वा मन्त्रमुदीरयेत् । गच्छन्तु ऋषयो देवाः पिशाचा ये च गुह्यकाः ॥ ३ ॥

பின்னர் கிராமத்திலிருந்து ராக்ஷஸத் திசைக் கோணத்திற்குச் சென்று இந்த மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்: “ரிஷிகளும் தேவர்களும் புறப்படுக; பிசாசுகளும் ‘குஹ்யக’ எனப்படுவோரும் புறப்படுக.”

Verse 4

पितृभूतगणाः सर्वे करिष्ये मलमोचनम् । इति तालत्रयं दत्वा शिरः प्रावृत्य वाससा ॥ ४ ॥

பித்ருகணங்களும் பூதகணங்களும் எல்லாரும் கேளுங்கள்; நான் இப்போது மலவிடுதல் செய்வேன். என்று சொல்லி மூன்று முறை கைதட்டிக் கொண்டு, துணியால் தலையை மூடி முன்னே செல்கிறான்.

Verse 5

दक्षिणाभिमुखं रात्रौ दिवा स्थित्वा ह्युदङ्मुखः । मलं विसृज्य शौचं तु मृदाद्भिः समुपाचरेत् ॥ ५ ॥

இரவில் தெற்கை நோக்கி, பகலில் வடக்கை நோக்கி நின்றிருக்க வேண்டும். மலவிடுதலுக்குப் பின் மண் (ம்ருதா) மற்றும் நீரால் விதிப்படி சௌசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

एका लिङ्गे गुदे तिस्रो दश वामकरे मृदः । करयोः सप्त वै दद्यात्त्रित्रिवारं च पादयोः ॥ ६ ॥

லிங்கத்திற்கு ஒரு முறை, குதத்திற்கு மூன்று முறை, இடது கைக்குப் பத்து முறை மண் பயன்படுத்த வேண்டும். இரு கைகளுக்கும் ஏழு முறை, கால்களுக்கு மூன்று-மூன்று முறை செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

एवं शौचं विधायाथ गण्डूषान्द्वादशैव तु । कृत्वा वनस्पतिं चाथ प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७ ॥

இவ்வாறு சௌசம் செய்து பன்னிரண்டு கண்டுூஷம் (வாய் கொப்பளித்தல்) செய்ய வேண்டும். பின்னர் ‘வனஸ்பதி’ தேவனை ஆவாஹனம் செய்து, இந்நியம மந்திரத்தால் பிரார்த்திக்க வேண்டும்.

Verse 8

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशुवसूनि च । श्रियं प्रज्ञां च मेधां च त्वं नो देहि वनस्पते ॥ ८ ॥

வனஸ்பதியே! எங்களுக்கு ஆயுள், வலிமை, புகழ், ஒளி அளிப்பாயாக; சந்ததி, மாடுபசு முதலியவை, செல்வம் ஆகியவற்றையும் தந்தருள்வாயாக; மேலும் திருமகள் அருள், ஞானம், மேதைமை ஆகியவற்றையும் வழங்குவாயாக.

Verse 9

संप्रार्थ्यैवं दन्तकाष्ठं द्वादशाङ्गुलसंमितम् । गृहीत्वा काममंत्रेण कुर्यान्मन्त्री समाहितः ॥ ९ ॥

இவ்வாறு பணிவுடன் வேண்டி, பன்னிரண்டு அங்குல அளவுள்ள தந்தகாஷ்டத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஒருமனத்துடன் காமமந்திரத்தை ஜபித்து விதியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

कामदेवपदं ङेन्तं तथा सर्वजनप्रियम् । हृदन्तः कामबीजाढ्यं दन्तांश्चानेन शोधयेत् ॥ १० ॥

காமதேவனுடன் தொடர்புடைய, ‘ங்’ என முடியும், அனைவருக்கும் பிரியமான பதத்தை—ஹ்ருதந்தமாகவும் காமபீஜம் நிறைந்ததாகவும்—ஜபித்து தந்த்ய எழுத்துகளையும் சுத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

जिह्वोल्लेखो वाग्भवेन मूलेन क्षालयेन्मुखम् । देवागारं ततो गत्वा निर्माल्यमपसार्य च ॥ ११ ॥

நாவைச் சுத்தம் செய்து வாக்பவ மூலமந்திரத்தால் வாயை கழுவ வேண்டும்; பின்னர் தேவாலயத்திற்குச் சென்று பழைய நிர்மால்யம் (வாடிய மலர்கள் முதலியவை) அகற்ற வேண்டும்।

Verse 12

परिधायाम्बरं शुद्धं मङ्गलारार्तिकं चरेत् । अस्त्रेण पात्रं संप्रोक्ष्य मूलेन ज्वालयेच्च तम् ॥ १२ ॥

சுத்தமான ஆடை அணிந்து மங்கள ஆரத்தி செய்ய வேண்டும்; அஸ்திரமந்திரத்தால் பாத்திரத்தைத் தெளித்து, பின்னர் மூலமந்திரத்தால் அதை ஏற்ற வேண்டும்।

Verse 13

संपूज्य पात्र्रमादायोत्थाय घन्टां च वादयेत् । सुगोघृतप्रदीपेन भ्रामितेन समन्ततः ॥ १३ ॥

முறையாகப் பூஜித்து பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்து மணி ஒலிக்க வேண்டும்; பின்னர் நறுமணமுள்ள கோ-நெய் விளக்கைச் சுற்றிலும் சுழற்றி ஆரத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

वाद्यैर्गींतैर्मनोज्ञैश्च देवस्यारार्तिकं भवेत् । इति नीराजनं कृत्वा प्रार्थयित्वा निजेश्वरम् ॥ १४ ॥

இனிய பாடல்களும் வாத்தியங்களும் உடன் தேவனுக்கு ஆரார்த்திகம் (ஆரதி) செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு நீராஜனம் செய்து, தன் ஆண்டவனைப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்॥१४॥

Verse 15

स्नातुं यायान्निम्नगादौ कीर्तयन्देवतागुणान् । गत्वा तीर्थं नमस्कृत्य स्नानीयं च निधाय वै ॥ १५ ॥

நீராடுவதற்காக நதி முதலிய தாழ்வான நீர்வழிக்குச் சென்று, தேவதைகளின் குணங்களைப் பாட வேண்டும். தீர்த்தத்தை அடைந்து வணங்கி, நீராடும் பொருட்களை முறையாக வைத்து விட வேண்டும்॥१५॥

Verse 16

मूलाभिमन्त्रितमृदमादाय कटिदेशतः । विलिप्य पादपर्यन्तं क्षालयेत्तीर्थवारिणा ॥ १६ ॥

மூலமந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட மண்ணை எடுத்து, இடுப்பிலிருந்து பாதம் வரை உடலில் பூசி, தீர்த்தநீரால் அதை கழுவ வேண்டும்॥१६॥

Verse 17

ततश्च पञ्चभिः पादौ प्रक्षाल्यान्तर्जले पुनः । प्रविश्य नाभिमात्रे तु मृदं वामकरस्य च ॥ १७ ॥

பின்னர் ஐந்து அஞ்சலி நீரால் பாதங்களை கழுவி மீண்டும் நீரில் இறங்க வேண்டும். நாபி அளவு நீரில் நின்று இடது கையாலும் மண் கட்டியை எடுக்க வேண்டும்॥१७॥

Verse 18

मणिबन्धे हस्ततले तदग्रे च तथा पुनः । कृत्वाङ्गुल्या गाङ्गमृदमादायास्त्रेण तत्पुनः ॥ १८ ॥

மணிக்கட்டில், உள்ளங்கையில், மேலும் அதன் முன்பகுதியிலும்—விரலால் கங்கைமண்ணை எடுத்து, அஸ்திர மந்திரத்துடன் மீண்டும் பூச வேண்டும்॥१८॥

Verse 19

निजोपरि च मन्त्रज्ञो भ्रामयित्वा त्यजेत्सुधी । तलस्थां च षडङ्गेषु तन्मन्त्रैः प्रविलेपयेत् ॥ १९ ॥

மந்திரங்களை அறிந்த ஞானி அதைத் தன் மேல் சுற்றி வைத்து பின்னர் விலக்க வேண்டும். பின்பு உள்ளங்கையில் உள்ள அந்தத் திரவியத்தை அதே மந்திரங்களால் ஷடங்கங்களில் பூச வேண்டும்॥१९॥

Verse 20

निमज्य क्षालयेत्सम्यग् मलस्नानमितीरितम् । विभाव्येष्टमयं सर्वमान्तरं स्नानमाचरेत् ॥ २० ॥

முழுகி நன்றாகக் கழுவிக் கொள்ள வேண்டும்—இதுவே ‘மலஸ்நானம்’ எனப்படுகிறது. பின்னர் அனைத்தும் இஷ்டதேவனின் சன்னிதியால் நிறைந்தது எனத் தியானித்து, உள்ளார்ந்த ஸ்நானம் (மனத் தூய்மை) செய்ய வேண்டும்॥२०॥

Verse 21

अनन्तादित्यसङ्काशं निजभूषायुधैर्युतम् । मन्त्रमूर्तिं प्रभुं स्मृत्वा तत्पादोदकसंभवाम् ॥ २१ ॥

அனந்த சூரியனைப் போல ஒளிவீசும், தம் ஆபரணங்களும் ஆயுதங்களும் அணிந்த, மந்திரமூர்த்தியான ஆண்டவனை நினைத்து, அவருடைய திருவடிகளைத் துவைத்த நீரிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் புனிதத் திரவியம்/நீரை ஏற்க வேண்டும்॥२१॥

Verse 22

धारां च ब्रह्मरन्ध्रेण प्रविशन्तीं निजां तनुम् । तया संक्षालयेत्सर्वमन्तर्द्देहगतं मलम् ॥ २२ ॥

மேலும், பிரம்மரந்திரம் வழியாக ஒரு நீரோடை தன் உடலுக்குள் புகுகின்றது எனத் தியானிக்க வேண்டும்; அந்த ஓடையால் உடலுக்குள் தங்கியுள்ள எல்லா மாசையும் முற்றிலும் கழுவ வேண்டும்॥२२॥

Verse 23

तत्क्षणाद्विरजा मन्त्री जायते स्फटिकोपमः । ततः श्रौतोक्तविधिना स्नात्वा मन्त्री समाहितः ॥ २३ ॥

அந்தக் கணமே மந்திர சாதகர் மாசற்றவராகி ஸ்படிகம் போலத் தெளிவடைகிறார். பின்னர் ஶ்ரௌத விதிப்படி ஸ்நானம் செய்து, சமாஹிதமாக (ஒருமுகச் சிந்தையுடன்) நிலைத்திருப்பார்॥२३॥

Verse 24

मन्त्रस्नानं ततः कुर्यात्तद्विधानमथोच्यते । देशकालौ च सङ्कीर्त्य प्राणायामषडङ्गकैः ॥ २४ ॥

அதன்பின் மந்திரஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; இப்போது அதன் விதி கூறப்படுகிறது. தேசமும் காலமும் உரைத்து, ஷடங்கங்களுடன் பிராணாயாமம் செய்து தூய்மை பெறுக॥२४॥

Verse 25

कृत्वार्कमन्दलात्तीर्थान्याह्वयेन्मुष्टिमुद्र या । ब्रह्माण्डोदरतीर्थानि करैः स्पृष्टानि ते रवेः ॥ २५ ॥

அர்க்கமண்டலத்தை அமைத்து, முஷ்டிமுத்திரையால் தீர்த்தங்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். ஓ ரவி! பிரஹ்மாண்டத்தின் கருவில் உள்ள தீர்த்தங்கள் உன் கதிர்-கரங்களால் தொடப்பட்டவை॥२५॥

Verse 26

तेन सत्येन मे देव देहि तीर्थं दिवाकर ॥ २६ ॥

அந்த என் சத்தியத்தின் பலத்தால், ஓ தேவா திவாகரா, எனக்கு தீர்த்தத்தை அருள்வாயாக॥২৬॥

Verse 27

गङ्गे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति । नर्मदे सिन्धुकावेरि जलेऽस्मिन्सन्निधिं कुरु ॥ २७ ॥

ஓ கங்கையே, ஓ யமுனையே, ஓ கோதாவரியே, ஓ சரஸ்வதியே; ஓ நர்மதையே, ஓ சிந்து, ஓ காவேரியே—இந்த நீரில் சன்னிதி கொள்ளுங்கள்॥२७॥

Verse 28

इत्यावाह्य जले तानि सुधाबीजेन योजयेत् । गोमुद्र यामृतीकृत्य कवचेनावगुण्ठ्य च ॥ २८ ॥

இவ்வாறு அவற்றை நீரில் ஆவாஹனம் செய்து ‘சுதா-பீஜ’ மந்திரத்தால் இணைத்து (சக்தியூட்டி) வேண்டும். பின்னர் கோமுத்திரையால் அமிர்தமயமாக்கி, கவசத்தால் மூடி பாதுகாக்க வேண்டும்॥२८॥

Verse 29

संरक्ष्यास्त्रेण तत्पश्चाच्चक्रमुद्रां प्रदर्शयेत् । वह्न्यर्केन्दुमण्डलानि तत्र सन्चितयेद्बुधः ॥ २९ ॥

அஸ்திர மந்திரத்தால் பாதுகாத்த பின் சக்கர முத்திரையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அங்கே அக்னி, சூரியன், சந்திரன் ஆகியோரின் மண்டலச் சின்னங்களை ஞானி ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 30

मन्त्रयेदर्कमन्त्रेण सुधाबीजेन तज्जलम् । मूलेन चैकादशधा तत्र सम्मन्त्र्य भावयेत् ॥ ३० ॥

அர்க்க மந்திரமும் சுதா பீஜமும் கொண்டு அந்த நீரை மந்திரித்து புனிதப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் மூல மந்திரத்தால் பதினொன்று முறை அபிமந்திரித்து, அதில் பக்தி-பாவத்துடன் சக்தியை ஊட்ட வேண்டும்.

Verse 31

पूजायन्त्रं च तन्मध्ये स्वान्तादावाह्य देवताम् । स्नापयित्वार्चयेत्तां च मानसैरुपचारकैः ॥ ३१ ॥

பூஜா யந்திரத்தை அமைத்து அதன் நடுவில் தன் உள்ளத்திலிருந்து தேவதையை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஸ்நாபனம் செய்து, மன உபசாரங்களால் அந்த தேவதையை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 32

सिंहासनस्थां तां नत्वा तज्जलं प्रणमेत्सुधीः । आधारः सर्वभूतानां विष्णोरतुलतेजसः ॥ ३२ ॥

சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்த தேவியை வணங்கி, ஞானி அந்த நீரையும் வணங்க வேண்டும். ஏனெனில் அது ஒப்பற்ற தேஜஸுடைய விஷ்ணுவின், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாகும்.

Verse 33

तद्रू पाश्च ततो जाता आपस्ताः प्रणमाम्यहम् । इति नत्वा समारुन्ध्य सप्तच्छिद्राणि साधकः ॥ ३३ ॥

‘அதே தத்துவ ரூபத்திலிருந்து இவ்வாபஸ் தோன்றின; அந்த நீர்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன்’ என்று வணங்க வேண்டும். பின்னர் சாதகர் ஏழு துவாரங்களையும் அடக்கி கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 34

निमज्य सलिले तस्मिन्मूलं देवाकृतिं स्मरेत् । निमज्ज्योन्मज्ज्य त्रिश्चैवं सिंचेत्कं कुंभमुद्रया ॥ ३४ ॥

அந்த நீரில் அதை மூழ்கவைத்து மூலமந்திரத்தையும் பகவானின் தெய்வத் திருவுருவையும் நினைவு கூர வேண்டும். பின்னர் இவ்விதம் மூன்று முறை மூழ்கி எழுந்து கும்பமுத்திரையால் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்।

Verse 35

त्रिर्मूलेन चतुर्मन्त्रैरभिर्षिञ्चेन्निजां तनुम् । चत्वारो मनवस्तेऽत्र कथ्यन्ते तान्त्रिका मुने ॥ ३५ ॥

மூன்று முறை மூலமந்திரத்தாலும் மேலும் நான்கு மந்திரங்களாலும் தன் உடலை அபிஷேகரூபமாகத் தெளிக்க வேண்டும். முனிவரே, இங்கு தாந்திரிக மரபின்படி நான்கு ‘மனுக்கள்’ கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 36

सिसृक्षोर्निखिलं विश्वं मुहुः शुक्रं प्रजापतेः । मातरः सर्वभूतानामापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३६ ॥

முழு உலகையும் படைக்க விரும்பும் பிரஜாபதியின் விதையிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் எழும், எல்லா உயிர்களுக்கும் தாயான தெய்வ நீர்கள் என்னைத் தூய்மைப்படுத்துவதாக।

Verse 37

अलक्ष्मीर्मलरूपा या सर्वभूतेषु संस्थिता । क्षालयन्ति च तां स्पर्शादापो देव्यः पुनन्तु माम् ॥ ३७ ॥

அழுக்கின் வடிவான அலட்சுமி எல்லா உயிர்களிலும் நிலைகொண்டிருக்கிறாள்; தெய்வ நீர்கள் தம் தொடுதலாலேயே அவளை கழுவி அகற்றுகின்றன—அவை என்னைத் தூய்மைப்படுத்துவதாக।

Verse 38

यन्मे केशेषु दौर्भाग्यं सीमन्ते यच्च मूर्द्धनि । ललाटे कर्णयोरक्ष्णोरापस्तद्धन्तु वो नमः ॥ ३८ ॥

என் கூந்தலில், கூந்தல் பிரிவில், தலைமேல்; நெற்றியில், காதுகளில், கண்களில் எத்தகைய துர்பாக்கியம் இருந்தாலும்—ஓ நீர்களே, அதை நீக்குங்கள். உங்களுக்கு வணக்கம்।

Verse 39

आयुरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयं शुभम् । सन्तोषः क्षान्तिरास्तिक्यं विद्या भवतु वो नमः ॥ ३९ ॥

உங்களுக்கு நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், ஐஸ்வரியம், பகைவர் படையின் அழிவு, மங்களம் உண்டாகுக; மேலும் திருப்தி, பொறுமை, வேதநம்பிக்கை, உண்மை ஞானம் உங்களில் உதயமாகுக—உங்களுக்கு வணக்கம்।

Verse 40

विप्रपादोदकं पीत्वा शालग्रामशिलाजलम् । पिबेद्विरुद्धं नो कुर्यादेषां तु नियतो विधिः ॥ ४० ॥

முதலில் பிராமணரின் பாதம் கழுவிய நீரை அருந்தி, பின்னர் சாலகிராம-சிலையின் நீரை அருந்த வேண்டும். இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடு என எண்ண வேண்டாம்; இவற்றிற்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதி உண்டு।

Verse 41

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दक्षाङ्घ्रौ तानि भूसुरे । स्वेष्टदेवं समुद्वास्य मन्त्री मार्तण्डमण्डले ॥ ४१ ॥

ஓ பூசுர பிராமணரே! பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும் வலது பாதத்தில் உள்ளன. தன் இஷ்டதேவனை முறையாக ஆவாஹனம் செய்து, மந்திரஞானி மார்த்தாண்ட மண்டலத்தில் (சூரிய வட்டத்தில்) தியானித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 42

ततस्तीरं समागत्य वस्त्रं संक्षाल्य यत्नतः । वाससी परिधायाथ कुर्यात्सन्ध्यादिकं सुधीः ॥ ४२ ॥

பின்னர் கரைக்கு வந்து ஆடையை கவனமாகத் துவைக்க வேண்டும். தூய ஆடைகள் அணிந்து, அறிவுடையவர் சந்த்யா முதலிய தினசரி அனுஷ்டானங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 43

रोगाद्यशक्तो मनुजः कुर्यात्तत्राघमर्षणम् । अथवा भस्मना स्नातो रजोभिश्चैव वाऽक्षमः ॥ ४३ ॥

நோய் முதலிய காரணங்களால் இயலாதவர் அங்கே ‘ஆகமர்ஷண’ பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும். அல்லது இயலாவிட்டால் சாம்பலாலும், தூசியாலும் குளிக்க வேண்டும்।

Verse 44

अथ सन्ध्यादिकं कुर्यात् स्थित्वा चैवासने शुभे । केशवेन तथा नारायणेन माधवेन च ॥ ४४ ॥

பின்னர் நல்வாசனத்தில் நிலையாக அமர்ந்து சந்த்யா முதலான நித்திய கர்மங்களைச் செய்து, கேசவ, நாராயண, மாதவ என்ற நாமங்களால் பகவானை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 45

संप्राश्य तोयं गोविन्दविष्णुभ्यां क्षालेत्करौ । मधुसूदनत्रिविक्रमाभ्यामोष्ठौ च मार्जयेत् ॥ ४५ ॥

நீர் ஆச்சமனம் செய்த பின் கோவிந்த, விஷ்ணு நாமங்களை உச்சரித்து கைகளை கழுவ வேண்டும்; மதுசூதன, திரிவிக்ரம நாமங்களால் உதடுகளைத் துடைக்க வேண்டும்।

Verse 46

वामनश्रीधराभ्यां च मुखं हस्तौ स्पृशेत्ततः । हृषीकेशपद्मनाभाभ्यां स्पृशेच्चरणौ ततः ॥ ४६ ॥

அடுத்து வாமன, ஸ்ரீதர நாமங்களை நினைத்து முகத்தையும் கைகளையும் தொட வேண்டும்; பின்னர் ஹ்ருஷீகேச, பத்மநாப நாமங்களால் பாதங்களைத் தொட வேண்டும்।

Verse 47

दामोदरेण मूर्द्धानं मुखं सङ्कर्षणेन च । वासुदेवेन प्रद्युम्नेन स्पृशेन्नासिके ततः ॥ ४७ ॥

தாமோதர நாமத்தால் தலைச்சிகரத்தைத் தொட வேண்டும்; சங்கர்ஷண நாமத்தால் முகத்தைத் தொட வேண்டும்; பின்னர் வாசுதேவ, பிரத்யும்ன நாமங்களால் மூக்கைத் தொட வேண்டும்।

Verse 48

अनिरुद्धपुरुषोत्तमाभ्यां नेत्रे स्मृशेत्ततः । अधोक्षजनृसिंहाभ्यां श्रवणे संस्पृशेत्तथा ॥ ४८ ॥

பின்னர் அனிருத்த, புருஷோத்தம நாமங்களை நினைத்து கண்களைத் தொட வேண்டும்; அதுபோல அதோக்ஷஜ, நரசிம்ஹ நாமங்களை நினைத்து காதுகளைத் தொட வேண்டும்।

Verse 49

नाभिं स्पृशेदच्युतेन जनार्दनेन वक्षसि । हरिणा विष्णुनांसौ च वैष्णावाचमनं त्विदम् ॥ ४९ ॥

“அச்யுத” என்று உச்சரித்து நாபியைத் தொடுக; “ஜனார்தன” என்று சொல்லி மார்பைத் தொடுக; “ஹரி” மற்றும் “விஷ்ணு” என்று சொல்லி இரு தோள்களையும் தொடுக—இதுவே வைஷ்ணவ ஆச்சமன முறை.

Verse 50

प्रणवाद्यैर्ङेतमोन्तैः केशवादिकनामभिः । मुखे नसोः प्रदेशिन्याऽनामया नेत्रकर्णयोः 1. ॥ ५० ॥

ஓம் தொடங்கி “நேத்ர” என முடியும் மந்திரங்களில், கேசவ முதலிய திவ்ய நாமங்களைச் சொல்லி வாயிலும் மூக்கிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; “அநாமய” (மந்திர/நாமம்) உடன் சுட்டுவிரலால் கண்களிலும் காதுகளிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 51

कनिष्ठया नाभिदेशं सर्वत्राङ्गुष्ठयोजनम् । आत्मविद्याशिवैस्तत्त्वैस्वाहान्तैः शैवमीरितम् ॥ ५१ ॥

சிறுவிரலால் நாபிப் பகுதியைத் தொடுக; எங்கும் பெருவிரல் அளவின்படி குறியிடுக. “ஆத்ம-வித்யா” முதலான சிவத் தத்துவங்களையும் “ஸ்வாஹா” என முடியும் மந்திரங்களாலும் ந்யாசம் செய்வது—இது சைவ முறை என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 52

दीर्घत्रयेन्दुयुग्व्योमपूर्वकैश्च पिबेज्जलम् । आत्मविद्याशिवैरेव शैवं स्वाहावसानिकैः ॥ ५२ ॥

முதலில் “தீர்க, த்ரய, இந்து, யுக, வ்யோம” என்ற எழுத்துகளை முன்வைத்து நீரை அருந்துக; அதுபோல “ஆத்ம, வித்யா, சிவ” சொற்களுடன் “ஸ்வாஹா” என முடியும் சைவ மந்திரங்களால் சைவச் சடங்கை நிறைவேற்றுக.

Verse 53

वालज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं शाक्तं स्वाहावसानिकैः । वाग्लज्जाश्रीमुखैः प्रोक्तं द्विजाचमनमर्थदम् ॥ ५३ ॥

“வா, ல, லஜ்ஜா, ஸ்ரீ” எனத் தொடங்கி “ஸ்வாஹா” என முடியும் மந்திரம் சாக்தம் என்று கூறப்படுகிறது; “வாக், லஜ்ஜா, ஸ்ரீ” எனத் தொடங்கும் த்விஜர்களின் ஆச்சமனம் பயன் தருவதாக உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 54

तिलकं च ततः कुर्याद्भाले सुष्ठु गदाकृति । नन्दकं हृदये शखचक्रे चैव भुजद्वये ॥ ५४ ॥

பின்னர் நெற்றியில் கதை-வடிவமாக அழகிய திலகத்தை இட வேண்டும். இதயப் பகுதியில் நந்தகச் சின்னத்தையும், இரு புஜங்களிலும் சங்கம் மற்றும் சக்கரச் சின்னங்களையும் பதிக்க வேண்டும்।

Verse 55

शार्ङ्गबाणं मस्तके च विन्यसेत्क्रमशः सुधीः । कर्णमूले पार्श्वयोश्च पृष्ठे नाभौ ककुद्यपि ॥ ५५ ॥

ஞானி சாதகர் வரிசையாகத் தலைமேல் சார்ங்கமும் அம்பும் ஆகிய சின்னங்களைப் பதிக்க வேண்டும். அதுபோலக் காதின் அடிப்பகுதியில், இரு பக்கங்களிலும், முதுகில், நாபியில், மேலும் ககுத் (மேல் முதுகு) பகுதியில் கூட பதிக்க வேண்டும்।

Verse 56

एवं तु वैष्णवः कुर्यान्मृद्भिस्तीर्थोद्भवादिभिः । अग्निहोत्रोद्भवं भस्म गृहीत्वा त्र्यम्बकेण तु ॥ ५६ ॥

இவ்வாறு வைஷ்ணவர் தீர்த்தங்களில் கிடைத்த புனித மண் முதலியவற்றால் முறையாகச் செய்ய வேண்டும். மேலும் அக்னிஹோத்ரத்தில் உண்டான விபூதியை எடுத்துக் கொண்டு, த்ர்யம்பக மந்திரத்தை ஜபித்தபடி அதையும் அணிய வேண்டும்।

Verse 57

किवाग्निरिति मंत्रैणाभिमन्त्र्य पञ्चमन्त्रकैः । क्रमात्तत्पुरुषाघोरसद्योजातादिनामभिः ॥ ५७ ॥

“கிவாக்னிர்…” என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் அபிமந்திரணம் செய்து, பின்னர் வரிசையாகப் பஞ்சமந்திரங்களால்—தத்புருஷ, அகோர, ஸத்யோஜாத முதலிய பெயர்களுடைய மந்திரங்களால்—சம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

पञ्च कुर्यात्त्रिपुन्ड्राणि भालांसोदरहृत्सु च । शैवः शाक्तत्त्रिकोणाभं नारीवद्वा समाचरेत् ॥ ५८ ॥

நெற்றி, இரு தோள்கள், வயிறு மற்றும் இதயத்தில் ஐந்து திரிபுண்ட்ரங்களை இட வேண்டும். ஷைவன் அல்லது ஷாக்தன் முக்கோண வடிவச் சின்னத்தை இட வேண்டும்; அல்லது பெண்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 59

कृत्वा तु वैदिकीं सन्ध्यां तान्त्रिकीं च समाचरेत् । आचम्य विधिवन्मन्त्री तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत् ॥ ५९ ॥

வைதிக சந்த்யையைச் செய்து, பின்னர் தாந்திரிக அனுஷ்டானத்தையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும். ஆச்சமனம் செய்து மந்திரசாதகர் முன்புபோல் புனித தீர்த்தங்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

ततस्त्रिवारं दर्भेण भूमौ तोयं विनिःक्षिपेत् । सप्तधा तज्जलेनाथ मूर्द्धानमभिषेचयेत् ॥ ६० ॥

பின்னர் தர்ப்பைப் புல்லால் தரையில் மூன்று முறை நீரை விட வேண்டும்; அதே நீரால் ஏழு முறை தலையில் அபிஷேகம்/ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

ततश्च प्राणानायम्य कृत्वा न्यासं षडङ्गकम् । आदाय वामहस्तेऽम्बु दक्षेणाच्छाद्य पाणिना ॥ ६१ ॥

பின்னர் பிராணாயாமம் செய்து ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இடது கையில் நீரை எடுத்து வலது கைத் தளிரால் அதை மூட வேண்டும்.

Verse 62

वियद्वाय्वग्नितोयक्ष्माबीजैः सन्मन्त्र्य मन्त्रवित् । मूलेन तस्मात् श्चोतद्भिर्बिन्दुभिस्तत्त्वमुद्रया ॥ ६२ ॥

மந்திரஞானி ஆகாசம், வாயு, அக்னி, நீர், ப்ருத்வி ஆகியவற்றின் பீஜமந்திரங்களால் அதை முறையாக ஸம்ஸ்கரிக்க வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தால், அதிலிருந்து சொட்டும் பிந்துக்களால், தத்த்வமுத்திரையால் அதை முத்திரைபோட வேண்டும்.

Verse 63

स्वशिरः सप्तधा प्रोक्ष्यावशिष्टं तत्पुनर्जलम् । कृत्वा तदक्षरं मन्त्री नासिकान्तिकमानयेत् ॥ ६३ ॥

தன் தலையில் ஏழு முறை ப்ரோட்சணம் செய்து, மீதமுள்ள நீரை மீண்டும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அந்த அக்ஷரத்தை ஸித்தி/ஸம்ஸ்காரம் செய்து மந்திரசாதகர் அதை மூக்கருகே கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 64

जलं तेजोमयं तच्चाकृष्यान्तश्चेडया पुनः । प्रक्षाल्यान्तर्गतं तेन कलमषं तज्जलं पुनः ॥ ६४ ॥

பின்னர் இடா நாடி வழியாக அக்கினித் தேஜஸ்ஸைப் போன்ற அந்த நீரை மீண்டும் உள்ளே இழுத்து, அதனால் உள்ளே புகுந்த கல்மஷத்தைத் துவைத்து, அதே நீரை மீண்டும் வெளியேற்ற வேண்டும்।

Verse 65

कृष्णवर्णं पिङ्गलया रचयेत्स्वाग्रतस्तथा । क्षिपेदस्त्रेण तत्पश्चात्कल्पिते कुलिशोपले ॥ ६५ ॥

பிங்கல (மஞ்சள்) பொருளால் தன் முன்னே கருநிறக் குறியைக் வரைந்து, பின்னர் ‘அஸ்த்ர’ மந்திரத்தால் தயாரித்த குலிசக் கல்லின் மீது அதை எறிய வேண்டும்।

Verse 66

एतद्धि सर्वपापघ्नं प्रोक्तं चैवाघमर्षणम् । ततश्च हस्तौ प्रक्षाल्य प्राग्वदाचम्य मन्त्रवित् ॥ ६६ ॥

இதுவே ‘அகமர்ஷண’ம் எனப் போற்றப்படுகிறது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. பின்னர் மந்திரவித் கைகளைத் துவைத்து, முன்புபோல் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 67

समुत्थाय च मन्त्रज्ञस्ताम्रपात्रे सुमादिकम् । प्रक्षिप्यार्घं प्रदद्याद्वै मूलान्तैर्मन्त्रमुच्चरन् ॥ ६७ ॥

பின்னர் எழுந்து மந்திரஞ்ஞன் செம்புப் பாத்திரத்தில் மலர்முதலான மங்களப் பொருட்களை இட்டு, மூலாக்ஷராந்த மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 68

रविमंडलसंस्थाय देवायार्घ्यं प्रकल्पयेत् । दत्वार्घं त्रिरनेनाथ देवं रविगतं स्मरेत् ॥ ६८ ॥

சூரிய மண்டலத்தில் உறையும் தேவனுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்விதமாக மூன்று முறை அர்க்யம் அளித்து, சூரியத்தில் உள்ள இறைவனை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 69

स्वल्पोक्तां च गायत्रीं जपेदष्टोत्तरं शतम् । अष्टांविंशतिवारं वा गुह्येतिमनुनार्पयेत् ॥ ६९ ॥

சுருக்கமான காயத்ரீ மந்திரத்தை 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அல்லது ‘குஹ்யேதி’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்துடன் 28 முறை ஆஹுதி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 70

उद्यदादित्यसंकाशां पुस्तकाक्षकरांबुजाम् । कृष्णाजिनाम्बरां ब्राह्मीं ध्यायेत्ताराङिकतेऽम्बरे ॥ ७० ॥

உதய சூரியனைப் போல ஒளிவீசும், தாமரை கரங்களில் நூலும் அக்கமாலையும் தாங்கும், கரிய மான் தோல் ஆடை அணிந்த, நட்சத்திரம் குறித்த ஆகாயத்தில் அமர்ந்த பிராஹ்மீ தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 71

मध्याह्ने वरदां देवी पार्वतीं संस्मरेत्पराम् । शुक्लाम्बरां वृषारूढां त्रिनेत्रां रविबिम्बगाम् ॥ ७१ ॥

மதியவேளையில் வரம் அருளும் பரம தேவியான பார்வதியை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்—வெள்ளை ஆடை அணிந்தவள், காளைமேல் ஏறியவள், மும்முகக் கண்களுடையவள், சூரிய வட்டம்போல் ஒளிர்வாள்।

Verse 72

वरं पाशं च शूलं च दधानां नृकरोटिकाम् । सायाह्ने रत्नभूषाढ्यां पीतकौशेयवाससाम् ॥ ७२ ॥

வரமுத்ரை, பாசம், சூலம் தாங்கி, மனிதக் கபாலக் கிண்ணம் ஏந்தியவளாக—மாலையில் ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மஞ்சள் பட்டு ஆடை அணிந்த தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 73

श्यामरङ्गां चतुर्हस्तां शङ्खचक्रलसत्कराम् । गदापद्मधारां देवीं सूर्यासनकृताश्रयाम् ॥ ७३ ॥

கருநிறத் தோற்றமுடைய, நான்கு கரங்களுடைய, கரங்களில் சங்கு-சக்கரம் ஒளிரும், கதையும் தாமரையும் தாங்கும், சூரியாசனத்தில் அமர்ந்த தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 74

ततो देवानृषींश्चैव पितॄश्चापि विधानवित् । तर्पयित्वा स्वेष्टदेवं तर्पयेत्कल्पमार्गतः ॥ ७४ ॥

அதன்பின் விதி அறிந்தவன் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து; பின்னர் கல்பமார்க்கப்படி தன் இஷ்டதேவனைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 75

गुरुपङिक्तं च सन्तर्प्य साङ्गं सावरणं तथा । सायुधं वैनतेयं सन्तर्पयामीति तर्पयेत् ॥ ७५ ॥

குருபரம்பரையையும்—அங்கங்கள், பரிவாரம்/ஆவரணம், ஆயுதங்களுடன்—தர்ப்பணம் செய்து, “வૈனதேயன் (கருடன்) திருப்தியடையட்டும்” என்று கூறி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 76

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैलेयं वैष्णवः परितर्पयेत् ॥ ७६ ॥

வைஷ்ணவ பக்தன் நாரதர், பர்வதர், ஜிஷ்ணு, நிஷடன், உத்தவர், தாருகன்; மேலும் விஷ்வக்சேனர் மற்றும் ஷைலேயர் ஆகியோருக்கு முறையாக தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 77

एवं सन्तर्प्य विप्रेन्द्र दत्त्वार्घ्यं च विवस्वते । पूजागारं समागत्य प्रक्षाल्यान्घ्री उपस्पृशेत् ॥ ७७ ॥

ஓ பிராமணசிரேஷ்டா! இவ்வாறு தர்ப்பணம் செய்து, விவஸ்வான் (சூரியன்) அவர்க்கு அர்க்யம் அளித்து, பூஜைமண்டபம் வந்து கால்களை கழுவி ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 78

अग्निहोत्रस्थितानग्नीन् हुत्वोपस्थाय यत्नतः । पूजास्थलं समागत्य द्वारपूजां समाचरेत् ॥ ७८ ॥

அக்னிஹோத்ரத்திற்காக நிலைநிறுத்தப்பட்ட அக்னிகளில் ஆஹுதி இட்டு, கவனமாக அவற்றை உபஸ்தானம் செய்து, பூஜைஸ்தலத்திற்கு வந்து வாசல்-பூஜையை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 79

गणेशं चोर्द्धशाखायां महालक्ष्मीं च दक्षिणे । सरस्वतीं वामभागे दक्षे विघ्नेश्वरं पुनः ॥ ७९ ॥

மேல் கிளையில் கணேசனை நிறுவுக; தென் பக்கத்தில் மகாலக்ஷ்மியை; இடப் பக்கத்தில் சரஸ்வதியை; வலப் பக்கத்தில் மீண்டும் வி஘்னேஸ்வரனை அமைக்குக।

Verse 80

क्षेत्रपालं तथा वामे दक्षे गङ्गां प्रपूजयेत् । वामे च यमुनां दक्षे धातारं वामतस्तथा ॥ ८० ॥

இடப்புறம் க்ஷேத்ரபாலனைவும் வலப்புறம் கங்கையையும் வழிபடுக; அதுபோல இடப்புறம் யமுனையையும் வலப்புறம் தாதாவையும் விதிப்படி வழிபடுக।

Verse 81

विधातारं शङ्खपद्मनिधींश्च वामदक्षयोः । द्वारपालांस्ततोऽभ्यर्चेत्तत्तत्कल्पोदितान्सुधीः ॥ ८१ ॥

இடம்-வலம் பக்கங்களில் விதாதாவையும், சங்க-பத்ம நிதி தேவதைகளையும் வழிபடுக; பின்னர் அறிவுடையவன் அந்தந்த கல்பங்களில் கூறியபடி வாயில்காவலர்களை அர்ச்சிக்குக।

Verse 82

नन्दः सुनन्दश्चंडण्श्च प्रचण्डः प्रचलोबलः । भद्र ः सुभद्र श्चेत्याद्या वैष्णवा द्वारपालकाः ॥ ८२ ॥

நந்தன், சுநந்தன், சண்டணன், பிரசண்டன், பிரசலோபலன், பத்ரன், சுபத்ரன் முதலியோர்—இவர்கள் வைஷ்ணவ வாயில்காவலர்கள்।

Verse 83

नन्दी भृङ्गी रिटीस्कन्दो गणेशोमामहेश्वराः । वृषभश्च महाकालः शैवा वै द्वारपालकाः ॥ ८३ ॥

நந்தி, ப்ருங்கி, ரிடி, ஸ்கந்தன், கணேசன், உமா, மகேஸ்வரன்—மேலும் வृषபம், மகாகாலன்—இவர்கள் சைவ வாயில்காவலர்கள்।

Verse 84

ब्राह्मयाद्य्रा मातरोऽष्टौ तु शक्तयो द्वाःस्थिताः स्वयम् । सेन्दुः स्वनामाघर्णाद्या ङेनमोन्ता इमे स्मृताः ॥ ८४ ॥

பிராஹ்மீ முதலிய எட்டு மாத்ரு-சக்திகள் இரு வாசல்களிலும் தாமே நிலைத்து நிற்கின்றன. அவை (ஸ)இந்து, ஸ்வநாமா, அக஘ர்ணா முதலியன—இறுதியில் ஙெனமோந்தா வரை—என்று நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 85

ततः स्थित्वासने धीमानाचम्य प्रयतः शुचिः । दिव्यान्तरिक्षभौमांश्च विघ्नानुत्सार्य यत्नतः ॥ ८५ ॥

பின்னர் சாதகர் தன் ஆசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, ஆச்சமனம் செய்து கட்டுப்பாடுடன் தூய்மையடைந்து; தெய்வீக, ஆகாச, பூமி சார்ந்த எல்லா தடைகளையும் முயற்சியுடன் அகற்ற வேண்டும்।

Verse 86

केशवाद्यां मातृकां तु न्यसेद्वैष्णवसत्तमः । केशवः कीर्तिसंयुक्तः कांत्या नारायणस्तथा ॥ ८६ ॥

உத்தம வைஷ்ணவர் ‘கேசவ’ எனத் தொடங்கி மாத்ருகா-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘கேசவ’ கீர்த்தியுடன் இணைந்தவர்; ‘நாராயண’ன் காந்தியுடன் இணைந்தவர்.

Verse 87

माधवस्तुष्टिसहितो गोविन्दः पुष्टिसंयुतः । विष्णुस्तु धृतिसंयुक्तः शान्तियुङ्मधुसूदनः ॥ ८७ ॥

‘மாதவ’ன் திருப்தியுடன் இணைந்தவர்; ‘கோவிந்த’ன் புஷ்டியுடன் (போஷண-செழிப்பு) கூடியவர். ‘விஷ்ணு’ திடத்துடன் இணைந்தவர்; ‘மதுசூதன’ன் அமைதியுடன் யுக்தர்.

Verse 88

त्रिविक्रमः क्रियायुक्तो वामनो दयितायुतः । श्रीधरो मेधया युक्तो हृषीकेशश्च हर्षया ॥ ८८ ॥

‘திரிவிக்ரம’ன் புனிதக் கிரியையுடன் யுக்தர்; ‘வாமன’ன் தயிதை (பிரிய ஸ்ரீ) உடன் இணைந்தவர். ‘ஸ்ரீதர’ன் மேதையுடன் கூடியவர்; ‘ஹ்ருஷீகேச’ன் ஆனந்தத்துடன் இணைந்தவர்.

Verse 89

पद्मनाभयुता श्रद्धा लज्जा दामोदरान्विता । वासुदेवश्च लक्ष्मीयुक् सङ्कर्षण सरस्वती ॥ ८९ ॥

ஸ்ரத்தா பத்மநாபனுடன் இணைந்துள்ளது; லஜ்ஜை தாமோதரனுடன் அன்விதமாக உள்ளது. வாசுதேவன் லக்ஷ்மியுடன் விளங்குகின்றான்; சங்கர்ஷணன் சரஸ்வதியுடன் ஒளிருகின்றான்.

Verse 90

प्रद्युम्नः प्रीतिसंयुक्तोऽनिरुद्धो रतिसंयुतः । चक्री जयायुतः पश्चाद्गदी दुर्गासमन्वितः ॥ ९० ॥

பிரத்யும்னன் ப்ரீதியுடன் இணைந்தவன்; அனிருத்தன் ரதியுடன் அன்விதன். பின்னர் சக்கரதாரி (பகவான்) ஜயாவுடன், அதன்பின் கதாதாரி துர்கையுடன் விளங்குகின்றான்.

Verse 91

शार्ङ्गी तु प्रभया युक्तः खड्गी युक्तस्तु सत्यया । शङ्खी चण्डासमायुक्तो हली वाणीसमायुतः ॥ ९१ ॥

சார்ங்கதாரி பிரபையுடன் யுக்தன்; கட்கதாரி சத்தியையுடன் அன்விதன். சங்கதாரி சண்டையுடன் இணைந்தவன்; ஹலதாரி வாணியுடன் சமாயுதன்.

Verse 92

मुसली च विलासिन्या शूली विजययान्वितः । पाशी विरजया युक्तो कुशी विश्वासमन्वितः ॥ ९२ ॥

முசலதாரி விலாசினியுடன்; சூலதாரி விஜயாவுடன் அன்விதன். பாசதாரி விரஜையுடன் யுக்தன்; குசதாரி விச்வாசத்துடன் சமன்விதன்.

Verse 93

मुकुन्दो विनतायुक्तो नन्दजश्च सुनन्दया । निन्दी स्मृत्या समायुक्तो नरो वृद्ध्या समन्वितः ॥ ९३ ॥

முகுந்தன் விநதையுடன் யுக்தன்; நந்தஜன் சுநந்தையுடன் அன்விதன். நிந்தீ ஸ்மிருதியுடன் இணைந்தவன்; நரன் விருத்தியுடன் சமன்விதன்.

Verse 94

समृद्धियुङ्नरकजिच्छुद्धियुक्च हरिः स्मृतः । कृष्णो बुद्ध्या युतः सत्यो भुक्त्या मुक्त्याथ सात्वतः ॥ ९४ ॥

செல்வச் சமృద్ధியுடனும் நரகனை வென்றவனாகவும் தூய்மையுடனும் இருப்பவன் ‘ஹரி’ என நினைக்கப்படுகிறான். விவேக புத்தியுடன் சேர்ந்தால் ‘கிருஷ்ணன்’; தர்மமிகு போகத்துடன் சேர்ந்தால் ‘சத்யன்’; முக்தியுடன் சேர்ந்தால் ‘சாத்வதன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 95

सौरिक्षमे सूररमे उमायुक्तो जनार्दनः । भूधरः क्लेदिनीयुक्तो विश्वमूर्तिश्च क्लिन्नया ॥ ९५ ॥

‘சௌரிக்ஷமா’ சக்தியுடன் சேர்ந்தால் அவர் ‘சூரரமன்’; உமையுடன் சேர்ந்தால் ‘ஜனார்தனன்’. ‘க்லேதினீ’ சக்தியுடன் சேர்ந்தால் ‘பூதரன்’; ‘க்லின்னா’ சக்தியுடன் சேர்ந்தால் உலகமெங்கும் வடிவமான ‘விஷ்வமூர்த்தி’ எனப்படுகிறார்.

Verse 96

वैकुण्ठो वसुधायुक्तो वसुदः पुरुषोत्तमः । बली तु परया युक्तो बलानुजपरायणे ॥ ९६ ॥

அவர் ‘வைகுண்டன்’; வசுதா (பூமி) உடன் சேர்ந்தால் ‘வசுதன்’—செல்வம் அளிப்பவன்—மற்றும் ‘புருஷோத்தமன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். அவர் ‘பலியன்’; பரா சக்தியுடன் சேர்ந்தபோது பலனுஜன் (விஷ்ணு) மீது பராயணமாக இருப்பவன்.

Verse 97

बालसूक्ष्मे बृषघ्नस्तु सन्ध्यायुक्प्रज्ञया वृषः । हंसःप्रभासमायुक्तो वराहो निशया युतः ॥ ९७ ॥

பால்யமும் நுண்மையும் கொண்ட நிலையில் அவர் ‘ப்ருஷக்னன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்; சந்த்யையும் விழிப்புணர்ந்த பிரஞ்ஞையும் சேர்ந்தால் ‘வ்ருஷன்’. ‘ஹம்சன்’ பிரபாசா (ஒளி) உடன், ‘வராஹன்’ நிசா (இரவு) உடன் இணைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 98

विमलो धारया युक्तो नृसिंहो विद्युता युतः । केशवादिमातृकाया मुनिर्नारायणो मतः ॥ ९८ ॥

‘விமலன்’ தாரை (ஆதார ஓடை) உடன் இணைந்தவன்; ‘நரசிம்மன்’ மின்னலுடன் இணைந்தவன். மேலும் கேசவாதி மாத்ரிகா (எழுத்துமாத்ரிகை) யில் முனி ‘நாராயணன்’ எனவே கருதப்படுகிறார்.

Verse 99

अनृताद्या च गायत्री छन्दो विष्णुश्च देवता । चक्राद्यायुधसंयुक्तं कुम्भादर्शधरं हरिम् ॥ ९९ ॥

“அந்ருதாத்யா…” எனத் தொடங்கும் மந்திரப் பகுதியின் சந்தம் காயத்ரீ; அதிதேவதை விஷ்ணு. சக்கர முதலிய ஆயுதங்களுடன், கும்பமும் கண்ணாடியும் தாங்கும் ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 100

लक्ष्मीयुतं विद्युदाभं बहुभूषायुतं भजेत् । एवं ध्यात्वा न्यसेच्छक्तिं श्रीकामपुटिताक्षरम् 1. ॥ १०० ॥

லக்ஷ்மியுடன் கூடிய, மின்னலைப் போல் ஒளிரும், பல ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவனைப் பக்தியுடன் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து, ஸ்ரீ-காம மந்திரங்களால் புடிதமான எழுத்தால் சக்தி-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 101

वदेत्तद्विष्णुशक्तिभ्यां हृदयं प्रणवादिकम् । त्वगसृङ्मांसमेदोऽस्थिमज्जाशुक्राण्यसून्वदेत् ॥ १०१ ॥

ப்ரணவம் (ஓம்) தொடங்கும் ஹ்ருதய மந்திரத்தை விஷ்ணுவுக்கும் அவருடைய சக்திகளுக்கும் உரியதாக உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் தோல், இரத்தம், மாம்சம், கொழுப்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை, விந்து மற்றும் பிராணங்களுக்கு உரிய மந்திரங்களையும் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 102

प्राणं क्रोधं तथा मभ्यामन्तान्यादिदशस्वपि । एक मौलौ मुखे चैक द्विक नेत्रे द्विकं श्रुतौ ॥ १०२ ॥

ப்ராணம், க்ரோதம் முதலியவற்றால் தொடங்கும் உள்ளகத் தத்துவங்கள்—மொத்தம் பத்து—தத்தம் இடங்களில் நிலைகொள்கின்றன: ஒன்று தலைச் சிகரத்தில், ஒன்று வாயில், இரண்டு கண்களில், இரண்டு காதுகளில்.

Verse 103

नसोर्द्वयं कपोले च द्वयं द्वे द्विरदच्छदे । एकं तु रसनामूले ग्रीवायामेकमेव च ॥ १०३ ॥

மூக்குத் துளைகளில் இரண்டு, கன்னங்களில் இரண்டு; மேலும் ‘த்விரதச்சத’ (கனபடம்/சங்கு-பகுதி) இடங்களில் இரண்டு இரண்டு. நாவின் வேரில் ஒன்று; கழுத்திலும் ஒன்றே (இடம்).

Verse 104

कवर्गं दक्षिणे बाहौ चवर्गं वामबाहुके । टतवर्गौ पादयोस्तु पफौ कुक्षिद्वये न्यसेत् ॥ १०४ ॥

க-வர்கத்தை வலது புயத்தில், ச-வர்கத்தை இடது புயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ட-வர்கமும் த-வர்கமும் பாதங்களில், ப மற்றும் ஃப ஒலிகளை இடுப்பின் இரு பக்கங்களிலும் (குக்ஷி) ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 105

पृष्ठवंशे वमित्युक्तं नाभौ भं हृदये तु मम् । यादिसप्तापि धातुस्था हं प्राणे लं तथात्मनि ॥ १०५ ॥

‘வம்’ என்பது முதுகுத்தண்டில் (ப்ருஷ்டவம்ஷ) ந்யசிக்கப்பட வேண்டும்; ‘பம்’ நாபியில்; ‘மம்’ இதயத்தில். ‘ய’ முதலிய ஏழு எழுத்துகள் தாதுக்களில் நிலைபெறட்டும்; ‘ஹம்’ பிராணனில், ‘லம்’ ஆத்மனில் ந்யசிக்கட்டும்.

Verse 106

क्षं क्रोधे क्रमतो न्यस्य विष्णुपूजाक्षमो भवेत् । पूर्णोदर्या तु श्रीकण्ठो ह्यनन्तो विजरान्वितः ॥ १०६ ॥

க்ரோதத்தின் இடத்தில் படிப்படியாக ‘க்ஷம்’ ந்யாசம் செய்தால், சாதகன் விஷ்ணு-பூஜைக்கு தகுதியடைவான். அப்போது ஸ்ரீகண்டன் ‘பூர்ணோதர்யா’ எனும் நிறை வயிற்றுடைய ரூபமாகி, நிச்சயமாக அனந்தன்; ஜரையற்ற (விஜரா) தன்மையுடன் விளங்குவான்.

Verse 107

सूक्ष्मेशः शाल्मलीयुक्तो लोलाक्षीयुक्त्रिमूर्तिकः । महेश्वरो वर्तुलाक्ष्याधीशो वै दीर्घघोणया ॥ १०७ ॥

சூக்ஷ்மேசன் சால்மலி மரத்துடன் இணைந்தவன்; லோலாக்ஷீ திரிமூர்த்திகத் தத்துவத்துடன் சேர்ந்தவள். மகேஸ்வரன் வர்துலாக்ஷீக்கு அதிபதி; அதுபோல தீர்ககோணாவிற்கும் தலைவன்.

Verse 108

दीर्घमुख्या भारभूतिस्तिथीशो गोमुखीयुतः । स्थावरेशो दीर्घजिह्वायुग्धरः कुडोदरीयुतः ॥ १०८ ॥

தீர்கமுக்யா (நீண்ட முகமுடையவள்), பாரபூதி, மேலும் கோமுகம் (பசுமுகம்) உடைய திதீசன்; ஸ்தாவரேசன், தீர்கஜிஹ்வன், யுக்தரன் (நுகத்தைத் தாங்குபவன்), மற்றும் குடோதரீ (குடம் போன்ற வயிற்றுடையவள்) — இத்தகைய (ரூபங்கள்/சத்தைகள்) கூறப்படுகின்றன.

Verse 109

उर्द्ध्वकेश्या तु झिण्टीशो भौतिको विकृतास्यया । सद्यो ज्वालामुखीयुक्तोल्कामुख्यानुग्रहो युतः ॥ १०९ ॥

அப்போது ஜிண்டீசன் தோன்றுகிறான்—அவனுடைய கூந்தல் மேலெழுந்தது; அவன் பௌதிக இயல்புடையவன், விகார முகத்தையுடைய ‘ஆஸ்யா’வுடன் இணைந்தவன். உடனே ஜ்வாலாமுகம் பெற்றவனாய், உல்கா முதலிய முதன்மை அருள்-அளிக்கும் பரிவாரங்களுடன் சூழப்பட்டிருப்பான்.

Verse 110

अक्रूर आस्यया युक्तो महासेनो विद्यया युतः । क्रोधीशश्च महाकाल्या चण्डेशेन सरस्वती ॥ ११० ॥

அக்ரூரன் ‘ஆஸ்யா’வுடன் இணைந்தவன்; மஹாசேனன் ‘வித்யா’ எனும் ஞானத்தால் நிறைந்தவன். க்ரோதீசன் ‘மஹாகாளி’யுடன் தொடர்புடையவன்; சரஸ்வதி ‘சண்டேச’னுடன் இணைந்ததாக கூறப்படுகிறது.

Verse 111

पञ्चान्तकः सिद्धगौर्या युक्तश्चाथ शिरोत्तमः । त्रैलोक्यविद्यया युक्तो मन्त्रशक्त्यैकरुद्रकः ॥ १११ ॥

பஞ்சாந்தகன் சித்த-கௌரியுடன் இணைந்தவன்; மேலும் சிரோத்தமன் மும்முலக ஞானத்தால் நிறைந்தவன். ஏகருத்ரகன் ஒருமுகப்பட்ட மந்திர-சக்தியால் செறிந்தவன் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 112

कूर्मेशः कमठीयुक्तो भूतमात्रैकनेत्रकः । लम्बोदर्या चतुर्वक्त्रो ह्यजेशो द्राविणीयुतः ॥ ११२ ॥

அவன் கூர்மேசன்—கமடீ சக்தியுடன் இணைந்தவன்; எல்லா உயிர்களிலும் ஒருகண் உடையவன்; லம்போதரன்; நான்முகன்; மேலும் அஜ-பிரபு (பிரம்மா)வும்—திராவிணியுடன் கூடியவன்.

Verse 113

सर्वेशो नागरीयुक्तः सोमेशः खेचरीयुतः । मर्यादया लाङ्गलीशो दारुकेशेन रूपिणी ॥ ११३ ॥

சர்வேசன் ‘நாகரி’யுடன் இணைந்தவன்; சோமேசன் ‘கேசரி’யுடன் இணைந்தவன். மரியாதைத் தத்துவத்தால் அவன் ‘லாங்கலீசன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; ‘தாருகேசன்’ மூலம் ‘ரூபிணி’ குறிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 114

वारुण्या त्वर्द्धनारीशो उमाकान्तो मुनीश्वरः । काकोदर्या तथाषाढी पूतनासंयुतो मतः ॥ ११४ ॥

வாருணீ நட்சத்திர/காலத்தில் அவர் அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபமாகக் கருதப்படுகிறார்; உமாகாந்தாவில் முனீஸ்வர ரூபமாக. அதுபோல காகோதரீ மற்றும் ஆஷாடீயில் அவர் பூதனா-சம்பந்தமுடையவர் என மதிக்கப்படுகிறார்.

Verse 115

दण्डीशो भद्रकालीयुगत्रीशो योगिनीयुतः । मीनेशः शङिखनीयुक्तो मेषेशस्तर्जनीयुतः ॥ ११५ ॥

தண்டீசர் பத்ரகாளியுடன் கூடியவர்; யுகத்ரீசர் யோகினிகளுடன் இணைந்தவர். மீனேசர் சங்கினியுடன் சேர்ந்தவர்; மேஷேசர் தர்ஜனீ-சக்தியுடன் தொடர்புடையவர்.

Verse 116

लोहितः कालरात्र्या च शिखीशः कुजनीयुतः । छलगण्डः कपर्दिन्या द्विरण्डेशश्च वज्रया ॥ ११६ ॥

லோஹிதர் காலராத்திரியுடன்; சிகீசர் குஜர்ணியுடன். சலகண்டர் கபர்தினியுடன் இணைந்தவர்; த்விரண்டேசர் வஜ்ராவுடன் சேர்ந்தவர்.

Verse 117

महाबलो जयायुक्तो बलीशः सुमुखेश्वरी । भुजङ्गो रेवतीयुक्तः पिनाकी माधवीयुतः ॥ ११७ ॥

அவர் மகாபலன், ஜயாவுடன் கூடியவர்; பலீசர் சுமுகேஸ்வரியுடன் இணைந்தவர். புஜங்கன் (பாம்பு-ரூபம்) ரேவதியுடன் சேர்ந்தவர்; பினாகி மாதவியுடன் தொடர்புடையவர்.

Verse 118

खड्गीशो वारुणीयुक्तो बकेशो वायवीयुतः । श्वेतोरस्को विदारिण्या भृगुः सहजया युतः ॥ ११८ ॥

கட்கீசர் வாருணீ-சக்தியுடன் சேர்ந்தவர்; பகேசர் வாயவீ-சக்தியுடன் இணைந்தவர். ஸ்வேதோரஸ்கர் விதாரிணியுடன் கூடியவர்; ப்ருகு ஸஹஜாவுடன் சேர்ந்தவர்.

Verse 119

लकुलीशश्च लक्ष्मीयुक् शिवेशो व्यापिनीयुतः । संवर्तके महामाया प्रोक्ता श्रीकण्ठमातृका ॥ ११९ ॥

சம்வர்த்தகப் பிரளயக் காலத்தில் அவரே லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ‘லகுலீசர்’, வ்யாபினியுடன் இணைந்த ‘சிவேசர்’; மேலும் ‘ஸ்ரீகண்டமாத்ரிகா’ எனப் புகழப்படும் ‘மஹாமாயை’ என்று கூறப்படுகிறார்।

Verse 120

यत्र स्वीशपदं नोक्तं तत्र सर्वत्र योजयेत् । मुनिस्स्याद्दक्षिणामूर्तिर्गायत्रीछन्द ईरितम् ॥ १२० ॥

எங்கு ‘ஸ்வீச’ என்ற பதம் வெளிப்படையாக சொல்லப்படவில்லையோ, அங்கு எல்லாவிடத்திலும் அதை உள்ளார்ந்து சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதன் ரிஷி ‘தக்ஷிணாமூர்த்தி’; சந்தஸ் ‘காயத்ரீ’ என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 121

देवता चार्द्धनारीशो विनियोगोऽखिलाप्तये । हलो वीजानि चोक्तानि स्वराः शक्तय ईरिताः ॥ १२१ ॥

தேவதை ‘அர்த்தநாரீச்வரர்’; இதன் வினியோகம் அனைத்தையும் அடைவதற்காக. மெய்யெழுத்துகள் ‘பீஜம்’ என்றும், உயிரெழுத்துகள் ‘சக்தி’ என்றும் கூறப்பட்டன.

Verse 122

कुर्याद्भृगुस्थाकाशेन षड्दीर्घाढ्येन चाङ्गकम् । बन्धूकस्वर्णवर्णागं वराक्षाङ्कुशपाशिनम् ॥ १२२ ॥

பிருகு-ஸ்த நட்சத்திரத்தில் நிலைபெற்ற ‘கா’ என்ற ஆகாசத்தாலும், ஆறு நீள உயிர்களாலும் உடலை அமைக்க வேண்டும்; உடல்வண்ணம் பந்தூக மலரும் பொன்னும் போல் ஒளிர, சிறந்த ஜபமாலை, அங்குசம், பாசம் தாங்கியவராகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 123

अर्द्धेन्दुशेखरं त्र्यक्षं देववन्द्यं विचिन्तयेत् । ध्यात्वैवं शिवशक्तीश्च चतुर्थी हृदयान्तिमे ॥ १२३ ॥

அரையிலா நிலவைச் சிரோபூஷணமாகக் கொண்ட, மும்முகக் கண்களையுடைய, தேவர்களால் வணங்கப்படும் சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு சக்தியுடன் சிவனைத் தியானித்து, இதயத்தின் இறுதியில் ‘சதுர்த்தி’யை நியாசம்/உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 124

सौबीजमातृकापूर्वे विन्यसेन्मातृका स्थले । विघ्नेशश्च ह्रिया युक्तो विघ्नराजः श्रिया युतः ॥ १२४ ॥

முதலில் பீஜத்துடன் கூடிய மாத்ருகா-ந்யாசம் செய்து, பின்னர் மாத்ருகைகளைத் தத்தம் இடங்களில் நிறுவ வேண்டும். விக்நேசனை ‘ஹ்ரீ’ உடனும், விக்நராஜனை ‘ஸ்ரீ’ உடனும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 125

विनायकस्तथा पुष्ट्या शान्तियुक्तः शिवोत्तमः । विघ्नकृत्स्वस्तिसंयुक्तो विघ्नहर्ता सरस्वती ॥ १२५ ॥

விநாயகனை ‘புஷ்டி’ உடனும், சிவோத்தமனை ‘சாந்தி’ உடனும்; விக்நக்ருத்தை ‘ஸ்வஸ்தி’ உடனும், விக்நஹர்த்தாவை ‘ஸரஸ்வதி’ உடனும் இணைத் தெய்வசக்திகளாக ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 126

स्वाहया गणनाथश्च एकदन्तः सुमेधया । कान्त्या युक्तो द्विदन्तस्तु कामिन्या गजवक्रकः ॥ १२६ ॥

‘ஸ்வாஹா’ உடன் அவர் கணநாதன்; ‘ஸுமேதா’ உடன் ஏகதந்தன். ‘காந்தி’யுடன் இணைந்தால் த்விதந்தன்; ‘காமினி’ உடன் கஜவக்ரகன் என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 127

निरञ्जनो मोहिनीयुक्कपर्द्दी तु नटीयुतः । दीर्घजिह्वः पार्वतीयुग्ज्वालिन्या शङ्कुकर्णकः ॥ १२७ ॥

நிரஞ்சனன் ‘மோகினி’ உடனும், கபர்தி ‘நடி’ உடனும்; தீர்கஜிஹ்வன் ‘பார்வதி’ உடனும், சங்குகர்ணகன் ‘ஜ்வாலினி’ உடனும் இணைந்து வழிபடப்படுகின்றனர்.

Verse 128

वृषध्वजो नन्दया च सुरेश्या गणनायकः । गजेन्द्रः कामरूपिण्या शूर्पकर्णस्तथोमया ॥ १२८ ॥

வ்ருஷத்வஜன் (சிவன்) ‘நந்தா’ மற்றும் ‘ஸுரேஷீ’ உடனும், கணநாயகனும் அதுபோல வழிபடத்தக்கவன். கஜேந்திரன் ‘காமரூபிணீ’ உடனும், சூர்பகர்ணனும் ‘உமா’ உடனும் இணைந்துள்ளார்.

Verse 129

विरोचनस्तेजोवत्या सत्या लम्बोदरेण च । महानन्दश्च विघ्नेश्या चतुर्मूर्तिस्वरूपिणी ॥ १२९ ॥

விரோசனன், தேஜோவதி, சத்யா, லம்போதரன் ஆகியோருடன், மேலும் மகாநந்தனுடனும்—அவள் விக்நேஷி; அவளது இயல்பு நான்கு மூர்த்தி வடிவம்.

Verse 130

सदाशिवः कामदया ह्यामोदो मदजिह्वया । दुर्मुखो भूतिसंयुक्तः सुमुखो भौतिकीयुतः ॥ १३० ॥

சதாசிவன் காமதயையுடன் இணைந்தவன்; ஹ்யாமோதன் மதஜிஹ்வையுடன் இணைந்தவன். துர்முகன் பூதியுடன் சேர்ந்தவன்; சுமுகன் பௌதிகியுடன் கூடியவன்.

Verse 131

प्रमोदः सितया युक्त एकपादो रमायुतः । द्विजिह्वो महिषीयुक्तो जभिन्याशूरनामकः ॥ १३१ ॥

பிரமோதன் சீதையுடன் இணைந்தவன்; ஏகபாதன் ரமையுடன். த்விஜிஹ்வன் மகிஷியுடன் சேர்ந்தவன்; மற்றொருவன் ‘ஜபின்யாசூரன்’ எனப் பெயர்பெற்றவன்.

Verse 132

वीरो विकर्णया युक्तः षण्मुखो भृकुटीयुतः । वरदो लज्जया वामदेवेशो दीर्घघोणया ॥ १३२ ॥

அவன் வீரன், விகர்ணையுடன் கூடியவன்; ஷண்முகன், புருக்குடியால் குறியிடப்பட்டவன். வரதன் லஜ்ஜையுடன்; வாமதேவேசன் தீர்க்ககோணையுடன் இணைந்தவன்.

Verse 133

धनुर्द्धर्या वक्रतुण्डो द्विरण्डो यामिनीयुतः । सेनानी रात्रिसंयुक्तः कामान्धो ग्रामणीयुतः ॥ १३३ ॥

‘தனுர்தர்யா, வக்ரதுண்டன், த்விரண்டன், யாமினியுடன் கூடியவன், சேனானி, இரவுடன் சேர்ந்தவன், காமாந்தன், கிராமணியுடன் கூடியவன்’—இவையே அவனுடைய பெயர்ச்சொற்கள் எனக் கூறப்பட்டன.

Verse 134

मत्तः शशिप्रभायुक्तो विमत्तो लोलनेत्रया । मत्तवाहश्चञ्चलया जटी दीप्तिसमन्वितः ॥ १३४ ॥

அவன் மத்தனாய் சந்திரஒளி போன்ற பிரகாசம் உடையவன்; ஆயினும் அலைபாயும் கண்களையுடைய பெண்ணின் தாக்கத்தால் மத்தமற்றவனெனத் தோன்றுகிறான். சஞ்சலமான மத்தவாகனத்துடனும் நிலையற்ற துணையுடனும் ஜடாதாரி, தீப்தியுடன் விளங்கும் தவசி ஆவான்.

Verse 135

मुण्डी सुभगया युक्तः खड्गी दुर्भगया युतः । वरेण्यश्च शिवायुक्तो भगया वृषकेतनः ॥ १३५ ॥

அவன் ‘முண்டீ’ எனச் சுபகையுடன் இணைந்தவன்; ‘கட்கீ’ எனத் துர்பகையுடன் சேர்ந்தவன்; ‘வரேண்ய’ எனச் சிவையுடன் கூடியவன்; மேலும் ‘வ்ருஷகேதன’ (காளைச் சின்னம் உடையவன்) பகையுடன் இருப்பவன்.

Verse 136

भक्ष्यप्रियो भगिन्या च गणेशो भगिनीयुतः । मेघनादः सुभगया व्यापी स्यात्कालरात्रियुक् ॥ १३६ ॥

‘பக்ஷ்யப்ரிய’ தன் சகோதரியுடன் வெற்றி/சித்தி பெறுவான்; ‘கணேச’னும் சகோதரியுடன் இருப்பான். ‘மேகநாத’ன் சுபகையுடன் இருப்பான்; ‘வ்யாபீ’ காலராத்திரியுடன் இணைவான்.

Verse 137

गणेश्वरः कालिकया प्रोक्ता विघ्नेशमातृकाः । गणेशमातृकायास्तु गणो मुनिभिरीरितः ॥ १३७ ॥

காலிகை, கணேஸ்வரனை ‘விக்னேச-மாத்ரிகா’களின் அதிதேவனென அறிவித்தாள்; மேலும் முனிவர்கள், அந்த கணம் கணேச-மாத்ரிகாவுக்கே உரியது என்று கூறினர்.

Verse 138

त्रिवृद्गायत्रिकाछन्दो देवः शक्तिगणेश्वरः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि ततः स्मरेत् ॥ १३८ ॥

இதன் சந்தம் திரிவ்ருத்-காயத்ரீ; அதிதேவன் சக்தி கணேஸ்வரன். ஆறு நீண்ட உயிரெழுத்துகள் கொண்ட பீஜமந்திரத்தால் அங்கந்யாசம் செய்து, பின்னர் அவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 139

पांशांकुशाभयवरान्दधानं कज्जहस्तया । पत्न्याश्लिष्टं रक्ततनुं त्रिनेत्रं गणपे भवेत् ॥ १३९ ॥

கணபதியை பாசமும் அங்குசமும் தாங்கி, அபய‑வர முத்திரைகளை காட்டி, ஒரு கையில் மோதகத்தை ஏந்தியவராகத் தியானிக்க/வரைய வேண்டும். அவர் துணைவியால் அணைக்கப்பட்டு, செந்நிற உடலுடன், மும்முகக் கண்களுடன் இருப்பார்.

Verse 140

एवं ध्यात्वा न्यसेत्स्वीयबीजपूर्वाक्षरान्वितम् । निवृत्तिश्च प्रतिष्ठा च विद्या शान्तिस्तथेधिका ॥ १४० ॥

இவ்வாறு தியானித்த பின், தன் பீஜமும் முன்சொல்லிய எழுத்துகளும் இணைந்த மந்திரத்தை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும். அதனால் நிவ்ருத்தி, பிரதிஷ்டை, வித்யை, சாந்தி, மேலும் ஆன்மிக வளர்ச்சி உண்டாகும்.

Verse 141

दीपिका रेचिका चापि मोचिका च पराभिधा । सूक्ष्मासूक्ष्मामृता ज्ञानामृता चाप्यायिनी तथा ॥ १४१ ॥

அவள் தீபிகா, ரேசிகா, மோசிகா, பரா எனவும் அழைக்கப்படுகிறாள். அதுபோல சூக்ஷ்மா, அசூக்ஷ்மாம்ருதா, ஞானாம்ருதா, ஆப்யாயினி என்ற பெயர்களாலும் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 142

व्यापिनी व्योमरूपा चानन्ता सृष्टिः समृद्धिका । स्मृतिर्मेधा ततः कान्तिर्लक्ष्मीर्द्धृतिः स्थिरा स्थितिः ॥ १४२ ॥

அவள் அனைத்திலும் பரவி, ஆகாயத் தன்மையுடையவள், முடிவற்றவள். அவளே படைப்பு, செழிப்பு; அவளே நினைவு, மேதைமை. மேலும் அவளே ஒளிச்செல்வம், லக்ஷ்மி, திடத்தன்மை, நிலைத்தன்மை, நிலைபெற்ற இருப்பு.

Verse 143

सिद्धिर्जरा पालिनी च क्षान्तिरीश्वरिका रतिः । कामिका वरदावाथ ह्लादिनी प्रीतिसंयुता ॥ १४३ ॥

அவள் சித்தி, ஜரா, பாலினி, க்ஷாந்தி; ஈஸ்வரிகா, ரதி; காமிகா, வரதா; மேலும் பிரீதியுடன் கூடிய ஹ்லாதினி ஆகவும் இருக்கிறாள்.

Verse 144

दीर्घा तीक्ष्णा तथा रौद्रा प्रोक्ता निद्रा च तन्द्रि का । क्षुधा च क्रोधिनी पश्चात्क्रियाकारी समृत्युका ॥ १४४ ॥

நித்திரை மூன்று வகை என உரைக்கப்படுகிறது—நீண்டது, தீட்ச்ணம், ரௌத்ரம்; துயில்மயக்கமும் அதுபோலவே. பசி ‘க்ரோதினி’ எனப்படும்; அதன் பின் செயலில் தள்ளும் வலிமை வருகிறது—மரணத்திற்குச் சமமானது போல.

Verse 145

पीता श्वेतारुणा पश्चादसितानन्तया युता । उक्ता कलामातृकैवं तत्तद्भक्तः समाचरेत् ॥ १४५ ॥

முதலில் அது பீத (மஞ்சள்) நிறம்; பின்னர் வெள்ளை மற்றும் அருணம்; அதன் பின் அசித (கருமை) மற்றும் அனந்தத்துடன் இணைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு கலாமாத்ரிகா உரைக்கப்பட்டது; அதற்குரிய பக்தன் அதன்படி அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 146

कलायुङ्मातृकायास्तु मुनिः प्रोक्तः प्रजापतिः । गायत्रीछन्द आख्यातं देवता शारदाभिधा ॥ १४६ ॥

கலாயுங்மாத்ரிகா (வித்யா/மந்திரம்) என்பதற்குரிய ரிஷி பிரஜாபதி எனக் கூறப்படுகிறது; சந்தஸ் காயத்ரீ என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதின் தேவதை ‘சாரதா’ (சரஸ்வதி) எனப்படும்.

Verse 147

ह्रस्वदीर्घांतरस्थैश्च तारैः कुर्यात्षडङ्गकम् । पद्मचक्रगुणैणांश्च दधतीं च त्रिलोचनाम् ॥ १४७ ॥

குறில், நெடில், இடைநிலை ஒலிகளைச் சுட்டும் தாரக் குறிகளால் ஷடங்க அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். மேலும் பத்ம-சக்கர குணங்களைத் தாங்கி, குணமும் அம்‌சமும் (மாத்திரை) கொண்ட திரிலோசன தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 148

पञ्चवक्त्रां भारतीं तां मुक्ताभूषां भजेत्सुधीः । ध्यात्वैवं तारपूर्वां तां न्यसेन्ङन्तकलान्विताम् ॥ १४८ ॥

ஞானி அந்த பாரதி (சரஸ்வதி) தேவியை வழிபட வேண்டும்; அவள் பஞ்சவக்த்ரா, முத்து ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். இவ்வாறு ‘தார’ (ஓம்) முன்னிட்டு தியானித்து, ங்-அந்த கலைகளுடன் எழுத்து-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 149

ततश्च मूलमन्त्रस्य षडङ्गानि समाचरेत् । हृदयादिचतुर्थ्यन्ते जातीः संयोज्य विन्यसेत् ॥ १४९ ॥

அதன்பின் மூலமந்திரத்தின் ஷடங்க விதியைச் செய்ய வேண்டும். ஹ்ருதயத்திலிருந்து நான்காம் அங்கம் வரை, பீஜ ஒலிகள் (ஜாதிகள்) இணைத்து விதிப்படி ந்யாசம் நிறுவ வேண்டும்॥

Verse 150

नमः स्वाहा वषट् हुं वौषट् फट् जातय ईरिताः । ततो ध्यात्वेष्टदेवं तं भूषायुधसमन्वितम् 1. ॥ १५० ॥

“நமः, ஸ்வாஹா, வஷட், ஹும், வௌஷட், பட்” எனும் ஜாதி-பீஜங்கள் உரைக்கப்பட்டன. அதன் பின் ஆபரணங்களும் ஆயுதங்களும் உடைய தன் இஷ்டதெய்வத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 151

न्यस्याङ्गषट्कं तन्मूर्तौ ततः पूजनमारभेत् ॥ १५१ ॥

அந்த தெய்வமூர்த்தியில் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து, பின்னர் பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்॥

Verse 152

इति श्री बृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे सन्ध्यादिनिरूपणंनाम षट्षष्टिन्तमोऽध्यायः ॥ ६६ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் உள்ள ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில் ‘ஸந்த்யாதி நிரூபணம்’ எனும் அறுபத்தாறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது॥